email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 174

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2563 07:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 6
แบบอักษร

เกือบสองเดือนที่โทะคิโอะให้ยามาดะแวะมาที่ร้านเพื่อสั่งอุด้งในทุกเช้าเป็นประจำทุกวัน โดยตนเองนั่งอยู่ในรถมองเจ้าของร้านผ่านกระจกใส เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกอย่างไรรู้เพียงแค่ว่าอยากกินอุด้งในทุก ๆ วัน 

“โทะคิโอะซังไม่เบื่อบ้างหรือไงครับกินได้ทุกวัน” ไดซุเกะเอ่ยถามขณะหันมามองหัวหน้าโทะคิโอะ 

“ไม่นี่ พวกนายเบื่อแล้วหรือไง” โทะคิโอะถามกลับก่อนจะละสายตามามองลูกน้องของตนเองนิ่ง 

“เปล่าครับเปล่า” 

เพียงไม่นานยามาดะก็เดินออกมาพร้อมกับอุด้งหลายกล่อง ไดสุเกะจึงขับรถออกไปจากตรงนั้นเพื่อตรงกลับบ้านทันที... 

 

หลายวันผ่านไป 

แลนด์โรเวอร์จอดที่ฝั่งตรงข้ามแบบเดิมแต่ที่แปลกไปกว่าทุกวันก็คือวันนี้ยามาดะยังไม่ได้รับคำสั่งให้ลงไปซื้อ ยากูซ่าทั้งสามนั่งมองเข้าไปในร้าน ก่อนโทะคิโอะจะเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งสังเกตมาตั้งแต่เช้า “น่าแปลกที่รสชาติก็ดีแต่ทำไมไม่ค่อยมีคน”  

เขาแปลกใจเป็นอย่างมาก เพราะหลายครั้งที่ยามาดะกลับมาโดยไม่ได้เงินเลยสักเยนเดียว 

“เห็นว่าไม่ค่อยมีคนเข้าร้านผมก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร” ยามาดะเอ่ยบอก ก่อนจะมองเข้าไปในร้านอีกครั้ง 

“แกควรจัดการ ปล่อยไว้แบบนี้เรียกว่าดูแลดีแล้วงั้นเหรอ”  

กลายเป็นยามาดะที่โดนเสียเองแล้วตอนนี้ จริงอยู่ว่าที่ร้านขายของไม่ค่อยจะได้ก็ไม่ใช่ความผิดของคนเก็บค่าครองชีพแบบเขา แต่ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลแก๊งโกะคุโดก็ควรที่จะเข้ามาจัดการ 

“ครับผม” ยามาดะเอ่ยก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด 

“ดี… พวกแกกลับไปก่อน” โทะคิโอะเปิดประตูทำท่าจะลงจากรถ 

“แล้วลูกพี่จะไปไหนครับ” 

“ไปกินอุด้ง” ว่าจบก็ปิดประตูรถอย่างแรง 

กริ๊งกริ๊ง 

“อิรัชชัยมาเสะ” เสียงของเจ้าของร้านดังขึ้นขณะกำลังยืนทำอุด้งให้ลูกค้าที่มีเพียงน้อยนิดในร้าน เขาละสายตาจากการลวกเส้นเงยหน้าขึ้นมองลูกค้าผู้มาใหม่  

“กี่ท่านครับ” 

“คนเดียว” โทะคิโอะตอบกลับก่อนจะเดินมาที่เคาน์เตอร์ 

ชายหนุ่มใส่หมวกแก๊ปสีดำปกปิดใบหน้าและยังใส่ผ้าปิดจมูก มือแกร่งที่มีรอยแผลเป็นก็เปิดเมนูไปมาอย่างเลือกไม่ถูกเพราะว่าเขาไม่เคยต้องสั่งเองเลยสักครั้ง ชายหนุ่มเปิดไปเปิดมาอยู่นานก่อนจะตัดสินใจสั่ง 

“คามาทามะอุด้ง” เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โต๊ะด้านในสุดที่อยู่ติดริมกระจก โทะคิโอะเลือกที่จะนั่งหันหลังให้เคาน์เตอร์และหันหน้าเข้ากับกำแพง  

รอเพียงไม่นานก็มีอุด้งไข่ดิบ โรยด้วยต้นหอมซอยและงามาเสิร์ฟพร้อมกับกุ้งเทมปุระ 

“ทานให้อร่อยนะครับ” 

“ไม่ได้สั่ง” โทะคิโอะเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองขณะมือเรียวยาวก็ชี้ไปที่กุ้งเทมปุระที่อยู่ในจานสี่เหลี่ยม 

“ท็อปปิ้งครับซามะ” อะคิโอะเอ่ยบอกก่อนจะก้มให้อย่างนอบน้อม 

ร้านของเขาจะต้องยืนสั่งที่หน้าเคาน์เตอร์ทำอาหารเมื่อสั่งเสร็จก็สามารถเดินมาหยิบจานสี่เหลี่ยมใส่ท็อปปิ้งและตักน้ำซุปด้วยตนเองได้เลย 

แต่เป็นเพราะอะคิโอะเห็นว่าอีกคนเหมือนจะไม่เคยมามาก่อน ชายหนุ่มก็เลยยินดีที่จะบริการ 

“ขอบคุณ” โทะคิโอะเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะหยิบตะเกียบไม้มากางออกและจัดการอุด้งตรงหน้าทันที 

อะคิโอะเห็นดังนั้นก็ยกยิ้ม ก่อนจะถอยออกมา ประจวบกับลูกค้าเข้ามาในร้านพอดี 

กริ๊ง กริ๊ง 

“อิรัชชัยมาเสะ” 

“ยากิอุด้ง” 

น้ำเสียงใหญ่กร้าวของชายวัยกลางคนดังขึ้น ก่อนโทะคิโอะจะได้ยินเสียงลากเก้าอี้อย่างดังตามมา แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ได้สนใจจนได้ยินเสียงของชายคนนั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง 

“เฮ้ย! ทำไมร้านของนายร้อนขนาดนี้เนี่ย!” 

สิ้นเสียงของชายคนนั้นมือที่กำลังคีบเส้นอุด้งอยู่ก็ชะงักนิดหน่อย ก่อนจะหันไปสนใจกินต่อ 

“ให้น้อยขนาดนี้จะไปอิ่มได้ยังไง” เป็นอีกครั้งที่น้ำเสียงใหญ่พูดออกมาดังขึ้นกว่าเดิมจนลูกค้าในร้านเริ่มคิดเงินและทยอยเดินออกไป 

โทะคิโอะที่ได้ยินเสียงอ่อนโยนของอะคิโอะเอ่ยขอโทษขอโพยชายคนนั้นอยู่หลายครั้ง แต่ดูเหมือนว่าชายเสียงใหญ่ก็ยังคงต่อว่าไม่หยุด 

“คนน้อยขนาดนี้ก็น่าจะทำให้มันดี ๆ หน่อย... เฮ้อ! แย่จริง ๆ ” ชายคนนั้นเว้นจังหวะไปนิดหนึ่งก่อนจะตะโกนสั่งอีกครั้ง “เอาเทมปุระกับคาราอาเกะมาด้วย! อ้อ...แล้วก็ขิงสดด้วยนะ” 

โทะคิโอะวางตะเกียบลงบนโต๊ะหลังจากที่จัดการคามาทามะอุด้งจนหมด มือแกร่งยกถ้วยน้ำซุปดาชิขึ้นมาเป่าและจัดการยกซดจนหมดถ้วย เขาดื่มน้ำอย่างไม่เร่งรีบในลำดับต่อมา 

ชายหนุ่มยกมือทั้งสองข้างประสานกันเอารองไว้ใต้คาง ชายเสื้อแขนยาวจึงรูดลงทั้งสองข้าง เผยให้เห็นรอยสักวงแหวนสีดำล้อมรอบ ซึ่งตัดกับผิวขาว ๆ ของเขาได้เป็นอย่างดี 

“ไม่อร่อยเลย...ไม่จ่ายตังค์ละกันนะ”  

หลังจากที่เงียบไปสักพัก ยากูซ่าหนุ่มที่นั่งรออย่างใจเย็นก็ได้ยินเสียงชายคนเดิมตะโกนออกมา เขาจึงแสยะยกยิ้มมุมปาก สายตาของเขาฉายแววน่ากลัว 

โทะคิโอะรอจนได้ยินเสียงเปิดประตูร้าน ร่างสูงโปร่งก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาควักตังค์วางไว้บนเคาน์เตอร์แล้วเดินตามชายคนนั้นออกไปทันที 

อะคิโอะมองแบงก์พันเยนที่ยับย่น ก่อนจะเดินตามหลังออกไป แต่ชายหนุ่มกลับพบเพียงแค่ความว่างเปล่า ดวงตากลมมองเงินในมืออีกครั้ง ก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ ริมฝีปากแดงสดก็พึมพำ “จ่ายก็ไม่ครบ...1200 เยนต่างหากล่ะ” 

ความคิดเห็น