email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ม 1 บทที่ 1.3: การพบกัน (3)

ชื่อตอน : เล่ม 1 บทที่ 1.3: การพบกัน (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 427

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2563 09:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 1 บทที่ 1.3: การพบกัน (3)
แบบอักษร

หลังจากคุยกับคาสโตแล้ว กียุนก็กลับมาที่กรมพระคลังวังหลัง หยุดยืนอยู่ที่ทางเข้าของทางเดิน เขาเริ่มรู้สึกกังวล มองสำรวจบริเวณโดยรอบว่าไม่มีใครอยู่อย่างระแวดระวัง

เมื่อ 1 เดือนก่อน เขาพบชายแปลกหน้าที่นี่ และชายคนนั้นเห็นบันทึกค่าใช้จ่ายหนึ่งเดือนของวังหลัง หลังจากนั้นเจ้าชายอิคราอิมก็มีคำสั่งจัดระเบียบวังหลัง ถึงเรื่องนั้นเหมือนว่ามันจะไม่ได้เกี่ยวกับกียุน แต่ก็ยังวางใจไม่ได้ กียุนกลัวว่าจะพบชายคนนั้นอีก ทุกครั้งที่เขาเดินผ่านตรงนี้จึงรู้สึกระแวง

เดิมทีก็ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านมาแถวนี้อยู่แล้ว ดังนั้นจึงโชคดีที่ไม่มีใครอยู่ กียุนถอนหายใจโล่งอกเบา ๆ แล้วเดินไปอย่างช้า ๆ

“เจ้า...ที่อยู่ตรงนั้น”

มีเสียงเรียกดังมาจากสวน กียุนคุกเข่าก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นเดินมาทางกียุน อยากจะรู้ว่าเป็นใคร แต่ก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมอง จึงได้แต่สำรวจรองเท้าผ้าไหมที่อยู่ตรงหน้าแทน

รองเท้าปักไหมทองอย่างดี ราคาของมันแพงมาก มันคล้ายกับรองเท้าผ้าไหมที่รามซัสเจ้านายของเขาอยากได้ เขาจำได้ว่ารามซัสไม่ได้ซื้อมัน เพราะสู้ราคาไม่ไหว

“เมื่อเดือนที่แล้ว เจ้าคือคนที่ถือเอกสารแล้วหกล้มใช่ไหม?”

เสียงที่ดังอยู่บนหัวกียุนทั้งเย็นชาและแฝงไปด้วยการข่มขู่ เหมือนกับเสียงที่เขาเคยได้ยินมาเมื่อเดือนที่แล้ว กียุนแอบเดาะลิ้นพลางตอบไปตามตรง

“ใช่แล้วขอรับ”

“วันนี้ เจ้าไม่ได้ถือเอกสารมาด้วย ถ้าอย่างนั้นบอกข้ามาว่าเดือนนี้มีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่”

“สองแสนสองหมื่นเหรียญทองขอรับ”

กียุนตอบเสียงสั่น นางสนมถูกลดลงไปกว่าครึ่ง แต่ค่าใช้จ่ายเดือนนี้ไม่ได้ลดลงมากนัก เพราะคาบเกี่ยวช่วงที่กำลังจัดระเบียบด้วย คิดไว้ว่าจะต้องถูกซักถามต่อแน่นอน กียุนจึงได้แต่รอด้วยใจที่เต้นกระหน่ำ แต่แล้วชายคนนั้นกลับถามคำถามที่กียุนไม่ได้คาดคิดไว้

“เจ้าทำงานอยู่สังกัดไหน?”

“เจ้านายข้าดูแลกรมพระคลังวังหลังขอรับ”

“เจ้าไม่ใช่ทาสในวังหรอกหรือ?”

“ไม่ใช่ขอรับ”

“เจ้านายของเจ้าชื่ออะไร?”

“อุลบาธ รามซัสขอรับ”

“รามซัส? เจ้าหมายถึงรามซัสลูกชายตระกูลเชนวิเลียน่ะรึ?”

