email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เหม็นเปรี้ยวทั้งวัน1

ชื่อตอน : เหม็นเปรี้ยวทั้งวัน1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 156

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2563 08:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เหม็นเปรี้ยวทั้งวัน1
แบบอักษร

มือหยาบกร้านสีน้ำตาลเข้มและมือเรียวเล็กสีน้ำผึ้งเนียนสวยเอื้อมไปยังประตูแต่ยังไม่ทันจะออกแรงผลัก ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกด้วยแรงลมปราณเพียงฝ่ามือเดียวของอู๋ฉีหลงเจ้าสำนักกระบี่พิฆาตมาร พ่อบ้านหลี่ลอบกลืนน้ำลายหันไปมองใบหน้าอันซีดเผือดของหยวนปิง     เหยี่ยนและหันไปมองมือของตนซึ่งทำได้เพียงยกข้างไว้

            “คำนับนายท่าน” เสียงหวานใสกล่าวคำนับพร้อมกับเสียงแหบแห้งของพ่อบ้านหลี่ หยวนปิงเหยี่ยนพยายามควบคุมตนเองไม่ให้สั่น ยามที่ผู้เป็นนายอยู่ในอารมณ์เดือดดาลเช่นนี้การโอนอ่อนผ่อนตามถือว่าดีที่สุด นางเดินก้มหน้าก้มตารอคอยฟังคำดุด่า มีบ้างที่แอบชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เป็นนายซึ่งกำลังยืนหันหลังให้นางมองออกไปยังนอกหน้าต่าง แม้ว่าเขาจะแผ่ไอสังหารออกมาแต่น่าแปลกที่นางไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือหายใจติดขัดแต่อย่างใด

            “เจ้ามีหน้าที่อะไร ปิงเหยี่ยน!” เสียงเย็นยะเยือกถามพร้อมไอสังหารแผ่ออกมาทำให้ทั้งสองเกิดอาการขนลุกขนพองเป็นระยะ ๆ

            “เป็นสาวใช้ชดใช้หนี้เจ้าค่ะ” หยวนปิงเหยี่ยนตอบด้วยน้ำเสียงของผู้ด้อยค่า

            หยวนปิงเหยี่ยนทำให้เสื้อและแจกันพระราชทานเสียหายนางจึงจำเป็นต้องอยู่ใช้หนี้แต่นางไม่ได้เต็มใจแม้แต่น้อย เมื่อครั้งที่เสื้อของเขาขาดไม่มีชิ้นดีนางตั้งใจจะซักให้แต่ชีวิตลูกคุณหนูเล็กของจวนเศรษฐีซึ่งถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กนางไม่เคยซักผ้า แจกันพระราชทานนางตั้งใจที่จะทำความสะอาดมันแต่นางตกใจจึงปล่อยมือทำแจกันหล่นพื้นแตก

            หยวนปิงเหยี่ยนอยากชดใช้ด้วยเงินทองที่มีแต่เจ้าสำนักต่างหากเล่าที่ไม่ยอมให้นางชดใช้เพราะเพียงคิดว่านางไม่มีเงินทอง นางขอแค่กลับออกไปเพื่อไปนำเงินมาชดใช้หรือไม่นำป้ายหยกสีเลือดที่นางขโมยมาจากพวกศิษย์สำนักหูหลีซึ่งได้ขโมยมาจากราชสำนักเพราะป้ายหยกสีเลือดสลักเป็นลวดลายมังกรอีกทั้งยังมีคำว่า'เฉิน' ซึ่งเป็นแซ่ของฮ่องเต้ผู้ปกครองแคว้น นางวางแผนที่จะนำป้ายหยกสีเลือดไปส่งคืนยังวังหลวงด้วยตนเองหวังจะได้พระราชทานปูนบำเหน็จความดีความชอบแก้วแหวนเงินทองเพื่อมากอบกู้ใช้หนี้ร้านขายเครื่องประดับของสกุลนั่นเอง

            “สาวใช้ส่วนตัวของข้า ไม่ใช่ออกไปขุดจู๋สุ่นกับบ่าวผู้อื่น” อู๋ฉีหลงยืนหันหลังกล่าวเสียงเย็นยะเยือกจนพ่อบ้านหลี่ต้องยกมือขึ้นมาลูบขนแขนของเขา

