ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

36 : คนใจดีควรได้รับรางวัล?

ชื่อตอน : 36 : คนใจดีควรได้รับรางวัล?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2563 10:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
36 : คนใจดีควรได้รับรางวัล?
แบบอักษร

เพียวไผ่กัดริมฝีปากตัวเองแน่นเมื่อรู้สึกถึงนิ้วแกร่งที่กำลังแทรกทางช่องทางคับแคบของตัวเอง ตอดรัดนิ้วแกร่งเบาๆราวกับเชื้อเชิญจนคนร่างใหญ่ได้แต่กัดกรามกรอด ยกขาเรียวตั้งชันอ้ากว้างเล็กน้อยส่งผลให้คนที่นอนราบอยู่ในท่าล่อแหลมอย่างช่วยไม่ได้

ถุงยางไม่ใช่สิ่งที่มองหาเช่นทุกครั้งที่จะมีอะไรกัน เพียวกลืนน้ำลายลงคอดังเอือกมองแกนกายใหญ่ที่ผงาดพร้อมลุยศึกเต็มที่ มันแดงก่ำและขยายใหญ่จนน่ากลัว

“คุณรบเบาๆ”เพียวไผ่พูดเสียงแผ่ว ส่งสายตาอออดอ้อนไม่รู้ตัวให้คนร่างสูง หวั่นๆกับการเข้ามาในร่างกายของแกนกายใหญ่ลำนั้น คนร่างสูงไม่พูดอะไร นิ้วที่แทรกอยู่ช่องสีหวานถูกดึงออกมาก่อนจะเปลี่ยนเป็นจ่อแกนกายไปที่ช่องคับแคบแทนก่อนจะดันเบาๆ

 

ใจดวงน้อยเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ เมื่อนักรบก้มลงจูบไล้ตามไรผมหน้าผากเบาๆทีละจุด ช่วงล่างก็สอดกายใหญ่เข้ามาทีละนิด

“อึก”เพียวไผ่ขาสั่นระริก ไม่เคยชินกับความใหญ่โตนี้ และเขาไม่ได้มีอะไรกับนักรบมาพักใหญ่แล้ว

“ชู่ววว อย่าเกร็ง”เพียวไผ่พยักหน้า น้ำตาเล็ดที่หางตา

“คุณรบจูบเพียว”เสียงเล็กร้องขอ ก่อนจะอ้าปากเล็กน้อยรับลิ้นหนาที่เข้ามากวาดตวัดหยอกเย้าเบาๆ ชวนให้ผ่อนคลายกว่าเดิม

“อ่ะ”

“อืมม”เสียงครางต่ำดังขึ้น เพียวไผ่สูดปาก ยกแขนกอดรัดร่างหนาไว้หลอย่างหวงแหน ก่อนจะเอ่ย

“คุณรบเข้ามาเถอะครับ”รับรู้ว่าคนร่างสูงเองคงไม่ไหวและทรมานแล้ว

“เพียวไม่เจ็บ”เพียวไผ่บอกเสียงสั่น สบตาตาคมดุที่จ้องมา

“อร๊างงง”กรีดร้องออกมาเมื่อแกนกายเข้ามาในร่างกายจนสุดแล้วหยุดนิ่ง ไม่เคยแนบชิดถึงขนาดว่าไม่มีถุงยางกั้นกลางไว้ขนาดนี้ แท่งร้อนกำลังเต้นตุบๆในร่างกายเขาจนต้องตอดรัดเบาๆ

“อืมมม”เสียงกดครางดังริมหู เพียวไผ่พ่นลมหายใจออกเบาๆให้ตัวเองผ่อนคลาย ครั้งนี้ไม่มีเจลหล่อลื่นด้วยเช่นกัน

“อึก”เพียวไผ่เบิกตากว้างเมื่อนักรบยื่นมือรูดแกนกายของเขาเบาๆ จนแกนกายที่กำลังสงบนิ่งของเขาเริ่มตื่นตัว

“อึก ค...คุณ รบ”เพียวไผ่จับแขนแกร่งไว้แน่น เมื่อถูกรุกรานทั้งหน้าทั้งหลังพร้อมๆกัน

“คุณรบขยับหน่อยนะครับ”

“กำลังขยับให้เธอนี่ไง”คิ้วหนาเลิกขึ้นราวหยอกล้อ เพียวไผ่ส่ายหน้า

“มะ..ไม่ อื้อออ”เพียวไผ่กัดปากตัวเองจนเลือดห้อ เมื่อนักรบขยับเอวสอบเข้าออกเบาๆ

“อย่ากัดปาก”นิ้วแกร่งเกลี่ยปากบางเบาๆให้เพียวไผ่ไม่กัดปากตัวเอง

“สะ..เสียว อื้อออ”

“หึ”

“อะ อ๊าาา. ค..คุณรบ อ่ะ อ่ะ”ศีรษะเล็กสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกที่ไม่ได้เร็วแต่กลับเนิบนาบและหนักหน่วงจนเพียวไผ่อ้าปากค้างตาลอยทุกครั้งที่ถูกกระแทกเข้า เสียงเฉอะแฉะดังขึ้น เพียวไผ่ยกขาเกี่ยวเอวหนาไว้แน่น สองมือข่วนแผ่นหลังระบายความเสียวซ่านที่ถูกปรนเปรอ

“อ๊าาา อืมมม อิ๊ อ่ะอ่ะ อ๊า”เสียงหวานร้องครางระงมเมื่อกายใหญ่อสอบเข้าหนักหน่วงและลึกขึ้นทุกที เพียวไผ่ผวากอดรัดแน่นมากขึ้น เสียงเก้าอี้ขูดกับพื้นดังเบาๆ ก่อนจะตัวสั่นระริกเมื่อคนร่างใหญ่อุ้มขึ้นจากที่นอน จนเพียวไผ่ต้องกอดคอแกร่งแน่น สองมือหนาจับสะโพกนิ่มขยับขึ้นลงขณะก้าวเดินเล็กน้อย

“อึก ค...คุณรบ...อื้อออ”เพียวไผ่ก้มหน้าซบบ่าแกร่ง เบ้หน้าด้วยความจุกเมื่อนักรบขยะสะโพกตนขึ้นลงหนักขึ้น

“คุณรบ...พะ..เพียว”

“อืม”

“จะเสร็จ”เพียวไผ่บอกเสียงสั่น แต่จู่ๆคนร่างสูงก็หยุดกิจกรรมจนเพียวไผ่ต้องเงยหน้ามอง ขณะโดนอุ้ม

“เพียวอยากเสร็จ”บอกเสียงงุ้งงิ้งให้คนร่างใหญ่ ปากเรียวเหมือนขยับมุมปากเล็กน้อย ไม่จับสะโพกขยับขึ้นลงแล้วแต่ตรงเข้าที่ห้องนอนจนเพียวไผ่ได้แต่กัดปากเสียวซ่านเมื่อคนร่างใหญ่ไม่ยอมถอดแกนกายออกขณะอุ้มไปห้องนอน

 

นักรบทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างในขณะที่คนตัวเล็กอยู่ในท่านั่งคร่อมก่อนจะเอ่ยบอกจนเพียวไผ่ได้แต่หน้าแดงฉ่า

“อยากเสร็จก็ทำให้ฉันดูสิ”

“ค...คุณรบ”น้ำเสียงจะร้องไห้แหล่มิร้องไห้แหล่ แต่คนร่างใหญ่กลับเลิกคิ้ว ทำสีหน้าขบขัน ปากเรียวยกยิ้มมุมปากจนเพียวไผ่ได้แต่นิ่งอึ้ง

“คุณรบยิ้ม”พูดราวกับคนละเมอ พลันสีหน้าเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นราบเรียบ เพียวไผ่จึงอมยิ้มบางๆก่อนจะหรี่ตามองแต่คนร่างสูงก็หนีหน้าไปอีกทางจนเพียวไผ่เอียงใบหน้ามองแล้วส่งยิ้มกว้าง จับใบหน้าดุของนักรบให้หันมาทางตนก่อนจะจูบปากเรียวเบาๆ แล้วยิ้มอีกครั้งเมื่อผละออก ยกแขนกอดคอแกร่งแล้วพูด

“คุณรบยิ้มแล้วหล่อมาก”ก้มหน้าซุกบ่า รู้สึกเขินอายเสียเอง

“เพียวทำไม่เก่ง คุณรบสอนด้วยนะครับ”เพียวไผ่เอ่ยอีกครั้งก่อนจะทิ้งเข่าลงบนที่นอนกดตัวเองลงเต็มแรงได้แต่กัดปากเมื่อจุกท้อง ค่อยๆยกร่างกายแล้วกดลงอีกครั้งเบาๆ