ชายคนนั้นมีท่าทางประหลาดใจเมื่อได้ยินชื่อเจ้านายของเขา กียุนใจเต้นตุบ ๆ แม้จะเป็นช่วงสั้น ๆ แต่กียุนรู้สึกไม่พอใจ ทำไมต้องพูดชื่อเจ้านายของเขาด้วยท่าทางแบบนั้น แต่ด้วยสถานะของเขาจึงจำเป็นต้องทิ้งความไม่พอใจไปเพื่อไม่ให้เจ้านายของเขาถูกว่าร้ายได้ คิดได้ดังนั้นกียุนก็ก้มหน้าลงไปอีกครั้ง

ครั้งนี้กียุนภาวนาให้เขาไปซะที แต่ชายคนนั้นไม่ได้ไปอย่างที่กียุนคาดหวัง

“เงยหน้าขึ้นมา”

สั่งด้วยเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ถึงอย่างนั้นเขาสั่งให้เงยหน้าขึ้น แต่ไม่ได้อนุญาตให้สบตา กียุนคุกเข่าและยืดหลังขึ้นแต่ดวงตายังคงหลุบต่ำลง

กียุนไม่เห็นหน้าตาของชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า รู้แค่เขาตัวสูงมาก รูปร่างใหญ่และกำยำ ชุดที่สวมใส่ปักด้วยไหมสีเงินและทอง เห็นแค่สายคาดเอวก็รู้แล้วว่าเขาต้องมีฐานะสูงส่งอย่างแน่นอน กียุนถึงกับกลืนน้ำลาย

“บ้านเกิดเจ้าอยู่ที่ไหน?”

มันเป็นคำถามที่กียุนไม่คาดคิด ขณะที่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูด ชายคนนั้นก็ยื่นมือมาเชยคางของกียุนขึ้น กียุนไม่ทันตั้งตัวกับการกระทำของชายคนนั้นจึงเผลอสบตากับเขาเข้าอย่างจัง

ชายคนนั้นหน้าตาหล่อเหลาจนกียุนแทบจะหลุดชมออกมา มีสองตา จมูก ปากเหมือนกัน แต่ว่าใบหน้านี้ช่างลงตัวไร้ที่ติราวกับพระเจ้าสรรสร้างขึ้นมา

ผิวพรรณขาวผุดผ่อง นัยน์ตาสีดำ ริมฝีปากสีแดง จมูกโด่งคมสัน และเส้นผมยาวดำขลับ แม้ว่าใบหน้าหล่อเหลาสมชายชาตรี แต่มองอีกมุมกลับดูงดงาม แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่กียุนจะมัวมาชื่นชมหน้าตาของอีกฝ่าย เขาสัมผัสได้ถึงสายตาคมกริบที่แทบจะทะลุตัว เขาได้แต่ทำตัวแข็งทื่อเหมือนเหยื่อที่อยู่ต่อหน้านักล่า สายตาเย็นชาราวกับน้ำแข็งนั้นน่ากลัวพอที่จะทำให้กียุนหัวใจหยุดเต้น

ในทางกลับกัน เจ้าชายอิคราอิมมองพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้าพระองค์อย่างช้า ๆ เด็กคนนี้เหมือนเป็นชาวต่างชาติ เพราะอาณาจักรได้ขยายดินแดนผู้คน จึงเกิดการผสมหลากหลายเชื้อชาติ หน้าตาและสีผิวก็มีหลากหลาย แต่เด็กหนุ่มคนนี้มีความพิเศษมาก

เส้นผมและดวงตาเป็นสีดำ ไม่ได้สวยไปซะทีเดียว มันดูเรียบ ๆ แต่ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป ผิวขาวราวกับน้ำนมเนียนละเอียดให้ความรู้สึกแปลก ๆ ยามที่ได้สัมผัส

“ข้าถามว่าบ้านเกิดเจ้าอยู่ที่ไหน”

คำถามถูกถามซ้ำอีกครั้ง กียุนรีบตั้งสติ หากเขาไม่ยอมตอบคงได้คอขาดแน่ ๆ

“ข้ามาจากเมืองทางเหนือที่อยู่ห่างไกลขอรับ”

“ทางเหนืออย่างนั้นหรือ? มิน่าสำเนียงการพูดแปลก ๆ แล้วเจ้าชื่ออะไร?”

“ข้าชื่อพัคกียุนขอรับ”

“นามสกุลล่ะ?”

“นามสกุลพัค ชื่อกียุนขอรับ”

“แม้แต่ชื่อก็ยังแปลก”

ชายคนนั้นบอกว่าเขาแปลกไปซะทุกอย่าง กียุนทำอะไรไม่ได้นอกจากหลุบตาต่ำลง ด้วยสถานะของเขาทำให้ไม่สามารถตอบโต้อะไรได้

ส่วนเจ้าชายอิคราอิมที่เชยคางกียุนอยู่นั้น มองแพขนตาที่ทอดเงาลงไปที่แก้มนวล และพิจารณาองค์ประกอบของใบหน้าอย่างช้า ๆ มีบางอย่างแตกต่างจากคนอื่น ๆ พระองค์รู้สึกได้จากสัญชาตญาณ

เจ้าชายอิคราอิมเชื่อในสัญชาตญาณอันแม่นยำของพระองค์เอง เพียงแต่มองดูแล้วไม่รู้ว่าตรงไหนกันที่มันแตกต่าง

กียุนน่าสนใจมากทีเดียว แต่ว่าวันนี้เจ้าชายอิคราอิมมีตารางงานแน่นมากจึงไม่มีเวลามากพอ เด็กหนุ่มคนนี้บอกว่าเป็นทาสของรามซัส อย่างนั้นไว้ค่อยไปถามรามซัสเอาแล้วกัน เจ้าชายตัดสินใจได้แล้วจึงปล่อยมือจากคางของกียุน

กียุนรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก เขาลืมแม้แต่จะก้มหัวทำความเคารพ เขาเหม่อมองตามแผ่นหลังของชายคนนั้นที่เดินลับไป ชายคนนั้นยังคงเดินโดยไม่มีเสียง และเห็นชายอีกสองคนเดินตามหลังเขาไป

ดาบที่พกอยู่ข้างตัวบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าพวกเขาเป็นทหารองครักษ์ กียุนไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่ามีพวกเขาอยู่ตรงนี้ ทำเอากียุนรู้สึกขนลุกไปทั้งกาย ภายในวังแห่งนี้ คนที่มีทหารองครักษ์เดินตาม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร

เจ้าชายเบลล่า อิคราอิม ผู้พิทักษ์แห่งซิลมา

กียุนตัวแข็งทื่อยืนอึ้งกับความโชคดีปนโชคร้ายของตัวเองไปช่วงระยะหนึ่ง

 

“พารานเซน”

“พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายมีอะไรจะรับสั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้ารู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติไหม?”

พารานเซนหนึ่งในทหารองครักษ์ที่ติดตามเจ้าชายอิคราอิม เขาไม่ทันได้ตั้งตัวกับคำถามของเจ้าชายจึงต้องใช้เวลาคิดไปชั่วครู่ อยู่ ๆ เจ้าชายก็พูดออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ถ้าจะหมายถึงทาสหนุ่มที่เพิ่งเจอกันเมื่อกี้นี้ก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรให้ต้องพูดถึงอีก

“ไม่มีอะไรผิดปกตินะพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่างนั้นเหรอ?”

“แล้วเจ้าล่ะ ทันเชน”

“กระหม่อมก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกตินะพ่ะย่ะค่ะ ยกเว้นแต่สำเนียงการพูดฟังดูแปลกไปสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

ทหารองครักษ์ล้วนไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ เจ้าชายอิคราอิมจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ พระองค์คิดว่าเป็นไปได้ที่ทหารองครักษ์ทั้งสองคนนั้นจะไม่พบความผิดปกติ พระองค์ถามเพราะรู้สึกว่าทาสหนุ่มคนนั้นมีบางอย่างที่แตกต่าง แต่พระองค์เองก็ไม่รู้ว่าต่างที่ตรงจุดไหน มันต้องไม่ใช่แค่เพราะสำเนียงพูดที่ฟังดูแปลกและชื่อที่ไม่เหมือนใครแน่นอน

เจ้าชายอิคราอิมกลับไปที่ห้องทำงาน พระองค์มองไปที่มือขวาของพระองค์ที่เพิ่งจับใบหน้าของกียุน ถ้าพูดถึงผิวที่สัมผัสแล้วให้ความรู้สึกแตกต่างเหมือนสัมผัสเจอโคลนในเม็ดทราย ภายนอกเหมือนคนทั่วไป แต่ภายในกลับเป็นสิ่งมีชีวิตที่แตกต่าง เหมือนมาจากคนละโลกกัน

เจ้าชายอิคราอิมมองทะลุตัวตนของกียุนได้โดยที่ไม่รู้ตัว แต่เพราะความเป็นคนที่มีเหตุผล เจ้าชายจึงสั่งให้ตัวเองเลิกคิดฟุ้งซ่านไร้สาระได้แล้ว

เจ้าชายอิคราอิมไม่ใช่คนสอดรู้สอดเห็น ก็แค่ทาสคนหนึ่ง พระองค์ไม่ได้มีเวลาว่างมาหมกมุ่นเกี่ยวกับมัน อย่างไรเสียพรุ่งนี้พระองค์ก็มีนัดเป็นการส่วนตัวกับรามซัสอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยลองถามดูก็ยังได้

พอคิดได้แบบนั้น เจ้าชายอิคราอิมก็มีสมาธิทำงานและสลัดเรื่องของกียุนออกไปได้

 

รามซัสกำลังนั่งจิบชารอกียุนกลับมา หลังจากให้ไปทำงานที่เขาสั่ง มองจากภายนอกวังหลังนั้นดูสงบและหรูหราโอ่อ่า แต่เบื้องหลังกลับเป็นสนามรบที่ดุเดือดและน่ากลัว เพื่อให้เป็นที่สนใจของเจ้าชายอิคราอิมและเพื่อเพิ่มอำนาจให้ตัวเอง ที่นี่เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยแผนการร้ายและความขัดแย้ง เพื่อที่จะเปลี่ยนเพศเด็กในครรภ์ ถึงกับต้องใช้ของจำพวกเครื่องรางของขลังกันเลยทีเดียว

คำขอร้องนี้มาจากคนที่เขายากจะปฏิเสธ แต่เขายอมทำตามคำขอร้อง เพราะเห็นว่ามันไม่ใช่งานที่เสี่ยงอันตรายเมื่อเทียบกับงานอื่น ๆ อีกอย่าง ด้วยความฉลาดของกียุน ทำให้เขาสามารถแก้ปัญหานี้ได้อย่างสบาย ๆ รามซัสจึงมานั่งจิบชารอกียุนได้อย่างสบายอกสบายใจ

แต่ทว่ากียุนเดินกลับมาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ งานที่สั่งไปทำไม่สำเร็จอย่างนั้นเหรอ?”

“เปล่าขอรับ การเจรจาเรียบร้อยดี”

“แล้วทำไมถึงทำหน้าเหมือนคนใกล้ตายแบบนั้น?”

“ไม่มีอะไรหรอกขอรับนายท่าน แต่ข้าตัดสินใจเพิ่มเหล้าให้เขาตอนเที่ยงวันพรุ่งนี้ นายท่านไม่ว่าอะไรใช่ไหมขอรับ?”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจัดการให้เอง”

ถึงบอกคาสโตว่ารามซัสจะเพิ่มเหล้าให้เขา แต่ที่จริงแล้วเป็นการตัดสินใจของกียุนเอง มันเป็นโอกาสที่จะซื้อใจเหล่าทาสใช้แรงงานและหัวหน้าทาส ไม่ใช่ว่ากียุนเข้าไปยุ่งโดยใช่เหตุ เพราะเขารู้ว่าเจ้านายของเขาไม่ใช่คนตระหนี่ถี่เหนียว เขาจึงกล้าเสนอออกไป

กียุนตอบรับคำพูดของรามซัสแล้วนั่งลงข้าง ๆ ถัดจากโต๊ะทำงานของรามซัสเป็นโต๊ะทำงานเตี้ย ๆ ของกียุน บนโต๊ะมีกองเอกสารทั้งใหญ่และเล็กอยู่เต็มไปหมด งานของเขากองเป็นภูเขาเลากา งานของทาสคือรับผิดชอบงานเบ็ดเตล็ดของเจ้านาย การจัดการบัญชีก็เป็นหนึ่งในนั้น พอคลี่ม้วนกระดาษไปเรื่อย ๆ กียุนก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันไปมองรามซัส

เจ้านายของเขาจะรู้ไหมนะว่าหน้าตาของเจ้าชายเป็นอย่างไร?

ปกติแล้วจะเป็นเรื่องแปลกที่ทาสคนหนึ่งจะเปิดบทสนทนากับเจ้านายตามอำเภอใจ แต่รามซัสเป็นคนใจดี กียุนจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยปากออกไป

“นายท่านขอรับ”

“หืม? มีอะไร ทำอะไรผิดพลาดอย่างนั้นเหรอ?”

“เปล่าขอรับ ไม่ใช่แบบนั้น ข้าแค่มีเรื่องอยากจะถามขอรับ”

“อะไรล่ะ? ไหนลองบอกมาซิ”

“นายท่านรู้จักเจ้าชายอิคราอิมไหมขอรับ?”

“เจ้าชายเหรอ? ก็ต้องรู้จักสิ”

“เจ้าชายมีผมสีดำ ตาสีดำ แล้วก็...”

“แล้วก็สิริโฉมงดงามราวกับดอกไม้”

มีผมสีดำและตาสีดำ งดงามเกินบรรยาย แม้ว่าจะเป็นบุรุษเพศ กียุนมั่นใจแล้วว่าชายที่เขาพบที่สวนดอกไม้คือเจ้าชายอิคราอิม เรื่องนี้ทำเอากียุนตกใจจนหน้าซีด ทำไมเอกสารบันทึกรายจ่ายของวังหลังจะต้องปลิวไปให้เจ้าชายเห็นด้วยนะ ไม่มีอะไรจะโชคร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว

เมื่อเห็นกียุนทำหน้าตาดูพิลึก รามซัสก็เบิกตากว้าง

“ทำไม? เจ้าเจอเจ้าชายอิคราอิมอย่างนั้นเหรอ?”

“ขอรับ”

“แล้วทำไมทำหน้าอย่างนั้น?”

“ข้าเหมือนจะทำอะไรพลาดไปขอรับนายท่าน”

กียุนตอบอย่างสลดหดหู่ เขาสารภาพเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ตั้งแต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนที่แล้วไปจนถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นวันนี้ หลังจากนั้นรามซัสก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ก็ผิดจริง ๆ นั่นแหละ แต่ดูจากที่เจ้ายังมีชีวิตรอดอยู่ได้ แสดงว่าเจ้าชายอภัยให้เจ้าแล้ว ไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก ปกติเจ้าชายของเราเป็นคนที่เด็ดขาด ถ้าหากเจ้าชายไม่พอใจจริง ๆ ป่านนี้หัวเจ้าคงหลุดออกจากบ่าไปแล้ว”

“ขอรับ”

กียุนโล่งใจที่ได้ฟังรามซัสบอกว่าเขาได้รับการอภัยเพราะตอนนี้คอยังไม่ขาด แต่คำตอบนั้นก็ทำเอากียุนเข่าอ่อน ลองคิดดู ถ้าหากเจ้าชายไม่ให้อภัยเขา คอเขาคงขาดไปนานแล้ว เล่นเอากียุนขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

“แต่ว่าเกิดเรื่องตั้งแต่เดือนก่อน ทำไมเจ้าถึงเพิ่งมาบอกข้า โชคดีที่ไม่มีอะไรร้ายแรง แต่ถ้าเกิดว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นล่ะเจ้าจะทำอย่างไร?”

“ข้าผิดไปแล้วขอรับนายท่าน”

เมื่อรามซัสเอ่ยตำหนิเขา กียุนก็ก้มหัวขอให้ยกโทษให้กับความผิดของเขาอย่างนอบน้อม ถ้าเรื่องนี้ไม่ผ่านไปอย่างราบรื่น รามซัสเองก็คงหมดปัญญาที่จะช่วยเขาได้

พอเห็นว่ากียุนสำนึกผิดแล้ว รามซัสก็ยกโทษให้เขาในทันที

“ฮ่า ๆ ว่าแต่เจ้านี่เองที่เป็นตัวการในเรื่องนี้ ตลกชะมัด ทำได้ดีมาก ฮ่า ๆ ๆ ที่แท้เจ้าก็คือสิ่งลี้ลับน่าสะพรึงกลัว เป็นผีดวงไฟที่แฝงอยู่ในความมืดนี่เอง”

รามซัสหัวเราะไปเอ่ยปากหยอกเย้ากียุนไป พอโดนล้อ กียุนก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ในอก ใครมันจะอยากเป็นผีที่เขาลือกันว่าทำให้เอกสารปลิวไปตกอยู่ตรงหน้าเจ้าชายอิคราอิมกันล่ะ ไม่มีใครรู้ว่าเขาต้องร้อนใจอยู่นานแค่ไหน แต่เรื่องนี้กลับถูกรามซัสเอามาล้อซะได้

กียุนใช้มืออันหยาบกร้านจากการทำงานหยิบปากกาขึ้นมา เขามีงานต้องทำอีกมาก ฟังเสียงล้อเลียนของรามซัสไปแบบผ่าน ๆ แล้วเริ่มตั้งใจทำงาน

 

เสาขนาดใหญ่ที่สวยงามวาววับ พื้นหินอ่อน พรมขนสัตว์ฟูนุ่ม ห้องกว้างใหญ่ราวกับคอนโดทั้งตึก ผ้าม่านอันงดงามโบกพลิ้วไปตามลม เครื่องเรือนจากช่างฝีมือและถ้วยชามเป็นเครื่องเงินสลักลวดลายอย่างประณีตบรรจง

กียุนใช้ชีวิตในฐานะประชาชนชาวเกาหลีธรรมดา ๆ มา 18 ปี และใช้ชีวิตในฐานะทาสที่โลกนี้อีก 3 ปี นี่คือภาพที่หรูหราอลังการเกินกว่าจะบรรยาย เขาเคยทำงานในคฤหาสน์ของเจ้าของกิจการขนาดใหญ่ที่สุดของเมืองซิลมารูอาน แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับวังของเจ้าชาย

มีความพิถีพิถัน แสดงถึงสถานะทางสังคม ความมั่งคั่ง และอำนาจทั้งหมดในโลกจะตกเป็นของชนชั้นพิเศษเท่านั้น

นี่คือวังของเจ้าชายอิคราอิมแห่งซิลมารูอาน ตั้งแต่กียุนเข้ามาทำงานในวังซิลมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาเหยียบที่ใจกลางของเขตวังชั้นใน เพราะว่าเขาสังกัดอยู่ที่กรมพระคลังวังหลังเพื่อดูแลการเงินของวังหลัง เขาเคยเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามสำหรับผู้ชายหลายครั้ง วังหลังนั้นหรูหราสมกับค่าใช้จ่ายอันมหาศาล แต่เมื่อเทียบกับวังชั้นในของเจ้าชายอิคราอิมนั้นถือว่าห่างชั้นกันมาก

ช่างน่าตื่นตาตื่นใจในความรู้สึกของคนธรรมดา กียุนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อแอบเหลือบมองไปที่ประตูทางเข้า

ภายในห้องมีการตั้งวงสุราเล็ก ๆ กันอยู่ มีเจ้าชายอิคราอิมเจ้าของวัง และเจ้าชายโฮเอน อีนาร์ด น้องชายต่างมารดาของเจ้าชาย และรามซัสเจ้านายของเขา กียุนสามารถเข้ามายังเขตวังชั้นในได้เพราะเป็นทาสที่รามซัสพาเข้ามาด้วย

มันดูแปลกไปสักหน่อยที่รามซัสซึ่งเป็นเพียงข้าหลวงปลายแถวของกรมพระคลังวังหลังจะมานั่งร่วมวงอยู่ระหว่างเจ้าชายสองพระองค์ในห้องส่วนตัว กว่า 1 ปีแล้วที่กียุนติดตามอยู่ข้างกายรามซัส แต่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเจ้านายของเขานั้นรู้จักและสนิทสนมกับเจ้าชายเป็นการส่วนตัวด้วย

ถ้ามองดูจากที่นั่งดื่มกันสามคน เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แค่คนรู้จักทั่วไป นี่น่าจะเป็นเหตุผลที่เมื่อวานที่สวน เจ้าชายอิคราอิมได้ยินชื่อรามซัสแล้วมีปฏิกิริยาแบบนั้น

ที่ด้านนอกเป็นห้องรับรอง มีทหารมหาดเล็กกำลังยืนประจำการอยู่ และกียุนก็นั่งคุกเข่าเงี่ยหูฟังเสียงของเจ้านายที่เดินเข้าไปในห้องส่วนตัวของเจ้าชาย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว