facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เริ่มห้ามรัก

ชื่อตอน : เริ่มห้ามรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2563 19:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มห้ามรัก
แบบอักษร

บทนำ 

เอี๊ยดดดด!! 

เสียงล้อรถยนต์คันหรูเบียดไปกับถนนหน้าโรงแรมจนดังเสียดหู มันบ่งบอกถึงความรีบร้อนของคนขับได้เป็นอย่างดี เสียงประตูรถที่ถูกกระแทกปิดดังปึง ทำให้พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยังตกใจกับลีลาการขับรถของอีกฝ่ายไม่หายถึงกับสะดุ้งทันที 

ชายหนุ่มหุ่นผอมเพรียวที่ส่วนสูงไม่เกิน 180 เซนติเมตร อยู่ในชุดนอนผ้าเนื้อดี ใบหน้าเรียบนิ่งแต่ดูขึงขังจนน่ากลัว ทรงผมที่ไม่ได้เซตนั้นสื่อให้รู้ว่าเจ้าตัวเหมือนจะลุกจากเตียงมากลางดึก เพื่อเดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ 

เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปยังโรงแรมระดับ 5 ดาวในเวลาเกือบตีสอง ใจที่เต้นรัวกระหน่ำในอกเต็มไปด้วยโทสะที่ยากจะยับยั้ง ดวงตากลมโตเรียวสวยที่เคยอ่อนหวานบัดนี้มันแข็งกร้าวสอดส่องไปทุกพื้นที่ มือเรียวกำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเอ็นปูดนูนบนผิวเนียน 

“สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าต้องการจะเปิดห้องใช่ไหมคะ” พนักงานหญิงหน้าตาสวยยกมือขึ้นไว้พร้อมรอยยิ้มบริการ เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาทำเอาตกใจไม่น้อย 

“ไม่! ผมแค่จะมาลากไอ้เหี้ยนั่นออกจากที่นี่! แล้วเอาเลือดมันมาล้างตีน!” เขาตอบเสร็จก็เดินตรงไปยังลิฟต์โดยสารที่รอให้ใช้บริการอยู่ 

“ไม่ได้นะคะ คุณจะเข้ามาแบบนี้โดยไม่มีคีย์การ์ดหรือไม่ได้เป็นลูกค้าของที่นี่ไม่ได้ค่ะ” 

ฝ่ายต้อนรับของโรงแรมรีบเข้ามาห้ามคนที่กำลังบุกเข้าโรงแรม ชายคนนั้นทุบปุ่มลิฟต์ชั้นที่ตนต้องการกระหน่ำรัวไม่หยุด เพื่อให้พาหนะโดยสารสี่เหลี่ยมนี้พาตนขึ้นไป หญิงสาวร้องห้ามไม่หยุดแต่ก็ยังไม่ได้ต่อว่าแต่อย่างใด เพราะยังถือว่าให้เกียรติอีกฝ่ายอยู่ แต่มีหรือคนที่โกรธจนหน้ามืดจะสน เขาดันตัวหญิงสาวที่กำลังทำหน้าที่ตัวเองอย่างเต็มที่หลบไปให้พ้นทาง 

“เอาบัตรของคุณมาพาผมไปที่ห้อง 2503 เดี๋ยวนี้” เขาพยายามข่มอารมณ์ไม่เหวี่ยงใส่คนตรงหน้าที่ยืนหน้าเสีย 

“ไม่ได้ค่ะ มันเป็นกฎของที่นี่ที่เราจะไม่รบกวนลูกค้าที่เข้าพักหากไม่จำเป็นจริงๆ ค่ะ ถ้าคุณต้องการจะขึ้นไปยังชั้นบน คุณจะต้องมีคีย์การ์ดของห้องพักเป็นบัตรผ่านขึ้นไปค่ะ” 

เธอยังคงตอบอย่างใจเย็นสมกับที่ผ่านการฝึกอบรมงานบริการมา ในใจก็คิดหาทางหนีทีไล่ไว้แล้วว่า ถ้าหากหนุ่มคนนี้ไม่เชื่อฟังคงต้องเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาจับตัวออกไป แต่ภาวนาขอให้ทางเลือกนี้เป็นทางเลือกสุดท้ายที่ต้องทำก็แล้วกัน 

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเปิดห้องให้ผม ชั้น 25 เปิดมาสักห้องเอาห้องไหนก็ได้” 

เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบออกไป ข่มอารมณ์ฉุนเฉียวที่พร้อมฟาดทุกคนที่ขวางหน้าไว้ คิดสะกดจิตในใจว่าไม่ควรทำตัวต่ำไปมากกว่านี้ ในเมื่ออีกฝ่ายบอกว่าต้องทำตามกฎเขาก็จะทำตาม แม้จะช้าไม่ได้ดั่งใจสักเท่าไหร่แต่ก็ยังดีกว่ากลับไปมือเปล่า 

พนักงานโรงแรมอีกคนมาพาเขาไปทำเรื่องเปิดห้องให้เรียบร้อย เสียค่าห้องไปราวหมื่นต้นๆ ทั้งที่ใจต้องการจะมากระชากหัวใครบางคนเท่านั้น โชคยังดีที่เขาพกโทรศัพท์และกระเป๋าเงินมา ไม่เช่นนั้นคงต้องนั่งรอจนกว่าใครคนนั้นจะลงมานั่นแหละ 

เมื่อได้การ์ดของห้องมาแล้ว เขาก็เดินไปกระแทกปุ่มลิฟต์อีกครั้งแล้วแตะบัตรไปยังช่องสแกน ลิฟต์พาเขามายังชั้น 25 ทันที อารมณ์ที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่ยิ่งลุกโชนเมื่อเขามายืนอยู่หน้าห้องที่ตนต้องการมาในตอนแรก กำปั้นที่กำแน่นมาตั้งแต่ชั้นล่างทุบไปบนบานประตูเต็มแรง ทุบไปรัวๆ ไม่คิดว่าข้างห้องจะออกมาด่าหรือคนในห้องจะไม่พอใจ 

“จะเคาะอะไรวะ! กริ่งของมี...” 

ผัวะ!! 

คนที่อยู่ในห้องเปิดประตูออกมาด้วยสภาพเสื้อคลุมที่มัดเชือกลวกๆ หัวที่ยุ่งฟูมองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ยังไม่ได้นอน แต่ยังไม่ทันพูดจนจบก็โดนผู้มาเยือนยามวิกาลถีบโครมเข้าท้องจนล้มกลิ้งเข้ามาในห้อง 

โครม! 

ประตูห้องถูกปิดและกดล็อกไว้แน่นหนากันคนในห้องออกไป คนมาเยือนไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวเตะเข้าที่ลำตัวอีกครั้งจนคนโดนต้องจุกตัวงอ เจ้าของห้องพักเงยหน้าขึ้นมองเพราะเมื่อครู่เขาไม่ได้มองผ่านตาแมวว่าคนที่เสียมารยาทคนนั้นคือใคร แต่พอได้เห็นหน้าเต็มๆ ตาก็ถึงกับเบิกตาโต 

“สลิล!” 

“เออ!! กูเอง!! กูจะเอาเลือดหัวพวกมึงออกทีละตัวเลยคอยดู! ไอ้นั่นมันอยู่ไหน!” 

ชายหนุ่มเจ้าของชื่อสลิลกวาดสายตาไปทั่วห้อง เมื่อไม่พบเป้าหมายอีกคนที่ตรงห้องนั่งเล่นก็เดินไปยังห้องนอน ห้องระดับนี้คืนหนึ่งไม่ต่ำกว่าหมื่นมันยังกล้าเปิดมาเอากัน เอาเงินของเขาที่ให้มันไว้ใช้จ่ายมาเปิด เขาก็อยากดูหน้าอีตัวที่มันกล้านอนกับผัวชาวบ้านว่ามันเป็นใคร 

“เสียงอะไรน่ะครับพี่เจมส์” 

เสียงอู้อี้ของคนที่อ่อนเพลียจากกิจกรรมอย่างว่าดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยๆ โผล่ออกมาจากผ้าห่มที่สุมทับอยู่บนตัว เผยให้เห็นร่องรอยของบทสวาทอันเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป สลิลชะงักไปเมื่อเห็นว่าที่แท้รุ่นน้องที่ตนสนิทด้วยกลายเป็นชู้กับแฟนของเขา 

“กูถึงว่า...ทำไมเวลาพี่เจมส์ไปที่ห้องกูแล้วมึงจะต้องกลับเป็นคนสุดท้ายตลอด” 

ความโกรธเปลี่ยนเป็นความแค้น เด็กหนุ่มบนเตียงเบิกตาโตด้วยความตกใจที่เห็นว่าใครเข้ามาในห้อง แต่สติเขาก็ยังกลับมาไม่ไวพอเมื่อสลิลเดินขึ้นเตียงมาแล้วตบหน้าเขาฉาดใหญ่ 

เพี้ยะ!! 

ชายหนุ่มหุ่นเพรียวนั่งคร่อมคนตัวเล็กไว้ ตบหน้าที่อาบไปด้วยความใสซื่อแต่แท้จริงซ่อนความร่านไว้ แต่ความแสบที่ฝ่ายมือทำให้เขาเปลี่ยนจากตบเป็นต่อยซ้ำแทน 

“มึงกล้ามากที่นอนกับผัวกู! มึงกล้ามากที่กล้าทำเรื่องเหี้ยๆ พวกนี้ลับหลังกู! คนแบบมึงที่ไม่มีปัญญาหาผัวให้ตัวเองจนต้องร่านมานอนกับผัวคนอื่น มันต้องโดนคนอย่างกูสั่งสอน!” 

สลิลตะคอกใส่คนที่กำลังดิ้นพล่านใต้ร่างเขา แต่แรงคนที่กำลังหน้ามืดไปด้วยโทสะไม่มีใครห้ามได้ รูปร่างที่แม้จะสูสีกันแต่คนข้างใต้ก็เป็นรอง ยิ่งคิดว่าอีกฝ่ายแอบทำเรื่องชั่วๆ ลับหลังเขามานานแค่ไหนยิ่งช้ำในอกจนต้องหาทางระบายออก 

ทางด้านเจมส์ที่พอจะลุกได้รีบตามเข้ามาในห้อง ใช้แรงเท่าที่มีรั้งตัวสลิลออกจากแบงก์รุ่นน้องที่เขาแอบมีสัมพันธ์สวาทด้วย เจมส์ยกร่างของสลิลออกจนคนในอ้อมกอดหันมาเอาเรื่องเขาแทน 

“อย่าคิดว่ามึงจะรอดไอ้เหี้ยเจมส์!!” 

คำเรียกที่ต่างออกไปจากปกติส่งตรงถึงคนที่กล้าเหยียบย่ำใจเขา ไม่มีอีกแล้วพี่เจมส์ของสลิล วันนี้จะมีแต่ไอ้เหี้ยเจมส์เท่านั้น สลิลสะบัดตัวออกเพื่อจะหันมาจัดการกับคนที่กล้าสวมเขาให้เขา ความแค้นที่จุกแน่นในอกจนอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ มือเรียวจิกไปบนผิวเนื้ออีกฝ่ายในส่วนที่พอจะจับถึง จิกข่วนไปเต็มแรงเพื่อทิ้งรอยความแค้นไว้ให้มากที่สุด 

“พวกมึงมันเหี้ย! ไอ้พวกต่ำทรามอย่างพวกมึงไม่ควรจะมีชีวิตอยู่บนโลกด้วยซ้ำ!” สลิลคว้าแจกันได้ก็ฟาดใส่คนที่จับตัวตนไว้ไม่ยั้ง ไม่สนด้วยว่าอีกฝ่ายจะเจ็บและเลือดตกยางออกไหม 

“โอ๊ย! หยุดก่อนได้ไหมสลิล! เลิกบ้าสักที!” 

เจมส์ปัดป้องหลีกหลบพัลวัน แต่ก็พลาดท่าโดนแจกันฟาดหัวจนเลือดอาบ แต่สลิลไม่มีความปรานี เขาจะเข้าไปซ้ำอีกฝ่ายที่กล้าหยามหน้าเขาถึงเพียงนี้ แต่โดนเจมส์ฟาดหมอนใส่หน้าเต็มๆ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เขาชะงักถีบสวนมาอีกที ดีตรงที่โดนแค่เฉียดๆ เลยไม่ล้ม 

เสียงเอะอะโวยวายภายในห้องไม่ได้ทำให้ห้องข้างๆ ได้ยินแต่อย่างใด เพราะโรงแรมสร้างห้องเก็บเสียงไร้เสียงรบกวนห้องอื่นๆ ได้สมกับราคาที่จ่ายไปในแต่ละคืน ทำให้ตอนนี้ห้องนี้เหมือนห้องปิดตายที่กำลังมีมัจุราชตัวเป็นๆ มาเอาคืนคนที่อยู่ในห้องอย่างสาสม 

“หุบปากไอ้เหี้ยเจมส์! มึงไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อกูด้วยปากสกปรกๆ ของมึง วันนี้ถ้าพวกมึงสองคนไม่ตายก็อย่าเรียกกูว่าสลิล!” 

เศษกระเบื้องที่เขาหยิบขึ้นมาถือใช้แทนเป็นอาวุธ แบงก์ร้องห้ามเสียงหลงรีบเข้ามาช่วยเจมส์ จังหวะเดียวกับที่ประตูหน้าห้องเปิดผางออก มีชายหนุ่มอีกคนโผล่เข้ามาพร้อมกับล็อกตัวของสลิลไว้ ไม่ให้อีกฝ่ายได้ลงมือเอาชีวิตคนที่ตัวเองโกรธแค้นจนถึงแก่ชีวิตอย่างใจคิด 

“ปล่อย! ปล่อยกู!” สลิลดิ้นยกใหญ่ น้ำตาที่เต็มไปด้วยความโกรธไหลอาบแก้มที่เอาคืนคนทั้งคู่ไม่ได้ คนที่มาใหม่ใช้สองแขนล่ำและร่างกายที่สูงใหญ่กว่าเกือบเท่าตัวโอบกอดสลิลไว้ ก่อนจะพูดให้อีกฝ่ายได้สติ 

“อย่าให้มือคุณต้องแปดเปื้อนเลยครับคุณสลิล เรื่องทางนี้ให้พวกผมจัดการเอง” 

เมื่อได้ยินเสียงคนที่คุ้นเคยสลิลก็ยอมอ่อนท่าทีลง เจมส์กุมหัวที่ปวดแปลบพร้อมเลือดที่อาบเต็มหน้าเต็มมือ แบงก์ที่อยู่ในสภาพที่ไม่เรียบร้อยนักดูแลเจมส์อยู่ไม่ห่าง ตาก็คอยมองมาที่สลิลว่าจะอาละวาดอีกหรือไม่ 

“จัดการมันให้สาสมกับที่มันทำฉันเสียใจ เข้าใจไหมคีป” 

“ครับ” 

สิ้นคำรับคำสั่ง สลิลก็ทิ้งเศษกระเบื้องที่บาดมือจนเลือดอาบไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่อาจรู้ได้ ความเจ็บปวดที่หัวใจมันมากกว่าความเจ็บของรอยบาดนี้หลายเท่านัก เพราะความรักที่แตกสลายนี้มันทิ้งรอยบาดไว้ลึกเกินที่เขาจะรู้สึกอย่างอื่นได้ 

คนของตัวเองดันคบชู้กับรุ่นน้องที่เขาสนิท นี่สินะ...อาถรรพ์รัก 7 ปีที่เขาว่ากัน ห่วยแตกสิ้นดี! 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป 

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคนที่หลงเข้ามา 

ผอบแวบมาเปิดนิยายเรื่องใหม่ไว้ 

ขอบคุณทุกคนที่แวะเวียนเข้ามานะคะ 

ความคิดเห็น