            “เอ่อ...ข้าขออภัยนายท่าน ข้าไปขุดจู๋สุ่นก็จริงแต่นั่นเท่ากับการรับใช้ท่านด้วยนะเจ้าคะ ข้าไปขุดมันมาเพื่อนำไปทำอาหารให้ท่าน ประเดี๋ยวหมูต้มใส่จู๋สุ่นกลิ่นหอมจะถูกนำมาส่งยังเรือนใหญ่นะเจ้าคะ” หยวนปิง     เหยี่ยนหยิบยกอ้างคุณงามความดีการรับใช้นายท่านของนาง

            “หึ! นี่เจ้าต้องการให้ข้าชื่นชมเจ้าอย่างนั่นรึ” อู๋ฉีหลงลอบยิ้มกับความคิดเอาตัวรอดของนาง

            “เอ่อ...ไม่ต้องถึงขนาดนั้น ข้าน้อยเพียงทำตามหน้าที่เจ้าค่ะแฮะๆ” หยวนปิงเหยี่ยนหันไปยิ้มให้พ่อบ้านหลี่ซึ่งยิ้มให้นางหน้าเจื่อนพร้อมทั้งส่ายศีรษะให้นาง เขาเพียงคิดว่า 'หากไม่พูดเสียงดีกว่า'

            “อ่ะ ทานแก้เครียด” หยวนปิงเหยี่ยนกระซิบพร้อมส่งเถาจึให้พ่อบ้านหลี่หนึ่งชิ้นส่วนนางหยิบผลเถาจึออกมาจากอกเสื้อซึ่งมีห่อกระดาษห่อเถาจึไว้ ก่อนที่นางจะออกมาจากโรงครัวด้วยความที่เสียดายนางเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อขอกระดาษมาห่อเถาจึนำมากินยังเรือนใหญ่

            “...” พ่อบ้านหลี่ตกตะลึงพร้อมทั้งโบกมือให้นางหยุดกินมันเพราะหากเจ้าสำนักหันหน้ามาเจอเขาจะเป็นเรื่องใหญ่ หยวนปิงเหยี่ยนส่งสายตามีความนัยน์ว่า ไม่เป็นไรหากเขาไม่ยอมรับไปกินนางจะกินมันเองเพราะนางกำลังหิวและติดใจกับรสชาติของมันจึงไม่สามารถทิ้งมันไว้ที่โรงครัวได้

            “หึ! ปิงเหยี่ยนเจ้าอย่าคิดว่าว่าคำแก้ตัวของเจ้าจะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากโทษที่ไม่มาทำงานยังเรือนใหญ่ตามเวลาได้ เจ้าไม่ใช่สาวใช้ที่มีหน้าที่ต้องออกไปหาอาหารส่งโรงครัวหรือว่าเจ้าอยากทำเช่นนั้น ฮ้า!” อู๋ฉีหลงหันหน้ากลับมามองจ้องเขม่นยังหยวนปิงเหยี่ยนซึ่งเพิ่งจะยัดเถาจึสองชิ้นเข้าปากไป

            “...” หยวนปิงเหยี่ยนตกใจดวงตาเบิกกว้างรีบก้มหน้าลงคล้ายกับสตรีซึ่งกำลังสำนึกผิด นางรีบเคี้ยวผลเถาจึอย่างเร่งรีบดวงตากลมโตก้มลงมองพื้นไม่กล้าเงยหน้ามองไปยังอู๋ฉีหลงเกรงว่าเขาจะจับได้ว่านางนำอาหารมาทาน ขณะที่นางกำลังเร่งรีบเคี้ยวและกำลังจะกลืนอยู่นั่นเอง ปลายรองเท้าของผู้ที่นางกำลังเกรงกลัวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านางเสียแล้ว

            “เงยหน้าขึ้น!” อู๋ฉีหลงสั่งเสียงเหี้ยมเขาคิดว่านางกำลังก้มหน้าเพราะสำนึกในความผิดแต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ เมื่อเขาหันหน้ามาทันเห็นนางเอาของบางอย่างเข้าปาก นางมีอาการส่อพิรุธผิดปกติเมื่อพูดคุยกับเขาแล้วก้มตาก้มตาเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขาจึงไม่รอช้าสาวเท้าก้าวมาหยุดตรงหน้าของนาง กลิ่นหอมหวานเป็นเอกลักษณ์ของผลเถาจึลอยมาแตะจมูกยิ่งกระตุ้นให้เขาโมโหยิ่งขึ้น

***********

มีอีบุ๊คนะคะ

www.mebmarket.com

ความคิดเห็น