ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

37 : ดำน้ำดูปะการัง

ชื่อตอน : 37 : ดำน้ำดูปะการัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2563 10:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
37 : ดำน้ำดูปะการัง
แบบอักษร

เสียงคลื่นทะเลแว่วมาเบาๆ ร่างเล็กใต้ผ้านวมหนาขยับตัวเล็กน้อยหาไออุ่น ก่อนจะงัวเงียลืมตาตื่นเห็นน้ำทะเลสีฟ้าสดใสส่งแสงประกายระยิบระยับเมื่อกระทบแสง เพียวไผ่หาวหวอดเล็กน้อย ก่อนจะหันมองคนร่างสูงข้างๆที่ยังคงหลับตานอน เมื่อคืนนักรบทำเขาสะบักสะบอมไปเสียหลายชั่วโมง กว่าจะได้หลับก็ไม่รู้เวลาเลยรู้แค่ว่าดึกมากแล้ว เพียวไผ่เอียงศีรษะตัวเองเล็กน้อย เพ่งพินิจพิจารณามองใบหน้าคมดุอย่างเผลอไผลระคนหลงไหล

 

นักรบช่างหล่อเหลา...

 

มือเล็กอดไม่ได้ที่จะซุกซน จับแก้มคนร่างสูงเบาๆ พลันกระพริบตาปริบๆเมื่อคนร่างสูงลืมตาตื่นเสียอย่างนั้น

“คุณรบ ตื่นแล้วหรอครับ”คำถามโง่ๆแก้ประหม่าเมื่อร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองใต้ผ้านวมถูกบีบเค้นโดยมือแกร่งราวกับกำลังสนุก

“คิดจะลักหลับฉัน?”

“ปะเปล่านะครับ”เพียวไผ่ก้มหน้างุด ปฏิเสธ ไม่ได้อยากจะลักหลับสักหน่อย แม้ใจหนึ่งอยากจะทำอยู่บ้าง. อ่า... เขาติดนักรบมากเกินไปแล้ว

“แน่ใจ?”คนร่างสูงเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะดึงร่างเล็กให้ขึ้นมาทาบร่างกายของตน จนร่างกายที่เปลือยเปล่าแนบชิดจนอากาศแทบไม่สามารถหนีไปได้

“อื้ออ คุณรบปล่อยเพียว”ปากพูดว่าปล่อย แต่ศีรษะกลับซบเข้ากับอกแกร่งเสียอย่างนั้นเสียง ‘หึ’ที่คุ้นเคยดังขึ้นมา แก้มใสแดงระเรื่อปิดไม่อยู่ เงยหน้ามองคนร่างสูงอีกครั้งก่อนจะขยับจูบปากเรียวเบาๆ

“มอนิ่งครับ”ว่าแล้วก็ก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาเขินอายเสียอย่างนั้น

“อ่ะคุณรบ”เพียวไผ่สะดุ้ง กัดริมฝีปากของตัวเองเมื่อรู้สึกถึงนิ่วแกร่งที่กำลังแทรกเข้าทางช่องคับแคบของตัวเอง

“เมื่อคืนคุณรบทำไปหลายชั่วโมงแล้วนะครับ”เสียงกล่าวอู้อี้ ครางเบาๆเมื่อนิ้วแกร่งขยับเข้าออกเบาๆ

“เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืนสิ”คนเอาแต่ใจก็เอาแต่ใจเหมือนเดิม เพียวไผ่หลับตา ครางเบาๆ ก่อนจะจับแขนแกร่งให้หยุดสักพักเมื่อรู้สึกเสียวจนร่างกายสั่นระริกแทบทนไม่ไหว

“ค..คุณรบ”

“……”

“เพียวทำให้นะครับ”ไม่พูดเฉยๆ ลิ้นเล็กเลียแผล่บเข้าที่ยอดอกสีเนื้อของคนร่างสูง ก่อนจะดูดดึงเบาๆ

