email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ผงรัญจวน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 323

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2563 09:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผงรัญจวน
แบบอักษร

 

“บ่าวตื่นขึ้นระหว่างทางที่นั่งรถม้ามาแคว้นเหลียงเจ้าค่ะ เพราะเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน ทำให้ม้าตายไปตั้งหลายตัว แต่อินอ๋องผู้นั้นกลับไม่หยุดพักแม้แต่วันเดียว” รุ่ยเหลียงเล่าพลางจุดตะเกียงในห้อง   “อาจเป็นเพราะบ่าวกับองค์หญิงอ้ายหม่าล่าจมน้ำเพียงไม่นานจึงฟื้นขึ้นมาง่าย แต่คุณหนูถึงกับหมดลมหายใจไป จึงทำให้ร่างกายไม่อาจตื่นขึ้นมาได้ง่าย เห้อ บ่าวตกใจแทบแย่เจ้าค่ะ ”

 

“เดิมทีคิดว่าคุณหนูไม่อยู่แล้ว บ่าวเองก็จะอยากถูกฝังไปพร้อมกับคุณหนู แต่โพธิสัตว์ยังเมตตาส่งคุณหนูกลับคืนมา” รุ่ยเหลียนกำตะเกียงในมือแน่น

 

 

“เด็กโง่” แสงจากตะเกียงอาบร่างของเหม่ยหลาน แก้มนางกระจ่างดุจหิมะขาว รูปโฉมงดงามหาใดเปรียบได้ เรียวตางามฉายแววอ่อนโยน

 

รูปโฉมของคุณหนูนางนับว่าโดดเด่นเกินไปแล้วจริงๆ อินอ๋องใกล้ชิดนางไม่เท่าไหร่ ยามใช้สายตาที่มองมา กลับมีความหลงไหลมากมายถึงเพียงนี้

 

นึกถึงพยัคฆ์ พยัคฆ์ก็มา รุ่ยเหลียนหลุบตาต่ำ ไม่กล้าเงยมองหน้าอินอ๋องตรงๆ 

 

“เจ้าออกไปก่อน” เขาสั่ง

 

รุ่ยเหลียนมองสลับอินอ๋องกับเหม่ยหลาน สุดท้ายจำต้องเดินออกไป

 

ที่ผ่านมาความรู้สึกยามปกติที่อินอ๋องมอบให้ผู้คนรอบกาย ล้วนอบอุ่นออ่นโยนราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ แต่ยามนี้เมื่อเขาหรี่ตาลง แววตากลับทอประกายเย็นชาออกมาเล็กน้อย เป็นคนที่คาดเดาได้ยากผู้หนึ่ง

 

“น่าแปลกที่เจ้ายังไม่เข้าพิธีกับทรราชผู้นั้น” ยามที่เอ่ยคำว่า ทรราช’ แววตาของเขาเย็นชาเฉียบขาดขึ้นกว่าเดิม

 

เหม่ยหลานเข้าใจไปอีกทาง เธอคิดว่าอินอ๋องคงหมายถึงการขึ้นเตียงกับคนผู้นั้นแน่ๆ

 

“เรื่องนั้นคงไม่ใช่ธุระที่ท่านมาคืนนี้กระมัง” เหม่ยหลานเผยมือให้อีกฝ่ายนั่งลง ก่อนจะรินน้ำชาบนโต๊ะให้

 

“ข้าจะมาถามเจ้า จากนี้เจ้าวางแผนชีวิตตนเองอย่างไร” เขาเริ่มบทสนทนา

 

“พูดถึงเรื่องนี้ ข้ารบกวนท่านหลายวันแล้ว คาดว่าอีกสองวันคงต้องขอลา” หากรู้ว่าต้องออกจากกรงทองเร็วขนาดนี้ เธอคงเก็บตั๋วเงินไว้กับตัวตลอดเวลา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเครื่องประดับหลายชิ้นที่ไม่ได้เอาออกมาด้วย ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียดาย

 

 

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น หากเจ้าจะอยู่ที่นี่กับข้าตลอดชีวิตก็ย่อมได้”

 

อยู่ที่นี่กับข้าตลอดชีวิต’ ความหมายคือ ถ้าเธออยู่ที่นี่ต้องอยู่กับเขา เป็นคนของเขา แบบนี้จะต่างอะไรกับการย้ายกรงหนึ่งไปอีกกรงหนึ่งเล่า

 

“น้ำใจของท่านอ๋องข้ารับไว้แค่คำพูดก็พอ แผ่นดินกว้างใหญ่ยังมีที่ที่ไม่เคยไปอีกมากมาย ไม่กล้ารบกวนท่านอ๋องนาน ส่วนเรื่องบุญคุณหากมีอะไรพอตอบแทนได้ ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ” เหม่ยหลานวาดแขนก้มศีรษะเล็กน้อย เพื่อแสดงถึงความจริงใจในคำพูดของตน

 

เด็กน้อย... แผ่นดินนี้แม้กว้างใหญ่เพียงใด แต่ใต้หล้านี้เป็นของคนแซ่หนานกง ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใดเขาย่อมหาเจ้าพบโดยง่าย อินอ๋องยิ้มเหยียดเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขามักจะก้าวช้ากว่าเฟิ่งหวงหนึ่งก้าว ไม่สิ! สิบก้าว...สิบก้าวเสมอ

 

หากเรื่องนี้เขายังเอาชนะเฟิ่งหวงไม่ได้ และหากจักรพรรดิหนุ่มทำสำเร็จ เขาจะกล้ามีหน้าไปพบท่านย่าทวดที่ปรโลกได้อย่างไร

 

อ๋องหนุ่มเผลอกัดริมฝีปากขณะใช้ความคิด ก่อนตัดสินใจหยิบห่อกระดาษเล็กในเสื้อออกมา เขาใช้นิ้วข้างเดียวคลี่กระดาษออก ก่อนจะเป่าผงในกระดาษน้ำตาลใส่ร่างงาม

 

เหม่ยหลานเปิดปากงามจะเอ่ยถาม แต่ต้องหยุดชะงัก เมื่อเธอสูดผงแป้งเข้าไปเต็มปอด สติที่เคยมีกลับเลือนหาย ไม่อึดใจต่อมา ปฏิกิริยาของร่างกายเริ่มเปลี่ยนไป

 

“ท่านอ๋อง ท่านทำอะไรข้า” เหม่ยหลานตกใจกับเสียงตนเอง ในจิตนึกคิดของเธอ คำถามนี้เธอใช้น้ำเสียงตวาดออกไปแท้ๆ แต่ทำไมฟังแล้วชวนน่าหวาดเสียวเหลือเกิน

 

“ข้าจะดีต่อเจ้าแน่นอน ข้าให้คำสัตย์” แววตาของเขายามนี้แน่วแน่ เขาก้าวยาวๆ เข้ามาใกล้ร่างน้อย ก่อนจะช้อนตัวนางเข้าสู่อ้อมอก

 

เหม่ยหลานแม้ใจอยากจะขัดขืน แต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง เท้าเล็กลอยขึ้นจากพื้น ศีรษะเอียงเอนซบอกอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

 

“อ๋องอย่างข้า จะถนอมเจ้าเป็นอย่างดี” เขาเดินมาเพียงเล็กน้อยก็ถึงตั่งเตียงที่มุมห้อง เมื่อวางร่างงามลงสู่เตียง เขาก้มจูบหน้าผากที่เริ่มมีหยาดน้ำซึมออกมา

 

อินอ๋องถึงกับใช้ผงรัญจวน เขารู้แก่ใจดีว่าวิธีนี้ต่ำช้านัก แต่เวลามันเร่งรัดเกินไป หากไม่ลงมือวันนี้ก็อาจไม่มีโอกาสเช่นนี้อีก เขาสลัดทุกความคิดออกจากสมอง

 

 

“ร้อน…ร้อนเหลือเกิน”

เด็กน้อยใต้ร่างเขาเริ่มโวยวาย นิ้วเรียวเริ่มถูเสื้อนอก เพราะรู้สึกร้อนนางจึงอยากปลดเสื้อผ้าเพื่อคลายความร้อนในร่างกาย ผลที่ได้คือมันไม่ยอมหลุดจากร่างกายนาง คิ้วงามขมวดอย่างไม่พอใจ

 

เขายิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะก้มพรมจูบแก้มเนียน มือเริ่มปลดเสื้อนอกให้เด็กสาวอย่างชำนาญ

เพราะอากาศช่วงนี้หนาวเหน็บ ชุดที่สวมใส่จึงมีทั้งหมดสามชั้น เหม่ยหลานมองร่างที่คร่อมเธออยู่ด้านบน เธอรู้สึกว่ารำคาญเสื้อผ้าที่เขาใส่ปกปิด สองมือน้อยเอื้อมแรงกระชากเสื้ออินอ๋อง ผลที่ได้คือเสื้อผ้าไม่ได้หลุดตามแรงมือเธอ แต่ร่างหนาของอีกฝ่ายลงมาทาบร่างบางของเธอแนบชิด แม้แต่อากาศก็ไม่สามารถลอดออกไปได้

 

ความคิดเห็น