facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 ตกหลุมรัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ตกหลุมรัก

คำค้น : ตายถึงรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 888

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2563 16:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ตกหลุมรัก
แบบอักษร

“อ้า~~” แองเจล่าเปล่งเสียงอย่างพึงพอใจพร้อมกับวางแก้วใสที่เธอเพิ่งจะดื่มเอาน้ำแห่งชีวิตของดีมเข้าไป เป็นเวลาหลายวันร่วมสัปดาห์ที่เธอและเขาใช้ข้อตกลงแบบนี้ร่วมกัน เธอจะช่วยเขาตามหาหนังสือส่วนเขาก็จะให้น้ำแห่งชีวิตเพื่อใช้บรรเทาอาการโหยจากคำสาปที่เธอได้รับ

“ไม่คิดว่าเดี๋ยวนี้เธอกินเยอะไปบ้างหรือไง” ดีมที่นั่งตรงข้ามเอ่ยถามหญิงสาวร่วมโต๊ะที่มื้อเช้านี้เธอดื่มสิ่งนั้นไปแล้วถึงสองแก้ว

“ช่วยไม่ได้ ก็ฉันหิวนี่หน่า นายก็อย่าบ่นมากนักเลยน่ะ”

“เจ้าก็รู้ว่าวิธีได้น้ำนั่นมามันลำบากเรา ตัวเราจะไม่ไหวเอา” หลังจากใช้ชีวิตในโลกมนุษย์มานาน ตัวดีมเองก็มีการเปลี่ยนแปลงเรื่องคำพูดคำจา แต่ทว่าเขาก็ยังคงเฉยชาและไร้อารมณ์เฉกเช่นเดิม

“อะไร บ่นจริงเลยนายเนี่ย ก็แค่รีดๆ” แองเจล่าทำหน้ามุ่ยใส่คนตรงข้ามที่เอาแต่บ่นเธอ

“ไม่รู้จะพูดกับเธอยังไง ปวดหัวจริงๆ”

“ว่าแต่นายสัมผัสถึงหนังสือของตัวได้บ้างหรือยัง” แองเจล่ายิงคำถามต่อเพราะหลายวันมานี้ ไม่ว่าจะไปตามสถานที่ที่คาดว่าจะมีแต่ก็ยังหาไม่พบและไร้ซึ่งร่องรอยของหนังสือ

“เราไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไม แต่เราสัมผัสถึงมันไม่ได้เลย”

“แล้วแบบนี้นายจะทำยังไง นายจะตายไม่ใช่เหรอไง ถ้าไม่มีหนังสือ”

“ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็คงต้องปล่อยให้เป็นแบบนั้น” ดีมพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่คนตรงข้ามอย่างแองเจล่ากลับรู้สึกตกใจและใจหายอย่างแปลกประหลาด ‘ทำไมฉันรู้สึกแบบนี้กันนะ’  

“ไม่ต้องแปลกใจหรอกว่าทำไมเธอถึงรู้สึกแบบนั้น” ดีมพูดราวกับว่าเขานั้นได้ยินความคิดของเธอ

“นายพูดอะไร”

“ก็พูดในสิ่งที่เธอคิดไง ก็เธอสงสัยไม่ใช่เหรอว่าทำไมรู้สึกแบบนั้น” ดีมมองไปยังแองเจล่าก่อนที่ตาของเขาจะฉายกลายเป็นสีขาววูบหนึ่งแล้วจึงกลับไปเป็นเหมือนเดิม

“นี่นายอ่านใจได้งั้นเหรอ” แองเจล่าอ้าปากค้าง ถามด้วยความตกใจ

“ใช่ แต่เราไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่เธอคิดหรอกนะ แต่เพียงแค่ข้าได้ยินมันเองผ่านการเป็นนายของเธอ” แองเจล่าเอียงคอสงสัยว่าสิ่งที่ดีมพูดนั้นหมายถึงอะไร และเขาไปเป็นนายของเธอได้อย่างไร

“อะไรอีก นายอะไร”

“นี่คือตราของผู้เป็นนาย” ดีมยกมือขึ้นพร้อมกับมีสัญลักษณ์ลายเส้นประหลาดคล้ายรูปหัวใจที่หลังมือขวาของเขา ซึ่งหากมองดูดีๆ มันคล้ายคลึงกับลายบนท้องน้อยของเธอเลย

เดี๋ยวนะ นายไปมีไอรอยนั่นได้ยังไง”

“จริงๆ แล้วซักคิวบัสเป็นปีศาจแห่งราคะ พวกมันจะเปลี่ยนเหยื่อไปเรื่อยๆ แต่หากดื่มน้ำแห่งชีวิตจากเหยื่อคนเดิมเท่ากับว่าซักคิวบัสเหล่านั้นยอมรับคนๆ นั้นเป็นนาย พวกมันจะหลงรักและซื่อสัตย์กับนายคนนั้น ทำให้พวกมันยอมให้ผู้เป็นนายอ่านความคิดได้”

“เดี๋ยวนะ แล้วนี่เท่ากับว่าฉัน...”

“ก็เธอเล่นกินมันทุกวัน และกินมากขึ้นเรื่อย ทำให้พลังซักคิวบัสเทียมคิดว่าเราเป็นนายของเธอ”

“เดี๋ยวววว ไม่เห็นนายเคยพูดเรื่องนี้เลยนี่” แองเจล่ารีบแหวใส่ดีมเพราะเขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับเธอมาก่อน

“ก็เธอบอกเองว่าจะกินแค่เพียงประทังความหิว เราจึงไม่คิดว่าจะเกิดตรานี้ขึ้น แต่นี่เธอเล่นกินมากกว่าซักคิวบัสของแท้เสียอีก ไม่แปลกที่ตราจะเกิดขึ้นไวกว่าปกติ”

“อึกกก” ‘ก็ช่วยไม่ได้ น้ำของนายมันอร่อยจนอยากกินเรื่อยๆ นี่’  

“ก็นั่นแหละเลยทำให้ตอนนี้เราจึงกำลังค่อยๆ เป็นนายของเธอ”

“โอ้ยยย หยุดอ่านความคิดของฉันนะ” แองเจล่าหน้าแดงก่ำขึ้นเมื่อคนตรงข้ามดันรู้ว่าเธอคิดอะไร โดยเธอก็ลืมไปเลยว่าเขานั้นจะรู้ความคิดที่คิดออกไป

“แต่ไม่ต้องห่วง ข้าไม่คิดอะไรกับเจ้าหรอก เพราะว่า..”

“เราเหล่ายมทูตไม่มีความรู้สึกกับอะไรใดๆ ทั้งสิ้น นายพูดเรื่องนี้มากี่รอบแล้ว ไม่ต้องบอกทุกรอบก็ได้” แองเจล่าทำเสียงหงุดหงิดแบบไม่รู้ตัว และเธอก็ไม่ชอบใจทุกครั้งที่ดีมพูดแบบนั้น ราวกับว่าคำพูดนั้นกำลังทำให้เธออกหัก “เดี๋ยวนะ แล้วที่ก่อนหน้านี้นายบอกว่าไม่แปลกที่ฉันรู้สึกแบบนี้มันหมายความว่าอะไร มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีก”

“นั่นเพราะว่าเธอกำลังหลงรักเรา”

“หา!!!”

แน่นอนว่าทาสย่อมภักดี ซื่อสัตย์ และรักเจ้านาย”

“ระ....รักเนี่ยนะ ใครจะไปเชื่อเรื่องแบบนั้น” แองเจล่าไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดนั้นคือเรื่องจริง เจ้าตราบ้าๆ นั่นทำให้เธอหลงรักเขาได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ

“งั้นรอดูนี่” ดีมลุกจากเก้าอี้แล้วไปยังครัวที่อยู่ใกล้ๆ เขาหยิบมีดขึ้นมาแล้วเฉือนลงไปที่ปลายนิ้วจนเลือดไหลออกมา

“นายจะกรีดนิ้วตัวเองทำ...เอ๊ะ!!!” แองเจล่ารู้สึกหัวใจถูกบีบอัด มันกระอักกระอ่วนไปหมด ดวงตาของเธอร้อนผ่าวพร้อมกับหยาดน้ำตาอุ่นที่ออกมาโดยที่เธอไม่รู้ตัว “นี่ฉันกำลังร้องไห้...”

“ตอนนี้เธอยังพอควบคุมจิตใจได้บ้าง แต่เราบอกได้แค่ว่าตอนนี้เธอกำลังเริ่มตกหลุมรักเราแล้ว” เงาสีดำออกมาที่ปลายนิ้วปกคลุมเพื่อเยียวยาแผลของเขา

“นั่นนายใช้พลังทำไม” แองเจล่าลุกจากที่นั่งแล้วไปหยิบผ้าสะอาดมากดแผลที่เจ้าตัวเป็นคนทำขึ้นเอง “นายบอกเองไม่ใช่เหรอไงว่าหากไร้ซึ่งพลังจะทำให้นายตาย ระมัดระวังหน่อยสิ”

แองเจล่าจับมือของดีมมากดแผลไว้ เธอไม่มั่นใจว่านี่เป็นผลจากตราต้องสาปหรือเพราะว่าเธอนั้นไม่อยากให้เขาหายไปจริงๆ กันแน่ “นายต้องเก็บพลังไว้ เพราะถ้าไม่มีนาย ฉันก็ไม่รู้จะกินน้ำนั่นจากใคร”

“เธอไม่ต้องกินน้ำนั่นจากเราเท่านั้นก็ได้ วันใดที่เธอมีคนรัก....” ดีมพูดยังไม่ทันจบก็ถูกแองเจล่าใช้นิ้วของเธอแตะที่ปากของเขา

“ในเมื่อฉันกำลังตกหลุมรักนาย ก็ช่วยอย่าพูดถึงคนอื่น มันเจ็บแปลกๆ”

“อะ...โอเค” ดีมมองสบตากับแองเจล่าที่ห่างเพียงช่วงศอก ดวงตาของทั้งสองมองซึ่งกันและกันราวกับสื่อสารบางอย่าง หัวใจที่เคยสงบนิ่งของยมทูตผู้ไร้ความรู้สึก บัดนี้มันกำลังเต้นผิดจังหวะจากการกระทำของสาวตรงหน้า

“นี่รักแรกของฉันต้องเกิดจากการกินน้ำนั่นเหรอเนี่ย” แองเจล่าบ่นออกมาเป็นเสียง เพราะถึงคิดในหัวดีมก็อ่านความคิดของเธอได้อยู่ดี

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่รักเจ้า เพราะเราเหล่า...”

“รู้แล้วน่ะ เลิกบอกว่าไม่รักสักทีได้ไหม มันเจ็บโว้ยยยย”

 

“นี่ข้ากำลังรู้สึกอะไรกันแน่ หรือเพราะว่านี่เป็นผลจากตรานี่” ดีมมองตราในมือของตัวเองพร้อมนึกทบทวนความรู้สึกก่อนหน้านี้ที่เขาสัมผัสได้ “ไม่หรอก อย่างไรข้าก็ไร้ความรู้สึก

 

“ไอตรานี่ทำให้คนรักกันได้จริงเหรอ” เธอมองดูตราบนหน้าท้องผ่านกระจกบานใหญ่ในห้อง ก่อนที่เธอจะหันหลังแล้วทิ้งตัวลงไปนอนหงายบนเตียง “คงใช่แหละ ฉันจะไปรักยมทูตได้ยังไงกัน”

แองเจล่าหลับตาลงแล้วนอนหลับไปอย่างง่ายดาย และเมื่อเธอหลับลึกลงไปในห้วงนิทรา เงาสีดำบางค่อยๆ แผ่กลื่นอายออกมาจากกลางอกของเธอโดยที่เจ้าของร่างไม่ได้รู้แม้แต่นิดเดียวว่าร่างกายของเธอกำลังผิดปกติ

........................................................

คู่นี้ยังไงๆเนี่ยยยย แล้วแองเจล่าทำไมมีไอดำล่ะ

ความคิดเห็น