“อึก”มันจุก ไม่ชิน

“ค่อยๆ อย่างนั้น อืม”เสียงทุ้มเอ่ย เพียวไผ่ซบบ่าแกร่งอีกครั้งขณะขยับกายขึ้นลง รับรู้ถึงมือหนาที่กำลังลูบผมนิ่มของตัวเองเบาๆ

“อืม ดี”ยิ่งได้รับคำชม เหมือนยิ่งเป็นแรงกระพือให้ร่างกายขยับเร็วขึ้น เพียวไผ่ผละใบหน้าจากบ่า แล้วผลักร่างแกร่งให้หงายตัวนอน ใช้สองมือยันอกแกร่งไว้ ในขณะที่คนร่างสูงมองไม่วางตา

“อึก อ่ะ อ๊าาา อ่ะ”ขยับร่างกายแรงขึ้นจนได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วห้อง สะโพกนิ่มโยกขึ้นลงแรงขึ้นเมื่อคุ้นเคยและคล่องตัวมากขึ้น ตอดรัดแกนกายแกร่งที่ยิ่งขยายจนคับพองในช่องแคบ สองมือหนาลูบสีข้างของคนร่างขาวเบาๆ มองร่างกายเล็กที่ขยับบนกายตัวเองนิ่งๆ ครางเบาๆในลำคอ

 

 

ร่างเล็กสูดปากเชิ่ดหน้า ขณะที่สะโพกยังคงขยับขึ้นลงไม่หยุดเร็วและแรงราวกับกำลังควบม้าที่วิ่งในสนามรบ อกบางถูกสะกิดเบาๆจากมือหนา

 

"อ่ะ อ่าา อิ๊ ค..คุณรบ อ่าา"

"อืมม"

"อ่าา อ่ะ อ่ะ ค..อร๊างงงง"ก่อนจะกรีดร้องออกมาเมื่อร่างกายแตะฝั่งฝัน กระตุกเกร็งก่อนจะปล่อยน้ำสีขาวข่นพ่นรดหน้าท้องแกร่ง หมดแรงซบเข้ากับอกกว้างตัวอ่อนปวกเปียก

"อ่ะ"เพียวไผ่ลืมตาขึ้นเมื่อร่างกายถูกพลิกให้นอนบนเตียงกว้างในขณะที่กายใหญ่ยังฝากฝังในร่างกายตน

"เธอขี้โกง เสร็จคนเดียว"พูดจบก็กกระแทกเข้าแรงๆหนึ่งที

"อ่ะ"เพียวไผ่หน้าแดงฉ่า สูดปากอีกครั้งเมื่อร่างหนาหมุนควงสะโพกเบาๆให้เสียวซ่านจนตัวสั่น

"คุณรบ อื้อออ"

"คุณรบขยับแรงๆ"เพียวไผ่บอก แต่คนร่างใหญ่ก็ยังเอาแต่ใจเอาแต่หมุนควงสะโพกอย่างเนิบนาบ จนเพียวไผ่ต้องขยับสะโพกเข้าหาเสียเอง

"หึ"

"นะครับ"จบคำร่างเล็กก็กรีดร้องครางระงมอีกครั้ง ไฟพิศวาทลุกโหมกระหน่ำในห้องกว้าง ร่างกายตอกเข้าอย่างหนักหน่วงในช่องสีหวานที่ตอดรัดราวกับต้องการให้แท่งร้อนขาดสะบั้นในเวลาเดียวกัน

 

ร่างกายถูกพลิกหน้าพลิกหลังครั้งแล้วครั้งเล่า เสพสุขจากร่างกายขาวราวกับอดอยากหิวโหยไม่รู้จักพอ รอยสีหวานเริ่มปรากฏขึ้นทีละจุดตามร่างกาย สองมือหนาจับเอวบางไว้แน่นขณะที่ตอกร่างกายให้แนบแน่นกับร่างเล็ก เข้าจนสุดโคนแกนกายใหญ่ ในขณะที่คนตัวเล็กได้แต่อ้าปากค้าง ตาลอย น้ำลายไหลมุมปาก ครางออกมาราวกับความสุขสมล้นเต็มอก

 

