Instagram-icon

อ่านแล้วคอมเม้นท์​ถูกใจด้วยยิ่งดีเลยเห็นเม้​นท์ทีสมองโปรง♡

รักลวง​ ตอนที่17​ รักหรอ

ชื่อตอน : รักลวง​ ตอนที่17​ รักหรอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักลวง​ ตอนที่17​ รักหรอ
แบบอักษร

คาด​ว่า​ผมคงจะอยู่อีกยาวเลยล่ะ ตอนเเรกที่ว่ามาเซ็นสัญญา​หุ้นใช้เวลาเเค่2วันเท่านั้นที่วางไว้เพราะผมไม่คิดที่จะอยู่นานอยู่แล้วต้องรีบไปตามหาเมียต่อ​ เเต่ก็ต้องปล​ี่ยนความคิดใหม่ทันทีก็ผมเจอคนที่ผมตามหามาตั้งหลายเดือนอยู่ที่นี่ไง

ที่เซอร์ไพรส์​กว่านั้นคือเธอท้องผมก็ดีใจตื่นเต้น​ เเต่ดูท่าเเล้วเเม่ของลูกคงจะเกลียด​ผมอยู่ไม่น้อยเล่นเห็นหน้ากันเเวบ

เเรกวิ่งหนีอย่างเดียว​ ผมก็เข้าใจเธอก็เเม่งเล่นทำเลว

กับเขาไว้ตั้งเยอะไม่เเปลกหรอกที่จะไม่อยากเห็นหน้าอยากอยู่ใกล้คนที่ทำตัวเองเสียใจ​ ถ้าอยู่ใกล้อันนี้น่าจะเเปลก

ถึงยังไงผมก็จะทำให้หายโกรธ​ให้ได้​ อยากอยู่ใกล้ลูกเมียใจจะขาด​ เเต่ตอนนี้คงได้เเค่ฝันไปก่อน​

 

วันนี้ผมว่างผมเลยตามมาดูเธอที่นั่งทำงานอยู่ในเคาน์เตอร์​ส่วนเธอก็ไม่เเม้เเต่จะมองกลับเลยซักนิดเดียว​

ไม่เป็นไรผมเข้าใจอารมณ์​คนท้อง​ ถ้าได้เกลียด​เเล้วเกลียดมากด้วย​ ผมศึกษา​มาเมื่อคืนสดๆ​ จะว่าไปนี่ก็จะเที่ยงเเล้วเมื่อไหร่ข้าวจะพาตัวเล็กไปกินข้าวซักที​ ตัวเล็กคงหิวข้าว​เเล้วล่ะ

 

ผมนั่งมองเธออีกซักพักเเต่ก็ไม่มีวี่แวว​ที่จะไปกินข้าวซักที

งั้นผมคงต้องใช้วิธีด้านได้อายอดเเล้วล่ะ

 

“ข้าว​ ไม่คิดจะกินข้าวเลยรึไง”​

 

“.......” เงียบ​ นั่นคือคำตอบ​ เเถมเมินอีก คงต้องใช้วิธี​นี้

 

“จะโกรธ​เกลียดยังไงก็ได้​ เเต่ช่วยไปกินข้าวก่อนได้มั๊ย

ตัวเล็กหิวเเล้ว​ ถ้าเธอไม่กินเขาก็ไม่ได้กินเหมือนกัน​นะ

เธอจะยอมให้เขาหิวหรอ”​ เหมือนเธอจะคิดตามเเละก้มจับท้องลูบเบาๆและพูดเบาๆกับลูก

 

“เเม่ขอโทษ​นะตัวเล็ก​ งั้น​ เราไปกินข้าวกันดีกว่า”​เธอก็เดินอ้อมออกมาจังหวะที่กำลังจะเดินผ่านผมไปตัวเธอเซๆคล้ายจะล้มเเละยังไม่ทันขาดคำ​ เธอก็ฟุบลงทันทีดีน่ะ​ที่รับทันไม่งั้น

ได้เจ็บตัวทั้งเเม่ทั้งลูกเเน่​ ผมช้อนตัวเธออุ้มขึ้นตรงไปห้องพักของผม​ เปิดประตูเเละอุ้มไปนอนบนเตียงวางลงเบาๆเเละนั่งมองหน้ามือก็ปัดปอยผมที่ปรกหน้าออกจากใบหน้าที่ผมคิดถึงมาหลายเดือน​ ไม่นานคนที่เป็นลมก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

 

“เป็นยังไงบ้างข้าว”​

 

“.............” เงียกอีกแล้ว

 

“เป็นห่วงทั้ง2คน​ ​รู้มั๊ยที่เป็นล้มเมื่อกี้ถ้ารับไม่ทันแล้วล้มลงไปอะไรจะเกิดขึ้น”​

 

“แล้วทำไมถึงไม่กินข้าว​ไม่ห่วงตัวเล็กรึไง​ นี่เกลียด​กันจนกินข้าวไม่ลงเลยหรอ”​

 

“ไม่ใช่ไม่อยากกิน​ เเค่มันยังอิ่มอยู่”​ กินอะไรไปว่ะถึงอิ่ม

 

“แล้วนายจะมายุ่งเรื่อง​คนอื่น​ทำไม​ จะทำอะไรมันก็เรื่องของฉันกับลูก2คน​”​ ประชดอีกรู้เเหละว่าเกลียด​

 

“ต้นข้าว​ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง​เธอจะดูเเลลูกคนเดียว

เเล้วเธออยากให้ลูกไม่มีพ่อรึไง​ คิดถึงลูกบ้างสิ​”​ผมบอกเหตุผล​ไป

 

“ถ้ามีพ่อเเล้วเป็นแบบนาย​ อย่ามีเลยดีกว่า”​ เหมือนคนเอาปืนมายิงเลยครับ

 

“รู้ว่าเลว​ เเต่พี่ก็เป็นพ่อเขาน่ะ​ ข้าวจะไม่พี่ได้ปรับปรุง​ตัวเองใหม่​บ้างเลยหรอ”​

 

“นี่นายคงกำลังขอโอกาส​สินะ​ เเต่ฉันมันผู้หญิง​ง่าย​นี่​

นายอยากมีลูกกับฉันหรอ​ เเละนายก็ไม่ได้รักฉันด้วย​ ไม่ต้องมารับผิดชอบฉันก็ได้​ ลูกฉัน​ ฉันเลี้ยงเองได้”​

 

“แล้วเคยบอกรึไงว่าไม่รัก”​ผมที่นั่งอยู่ข้างเตียงยื่มมือไปจับมือบางของเธอ​

 

“จะมาไม้ไหน​”​เธอจะดึงมือออกเเต่ผมขืนจับไว้

 

“พี่รักเธอ”​ผมพูดจบเธอก็หยุดดึงมือออกจากมือผม

 

“ไม่เชื่อ​ วันนั้นฉันจำได้ที่นายเข้าหาฉันก็เเค่พนันกับเพื่อน

ถ้านายเเค่จะพูดให้ตัวเองดูดี บอกเลยว่าไม่ฉันรู้ว่านายฝืน​ ไม่ต้องพยายาม​ก็ได้”​

 

“พี่ไม่ได้ฝืน​ รักจริงๆไม่ได้พูดให้ตัวเองดูดีด้วย​ ไม่รู้ว่ารักตอนไหนรู้เเค่ว่าตอนข้าวหายไป​ก็รู้สึกเจ็บใจแล้ว”​

 

“ ฉันไม่เชื่อใจ​อะไรนายอีกแล้ว​ ฉันเคยไว้ใจนายเเต่นายก็ทำมันพังไปหมด​ จะมาหลอกอะไรอีก”​

 

“โอเคพี่เข้าใจว่ายังโกรธ​อยู่​ ไม่ต้องเชื่อตอนนี้ก็ได้

ถ้าอย่างนั้นพักอยู่ในห้องนี้ก่อน​ เดี๋ยว​โทรสั่งอาหารมา

ให้เผื่อเธอจะหิวเเล้ว”​ ผมก็ลุกไปหยิบโทรศัพท์​ที่อยู่​อีกฝั่งของเตียงเเล้วโทรสั่งอาหารทันที​ ที่เธอไม่ปฏิเสธไม่ใช่ว่าให้อภัย​หรอกเเต่ถึงจะปฏิเสธ​ยังไงผมก็หาทางทำได้อยู่ดี

 

พออาหารมาถึงผมก็เรียกต้นข้าวที่ตอนนี้หลับไปแล้ว

ตัวเล็กคงจะง่วงเเน่ๆเลย​ ผมเดินไปปลุกเธอ

 

“ข้าวมากินก่อนอาหารมาแล้ว​ ค่อยนอนต่อ”​ผมสะกิด​เเขนเธอก็งัวเงีย​แล้วล่ะ

 

“อื้ออ..” ข้าวกระพริบตา​เบาๆแบ้วลุกจากเตียงมานั่งกินอาหารที่ผมสั่งอย่างอร่อย​ ทำไม่รู้​สึกมีความสุขแบบนี้ว่ะ

 

สักพักข้าวหันหน้าขึ้นมาถาม

“ไม่หิวหรอ​”​ประโยค​เดียวทำยิ้มได้​

 

“เดี๋ยว​พี่สั่งกินทีหลัง​ ข้าวกินเลย”​

 

“มันทำให้ฉันดูเป็นคนเห็นแก่ตัว​ มากินด้วยกันก็ได้มันเยอะถ้ากินไม่หมดเสียดาย”​เธอพูดยาวขึ้นแล้วดีใจว่ะ

 

“ครับๆ​กินก็กิน”​สุดท้ายก็ได้นั่งกินข้าวด้วยกันจนอิ่มแล้วผมก็เรียกพนักงาน​โรงเเรมมาเก็บจานอาหาร

 

“ฉันจะกลับไปทำงานแล้ว”​

 

“ไม่ต้องทำแล้วก็ได้พี่เลี้ยงได้”​

 

“ไม่​ ฉันโกรธ​นายอยู่อย่าลืม”​เธอพูดเสียงเเข็งขึ้นจนผมต้องยอม

 

“ครับๆไม่พูดเเล้วก็ได้​ งั้น..อย่าดื้อกับเเม่นะเจ้าเซนน้อย

พ่อกลัวเเม่เหนื่อย”​ผมก้มลงไปคุยกับลูก​ โดยที่เธอไม่ขัดขืน​ เเต่กลับเบือนหน้าไปทางอื่น​ พอผมคุยเสร็จเธอก็เดินออกจากห้องผมเเล้วไปทำงานต่อทันที​ ทิ้งให้ผมยิ้มอยู่ในห้องเดียว​ เอาว่ะเเค่ยังให้จับให้สัมผัส​ก็ดีเเล้ว​ อีกไม่นานพี่จะทำให้ข้าวหายโกรธให้ได้เเล้วเราจะได้อยู่ด้วยกัน3คนซักที

 

 

 

 

 

 

 

____________________

ข้าวไม่ได้จะคืนดีนะทุกคน​ เเต่ขอดูพฤติกรรม​อิพี่ไปก่อน

พอดีไรท์​ไม่ชอบมาม่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น