facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02 ไม่เหมือนเดิม

ชื่อตอน : 02 ไม่เหมือนเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 337

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2563 01:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02 ไม่เหมือนเดิม
แบบอักษร

02 ไม่เหมือนเดิม 

@ คอนโดZ (คอนโดพระราม) 

ถ้าการรอมันหมายถึงความอดทนฉันก็คงเป็นคนที่มีความอดทนสูงมากคนนึงเลยนะ เพราะฉันกลายเป็นคนที่มีความสามารถในการรอได้นานที่สุดครั้งแรกฉันรอว่าเมื่อไหร่เขาจะมาฉลองวันครบรอบกับฉัน และครั้งที่สองฉันก็ยังคงรอว่าเมื่อไหร่เขาจะมารับฉันเหมือนทุกครั้ง และครั้งนี้ฉันก็รอ…ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ 

ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะกลายมาเป็นผู้หญิงงี่เง่าแบบนี้ได้ ฉันกลายเป็นคนที่ขี้ระแวงและฉันก็อาจจะกำลังเป็นคนที่คิดไปเองว่าใครบางคนกำลังเปลี่ยนไป เมื่อคืนเขาไม่ได้มาฉลองวันครบรอบของเราฉันก็ไม่ได้ติดใจอะไรหรอกนะและฉันก็พยายามบอกกับตัวเองตลอดว่าพี่พระรามเขาไม่ว่างแต่อย่างน้อยในความไม่ว่างของเขาทุกเช้าเขาก็จะหาเวลามารับฉันไปมอจนได้ และเช้านี้ฉันก็คิดว่าจะเป็นแบบนั้นแต่เปล่าเลย…ฉันรอความว่างเปล่าเขาไม่ได้มารับฉัน และเขาก็ไม่ได้มาที่มหาลัย 

ฉันก็ไม่อยากงี่เง่าหรอนะถ้าวันนี้ทั้งปีสามมีแค่พี่พระรามกับพี่อินเท่านั้นที่ไม่ได้มาเรียนจะว่าฉันคิดมากก็ได้นะแต่ทุกอย่างมันดันทำให้ฉันต้องคิด 

(ว่าไง….) เสียงปลายสายที่พึ่งจะกดรับฉันหลังจากที่พยายามโทรอยู่เป็นสิบๆรอบ 

“พี่พระรามเป็นอะไรหรือเปล่าคะทำไมเสียเหมือนคนพึ่งตื่นเลยละ” นี่มันจะสามโมงแล้วนะแต่ปลายสายกลับมีเสียงที่เหมือนคนกำลังตื่นนอน ทั้งๆที่ตอนนี้ในห้องนอนของเขามีแค่ฉันคนเดียว 

(พี่ไม่ค่อยสบายนะเฟย์ขอโทษนะวันนี้ที่ไม่ได้ไปรับ)  

“ไม่สบายหรอคะ” ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อนะแต่ความรู้สึกตอนนี้มันทำให้ฉันเชื่อเขายากเหลือเกิน 

(ถามเหมือนไม่เชื่อพี่เลย) 

“ที่เมื่อคืนพี่ไม่มาฉลองวันครบรอบกับเฟย์เพราะพี่ไม่สบายหรอคะ?” ฉันอยากให้คำตอบมันใช่แต่ในใจกลับไม่รู้สึกแบบนั้น 

(ครับ พี่ขอโทษนะที่ผิดนัดเรา) 

“ไม่เป็นไรค่ะเฟย์เข้าใจ ว่าแต่ตอนนี้พี่อยู่คอนโดมั้ยคะ” ปากที่ถามออกไปทั้งๆที่ตอนนี้ฉันก็อยู่ในคอนโดของเขาในห้องของเขา แต่ที่ฉันถามเพราะฉันแค่อยากได้ยินว่าคำตอบของคนในสายจะเป็นแบบไหน 

(ไม่ครับ….) เห้อออออ ทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้นฉันก็รู้โล่งใจขึ้นมาที่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้โกหกฉัน แต่ถ้าถามว่าฉันเชื่อมั้ยมันก็ตอบไม่ได้หรอก บางทีเขาอาจจะรู้อยู่แล้วว่าฉันต้องมาที่นี่เพราะพี่พระรามเป็นคนให้คีย์การ์ดสำหรับลองฉันเอาไว้เอง ในเมื่อฉันไม่ได้เชื่อเต็มร้อยฉันก็จะหาคำตอบที่ทำให้ฉันเชื่อเขาให้ได้ 

“แล้วตอนนี้อยู่ไหนคะ เฟย์จะให้แก้วไปส่งหาพี่” 

(อย่าลำบากเลยเฟย์ตอนนี้พี่อยู่คอนโดไอ้เวสป้า ไม่ต้องห่วงหรอก) 

“แล้วพี่พระรามกินยาหรือยังคะ” ตื่นสายขนาดนี้เขาคงต้องเป็นไข้หนักแน่ๆ 

(เรียบร้อยแล้วครับนี่ก็พึ่งตื่นเฟย์ไม่ต้องห่วงหรอกพี่เป็นภาระไอ้เวสก็พอแล้วพี่ไม่อยากเป็นภาระเฟย์) 

“อย่าคิดแบบนั้นเลยค่ะพี่พระรามไม่ใช่ภาระของเฟย์ แล้วเฟย์ก็อยากดูแลพี่ด้วยเฟย์รักพี่มากนะคะ”  

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงอยากพูดคำว่ารักออกมาทั้งๆที่ก่อนหน้านี่ฉันแทบจะไม่เคยพูดมันออกมาเลย ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากพูดหรอกนะแต่เพราะพี่พระรามต่างหากเขาห้ามไม่ใช่ฉันพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาไม่อยากให้คนอื่นมองฉันไม่ดีที่บอกรักผู้ชายก่อน 

(ตอนนี้อยู่ที่คอนโดพี่หรอ?) และมันก็เหมือนทุกครั้งเขาทำเป็นไม่ได้ยินที่ฉันพูดแล้วก็เปลี่ยนเรื่องเหมือนที่ทำตลอด 

“ค่ะ แต่กำลังจะกลับหอแล้ว” 

(ใครมาส่งแล้วใครมารับ?) 

“แก้วมาส่งแล้วก็มารับค่ะ” 

(อืม! ดีแล้วกลับหอดีๆนะเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะไปรับ)  

“ถ้ายังไม่หายดีก็พักเถอะค่ะพรุ่งนี้เฟย์มีเรียนตอนบ่ายไปกับแก้วได้” ฉันตอบปลายสายไปและก็ได้แต่หวังว่ามันจะเป็นเหมือนทุกครั้งเวลาที่ฉันบอกออกไปแบบนี้พี่พระรามก็มักจะตอบกลับมาไม่ว่ายังไงเขาก็จะมารับฉันไปมอทุกวันแต่ครั้งมันไม่เป็นแบบนั้น 

(ตามใจเราแล้วกันถ้าถึงมอแล้วก็ไลน์มาบอกพี่ด้วยนะ) 

“……” พอได้ยินคำตอบนั้นมันก็เหมือนคำสาปที่ทำให้ฉันหยุดนิ่งไป เปลี่ยนไปแล้ว….เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ 

(ฮัลโหลเฟย์ได้ฟังพี่พูดหรือเปล่า) 

“ค่ะเฟย์เข้าใจแล้ว” 

(ดีมากเด็กดี เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเย็นพี่จะไปหาเราที่หอนะ) 

“ค่ะพี่พระรามก็รีบๆหายนะคะเฟย์คิดถึง” 

(ครับ นี่ถ้าไม่ติดว่าพี่รำคาญไอ้เวสที่คะยั้นคะยอให้พี่มาอยู่ด้วยนะพี่คงรอพยาบาลตัวน้อยพี่มาดูแลแล้ว) 

ฉันได้แต่อมยิ้มเจือๆให้กับคนที่อยู่ในสายฉันคุยกับเขาจนตอนนี้ฉันเดินลงมารอแก้วที่หน้าคอนโดแล้วเขาก็ยังไม่วางสายไปจากฉัน จะว่าไปตั้งแต่ที่เราคบกันมานี่คงเป็นครั้งแรกละมั้งที่ฉันกับพี่พระรามคุยโทรศัพท์กันได้นานแบบนี้เพราะปกติฉันแทบจะไม่โทรหาเขาเลยเพราะโทรไปพี่พระรามก็ไม่เคยรับสายฉัน จนเขามาบอกฉันทีหลังว่าเขาไม่ชอบคุยโทรศัพท์กับใครนานๆ นอกจากเขาจะโทรมาหาฉันเองส่วนฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะโทรไปถ้าหากไม่จำเป็นจริงๆ อย่าว่าแต่โทรเลยแค่ไลน์ที่เขามันแทบจะนับประโยคได้อยู่แล้ว  

นี่เลยเป็นครั้งแรกที่ฉันโทรไปแล้วเขารับและก็เป็นครั้งแรกที่เราคุยกันผ่านโทรศัพท์ได้นานที่สุด 

“พี่พระรามพักผ่อนเถอะค่ะเดี๋ยวเฟย์จะกลับหอแล้ว” ฉันบอกคนในสายไปพร้อมกับมองหารถของแก้วไม่รู้ว่ามันไปจอดอยู่ไหน 

(แล้วแก้วมารับหรือยัง) 

“มาแล้วค่ะแต่ไม่รู้จอดอยู่ไหน”  

(โทรหาแก้วสิจะได้รีบกลับ) 

“ค่ะ พี่พระรามวันพรุ่งนี้….” 

(งั้นพี่วางเลยนะ ตูดดดดดดดดดดดดด) 

ยังไม่ทันจะบอกเลยว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปหาเขาที่คอนโดพี่เวสพร้อมกับของขวัญที่อยู่ในมือตอนนี้เขาก็วางสายใส่ฉันทันที เห้อ~~~~ถ้าเขาไม่คุยกับฉันได้นานแบบนี้ฉันคงคิดว่าเขารำคาญฉันแน่ถึงได้ตัดสายไปดื้อทั้งๆที่ฉันยังพูดไม่ทันจบ 

“เฟย์!!!!!!!!!!” ก่อนที่ฉันจะตัดพ้อให้กับตัวเองไปมากกว่านี้ก็มีเสียงของใครบางคนเรียกฉันไว้ 

“พี่เวส?????” เขาคนนั้นก็คือพี่เวสป้าคนที่พึ่งถูกพูดถึงไปได้ไม่นาน เขามาทำอะไรที่คอรโดของพี่พระราม 

“จะไปไหนหรอ” คนตรงหน้าถามขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มขี้เล่นตามนิสัยของเจ้าตัว 

“เฟย์จะไปหาแก้วนะค่ะ” 

“อ๋อ…แล้วนั้นอะไร”  

พี่เวสมองไปที่ถุงของขวัญในมือฉันของขวัญที่ฉันใช้เวลาเกือบทั้งวันกว่าจะตัดสินใจซื้อมาได้มันก็คือนาฬิกาที่ไม่ได้แพงอะไรมากแต่ฉันคิดว่ามันน่าจะเหมาะกับพี่พระรามของฉันและอีกอย่างที่ฉันเลือกซื้อนาฬิกาเรือนนี้ก็เพราะว่ามันเป็นนาฬิกาคู่ ตั้งแต่ที่เราคบกันมาเรายังไม่มีอะไรที่ใส่เป็นคู่กันเลยฉันก็เลยตัดสินใจซื้อมาเป็นของขวัญวันครบรอบของเรา 

“ของขวัญน่ะค่ะ”  

“ถุงน่ารักเชียวพระรามให้มาหรอ?” 

“ไม่ใช่ค่ะเฟย์จะเอามาให้พี่พระรามต่างหาก” 

 ฉันตอบคนตรงหน้าไปพี่เวสป้าก็ตลกนะพี่พระรามจะเอามาให้ฉันได้ไงในเมื่อเขายังอยู่ที่คอนโดพี่เวสอยู่เลย ว่าแต่แล้วเขามาทำอะไรที่คอนโดพี่พระรามมาเอาของให้งั้นหรอ เอ๊ะ! หรือฉันจะฝากนาฬิกาไปให้พี่พระรามเลยเขาจะได้รีบใส่ของที่ฉันให้เหมือนที่ฉันใส่ 

“แล้วพี่เวสมาทำอะไรที่นี่หรอคะ? มาเอาของให้พี่พระรามหรอคะ” ฉันถามคนตรงหน้าพร้อมกับจะยื่นถุงของขวัญฝากเขาเอาไปให้พี่พระรามของฉัน 

“ของอะไร?” 

“ก็ของชะ…” 

“พี่มาหามันต่างหาก” 

“คะ????” เดี๋ยวนะพี่เวสป้าพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าเขาจะมาหาพี่พระรามทำไมในเมื่อพี่พระรามอยู่ที่คอนโดเขา 

“เมื่อกี้มันโทรมาหาพี่แล้วพี่ไม่ทันได้รับก็เลยจะมาหามันที่คอนโด” 

“มาหาพี่พระรามหรอคะ?” หมายความว่ายังไงกัน 

“อืม เฟย์มีอะไรหรือเปล่า?” 

“เปล่าค่ะ”  

“งั้นพี่ขึ้นไปหามันก่อนนะ” 

“พี่พระรามไม่อยู่ค่ะ…” 

ฉันหลับตาลงข่มอารมณ์ของตัวเองตอนนี้พร้อมกับบอกคนที่กำลังจะเดินผ่านฉันไปจนเขาหยุดชะงักแล้วเหลียวกลับมามองฉันด้วยสีหน้าที่ปนความตกใจ 

“…….” 

“เขาไม่ได้อยู่ที่คอนโดพี่ใช่มั้ยคะ” ทั้งๆที่ตอนนี้ก็รู้อยู่แล้วว่าคำตอบมันจะออกมายังไงแต่ฉันก็ยังกล้าที่จะถามออกไปอีก 

“คือ…” 

“ช่างเถอะค่ะเขาคงมีเหตุผลที่บอกแบบนั้น พี่ไม่ต้องลำบากใจตอบเฟย์หรอกค่ะ” 

หัวใจที่มันเคบบอกว่าไม่เป็นไรไม่ได้รู้สึกอะไรตอนนี้มันเหมือนจะไม่เป็นแบบนั้นแล้ว เขาโกหกฉัน…แค่คิดว่าเหตุผลนั้นจะเป็นสิ่งที่ฉันกลัวมันก็เจ็บแน่นกลางอกจนพูดแทบไม่ออกถ้าหากเป็นแบบนั้นจริงๆฉันควรจะทำยังไงตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาฉันอาจจะเป็นผู้หญิงที่ดูโง่มากจริงๆอย่างที่ใครต่อใครว่าก็ได้ การที่ปิดหูปิดตาตัวเองมันอาจจะกลายเป็นความโง่ของฉันและมันกำลังจะกลายมาเป็นความเจ็บปวดให้ฉัน 

‘ที่ผ่านมาฉันเป็นอะไรกันแน่’ 

TALK พระราม 

@ ห้องนอนอิน 

“หลอกยัยเด็กนั้นเก่งจังนะราม” 

“ฉันหลอกตรงไหนก็ฉันไม่สบายจริงๆ เมื่อคืนฉันแทบไม่ได้นอน” 

พอวางสายจากเฟย์เสร็จผมก็เหลียวมาคนที่นอนกอดผมข้างๆทันที เอาจริงเลยมั้ยหลังจากที่เมื่อคืนผมกับอินมีอะไรกันแล้วเราสองคนก็ปรับความเข้าใจกันมันเหมือนเป็นคำตอบให้กับผมเลยว่าคนที่ผมอยากรักษาไว้จริงๆไม่ใช่เฟย์แต่เป็นอิน 

“ทำไมเธอถึงไม่อยากให้ฉันเลิกกับเฟย์ เธอไม่หวงฉันบ้างหรือไง” 

“หวงสิ! หวงมากด้วย! แล้วก็อยากให้รามเลิกกับมันมากๆด้วยเหมือนกัน” 

“งั้นฉันก็จะเลิกจะไม่ยุ่งอะไรกับเฟย์อีก!” เพราะคนที่ผมเลือกตอนนี้คืออินไม่ใช่เฟย์ 

“ถ้ารามเลิกกับเด็กนั้นตอนนี้แล้วมาคบกับอินทุกคนก็คงว่าอินไม่ดีที่ไปแย่งของคนอื่น” 

“เธอไม่ได้แย่งฉันเป็นคนเข้าหาเธอเองนะอิน” 

“แล้วไงละคนอื่นไม่ได้รู้กับเราด้วย พวกนั้นก็คงว่าอินไม่ดีอีกอย่างแฟนของมีนก็เกลียดอิน” 

“แล้วเกี่ยวอะไรกับยัยฟ้านี่มันเรื่องของเรานะอิน” ทำไมเธอต้องไปสนใจคนอื่นด้วย 

“แต่เด็กนั้นเป็นน้องสาวของยัยฟ้านะราม อย่าลืมสิว่ายัยนั้นเกลียดอินมาแค่ไหนถ้ารู้ว่าอินเป็นต้นเหตุให้น้องสาวมันเลิกกับรามมันคงเล่นงานอินแน่” 

“ก็ลองดูสิถ้ายัยนั้นทำอะไรเธอฉันไม่ปล่อยไว้แน่” 

“อินไม่อยากให้ใครเกลียดอินนะราม” ผมมองหน้าคนรักที่ซบหน้าลงบนอกผมก็ยิ่งทำให้ผมอยากเลิกกับเด็กนั้นผมไม่อยากให้ใครมาว่าอินได้ 

“จะไม่มีใครว่าเธอได้ฉันสัญญานะว่าอีกไม่นานรามจะจัดการทุกอย่างให้กลับมาเหมือนเดิม เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะอิน” ผมก้มลงไปกระซิบข้างหูคนที่นอนซบอก 

“อืม อินเชื่อใจราม” 

“ฉันรักเธอนะอิน” 

“อินก็รักพระรามมากเลยนะ” 

ผมดึงคนในอ้อมกอมเข้ามาใกล้แล้วกอดเอาไว้อย่างนั้นปัญหาตอนนี้ของผมกับเธอคือเด็กนั้นสินะในเมื่อผมเป็นคนพาเด็กนั้นเข้ามาเป็นส่วนเกินผมก็จะเป็นคนเขี่ยเธอออกไปต่อให้พี่สาวของเธอจะด่าผมก็ไม่สนแต่ถ้าพวกเธอกล้ามายุ่งกับคนที่ผมรักผมไม่เอาไว้แน่ ต่อให้อินจะขอร้องไม่ให้ผมเลิกกับเธอตอนนี้ผมก็คงทำให้อินไม่ได้เพราะผมไม่อยากให้คนที่ผมรักได้ชื่อว่าเป็นมือที่สามทั้งๆที่เธอเป็นคนมาก่อนส่วนเฟย์ก็ของเล่นที่ผมหยิบขึ้นมาเพื่อให้ได้อินคืนมาเท่านั้นผมไม่จำเป็นต้องสนใจว่าใครจะรู้สึกยังไงเพราะคนเดียวที่ผมแคร์คืออิน! ไม่ใช่เฟย์! 

________________________________________________________________________________________________________________________________________ 

หายไปนานนั้นรู้ตัว! และไม่มีข้อแก้ตัวใดต้องบอกกันไปตามตรงว่าไรท์นั้นจงปัญญาคิดเนื้อเรื่องเลยขอพักไว้นานกว่าจะได้พล็อตออกมาอีกรอบตอนนี้บอกเลยว่าพร้อมลงมากเลยค่ะ ดองงงงงงงง!!!!!!!!! ไว้แล้วนะพร้อมกับมาปั่นให้รีดได้อ่านกันแล้ว 

รักนะ>< ขอโทษเค้าผิดไปแล้วที่หายไปเดี๋ยวขอลงหลายๆตอนแก้ตัวแล้วกัน วันละสองตอนไปเลยนะคะ(ดองไว้เยอะรีบถ่ายเท) 

ความคิดเห็น