"อ่ะ อ๊าาาา ค..คุณ..รบ ตรงนั้นอ๊าาา"ใบหน้าใสส่ายไปมาบนเตียงกว้างเมื่อโดนเข้าจุดกระสันต์ ร้องไม่ออก ตอดรัดกายใหญ่แน่นขึ้นอีก คนตัวใหญ่ครางกรอดๆในลำคอ กระแทกอย่างหนักหน่วง พลิกร่างเล็กให้นอนคว่ำแล้วยกสะโพกมนขึ้นลอย สองมือแหวกแก้มก้นนิ่มออก จนเห็นช่องทางสีหวานที่เปียกแฉะกำลังกลืนกายใหญ่ของตน

 

กำหนัดบุรุษพุ่งสูงจนไม่อาจยั้ง โหมกระหน่ำกระแทกร่างเล็ก จนอีกฝ่ายร้องขอ พายุรักพัดโหมกระหน่ำจนสุดท้ายส่งเม็ดฝนชุ่มช่ำเข้าไปฝากในกายเล็กพร้อมเสียงคำราม

 

เพียวไผ่ตัวกระตุกเกร็งปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง รู้สึกอุ่นวาปในท้องเมื่อคนร่างใหญ่ปลดปล่อยภายในร่างกายตัวเอง

 

มันรู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง

 

ใบหน้าขาวยกยิ้มเปี่ยมสุขขณะหอบหายใจ บอกเสียงหอบ

"คุณรบ..."

"...."

"เพียวอยากได้อีก"

 

 

 

 

พายุรักโหมดระหน่ำทั่วห้องกว้างราวๆสามชั่วโมง จนเพียวไผ่ตัวอ่อนปวกเปียก สลบสไลคาที่นอน หมดแรงแม้แต่จะพูด ใบหน้าขาวยังคงระเรื่อยด้วยรอยยิ้ม ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรับรู้ไออุ่นจากร่างใหญ่ข้างๆ

 

ร่างกายชิดกับอกแกร่งเมื่อคนตัวใหญ่กอดกระชับร่างเล็กเข้าหา ยังคงฝากฝังแกนกายในร่างเล็กไม่ปล่อยออกมา ลูบแผ่นหลังขาวเบาๆราวกับกำลังกล่อมเด็กนอนอย่างไรอย่างนั้น

 

 

 

 

 

เพียวไผ่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เกือบเย็นมากแล้ว ลืมตามองเพดานห้องปริบๆเหมือนงงๆ ขยับกายเล็กน้อยก็รู้สึกเสียดๆที่ช่องทางด้านหลัง พลันสายตาก็กวาดหาคนที่ทำให้ตนได้แต่นอนปวกเปียกอยู่บนเตียงอย่างนี้

 

แต่มองหาก็หาไม่เจอ จึงตัดสินใจลุกขึ้นลงจากเตียง ขาเล็กสั่นน้อยๆ พยุงร่างตัวเองเข้าห้องน้ำ หน้าแดงฉ่าเมือเห็นร่องรอยแต่งแต้มสีกุหลาบบนร่างกายตัวเอง มันเยอะเกินไป....

 

เพียวไผ่เดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับนักรบที่เดินเข้ามา ก็ยกยิ้มกว้าง

"คุณรบหายไปไหน"สีหน้าน้ำเสียงออดอ้อนออกไปเช่นทุกครั้ง คนร่างสูงไม่ได้พูดอะไร เดินเข้ามาหาร่างเล็กยกมือแตะหน้าผากเบาๆ

"รู้สึกยังไงบ้าง"หัวใจดวงน้อยที่ทำท่าจะสงบ เต้นตึกตักแทบหลุดจากอก ช้อนตามองนักรบไม่วางตา เม้มปากพูดไม่ออก จึงตอบแค่ว่า

"หิวครับ"

"อืม แต่งตัวเถอะ"ทันทีที่ได้ยินประโยคเพียวไผ่ก็หน้าแดงฉ่าอีกครั้งเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังเปลือยเปล่าล่อนจ้อนจ่อหน้าคนร่างสูง

"คุณรบหันไปเดี๋ยวนี้เลยนะครับ"เสียงแง้วๆเหมือนแมวตกใจดังขึ้นก็รีบดันหลังคนร่างสูงให้หันหลัง แต่คนร่างสูงเหมือนสนุกกับการได้แกล้งคนตัวเล็ก ปรายตามองร่างขาวตรงหน้าด้วยแววตาแวววับ เพียวไผ่ก็หน้าขึ้นสี

"คุณรบไม่มอง"โผเข้าแนบชิดร่างแกร่งเพื่อหลบสายตา ยกมือหอมปิดตาดุไว้ แต่ก็ถูกคนร่างสูงแกะออก แก้มนิ่มถูกขโมยหอมไปเสียดื้อๆ

"คุณรบ"เพียวไผ่เรียกเขินอายจนทำตัวไม่ถูกก้มหน้างุดกับอกแกร่ง แอบสูดกลิ่หอมจากกายใหญ่ไปด้วย

"เด็กลามก"พูดไปก็บีบสะโพกนิ่มจนคนตัวเล็กสะดุ้ง ยกมือทุบอกแกร่งเบาๆ

"เพียวไปแต่งตัวแล้ว"ว่าแล้วก็หันหลังให้เสียเอง หยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างรวดเร็ว

 

 

 

อาหารค่ำมื้อหรูที่ร้านไม่ไกลจากที่พัก มีเชฟมาให้คำแนะนำและนำเสนอเมนูตัวเอง เพียวไผ่ยกยิ้มกว้างตั้งใจฟังเชฟผู้ปรุงอาหารก่อนจะนั่งลิ้มรสมื้ออร่อยเต็มที่ เมนูหลากหลายบนโต๊ะดูจะให้พลังงานอย่างเต็มที่สำหรับคนที่ถูกสูบพลังงานไปหลายชั่วโมง

 

เพียวไผ่ตักอาหารแล้วยื่นใส่จานนักรบเงียบๆ ก่อนจะยกยิ้มเมื่อคนร่างสูงเงยหน้ามอง

"อยากกินอะไรอีกรึเปล่า"เพีวไผ่ส่ายหน้า

"คุณรบสั่งเยอะมาก เพียวอิ่มมากเลยครับ"เพียวไผ่ตอบ พื้นที่ตรงนี้ค่อนข้างจะเป็นส่วนตัวไม่มีคนอื่นๆ มีคู่รักอยู่ไกลจากโต๊ะเขาหลายก้าวประมาณสองสามคู่

 

เพียวไผ่ยกเครื่อมดื่มในมือดื่มเงียบๆ ก่อนจะแปลกใจเมื่อเห็นพนักงานเดินมาถือช่อดอกไม้ช่อขนาดกระทัดรัดไม่ใหญ่เกินไปมาที่โต๊ะของเขา ก่อนจะยื่นดอกไม้ให้เพียวไผ่แล้วขอตัว

 

เพียวไผ่รับอย่างงุนงง เห็นการ์ดสีชมพูถูกแนบไว้ มีเพียงชื่อของผู้ให้ที่เขียนตวัดไว้

 

'นักรบ'

 

เพียวไผ่ยกยิ้มอีกครั้ง เงยหน้ามองเจ้าของชื่อแต่ก็พบ คนร่างใหญ่กำลังดื่มด่ำกับไวน์ขาวในมือ หันหน้าไปสนใจกับทะเลยามพลบค่ำเสียมากกว่า

"สวยไม้สวยมาก คุณรบเลือกเองใช่ไหมครับ"คนร่างสูงไม่ตอบแต่หันมามองร่างเล็กเล็กน้อย เพียวไผ่ยกยิ้มกว้างก้มดมดอกไม้สวยในมือเบาๆ

"ขอบคุณครับ เพียวชอบมาก"พูดไปใจดวงน้อยก็เต้นไม่เป็นจังหวะไป เพียวไผ่ลุกจากที่นั่ง ถือดอกไม้ไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะมายืนข้างๆคนร่างสูง โน้มตัวหอมแก้มสากเบาๆ

"คุณรบใจดี"สบตากับตาดุที่หันมามอง ก่อนจะอมยิ้ม

 

 

เหมือนคุณรบเขิน..

 

 

"อืม ชอบก็ดี"ร่างใหญ่ตอบ ก่อนจะลุกขึ้น

"ถ้าอิ่มแล้วก็..."

"เราไปเดินเล่นสักหน่อยไหมครับ"เพียวไผ่ชิงพูดขึ้นมาก่อน

"อืม"

 

 

 

สายลมยามเย็นปะทะร่างกายเบาๆ เพียวไผ่เดินตามหลังคนร่างสูงเงียบๆ มองบรรยากาศโดยรอบที่สวยจนไม่อยากวางตา สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีมือใหญ่มากุมแล้วดึงเบาๆให้เดินไปพร้อมๆกัน

 

เพียวไผ่อมยิ้มบางๆ ความสุขใจล้นทะลักจนอยากหยุดห้วงเวลานี้ไปนานๆ มองมือแกร่งที่กุมมือเขาจนมิดรู้สึกอบอุ่นวาปไปทั้งดวงใจ

"มือคุณรบอุ่น"เพียวไผ่พูดเงยหน้ามองคนสีหน้าราบเรียบที่มองไปข้างหน้า ราวกับไม่ได้ใส่ใจคำพูดเขา

"กุมมือเพียวไว้หมดเลย"แล้สก็พึมพำเบาๆอีกครั้ง

"ก็เรามือเล็ก"คราวนี้ได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยออกมาเพียวไผ่ก็หันไปมองอีกครั้ง มองมือตัวเองกลับอีกครั้ง มือเขาเล็กกว่านักรบมากจริงๆนั่นแหละ

"เพียวรู้สึกอุ่น"เพียวไป่บอกพลางระบายยิ้ม ก่อนจะเอนศีรษะซบแขนแกร่งเบาๆขณะที่เดินริมหาดไปด้วยกัน

"พรุ่งนี้อยากทำอะไร"เสียงถาม

"อยากอยู่กับคุณรบ"เพียวไผ่ตอบออดอ้อน ช้อนตามองคนร่างสูง ในขณะที่อีกคนเสมองไปยังทะเลกว้าง ก่อนจะก้มลงมามองคนตัวเล็กกว่า

"ค่าตั๋วแพงนะเพียวไผ่ ทำอย่างอื่นบ้างเถอะ"ราคาเครื่องแม้จะไม่ได้แพงมากสำหรับนักรบตามที่พูด // ให้พี่แกพูดกลบเกลื่อนเด็กอ้อนหน่อยเถอะ

"อยู่กับคุณรบคุ้มที่สุดครับ"

"ช่างพูด"เพียวไผ่ก็ยกยิ้มกว้าง

"ไปดำน้ำดูปะการังไหมครับ"ในที่สุดก็เลือกในสิ่งที่อยากทำ

"อยากทำ?"

"ครับ เพียวไม่เคยดำน้ำดูปะการังเลย"

"อืม"

"คุณรบดำน้ำกับเพียวนะ"คนร่างสูงเลิกคิ้วหยุดเดินก้มลงมองคนร่างเล็กก่อนจะพยักหน้า

"อืม"ยื่นนิ่งเมื่อคนร่างเล็กเขย่งเท้าจูบเบาๆที่ริมฝีปาก

"คุณรบใจดีอีกแล้ว"

"หึ งั้นหรอ"เพียวไผ่พยักหน้า ก่อนจะก้มหน้ามุดเข้าอกกว้างเมื่อได้ยินประโยคกระซิบจากคนร่างใหญ่ทิ้งท้าย

"คนใจดีควรได้รับรางวัลใช่ไหม"ว่าพลางบีบสะโพกนิ่มเบาๆ เพียวไผ่กัดปากตัวเองเบาๆ กล่าวถามเสียงอู้อี้

"คุณรบอยากได้อะไร"

"เธอ"เพียวไผ่ก็เงยหน้ามองคนร่างสูง ดวงตากวางเป็นประกายระยิบราวกับดวงดาวสุกสกาวจนไม่อาจละสายตา

"ครับ"คำพูดราวกับแมวน้อยยามไม่ดื้อรั้น ช่างออดอ้อนจนเสือใหญ่แทบอยากขย้ำร่างนุ่มฟูเสียตรงชายหาดไร้ผู้คนตรงนี้เสียให้แหลก ได้แต่จูบจับร่างนิ่มเต็มไม้เต็มมือระบายไปเสียก่อน ไว้ถึงที่พักเถอะ แมวน้อยคงได้ฝากรอยเล็บเต็มแผ่นหลังเสือใหญ่....

 

_______

ฮรือออ น้องงง...

หวงน้อง อยากแต่งงานกับน้อง

555555555555

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว