ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.12 พยาบาล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2563 23:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.12 พยาบาล
แบบอักษร

'ปัง ปังๆๆๆ ปัง'

"นายยยย" "มาเวอริค"

"โอ้ย ! "

กระสุนจากปากกระบอกปืนของเดม่อนสาดเข้ากลางหน้าผากชายคนทรยศ ที่ลั่นไกหวังจะปลิดชีพมาเวอริคดับสนิทคาที่ ลูคัสอาศัยจังหวะชุลมุนวิ่งหนีไปโดยมีโซอี้วิ่งตามไปและยิงสกัดเป็นระยะ

"มาเวอริค นายเป็นยังไงบ้าง?" มิคาอิลถามเมื่อเห็นเลือดออกที่แขนของมาเฟียรุ่นน้อง

"แค่ถากๆหนะ เจ็บนิดหน่อย"

"งั้นก็ดีแล้ว เดม่อนพาเจ้านายของนายไปหาหมอก่อนเดี๋ยวฉันจะตามไปช่วยโซอี้" มิคาอิลสั่งการก่อนจะวิ่งตามลูคัสกับโซอี้ไปในความมืด

มิคาอิลจัดการสังหารลูคัสด้วยมือของเขาเองทั้งๆที่พยายามจะปล่อยวางจากเรื่องนี้แต่ก็คงหนีไม่พ้นในชีวิตการเป็นมาเฟียการที่ต้องต่อสู้ ฆ่าฟันกับศัตรูถือเป็นของคู่กัน

...

'กึกๆ แกร๊ก' เจนนิสลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาในให้อย่างสบายอารมณ์หลังจากเดินทางกลับจากงานแฟชั่นวีคที่นิวยอร์ก ลอนดอน และมิลาน ก่อนที่งานจะกลับมาจัดที่ปารีส หญิงสาวหวังจะพักผ่อนให้หายเหนื่อย

ทันทีไฟในห้องถูกเปิดขึ้นสายตาคู่คมก็เหลือบไปเห็นใครบางคนนอนอยู่บนโซฟาของเธออย่างสบายใจ

'ตุ๊บ !' เสียงกระเป๋าถือคู่ใจของหญิงสาวกระแทกเข้ากับอกแกร่งอย่างจัง จนคนที่หลับรอตกใจตื่นขึ้นมาโวย

"โอ้ย ! เป็นบ้าอะไร? ของคุณเนี้ยคนกำลังหลับสบายๆ"

"คุณหนะสิบ้า เข้ามาอยู่ในห้องฉันได้ยังกันออกไปเลย ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ" พูดจบหญิงสาวก็เดินเข้าหาทั้งตบทั้งตีจนคนตัวโตต้องรวบร่างบางไว้ในอ้อมอก มือเล็กยังกำหมัดแน่นทุบลงที่อกแกร่ง "ไอ้บ้า ไอ้คนบ้า ปล่อยนะ จะไปก็ไม่บอกกันซักคำเห็นฉันเป็นตัวอะไรอยากมาก็มาอยากไปก็ไปอย่างนั้นเหรอ ไปแล้วกลับมาอีกทำไมอ่ะ ฮืออออๆๆ ไอ้บ้า"

มาเวอริคยิ่งกอดกระชับหญิงสาวในอ้อมกอดให้แน่นพลางกดริมฝีปากหยักลงที่แก้มนวลซับน้ำตาคนที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งราวกับเด็กน้อยร้องไห้ที่ถูกแม่ทิ้งไว้ที่บ้านไม่เอาไปด้วย จนเด็กน้อยขี้แยเริ่มสงบและไม่ต่อต้าน

"โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะ ผมขอโทษผมมีงานด่วนที่รัสเซียต้องรีบไปจัดการไม่ตั้งใจจะทิ้งคุณไปแบบนั้นซะหน่อย"

"แล้วจะให้ฉันคิดยังไง คุณเข้ามาทะ ...ทำ.." หญิงสาวหลุบหน้าก้มต่ำแก้มนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

"ทำแบบนี้กับคุณหนะเหรอ? จุ๊บ" ชายหนุ่มขโมยหอมแก้มคนตัวเล็กไปหนึ่งฟอด

'เพี๊ยะ' / "โอ้ยยย เจ็บ อูยย" มาเวอริคร้องจนเสียงหลงเมื่อถูกมือเรียวฟาดลงที่ต้นแขนที่ถูกยิง

"อุ๊ย คุณเจ็บมากเหรอ? ฉันแค่ตีเบาๆเองนะ" เจนนิสเองก็ตกใจเธอรู้ตัวว่าแค่แกล้งตีเขาเบาๆเท่านั้นทำไมถึงดูเจ็บขนาดนั้น

"มะ ไม่เป็นไรเจ็บนิดเดียวแกล้งร้องเฉยๆ เผื่อคนแถวนี้จะเห็นใจ" หยอดเป็นหยอด

"ไปโดนอะไรมาบอกมาเดี๋ยวนี้นะไม่อย่างนั้นฉันตีคุณอีก" หญิงสาวยกมือทำท่าขู่ "ถอดเสื้อ"

"หูย ใจเย็นๆสิครับที่รักนี่มันโซฟานะ" ยังเล่นไม่เลิก

"ถอดดด"

"คร้าบบบๆ ถอดแล้วครับ"

"คุณเลือดอ่ะ นี่คุณไปโดนอะไรมาไปหาหมอกัน" หญิงสาวยิ่งตกใจขึ้นไปอีกเมื่อเห็นเลือดที่ซึมผ้าพันแผล

"ไม่เป็นไรหรอก ได้เห็นหน้าพยาบาลอย่างคุณผมก็หายเจ็บแล้ว" มาเวอริคบอกพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้หญิงสาว

"หายอะไรกันคุณเลือดยังไหลอยู่เลยเนี้ย"

"ผมหาหมอมาแล้วแค่ล้างแผลทุกวันเช้า-เย็นแล้วก็ห้ามโดนน้ำ"

"อะก็ได้ๆ ฉันไม่เซ้าซี้คุณแล้วก็ได้ และก็กลับไปได้แล้วฉันก็เหนื่อยเหมือนกันอยากพักผ่อนแล้ว" หญิงสาวถือโอกาสไล่ให้เขากลับ

"ไม่กลัวผมหายแล้วเหรอ? ฮึม ผมว่าผมนอนที่นี่ดีกว่ากลับบ้านไม่มีคนอาบน้ำให้เดี๋ยวแผลโดนน้ำอักเสบแย่เลย" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินเข้าไปในห้องหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปขณะที่เจ้าของห้องยังนั่งงงอยู่ที่โซฟา "คุณเข้ามาถูหลังให้ผมหน่อยสิเดี๋ยวแผลผมโดนน้ำ" เสียงตะโกนเรียกก็ดังออกมา

"อีตานั่นไปหัดพูดประโยคยาวๆแบบนี้มาจากไหนนะ นี่เหรอมาเฟียมาดนิ่งฉันคานึงแหละเถียงใจขาด" เจนนิสได้แต่บ่นกับตัวเอง

...

...

หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องน้ำอย่างเขินอายไม่กล้ามองสบตาคนที่ถือวิสาสะนอนแช่อยู่ที่อ่างอาบน้ำอย่างสบายใจ (* ̄︶ ̄*)

"จะยืนแอบมองผมอีกนานไหม? ฮึ" มาเวอริคถามขึ้นเมื่อเจ้าของห้องเปิดประตูห้องน้ำเข้ามา

"บ้า ใครแอบมอง ชิ!ไม่เห็นจะน่ามองตรงไหนเลย" หญิงสาวเบ้ปากใส่ "จะอาบก็อาบเร็วๆสิ มาจะให้ถูตรงไหนก็บอกมาเร็วๆฉันจะได้อาบมั่ง" เธอเดินมานั่งลงที่ขอบอ่างด้านหลังของเขาก่อนจะหยิบใยขัดตัวขึ้นมาทำท่าจะถูลงที่แผ่นหลังกว้าง

"อาบด้วยกันสิ" สิ้นคำมาเวอริคก็คว้าเอวเล็กลงไปแช่อยู่ในอ่างน้ำด้วยกัน

"ว๊ายยย คุณณณเล่นอะไรเนี้ยเปียกหมดแล้ว" เจนนิสเอ็ด

"ไม่เล่นน เอาจริง" เสียงแหบพล่ากระซิบที่ข้างหูทำเอาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักหัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา

ใบหน้าคมซุกไซร้ลำคอระหงจากด้านหลัง มือหนาสอดแทรกเข้าไปบีบนวดคลึงสองเต้างาม

"อืมมม หอมจัง อืออ" ชายหนุ่มบอกอย่างพึงพอใจ ชุดสวยถูกถอดออกไปกองที่พื้นตั้งแต่ตอนไหนเจ้าของชุดยังไม่รู้สึกตัว

ทั้งสองสู้อดทนกับความคิดถึงตลอดเวลาหลายวันเขาจะคิดทบต้นทบดอกให้หายคิดถึงไปเลย มาเวอริคยิ้มในใจ ก่อนส่งนิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปกลางกายสาวชักเข้าชักออกจนหญิงสาวส่งเสียงครางเบาๆ

"อือออ อ่าาา" ร่างบางกระตุกรัดนิ้วเรียวของชายหนุ่มบอกให้รู้ว่าเธอพร้อมแล้ว ปากหยักขบเม้มลำคอขาวจนเลือดรอยสีกุหลาบ มังกรน้อยที่กำลังผงาดถูไถอยู่กับก้นงอนงามของหญิงสาว เขาจับให้ร่างบางหันหน้าเข้าหาตัว จับแก่นกายยัดใส่กุหลาบดอกงามที่เบ่งบานอยู่ใต้น้ำ ปากหยักดูดดึงดอกบัวตูมสลับไปสลับมา

"อ่ะะะ เจ็บ"

"อดทนหน่อยนะ อย่างเกร็ง ทำให้ผมหน่อยสิ" เขาออดอ้อน

"ฉะ ..ฉันทำไม่เป็น" เจนนิสก้มหน้างุดแก้มนวลเปลี่ยนสีแดงราวกับมะเขือเทศสุก

"ไม่ยากหรอกที่รัก เดี๋ยวผมสอน" เจนนิสเกาะไหล่ของชายหนุ่มไว้แน่นเมื่อเขาพาเธอขยับโยกสะโพก จนนักเรียนหัวไวอย่างเธอเริ่มคล่องเขาจึงปล่อยให้เธอขย่มเอง

'แฉะ...แฉะ...แฉะ' เสียงน้ำในอ่างกระเพื่อมกระเซนบวกกับเสียงครางของสองหนุ่มสาวดังก้อง

"อ่าาาา นั่นแหละ อย่างนั้นดี อ่าาา"

"อ่ะะะ อ่าาาา อ่าาาา"

เจนนิสซบลงที่อกแกร่งอย่างหมดแรง ปล่อยให้ชายหนุ่มอุ้มขึ้นไปต่อกันที่ขบอ่างล้างหน้า สองขาเรียวเกี่ยวเอาสอบของเขาไว้โดยที่จุดเชื่อมยังไม่หลุดออกจากกัน

'ปึกๆๆ พั่บๆๆ' "อ่าาาา อ่ะะะ คุณเจนเสียววว อ่ะ" เสียงเนื้อกระทบกันปนกับเสียงหวานครวญครางสร้างอารมณ์ให้กับมาเฟียหนุ่มได้เป็นอย่างดี

"เรียกชื่อผม พี่แม็คขาาา เรียกสิ" เขาออกคำสั่งอย่างเหนือกว่า

"พี่แม็คขาาา เจนเสียววว อ่ะๆอ่าๆๆ" หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนที่สองร่างจะเสพย์สมกอดรัดกันแน่นร่างบางอ่อนระทวยด้วยความเหนื่อยล้า จนเขาต้องจับพาเธอไปอาบน้ำแทน

มาเวอริคอมยิ้มพลางส่ายหัวอย่างมีความสุขเมื่อได้มองร่างบางที่ยืนนิ่งให้เขาอาบน้ำให้ราวกับเด็กน้อย

 

~♥~~♥~~♥~

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว