ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 27

คำค้น : #ร้อยรัก#ตังเม#ม่านมุก#พี่ธัน#ธันวา#บอส

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2563 20:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 27
แบบอักษร

 

 

บทที่ 27 

 

 

 

งานของคุณชาติและคุณมณีไม่ใช่งานแรกที่ธันวากลับมาเขียนแบบให้หลังจากที่เจอกับมรสุมชีวิต เขารับงานเล็กๆสองสามงานในลำปางเพราะแบบนั้นบางวันตังเมเลยแทบไม่เห็นธันวาออกจากห้องตัวเองเลย 

" ทำแก้เบื่อน่ะ " ธันวาตอบคำถามของตังเมในคืนหนึ่ง หลังจากที่พวกเขาต้องมานั่งเขียนแบบงานด้วยกัน งานรีสอร์ทของคุณชาติและคุณมณี ธันวาไม่ได้ให้ตังเมเป็นแค่ผู้ช่วยแต่ยังยกให้เธอดูแลการเขียนแบบภูมิทัศน์และวางโครงสร้างของตัวรีสอร์ททั้งหมดด้วยตัวเองด้วย เพราะแบบนี้ไงล่ะตังเมเลยต้องมานั่งทำงานอยู่ในห้องนอนของธันวาแทน แถมตอนนี้เธอยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกับธันวาด้วย จะพูดให้ถูกเธอกำลังนั่งอยู่บนตักเขาต่างหาก " อีกอย่างก็ไม่ใช่งานใหญ่อะไร เลยรับมาทำ พอมีเวลาว่างมากเลยโฟกัสงานได้มากขึ้น รู้ตัวอีกทีก็สนุกกับมัน เหมือนกับตอนที่พึ่งเริ่มเปิดบริษัทใหม่ๆ "  

ตังเมมองแววตาเคร่งขรึมของธันวา " กำลังคิดอะไรอยู่เหรอคะ "  

" ที่ผ่านมาก็คิดอยู่หลายเรื่อง แต่ว่าตอนนี้คิดแค่ว่าอยากสนุกกับงานที่ทำอยู่ จะรับแค่งานเล็กๆมาทำ โปรเจคใหญ่ๆทำแล้วมันน่าปวดหัว " ธันวายิ้มให้ตังเม เธอมองรอยยิ้มนั้นก็ดูออกว่ามันตรงข้ามกับใจของเขา ตังเมยกมือจับไปที่แก้มของธันวา 

" แต่สำหรับงานที่น่าปวดหัวแบบนั้น พี่ธันก็ยิ่งชอบไม่ใช่เหรอคะ -- ตังเมรู้ว่าพี่ธันน่ะชอบความท้าทาย งานยิ่งยากพี่ธันก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งชอบ " ตังเมว่า สีหน้าอ่อนโยน " ตังเมชอบมองสีหน้าและแววตาตอนที่พี่ธันกำลังตั้งใจทำงานมากๆเลยนะคะ เพราะรู้ว่าพี่ธันจะต้องทำงานได้ออกมาอย่างดีที่สุดแน่นอน "  

ธันวารู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าวเพราะคำพูดของตังเม เขามองรอยยิ้มของเธอก่อนจะกดจูบหนักๆที่แก้มของตังเมพลางส่งสายตาหยอดคำหวานที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกไป ธันวาขยับริมฝีปากกดจูบเบาๆย้ำๆไปทั่วคางเรียวมนแล้วปิดปากคนที่เอ่ยชื่อเรียกเขาออกมาอย่างแนบสนิท ริมฝีปากรูปหยักประกบริมฝีนุ่มนิ่มบรรจงลิ้มชิมรสหวานหอมด้วยความเชื่องช้าและนุ่มนวลแบบที่คนถูกป้อนจะไม่ปฏิเสธ  

" หืมม ~ " ธันวาคำรามออกมาอย่างพอใจหลังสอนเชิงไปได้ไม่เท่าไร คนตัวบางก็ตอบรับ มือของเธอขยุ้มที่หน้าอกเสื้อของเขาแน่น ธันวาถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่งให้คนที่กำลังหายใจไม่ทันได้พัก แล้วกดปลายจมูกซุกไซ้ไปทั่วซอกคอสูดดมกลิ่นหอมหวานจากกายที่ไม่เคยได้กลิ่นบนกายใครมาก่อน 

" พี่ธัน! " ตังเมเรียกชื่อเสียงหลงพลางดันไหล่ธันวาออกตอนที่เขากำลังขบเม้มแรงๆที่คอของเธอ ธันวาออกอาการหน้าเสียชัดมองตังเมที่กำลังกลัว 

" พี่ธันขอโทษที่ทำให้กลัว " ธันวาเอ่ยเสียงนุ่มแล้วหอมแก้มของตังเมเบาๆ ตังเมส่ายหน้า 

" ไม่ได้กลัวค่ะ " ปากบอกไม่กลัวแต่แววตากลับดูฉายความกลัวชัด แก้มแดงจัดไปถึงใบหู ธันวาเห็นแบบนั้นก็ลอบยิ้ม  

" งั้นทำต่อนะ " ธันวาแกล้งกดจมูกขยี้ลงบนคอขาวของตังเม เธอร้องกรี๊ดลั่น ธันวาหัวเราะฮึออกมา 

" กรี๊ดลั่นขนาดนี้ ขืนทำต่อ สงสัยคืนนี้พี่ต้องเข้าไปนอนในคุกแหง " ธันวายิ้มกริ่มกับสายตาฉงนของคนตรงหน้า" ชาวบ้านเค้าจะเข้าใจผิดคิดว่าพี่เป็นโจรบ้ากามข่มขืนตังเมน่ะสิ "  

" พี่ธันคนบ้า! " ตังเมมองตาขุ่นใส่ ตีไปที่ไหล่ของธันวา เขาจับมือของตังเมดึงขึ้นมาจูบเบาๆ  

" ถ้าตังเมไม่พร้อม พี่ธันก็จะไม่ฝืนใจ " เขาทอดสายตามองเธออย่างอ่อนโยน " ไปนอนเถอะ ดึกมากแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะได้ไปคุยกับคุณชาติคุณมณีด้วยกัน "  

" แล้วพี่ธันไม่นอนเหรอคะ " ตังเมถาม 

" อีกพักนึง จะแก้งานลูกค้าก่อน -- นี่! ถ้ายังไม่กลับห้องไปนอน ฉันจะจับปล้ำแล้วนะ " ธันวาทำเสียงขู่ใส่ตังเมที่ยังลังเลอยู่ ตังเมรีบลุกออกจากตักของธันวาทันที 

" ไปนอนก็ได้ค่ะ " ตังเมแลบลิ้นใส่ธันวาที่หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วตังเมก็ทำสิ่งที่ธันวาไม่คิดว่าจะทำ เธอก้าวเข้าไปจุ๊บที่ปากของธันวา " ฝันดีค่ะ พี่ธัน " จากนั้นตังเมก็รีบวิ่งออกจากห้องของธันวาไป ปล่อยให้คนถูกจู่โจมนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว 

 

 

 

*** 

 

 

 

" ตังเมกับผมได้ลองวางแผนผังคร่าวๆของรีสอร์ทของคุณชาติกับคุณมณีเรียบร้อยตามนี้นะครับ " ธันวาส่งแบบแปลนให้สองสามีภรรยาดู " จากคอนเซปต์ของคุณทั้งสองในรีสอร์ทก็จะมีบ้านพักทั้งหมดเจ็ดหลังพร้อมพื้นที่ใช้สอยส่วนกลาง สำหรับตรงนี้ผมจะให้ตังเมเป็นคนอธิบายคร่าวๆนะครับ "  

ธันวาหันไปพยักหน้าให้ตังเมที่ออกอาการตื่นเต้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ทำงานเขียนแบบจริงๆ " มั่นใจไว้ " ธันวาโน้มเข้าไปกระซิบ ตังเมพยักหน้ารับแล้วเริ่มอธิบายให้สองสามีภรรยาฟัง ธันวาเฝ้ามองการทำงานของตังเมตลอดระยะเวลาที่เธอคุยอยู่กับคุณชาติและคุณมณีจนกระทั่งทั้งสองออกอาการพอใจออกมา 

" เรื่องแบบบ้านพักพี่ธันร่างแบบคร่าวๆมาให้แล้วค่ะ วันนี้มีติดมาด้วยไม่ทราบว่าคุณชาติกับคุณมณีอยากดูเลยมั้ยคะ เผื่อว่ามีตรงไหนที่ต้องแก้พวกเราจะได้ช่วยกันแก้ไขให้ค่ะ " ตังเมหันไปช่วยธันวาหยิบแบบแปลนออกจากกระบอกใส่เอกสาร ท่าทางช่วยเหลือกันของทั้งคู่ทำเอาคุณมณีอมยิ้มแล้วเอ่ยปากถาม 

" คุณธันกับหนูตังเมกำลังดูใจกันอยู่เหรอคะ "  

ตังเมมองคุณมณีสลับกับธันวาไปมา แก้มแดงระเรื่อ " คือ -- "  

" ครับ ผมกับตังเมเรากำลังดูใจกันอยู่ " ธันวาตอบเต็มปาก สีหน้าเรียบนิ่งแต่ใบหน้ากำลังแดงจัด คุณมณียิ้มกว้าง 

" ดีใจด้วยนะคะ "  

" ขอบคุณครับ " ธันวาหันไปยิ้มให้ตังเมที่ออกอาการเขินจัด ก้มหน้าไม่กล้าสบดวงตาของธันวาที่กำลังหวานเชื่อมชาติกระแอมออกมาเบาๆ 

" มัวแต่คุยนอกเรื่องอยู่นั่นแหละ จะคุยเรื่องแบบบ้านพักได้ยัง " ชาติถาม ธันวาพยักหน้า 

" ครับ "  

" ถ้าเรื่องแบบบ้านปล่อยให้คุณชาติกับคุณธันช่วยกันดูไปเถอะนะ จะเป็นไรมั้ย ถ้าฉันจะขอยืมตัวหนูตังเมไปช่วยเรื่องในครัว เห็นบุหลันว่าฝีมือทำขนมของหนูตังเมนี่ไม่ธรรมดาเลย " มณีเอ่ยปาก ตังเมหันไปมองหน้าธันวาแล้วเหลือบมองชาติ รู้สึกเป็นห่วง  

" ไม่ต้องเป็นห่วงจ้ะ ปล่อยให้หนุ่มๆเขาคุยกันไปเถอะนะ " มณีพูดพลางส่งมือให้ตังเมที่ออกอาการลังเล 

" ไม่เป็นไร ไปเถอะ " ธันวาบอกกับตังเม เธอถึงยอมลุกตามคุณมณีไปปล่อยให้ธันวาอยู่กับชาติ 

" ดูแม่หนูคนนั้นจะเป็นห่วงว่าผมจะทำอะไรคุณนะ คุณธันวา " ชาติเอ่ยน้ำเสียงค่อนแคะ ธันวายกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะยิ้ม 

" คุณชาติอย่าคิดมากสิครับ ตังเมเค้าไม่คิดอย่างนั้นหรอกครับ คุณชาติเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพ มีน้ำใจ และก็ใจกว้างคงไม่ถือเอาความเก่ามาเล่าใหม่หรอกจริงมั้ยครับ " ธันวามองชาติที่ยิ้มฮึ เขาหยิบแบบแปลนบ้านมาดู " เรื่องแบบบ้านอยากให้ผมปรับแก้ตรงไหนบอกได้เลยนะครับ "  

ชาติแค่รับคำอืมในลำคอก่อนจะมองแบบบ้านในมือด้วยความพอใจ หลังจากปล่อยให้ทั้งคู่พูดคุยกันอยู่ตามลำพัง ชาติก็ดูจะถูกคอกับธันวาถึงกับชวนกันคุยนอกเรื่องแล้วก็ส่งเสียงหัวเราะดังลั่นเข้ามาในครัว ตังเมชะเง้อคอออกไปมองไม่เห็นตัวแต่ก็โล่งใจที่สถานการณ์ข้างนอกไม่ได้เลวร้ายอย่างที่กังวล  

" หายห่วงแล้วใช่มั้ยจ้ะ " มณีถาม ตังเมพยักหน้า " อาหารว่างเสร็จพอดี เราออกไปนั่งทานด้วยกันดีกว่าเนอะ " มณีหันไปรอบๆมองหาเด็กรับใช้ " อ้าว หายไปไหนกันหมดนะ "  

" งั้นให้ตังเมช่วยนะคะ คุณมณี " ตังเมกำลังจะเดินเข้าไปยกถาดของว่างที่เป็นสาคูไส้หมูออกไปพอดีกับที่สาวใช้คนนึงกำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ทันทีที่ทั้งสองเผชิญหน้ากันอีกฝ่ายถึงกับหน้าถอดสีหันหลังกลับลงบันไดไปทันที 

" พี่เปิ้ล! " ตังเมรีบวิ่งตามลงบันไดแต่เพราะอารามรีบแล้วก็ตกใจเลยสะดุดเท้าตัวเองจนเกือบตกบันไดโชคดีที่ธันวาเข้ามาคว้าตัวไว้ได้ทัน 

" เกิดอะไรขึ้น ตังเม "  

" พี่ธัน! พี่เปิ้ลค่ะ ตามไปที " ตังเมบอกละล่ำละลักรู้สึกเจ็บที่หัวเข่าตัวเองเป็นเพราะเมื่อกี้แน่ๆที่เข่าเธอไปชนเข้ากับราวบันได " ต้องตามกลับมาให้ได้นะคะ พี่ธัน -- พี่เปิ้ลอาจเป็นคนเดียวที่จะช่วยเราได้ " ธันวาพยักหน้ารีบตามเปิ้ลออกไป เขามองซ้ายมองขวาไปมาเห็นเปิ้ลกำลังจะวิ่งข้ามถนน 

 

ปรี้นนนนน 

 

เสียงแตรรถดังยาวไปทั่วถนน ธันวาร้องโอ๊ยรู้สึกจุกที่อกเบาๆหลังเปิ้ลล้มทับใส่ตอนที่เขาดึงเธอให้พ้นจากการถูกรถชน  

" บอส! " เปิ้ลรีบขยับตัวออกจากธันวาทันที 

" ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย " ธันวาลุกขึ้นพลางปัดเสื้อตัวเองไปมา เขามองสีหน้าสลดของเปิ้ล แล้วถอนหายใจ " กลับไปคุยกันที่บ้านเถอะ " เปิ้ลพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินตามธันวากลับมาที่บ้านเรือนไทยของคุณชาติและคุณมณี  

" นี่มันเรื่องอะไรกัน พอจะบอกได้มั้ยครับ คุณธัน " ชาติถามทันทีที่ทุกคนมานั่งพร้อมหน้ากัน ตังเมนั่งลงข้างๆธันวา พวกเขามองไปที่เปิ้ลเป็นตาเดียว 

" คุณธันรู้จักลูกสาวของแม่ปุ้ยด้วยเหรอคะ " มณีถามมองแม่บ้านของตัวเองสลับกับธันวา 

" เปิ้ลเป็นลูกน้องเก่าผมครับ คุณมณี "  

" แกไปมีปัญหาอะไรกับพวกเขา นังเปิ้ล " หญิงสูงวัยที่เป็นแม่บ้านของที่นี่กระซิบถาม ลูกสาวตัวเอง เปิ้ลออกอาการอึกอักมองคนนั้นทีคนนี้ที 

" พี่เปิ้ลรู้ใช่มั้ยคะว่าเรื่องที่เกิดขึ้น พี่ธันไม่ได้เป็นคนทำ " ตังเมหยั่งเชิงลองถาม เปิ้ลนิ่ง 

" พี่ไม่รู้ว่าตังเมหมายถึงอะไร "  

" แล้วทำไมพี่เปิ้ลถึงหนีมาอยู่ที่ลำปางนี่ล่ะคะ แล้วก็ยังจะเรื่องเมื่อกี้ที่พอเห็นตังเมกับพี่ธัน พี่เปิ้ลก็หนีอีก " ตังเมถามจี้ เธอหรี่ตาลง " พี่เปิ้ลกลัวอะไรคะ "  

เปิ้ลส่ายหน้ารัว " ตังเมพูดอะไร พี่ไม่ได้หนีอะไรสักหน่อย แค่ตกใจเท่านั้นเอง " 

" พี่เปิ้ล! " ตังเมร้องทำท่าจะลุกไปหาเปิ้ลแต่ถูกธันวาจับมือไว้เขาส่ายหน้าเป็นเชิงปราม ตังเมเม้มปากบางก่อนจะยอมให้ธันวาเป็นคนพูด เขาหันไปทางเปิ้ล 

" เปิ้ล! " ธันวาเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง " เรื่องที่ผ่านมาฉันรู้มันไม่ยุติธรรมสำหรับเปิ้ลแต่ที่เป็นแบบนั้นเพราะว่าเปิ้ลไว้ใจแล้วก็เชื่อใจคนผิดนะ ถึงได้ทำให้เปิ้ลต้องมาเจอกับสถานการณ์แบบนี้ "  

อีกฝ่ายเม้มปากแน่นนิ่งฟังธันวาพูด " ฉันจำเป็นต้องให้เปิ้ลช่วย ถ้าเปิ้ลรู้อะไรเปิ้ลต้องบอกฉัน ถือว่าฉันขอร้อง " เปิ้ลมองแววตามุ่งมั่นของธันวา 

" ถ้าเปิ้ลบอกไปแล้ว บอสสัญญาได้มั้ยคะว่าเปิ้ลจะไม่โดนตำรวจจับ "  

" นังเปิ้ล! นี่แกไปทำอะไรมา! " แม่ปุ้ยแม่ของเปิ้งลร้องเสียงแหลมใส่  

" คุณป้าครับ ผมขอให้เปิ้ลพูดก่อนนะครับ แล้วผมจะอธิบายทุกอย่างให้ฟังเอง " ธันวาบอกปุ้ยอย่างใจเย็นแล้วหันไปพูดกับเปิ้ลต่อ " ถ้าสิ่งที่เปิ้ลพูดมาเป็นความจริงทั้งหมด ฉันสัญญาว่าเธอจะทำทุกทางไม่ให้เธอถูกตำรวจจับ "  

เปิ้ลพยักหน้า " เปิ้ลจะบอกความจริงทุกอย่างตามที่เปิ้ลรู้ให้บอสฟังค่ะ "  

 

 

 

*** 

 

 

 

" งั้นก็สรุปว่าคุณอาร์มอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดทุกเรื่อง " อรุณรุ่งส่งเสียงมาตามสายที่ตังเมเปิดสปีคเกอร์โฟนเอาไว้ " แล้วก็มีแจ๊คเป็นผู้ช่วย เริ่มแรกก็ลายเซ็นบนแบบบ้านที่ไม่ได้มาตรฐานนั่นคุณอาร์มให้แจ๊คเป็นคนปลอมลายเซ็นเพราะแอบเห็นว่าแจ๊คเคยปลอมลายเซ็นบอสไปเบิกเงินกับบัญชี ไหนจะยังเรื่องที่แจ๊คยักยอกเงินบริษัทอีก " อรุณรุ่งพูด " คุณอาร์มเลยใช้ให้แจ๊คช่วยปลอมลายเซ็นแบบบ้านนั่นให้ เพราะถ้าปล่อยให้แบบบ้านนั่นหลุดไปบอสก็จะเสียชื่อเสีย แต่ว่าคุณจอมกลับเรียกบอสไปดูก่อนเพราะคิดว่ามันไม่ชอบมาพากล -- จากนั้นก็เคสเรื่องบ้านของคุณประสงค์บอสถูกแจ๊คแกล้งเอาไอดีปลอมมากล่าวหาว่าบอสเป็นพวกขโมยงานลูกน้องเพื่อดิสเครดิตบอส อืม ~ " อรุณรุ่งสรุปเรื่องราวทั้งหมดที่ทั้งตังเมและธันวาได้ฟังมาจากเปิ้ล " งั้นถ้าแบบนี้วันที่เกิดเรื่องกับแจ๊ควันนั้น คุณอาร์มเองก็รู้เห็นเป็นใจด้วยสินะคะแต่ก็ยังทำทีเป็นเข้าข้างบอส คุณอาร์มนี่ร้ายกาจแล้วก็เลือดเย็นมากเลยนะคะที่พยายามทำร้ายบอสขนาดนี้ "  

" พี่อุ่น " ตังเมร้องรีบมองหน้าธันวาทันที อรุณรุ่งพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอใช้อารมณ์ส่วนตัวมาร่วมเลยรีบเอ่ยปากขอโทษธันวาผ่านทางโทรศัพท์ 

" ขอโทษค่ะ บอส " 

" ไม่เป็นไรครับ คุณอุ่น -- ผมโอเคแล้ว "  

" อุ่นดีใจนะคะที่ได้ยินแบบนี้ -- เดชาบุญแท้ๆที่ไปเจอเปิ้ลที่บ้านของคุณชาติที่ลำปาง แล้วโลกก็กลมมากที่คุณมณีเป็นเพื่อนสมัยเด็กของคุณบุหลัน " 

" ใช่ครับ ตอนคุณน้ามาขอให้ผมช่วยเรื่องเขียนแบบให้เพื่อนสมัยเด็ก ก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าจะเป็นคุณมณีกับคุณชาติไปได้ " ธันวารู้สึกว่าตัวเองผ่อนคลายมากขึ้น ทั้งตังเมและอรุณรุ่งที่แม้ไม่เห็นต่างก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย 

" แล้วแบบนี้เรื่องการเอาแบบบ้านของมหากิจไปขายให้วันทนากับเรื่องของท็อปฟอร์ม แจ๊ครู้เห็นด้วยหรือเปล่าคะ" อรุณรุ่งถาม " เปิ้ลได้บอกหรือเปล่าคะว่าแจ๊คมีส่วนในเรื่องนี้มั้ย "  

" เปิ้ลบอกเท่านี้ครับ คุณอุ่น " ธันวาตอบ " ตอนนี้เราคงตามหาตัวแจ๊คแทน ผมพึ่งให้เพื่อนพี่ชายผมช่วยตรวจสอบให้ถึงรู้ว่าวันที่เกิดเรื่องกับแจ๊ควันนั้น มีคนประกันตัวแจ๊คออกมาแล้ว -- เปิ้ลเองก็ยังไม่ได้เจอหน้าแจ๊คเหมือนกัน"  

" แบบนี้คนที่ประกันตัวจะเป็นคุณอาร์มหรือเปล่าคะ บอส "  

" ก็อาจเป็นไปได้ครับ บางทีตอนนี้อาร์มมันคงให้แจ๊คไปเก็บตัว "  

อรุณรุ่งรับคำอย่างเห็นด้วยผ่านทางโทรศัพท์  

" แล้วทางพี่อุ่นเป็นยังไงบ้างคะ " ตังเมถาม 

" อ่อจริงสิ เรื่องของซีเอ็นเอ็กซ์ บิลด์น่ะ บริษัทผู้รับเหมาเจ้านี้อย่างที่เรารู้กันว่ามีปัญหากับลูกค้าค่อนข้างเยอะเลยใช่มั้ยล่ะ -- แต่ว่าลองสืบลึกลงไปแล้วพวกเขามีปัญหาเรื่องการเงินอย่างมาก " อรุณรุ่งเน้นเสียงยาว " ติดโอดีธนาคารหลายล้าน แล้วก็ยังมีข่าวลือว่ามีการกู้นอกระบบ จนเจ้าหนี้ตามไปทวงหนี้ถึงหน้าไซต์งานก็มี "  

" เรื่องนี้ผมก็ได้ยินมาเหมือนกันนะครับ แต่พักหลังไม่เห็นข่าวนั่นแล้ว " 

" แล้วที่เราสงสัยว่าพี่อาร์มกับซีเอ็นเอ็กซ์ บิลด์น่าจะมีความเกี่ยวข้องกันมันเป็นยังไงคะ พี่อุ่น -- ตามหาลุงแจ่มเจอมั้ยคะ " 

" พี่จะโทรมาคุยกับเราเรื่องนี้ด้วยนั่นแหละ " อรุณรุ่งว่า " ลุงแจ่มตายแล้ว " ตังเมตกใจยกมือปิดปาก  

" อะไรนะคะ ตายแล้ว! " ตังเมถามย้ำอย่างไม่เชื่อหู " จริงเหรอคะ พี่อุ่น "  

" จริงจ้ะ เมื่อปีก่อน -- พี่กับเพื่อนลองถามเรื่องลุงแจ่มกับคนแถวนั้นดู -- " 

" เดี๋ยวก่อนนะครับ " ธันวาขัดจังหวะ เขามองตังเมด้วยสีหน้าฉงนแล้วหันไปพูดกับโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ" ลุงแจ่มเหรอครับ!? " เขาทวน ตังเมพยักหน้า " เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับลุงของไอ้อาร์มมันครับ " 

 

 

****** 

 

สวัสดีค่ะ รี้ด กลับมาแล้วน้าาาา  

ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ มาสนุกกันต่อเลยค่ะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม และทุกข้อความนะคะ 

แล้วเจอกันค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว