นิยายเล่มนี้จะออกเล่มเต็มประมาณต้น ธ.ค. นะคะ ในเว็บธัญจะลงให้อ่านฟรีจนกว่าจะครบเล่ม หลังจากนั้น 3 วัน จะใส่เหรียญจ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น : นางเอกท้อง พระเอกร้าย อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2563 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

“ใช่คุณจริงๆด้วย!” รอยยิ้มของคณินเบิกกว้างขึ้น ชายหนุ่มถลาเข้ามาหาหญิงสาวแทบจะทันทีจนเตชิษฏ์เกือบหลบออกไปไม่ทัน 

คณินคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว เขายื่นมือไปจับต้นแขนเรียวของคนตรงหน้าด้วยความยินดีสุดหัวใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็นเธอจริงๆ ในที่สุดสวรรค์ก็เห็นใจคนอย่างเขาเสียที 

แต่คนที่นั่งอึ้งกับเรื่องราวทั้งหมดนี่สิถึงกลับไปไม่เป็น เมื่อเธอไม่ได้เตรียมใจมาก่อนว่าจะต้องได้เจอเขาอีกครั้งแบบนี้ หญิงสาวเม้มริมฝีปากจนซีดขาว มือทั้งสองข้างสะบัดออกจากการเกาะกุมของคนตรงหน้าด้วยท่าทางลนลาน เธอยังไม่พร้อม ไม่พร้อมที่จะเจอเขาแบบนี้ 

วาสิตากระเถิบตัวหนีด้วยความทุลักทุเลเมื่อข้อเท้าของเธอมันไม่เป็นใจนัก ทำให้มือเรียวนุ่มครูดไปกับพื้นถนนด้วยทีละนิดจนบวมแดงเพราะเธอถอยหนีคณินไม่หยุด น้ำตาเม็ดใสเริ่มไหลอาบแก้มลงมาช้าๆ ภาพความทรงจำที่ถูกเขาไล่ในวันนั้นมันผุดขึ้นมาทำร้ายเธออีกแล้ว ภาพความทรงจำที่เธออยากลืมมันมาตลอดหลายปี 

“ตาล ใจเย็นๆก่อนนะ” กลายเป็นเตชิษฏ์ที่เข้ามาประคองแขนวาสิตาเอาไว้เมื่อเห็นว่าเธอพยายามที่จะลุกหนีเพื่อนรักของตนด้วยความทุลักทุเลจนน่าเวทนา  

“ปล่อย...ปล่อยตาลนะคุณติณณ์” 

“ตาล...” เสียงคณินเรียกหญิงสาวเสียงแผ่ว หัวใจของเขากำลังเจ็บปวดที่ได้เห็นแววตาตื่นกลัวของหญิงสาวตรงหน้า  

“ฉันไม่รู้จักคุณ!” หญิงสาวพาตัวเองออกมายืนอย่างอิสระโดยที่มือข้างหนึ่งก็พยายามเกาะรถคันหรูของเขาเอาไว้เพื่อประคองตัว 

“เราจะไม่รู้จักกันได้ยังไง นี่คุณรู้มั้ยว่าผมตามหาคุณจนแทบบ้าน่ะ!”  

“ตามหาใคร ตามหาทำไม คุณจะมาตามหาคนที่คุณไม่เคยรัก ไม่เคยต้องการให้มีอยู่ในชีวิตไปทำไมกัน!”  

“ผม...” 

“ในเมื่อทุกอย่างมันจบไปแล้วคุณก็อย่ามาทำเหมือนกับว่าดีใจที่เจอฉันอีก ฉันในวันนี้ไม่มีความรักโง่ๆไปทุ่มเทให้คุณอีกแล้ว เพราะฉะนั้นอย่ามายุ่งกับฉัน อย่ามารื้อฟื้นอะไรอีก!!” 

“ผมดีใจจริงๆนะตาล ผมอยากรื้อฟื้นเรื่องของเรา และผมก็อยากให้คุณกลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม คุณรู้มั้ยว่าชีวิตของผมที่ไม่มีคุณมันทรมานมาก ผมไม่เคยอยากมีชีวิตอยู่ต่อเลย ตั้งแต่วันนั้นที่ทำเลวๆกับคุณลงไป” 

“...” 

“กลับมาอยู่ด้วยกันนะตาล” 

“ไหนวันนั้นคุณบอกว่าคุณไม่อยากเห็นหน้าตาลไงคะ แล้วตอนนี้คุณจะมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม มาบอกตาลแบบนี้ทำไม!” หญิงสาวถามกลับเสียงแข็ง 

“เพราะผมอยากแก้ไข อยากชดเชยทุกอย่างให้คุณ”  

“ฉันไม่ต้องการ!” 

“ตาล” 

“กลับไป...กลับไปแล้วช่วยทำเหมือนว่าวันนี้เราไม่เคยเจอมาก่อน ฉันขอร้อง ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว” 

“ผมไม่กลับ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องก่อน” 

“คุณจะมาคุยอะไรอีก มาคุยอะไรกับคนที่ไม่เคยมีความสำคัญในชีวิตคุณหรอ? คุณไม่ต้องเสียเวลามาคุยหรอกค่ะ เพราะฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณทั้งนั้น กรุณากลับไป ไปแล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก!” 

“ไม่!” 

“บอกให้ไปไง ไป!!” 

คราวนี้เป็นหญิงสาวที่ตะคอกเขาเสียงกร้าว น้ำตามากมายเริ่มไหลอาบแก้มนวลลงมา สายตาของเธอที่มองเขามีแต่แววตาของความเจ็บปวดเต็มไปหมด จะผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหนเธอก็ไม่เคยลืมว่าเขาทำอะไรกับเธอเอาไว้ และเขาสั่งให้เธอไปทำอะไรในวันนั้นเธอก็ไม่เคยลืม ยิ่งนึกก็ยิ่งเจ็บจนไม่อยากจะหายใจต่อเลยด้วยซ้ำ กว่าเธอจะผ่านคืนวันพวกนั้นมาได้ก็เล่นเอาเจ็บเจียนตาย แล้วเขาจะกลับมาทำไม กลับมาทำไมในวันที่เธอเริ่มจะเข้มแข็งแล้วแบบนี้ 

“ตาล ใจเย็นๆแล้วฟังนิคมันสักหน่อยนะ” เตชิษฏ์พยายามไกล่เกลี่ย เมื่อเห็นว่าหญิงสาวตัวเล็กกำลังตั้งป้อมในใจขึ้นมา 

“ไม่จำเป็น!!” 

“แต่ผมอยากให้คุณลองฟัง มันมีบางเรื่องที่คุณยังไม่รู้นะตาล ให้โอกาสเพื่อนผมได้แก้ตัวสักครั้งได้มั้ย?” 

“ฟังไปเพื่ออะไรคะ? แล้วคนอย่างเขาจะมาขอโอกาสอะไรจากตาลอีก อย่ามาเสียเวลาอธิบายอะไรกับผู้หญิงหน้าโง่แบบตาลเลยค่ะ เอาเวลาของคุณไปใช้ให้สนุกสุดเหวี่ยงกับพวกผู้หญิงของพวกคุณเถอะ!” 

“ผมไม่เคยมีใครตั้งแต่คุณหนีผมไป!” คราวนี้คณินขยับมาใกล้มากขึ้น เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว เขาอยากบอก อยากจะอธิบายเรื่องราวในอดีตที่เกิดขึ้นให้เธอได้เข้าใจเขามากกว่านี้  

“หนี?”  

หญิงสาวจ้องใบหน้าเขากลับแบบไม่เกรงกลัว แววตาถือดีจ้องเขาผ่านม่านน้ำตามากมายที่มันยังคงไหลออกมาประจานเจ้าของอยู่แบบนั้นไม่ขาด 

“คุณคงเข้าใจอะไรผิดไปนะคะคุณคณิน ฉันไม่ได้หนีคุณไปไหน แต่เป็นคุณเองต่างหากที่ไล่ฉันออกมาจากชีวิตคุณเหมือนหมูเหมือนหมา! อย่าลืมสิว่าคุณพูดอะไรกับฉันเอาไว้บ้าง อย่าลืมสิว่าวันนั้นคุณทำให้ฉันเจ็บปวดใจขนาดไหน อย่าลืมสิคนเลว! ฮือออ!” คนพูดร้องไห้ออกมาเสียงดัง ปล่อยตัวให้ล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นดังเดิมเพราะฝืนที่จะยืนต่อไปไม่ไหว เธอเจ็บ...เจ็บที่ต้องนึกถึงอดีต เจ็บ...ที่รู้ว่าตัวเองยังคงรักเขาอยู่เช่นนี้ไม่เคยเปลี่ยน 

“ตาล” 

“คุณเป็นคนบอกว่าฉันตั้งใจมีลูกเพื่อที่จะจับคุณ คุณเป็นคนบอกเองว่าถ้าฉันจะเก็บลูกไว้ ฉันต้องไปจากชีวิตคุณ นี่ไง! ฉันเดินออกมาแล้ว เดินออกมาจากชีวิตคุณได้ตั้งนานแล้ว แล้วเราจะมาบังเอิญเจอกันให้ฉันต้องเจ็บอีกทำไม ฮืออ!!!” 

ภาพที่หญิงสาวร้องไห้ตรงหน้าทำให้คณินเผลอกำหมัดด้วยความโกรธ โกรธที่ตัวเองใช้อารมณ์ชั่ววูบและคำพูดพล่อยๆทำร้ายผู้หญิงคนนี้ได้ถึงเพียงนี้ โกรธในความโง่ของตัวเองที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของเธอก่อนหน้านั้นเลย ทั้งที่มันมีโอกาสดีๆเกิดขึ้นตั้งหลายครั้ง  

เตชิษฏ์เบือนหน้าหนี ไม่อยากทนมองภาพตรงหน้าอีกแม้แต่นาทีเดียว เพราะความเจ็บปวดในใจที่สะสมมานานของคนสองคนกำลังทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม เขาไม่อยากนึกเลยจริงๆว่าถ้าหากวาสิตาไม่ยอมใจอ่อนยกโทษให้เพื่อนรักของเขาอย่างที่เขากลัวเนี่ย สภาพเพื่อนรักของเขาที่เคยอยู่แบบคนไร้วิญญาณไร้หัวใจมันจะวนกลับมาเกิดขึ้นอีกหรือเปล่า 

คณินเดินลงไปคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาว เขาโน้มตัวไปกอดเธอเอาไว้จนแน่น ไม่สนใจการขัดขืนและการทุบตีของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย เขาฝังจมูกลงไปสูดดมกลิ่นหอมของเธอที่เขาแสนจะคิดถึงจนหัวใจรู้สึกชุ่มชื้นขึ้นมาอีกครั้ง อาการสะบัดตัวและการพยายามต่อต้านของเธอทำอะไรเขาไม่ได้มากนักหรอก เขาถึงเลือกที่จะนิ่งเอาไว้แบบนี้ เพราะในนาทีนี้เขาแค่อยากกอด อยากกอดคนที่เขาทำหายไปจากชีวิตถึงห้าปี อยากกอดของสำคัญที่เพิ่งรู้ว่ามันสำคัญก็ต่อเมื่อมันสายไป 

**เล่มเต็มมีใน Meb แล้วนะคะ ** 

ความคิดเห็น