“อืม”กำหนัดบุรุษยามเช้ารุนแรงเป็นไหนๆ แกนกายร้อนที่เคยสงบนิ่งเริ่มตื่นตัวจนเพียวไผ่รู้สึกได้ หากแต่คนตัวเล็กกลับสนุกกับการฉกชิมเม็ดสีเนื้อของคนร่างสูงเสียมากกว่า จนนักรบต้องจับหัวเล็กให้หยุดเสียก่อน เพียวไผ่เงยหน้าสบตากับนักรบก่อนจะทำตัวเป็นกระต่ายมุดดินขยับร่างกายลงใต้ผ้านวมหนา ก่อนร่างสูงเป็นต้องเชิ่ดหน้าเมื่อปากเล็กครอบทั้งแกนกายใหญ่ ดูดดึงราวกับเป็นอาหารเช้าแสนอร่อย แกนกายใหญ่ที่ไม่สามารถเข้าปากทั้งหมดจนต้องใช้มือเล็กขยับถูกไถพื้นที่ที่เหลือ ตวัดเลียแผล่บเข้าหัวฉ่ำที่มีน้ำปริ่มออกมา

 

 

 

นักรบสะบัดผ้านวมออก มองร่างเล็กที่ก้มหน้าก้มตาดูดแกนกายตนอย่างตั้งอกตั้งใจจนเส้นเลือดขึ้นตามคอ หายใจหืดหาดกับภาพตรงหน้า

 

“อืม”เสียงครางต่ำในลำคอ ก่อนจะยื่นมือจับศีรษะเล็กแล้วขยับขึ้นลงแรงๆ ในขณะที่คนตัวเล็กได้แต่จับท่อนขาแกร่งไว้แน่น

 

 

อ่อก อั้ก !

 

ท่อนกายลำใหญ่เข้าลึกสุดคอ จนแทบสำลัก หน้าหูน้ำตาไหล ก่อนที่จะรู้สึกถึงน้ำคาวขุ่นพุ่งเข้ามา เพียวไผ่ก็กลืนลงไปทุกหยาดหยด ก่อนจะถอนปากออกมา มองมือใหญ่ที่ยังคงสาวแกนกายตัวเอง

 

 

ใบหน้าใสเอียงศีรษะแลบลิ้นละเลียดชิมแผ่วๆ จนคนร่างสูงต้องกดเสียงคำรามออกมาอีกครั้งพร้อมพ่นน้ำขาวขุ่นอีกระลอกเปื้อนหน้าใส เพียวไผ่หลับตาปี๋รับสัมผัสกลิ่นคาวขุ่นที่พ่นใส่หน้าก่อนจะเงยไปมองร่างใหญ่ ยกยิ้มน้อยๆ แกนกายใหญ่ที่เพิ่งได้ปลดปล่อยไม่มีท่าทีจะสงบลงง่ายๆจนต้องยกร่างเล็กให้นั่งทับตัว

 

เพียวไผ่จับแกนกายใหญ่จ่อไปที่ช่องสีหวานของตัวเองก่อนจะค่อยๆกดร่างกายลงมา สองมือยันอกแกร่งไว้ ความคับแน่นทำอึดอัดจนกายใหญ่แทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

“อ่า”เพียวไผ่นั่งนิ่งเมื่อกายใหญ่เข้ามาในร่างกายตัวเองจนสุดโคน แล้วค่อยๆโยกร่างกายเบาๆ

“อืมมม อ่ะ”เพิ่มน้ำหนักทีละน้อยทีละน้อยจนปรับตัวได้ก็ขยับขึ้นลงสุด ก้อนเนื้อสีขาวนิ่มกระแทกกับหน้าขาจนได้ยินเสียงดัง

"อ่ะ อ่ะ อื้อออ ค..คุณรบ..อืมมม"ครางเรียกชื่อคนร่างใหญ่ผะแผ่ว สบตากับตาคมดุที่จ้องมองไม่วางตา มือหนาบีบเค้นฟ้อนเฟะจนเป็นรอยนิ้วมือแดงตามผิวขาวๆ

"อืมมม"ยิ่งคนร่างสูงคราง เห็นแววตาพึงพอใจในตาดุ ร่างกายก็ยิ่งขยับแรงขึ้น

"อิ๊ อ๊าาา คุณ..รบ"ส่งเสียงเรียกคนร่างใหญ่ไม่ขาดปาก จนอีกคนต้องจับร่างขาวให้โน้มตัวมาจูบกับตัวเอง ดูดลิ้นเล็กแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่วายบีบสะโพกนิ่มเข้าเต็มแรง ก่อนจะสวนสะโพกตัวเองกระแทกเข้าจนคนตัวเล็กอ้าปากค้างด้วยความจุก

 

 

มือหนาจับเอวคอดไว้แน่นและระรัวสะโพกขึ้นเมื่อปลายเส้นสีขาวอยู่ไม่ไกล

"อ่ะ อ่ะอ่ะ อ่าาา อื้อออ อ๊าาา"

"ตอดอย่างนั้น อ่าาาดี"

"อ๊าาา ค..คุณรบมะ...ไหว..เสียวอ๊าาาา พะ..เพียว"

"อืมมม เพียวไผ่... อ่าาห์"

"อ่ะ คุณ..รบ อืมมม เพียวชอบ อ่าาา อ่ะ อ่ะ อ่ะ"

"อืมม อ่าา"ยิ่งคนตัวเล็กส่งเสียงหวานร้องครวญครางมากเท่าไหร่ แรงรักก็พัดกระหน่ำมากขึ้นเป็นเท่าตัว กายขาวโยกตัวสั่นบนกายแกร่ง สองมือจิกแผ่นอกแน่นไว้จนแทบเป็นเลือด ตอดรัดกายใหญ่ไว้แน่นก่อนที่ร่างกายจะกระตุก ขมิบช่องสีหวานถี่ๆ สะดุ้งโหยงเมื่อคนร่างใหญ่กระทุ้งเข้าหนักๆ แล้วปลดปล่อยเข้ามาในกายจนอุ่นวาป

"อร๊างงงง"เสียงเล็กหวีดร้อง ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นของตัวเองใบหน้าใสเชิ่ด ตาลอย ก่อนจะทิ้งตัวหอบหายใจหนักๆเข้าอกแกร่ง

 

"อุ่นจังเลยครับ"

"หึ"

"เพียวอยากทำกับคุณรบทุกวัน"

"เด็กลามก"เสียงทุ้มกระซิบพร้อมจูบหนักๆเข้าที่ขมับ เพียวไผ่ก็ยกยิ้ม

"คุณรบชอบไหม"

"....."

"ไม่ชอบที่เพียวทำหรอครับ"

"...."ได้รับแค่ความเงียบกลับมาใจดวงน้อยก็หวิว

"คุ.."

"ชอบ"เสียงทุ้มริมหูตอบกลับมาสั้นๆเพียวไผ่เงยหน้าจากที่ซบอกแกร่งสบตากับตาดุ ก่อนจะยกยิ้มบางๆ เอาคางวางไว้ที่อกของนักรบ

"เพียวก็ชอบที่คุณรบทำ"

"ลองเธอไปทำกับคนอื่นสิ"ใบหน้าเล็กก็ส่ายระรัว

"แต่งงานกับคุณรบแล้ว ไม่ทำกับคนอื่น ไม่อยากทำ ไม่ให้ใครทำด้วยครับ"

"หึ"

"คุณรบเขิน"ใบหน้าใสอดไม่ได้นึกอยากเย้าแหย่คนร่างสูงบ้าง

"เธอตัวหนัก"

"ไม่หนัก คุณรบอุ้มได้"ไม่พูดเปล่า มือเล็กยังคงซนไปเรื่อยๆ สะกิดยอดอกคนร่างใหญ่เบาๆ

"ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวจะไปดำน้ำดูปะการัง"พลันคนตัวเล็กก็ตาโตเหมือนกับว่าเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้ตนอยากทำอะไร

"โอ๊ะ อ่าาส์"สะดุ้งตัวโหยงลืมไปว่าร่างกายตอนยังมีแกนกายใหญ่ฝากฝังอยู่ ไม่วายขมิบเบาๆ ทิ้งท้าย แล้วลุกขึ้นจนได้ยินเสียงน่าอายดังขึ้น

 

ตาดุจ้องร่างขาวที่แดงระเรื่อทั้งตัว ไม่อาจจะละสายตาได้ก่อนจะกระโจนเข้าไปยกแล้วอุ้มตรงไปยังอ่างกว้างในห้องน้ำ

"คุณรบบบ"เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจ

 

 

สงครามรักในห้องน้ำผ่านไปอีกระลอก กว่าจะอาบน้ำเสร็จ ก็แทบจะหมดแรงแต่เพราะความหิวประท้วงขึ้นมาทำท้องร้องเบาๆเป็นต้องรีบอาบน้ำออกมาดื่มด่ำกับอาหารเช้าเป็นเวลาต่อมา

 

 

 

เพียวไผ่ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ตากวางเป็นประกายเมื่อจะได้ดำน้ำดูประการัง ผิดกับอีกคนที่สีหน้านิ่งเรียบแต่รังสีความน่ากลัวบางอย่างกลับฉายชัดเจน เพียวไผ่ไม่รู้ว่านักรบเป็นอะไร ตอนมาก็ยังดีๆอยู่เลย พอเขาเปลี่ยนชุดเสร็จก็ทำหน้าราวจะกินเลือดกินเนื้อใครอย่างนั้นแหละ จนเจ้าหน้าที่ที่ดูแลนักท่องเที่ยวทำสีหน้าหวาดๆเมื่อจะเอาเครื่องมือดำน้ำมาสวมให้เขา ก็ถูกนักรบแย่งไปแล้วสวมให้แทน

"ไม่มีชุดที่มันไม่รัดขนาดนี้แล้วรึไงนะ"เพียวไผ่คิดว่านักรบคงอึดอัดกับชุดว่ายน้ำที่รัดผิวกายแน่ๆ ทั้งๆที่เพียวไผ่รู้สึกว่ามันสบายตัวเสียด้วยซ้ำ

"คุณรบหลีกทางให้เพียวหน่อย เพียวจะฟังเขาพูด"เพียวไผ่กระซิบบอกนักรบเมื่อคนตัวใหญ่เอาแต่บังเขา จนไม่เห็นหน้าเจ้าหน้าที่

 

"มองฉันแทนนี่ ไปมองทำไมคนอื่น"เพียวไผ่ก็อยู่ปากก่อนจะอมยิ้ม สวมกอดเอวแกร่งจากด้านหลังเนียนๆ

"คุณรบหวง"

"คิดไปเอง"

"งั้นเพียวหลบคนอื่นแบบนี้ดีไหมครับ"ว่าแล้วก็กระชับกอดเอวแกร่งเบาๆ มันก็ดูแปลกๆที่คนสองคนมายืนกอดต่อหน้าคนอื่น แม้จะเป็นแค่เจ้าหน้าที่เพียงสองคน เพราะนักรบเหมารอบไปแบบส่วนตัว ไม่ไปร่วมกับนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ

"ดี"เสียงทุ้มตอบ เพียวไผ่ก็อมยิ้ม

 

 

 

ตู้ม เสียงสายน้ำแตกกระจายเมื่อเพียวไผ่ทิ้งตัวตามที่เจ้าหน้าที่บอกก่อนจะดำน้ำดิ่งลงไป เหลียวหลังกลับไปก็เห็นคนร่างสูงว่ายมาติดๆ จึงดำน้ำต่อไป

 

 

ดวงตากวางเปล่งประกายระยิบระยับเมื่อเห็นหมู่เกาะปะการังสีสวยใต้น้ำทะเลใกล้ๆ เห็นหมู่ปลาตัวเล็กๆแหวกว่ายเป็นฝูง ฟองน้ำลอยฟุ่ขึ้นเล็กน้อยตามการหายใจใต้น้ำ เพียวไผ่ดูตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็นจนอดไม่ได้ที่จะแหวกว่ายไม่หยุด หันไปส่งยิ้มให้คนร่างใหญ่แม้จะเห็นเพียงตากลมโตที่เป็นสระอิเพียงเท่านั้น

 

ปลาสีเขียวออกจะคล้ายๆสีฟ้าน้อยๆว่ายเข้ามา มือหนาจับข้อมือเล็กก่อนจะชี้ให้ดู ดวงตากลมก็ยกยิ้มตาหยีอีกครั้ง พยักหน้าหงึกหงัก กระชับมือหนาที่จับมือตนไว้ ว่ายน้ำไปพร้อมๆกันดูเหล่าดอกไม้ทะเล

 

นิ้วเล็กชี้ให้คนร่างใหญ่ดูไปที่ปูที่กำลังไต่บนก้อนหินที่มีดอกไม้ทะเลสีสวยไสวไปตามสายน้ำ ก่อนจะเห็นปลาดาวตัวน้อยขยับกายกินอาหารบนดินใต้น้ำ

 

สองร่างจับมือว่ายน้ำไปเรื่อยๆดูหมู่แนวปะการังและดอกไม้ทะเลสีสวย จนพอใจและเหนื่อยมากแล้วจึงขึ้นบก ใบหน้าเล็กยกยิ้มไม่หุบ หัวใจดวงน้อยยังคงติดตรึงอยู่กับภาพใต้ทะเลที่ตัวเองใฝ่ฝันอยากดูมาตั้งนาน ราวกับว่าวันนี้ความฝันที่รอมานานได้เป็นจริงเสียที

"คุณรบเห็นดอกไม้ที่มันเป็นพุ่มๆไหมครับ มันสวยมากๆ มีเจ้าปลาตัวน้อยมากัดด้วยนะครับ"ยังคงคุยโม้ไม่หยุดว่าตนเห็นอะไรบ้าง คนร่างใหญ่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ฟังเสียงเจื้อยแจ้วของคนตัวเล็กราวกับมันเป็นเสียงดนตรีขับกล่อมให้ชื่นใจอย่างไรอย่างนั้น

 

 

อาหารเที่ยงแสนอร่อยที่ถูกยกมาเสิร์ฟถูกคนตัวเล็กกินจนพร่องไปเยอะ ความเหนื่อยจากการดำน้ำทำให้เพียวไผ่กินไปเยอะมาก และดูคนที่จ่ายเงินจะพอใจให้อีกคนกินเยอะๆเสียด้วย

"คุณรบ เขามีรูปตอนเพียวดำน้ำให้ด้วยครับ ฮ่ะๆ นี่ คุณรบจ้องเจ้าปลาน้อยใหญ่เลย ฮ่ะๆ"เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นขณะที่จ้องกล้องที่เจ้าหน้าที่นำมาให้ หัวเราะคิกคักอย่างสนุก

"ไหน"

"นี่ไงครับ"ร่างกายเอนใกล้ ให้ดูกล้อง จนแทบจะแนบกายใหญ่

"ขยับมาอีกสิ ฉันไม่เห็น"มากกว่านี้ก็ควรจะนั่งตักกันเลย แต่พูดก็พูดเถอะ เจ้ากระต่ายขาวก็ยังคงฟังแต่เสือใหญ่ เขาบอกให้ขยับก็ขยับ มือกดเลื่อนภาพให้คนร่างสูงดู

"เขาถ่ายรูปสวยมากเลย แต่เอ้ะ เพียวอ่านรีวิว อันที่จริงนักท่องเที่ยวเขาถ่ายเองไม่ใช่หรอครับ อันนี้คุณรบจ้างเขาถ่ายหรอครับ"

"อืม"คนร่างใหญ่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เหมือนจะพอใจกับรางวัลที่เป็นจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากจากคนร่างเล็กเสียด้วย

"เพียวได้รูปสวยๆมาเยอะเลย ขอบคุณนะครับ"

"อืม"

 

 

ในช่วงบ่ายดูจะเหมาะแก่การพักผ่อนนอนแช่สระน้ำและนอนเล่นเสียมากกว่า เพียวไผ่ดูจะไม่เบื่อทั้งน้ำทะเลและน้ำจืด หลังจากที่แหวกว่ายใต้น้ำทะเลสีใสกับคนร่างใหญ่แล้ว ก็ลงมาว่ายน้ำในสระน้ำกว้างในที่พักหลังจากที่ดูภาพถ่ายในกล้องจนพอใจ อันที่จริงเพิ่งรู้ด้วยว่ากล้องราคาแพงเหล่านั่นเป็นของนักรบเสียเอง

 

เสียงน้ำดังซ่าๆ ตามจังหวะการแหวกว่ายของคนตัวเล็กดังเป็นระยะๆไม่ไกลก็มีคนร่างสูงในชุดกางเกงขาสั่นระดับเข่า เสื้อแขนสั้นปลดกระดุมทุกเม็ดเผยหน้าท้องเป็นลอน นั่งที่เก้าอี้ยาวไม่ไกล เงยหน้ามองคนที่กำลังสนุกกับการเล่นน้ำในสระเป็นระยะๆ

 

จนคนตัวเล็กเริ่มเบื่อและเหนื่อยก็ขึ้นจากสระ เข้าห้องน้ำแล้วเดินออกมาพร้อมเสื้อผ้าอาบน้ำ ก่อนจะทิ้งตัวบนเก้าอี้ยาวตัวใหญ่ข้างๆนักรบ

"เหนื่อยแล้วรึไง"

"ครับ"

"หิวรึเปล่า"เพียวไผ่ก็พยักหน้า หลับตาลงนิ่งๆอยากจะงีบไม่ถึงสิบห้านาทีเห็นจะได้ก็ได้รับแรงสะกิด ก่อนจะยกยิ้มกว้างเมื่อเห็นอาหารว่าง หลากหลายน่ากิน ทั้งอาหารหวานพื้นบ้าน อัฟเตอร์นูนทีถูกยกมา

"คุณรบสั่งหรอครับ"

"อืม"เพียวไผ่ก็ยกยิ้มแฉ่ง ชิมอาหารก่อนจะยกขนมหวานชนิดหนึ่งแบนๆคล้ายขนมปัง หันไปทางคนร่างสูง

"อันนี้อร่อยมากครับ คุณรบกินไหม"ดวงตาดุมองร่างเล็กเล็กน้อยก่อนจะงับขนมจากมือเล็กเข้าปากตัวเอง

"อร่อยไหมครับ"

"อืม"สีหน้าราบเรียบตอบกลับมาสั้นๆ เพียวไผ่ก็ยกยิ้มกว้างเช่นเดิมรู้ดีว่าภายใต้สีหน้าราบเรียบนั้น ไม่ได้ดุต่อเขาแล้ว คุณรบใจดี เพียวไผ่รู้ดี

 

เสียงคลื่นทะเลดังแว่วมาตลอด ร่างเล็กหยิบขนมใส่ปากตัวเอง หันไปป้อนคนร่างสูงที่ง่วนกับไอแพดในมือเป็นระยะ จนตอนนี้คนตัวเล็กผล็อยหลับนอนตากลมไปเสียแล้ว

 

 

 

ในช่วงเย็นนั่งยอร์ชกันสองคนเงียบๆ มีนักรบเป็นคนขับเสียเอง เพียวไผ่ตื่นเต้นราวกับเด็กน้อย ยิ่งเห็นคนร่างสูงขับยอร์ชก็มองด้วยความชื่นชมไม่วางตา

 

คุณรบน่ะทั้งเก่งทั้งใจดีเลยนะ....

 

'เราจะไปดูดวงอาทิตย์ตกกันหรอครับ'คำถามที่ถามคนร่างสูงก่อนออกจากฝั่งมาไกลโข

'อืม มีโลมาด้วย'ตอนได้ยินคำตอบเพียวไผ่แทบิดใจรอไม่ไหวอยากออกเรือเร็วๆ อยากเห็นฝูงโลมาโดดน้ำเหมือนที่เคยไปดูในอควาเรียม และดูในทีวี

 

คนร่างสูงดับเครื่องแล้วเมื่อไกลจากฝั่ง มองเห็นร่างเล็กที่จับราวของเรือตั้งใจมองออกไป มองหาฝูงโลมา

"บางทีวันนี้พวกมันไม่ออกมา"นักรบเอ่ยเสียงเรียบมายืนข้างๆ

"ไม่ได้ออกมาทุกวันหรอครับ"

"ไม่"ใบหน้าที่มีความหวังจะได้เห็นฝูงโลมา หงอยอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยกยิ้มกว้างจนตาหยีหันมาทางนักรบ

"งั่นไม่เป็นไรครับ ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร มาดูดวงอาทิตย์ตกก็ได้แล้ว"นักรบปรายตามองใบหน้าใสที่ยกยิ้มกว้างเล็กน้อย ก่อนจะดึงร่างเล็กเข้าตัวเอง

"ชอบดูงั้นหรอ"

"ครับ คุณรบพามา เพียวก็ยิ่งชอบ" เด็กน้อยช่างสรรหาคำพูด

"ฉันใจดีรึเปล่า"

"คุณรบใจดี"แววตาดุเผยความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด

"งั้นหรอ แล้วรางวัลล่ะ"

"ครับ?"

"ฉันใจดีควรได้รางวัลไม่ใช่รึไง"เพียวไผ่ก้มหน้างุด เห็นแววตาคนร่างสูงแล้วเดาได้ไม่ยากว่าอีกคนหมายถึงอะไร

"ตอนนี้หรอครับ"

"ถ้าตอบว่าใช่"เพียวไผ่ก็เม้มปากแน่น ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นจูบปากเรียวเบาๆ ไม่ทันได้ผละออกก็ถูกมือหนาจับท้ายทอยไว้ให้ริมฝีปากแนบแน่น ลิ้นหนาแทรกเข้าไปกวาดความหวานในโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ

 

 

เสียงครวญครางบนยอร์ชหรูดังขึ้นระงม ลำเรือโคลงเคลงเบาๆตามจังหวะคลื่นทะเลกลับกายเป็นการสร้างความตื่นเต้นเร้าใจให้กับจังหวะรักของคนสองคน

 

ร่างกายสอดประสานเข้ากันได้ดีอย่างทุกครั้ง ร่างเล็กถูกจับไว้โดยมือหนาก่อนจะกระแทกเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ

 

สองมือค้ำลงบนพื้นเรือขณะที่สะโพกลอยเด่น ร่างกายขาวมีเพียงเสื้อตัวเดียวปกคลุมในขณะที่กางเกงถูกถอดทิ้งไว้ไม่ไกล

"อ่ะ อ่ะ คุณรบ อืมมม แรง..อะ แรงไป"เสียงเล้กร้องครางกระท่อนกระแท่น ขณะที่ศีรษะสั่นคลอนไปมา ร่างกายสุขสมจากการปรนเปรอจนทะลักล้น

 

ปลดปล่อยหยดหยาดภายในกายออกมา ก่อนที่จะรับหยาดน้ำจากคนร่างใหญ่เข้าสู่ร่างกายตน แล้วตระกองกอดมองดูแผ่นฟ้ากว้างที่เริ่มเปลี่ยนสีขึ้นเรื่อยๆ

 

อาทิตย์อัสดง ณ มัลดีฟส์ช่วงสวยงามจนยากจะลืม ร่างเล็กที่นั่งบนตักแกร่ง ทิ้งตัวพิงอกคนร่างใหญ่อย่างปล่อยเนื้อปล่อยตัว มองอาทิตย์ที่ค่อยๆลับขอบฟ้าพร้อมรอยยิ้ม อาทิตย์สิ้นแสง ไม่ได้น่ากลัวเมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดอุ่นของนักรบ

"เพียวมีความสุขมาก"เสียงเล็กเอ่ยเบาๆ หันไปสบตาดุอีกครั้ง

"ขอบคุณนะครับ ที่ใจดีกับเพียวมากขนาดนี้"

 

จูบรสหวานช่างตราตรึง ทอดกายขาวให้บุรุษผู้เดียวได้ลิ้มรส คนเดียว...

 

 

 

ร่างกายนี้เป็นของเขาคนเดียว...

กลิ่นหอมๆจากกายเล็กนี้ของเขาคนเดียว

รอยยิ้มนี้ก็เช่นกัน....

 

__________

แงงง หวงน้องมากอะ

อยากแต่งงานกับน้องงง ฮรืออออ 5555

พอดีตั๋วแพง อยู่มัลดีฟส์ไปก่อนนะครับ555

อิจฉาตาด็อกเตอร์ไม่ไหว แงงง อยากแต่งงานกับน้องเพียววว ฮรุก

 

 

เสพความสุขกันให้พออออ หึๆๆ

 

555555

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว