email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 198

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2563 15:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 5
แบบอักษร

วันต่อมา 

ภายในห้องที่ถูกปิดจนมืดสนิท มีเพียงเสียงสายฝนที่โปรยปรายด้านนอกดังเล็ดลอดเข้ามาบางเบาปะปนกับเสียงของผู้ประกาศข่าวของกรมอุตุฯ ที่กำลังรายงานสภาพอากาศของวันนี้ว่าจะมีฝนตกหนักและอาจจะติดต่อกันหลายวัน  

อะคิโอะนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา สีหน้าของเขาไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก ฝ่ามือของเขาชื้นเหงื่อ ร่างกายก็สั่นเทิ้ม หางตาก็มีแต่หยาดน้ำตา  

ครืน  

เสียงฟ้าที่กำลังคำรามอยู่ด้านนอกทำให้ชายหนุ่มรีบเอาผ้าห่มคลุมโปง ก่อนจะเอามือปิดหูทันที อะคิโอะขดร่างกายและกอดตัวเองไว้แน่น  

วันนี้ชายหนุ่มคงจะไม่ได้เปิดร้านดังเช่นทุกครั้งที่มีฝนตกและฟ้าร้อง ช่วงฤดูฝนและช่วงฤดูใบไม้ร่วงมักจะมีพายุใต้ฝุ่นเข้า อะคิโอะจึงต้องดูข่าวการพยากรณ์อากาศอยู่เสมอ เขาติดหนึบไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องดูให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะไม่ออกจากบ้านโดยเด็ดขาด 

วันนั้นทั้งวันอะคิโอะได้แต่นอนคุดคู้อยู่แบบนั้น เจ้ามาเมะที่แสนจะรู้มากก็มานอนคลุกคลีอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่างไปไหน 

สามวันผ่านไปสภาพอากาศดีขึ้นมาก แต่ก็ยังมีฝนตกอยู่บ้าง ดีที่พยากรณ์อากาศบอกว่าไม่มีฟ้าคะนองแล้ว จะมีก็แค่เพียงฝนที่ยังตกอยู่เล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะพายุไต้ฝุ่นได้อ่อนกำลังลงและกำลังเคลื่อนตัวออกไปแล้ว 

หลังจากที่ได้ฟังคำยืนยันจากข่าวพยากรณ์อากาศ อะคิโอะก็คลายความกังวลและไม่มีอาการหวาดกลัวแล้ว ชายหนุ่มมีสีหน้าดีขึ้นมาก อารมณ์ของเขาก็กลับมาร่าเริงเหมือนปกติเช่นเดิม 

เหมียว เหมียว 

เสียงร้องของมาเมะที่เข้ามาคลอเคลียอย่างออดอ้อนทำให้ชายหนุ่มละสายตาจากจอโทรทัศน์ก้มลงมามอง 

“มาเมะหิวอีกแล้วเหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างอ่อนโยน มือขาวก็อุ้มเจ้าแมวขึ้นมาก่อนจะคลอเคลียกับใบหน้าตนเอง 

เหมียว 

“เจ้าแมวอ้วนเลิกกินได้แล้ว” เมื่อได้ยินเจ้านายพูดแบบนั้นมาเมะก็แลบลิ้นเลียไปตามใบหน้าของอะคิโอะอย่างออดอ้อน 

Rrrrr 

-ยามาดะ- 

“อือ” 

“นี่! นายไม่เปิดร้านหรือไงคิจัง!” เสียงยามาดะตะโกนเข้ามาดังจนอะคิโอะต้องเอาโทรศัพท์ห่างออกจากหู, 

“นายไม่เห็นเหรอว่าฝนตก...วันนี้ไม่เก็บสักวันไม่ได้หรือไง” อะคิโอะตอบกลับไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน 

“รู้น่า ฉันไม่ได้จะมาเก็บค่าคุ้มครองสักหน่อย นายพอมีวัตถุดิบอยู่ไหม” ยามาดะเอ่ยบอก พวกตนเองเป็นยากูซ่าก็จริงแต่ก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดเก็บวันที่ร้านปิดและฝนตกหรอก 

“นายจะถามไปทำไม” 

“เจ้านายฉันอยากกินอุด้งร้านนายน่ะสิ” คำตอบของยามาดะสร้างความแปลกใจให้อะคิโอะไม่น้อยแต่ถึงยังไงวันนี้เขาก็คงทำให้ไม่ได้ 

“บอกเขาให้มาใหม่พรุ่งนี้” 

“นี่!!! อะคิโอะนายอยากเห็นฉันตายหรือยังไงฮะ” 

“นั่นมันก็เรื่องของนาย... ฉันจะวางละ” 

“นี่!!! อย่าวางนะ” 

“อะไรของนายเนี่ย ยามาดะน่ารำคาญจริง ๆ เลย” 

“ฉันขอร้องล่ะคิจัง เจ้านายของฉันอยากกินมันมาก ๆ นายก็ช่วยกันหน่อยไม่ได้หรือไง” 

“...” 

“นายคงยังไม่อยากเห็นฉันตายหรอกใช่ไหม” ยามาดะพยายามทำน้ำเสียงน่าสงสารเพราะรู้ว่าเพื่อนของตนเองเป็นคนดีและขี้สงสารแค่ไหน 

“เฮ้อ... ก็ได้ ๆ” อะคิโอะใจอ่อนในที่สุด ชายหนุ่มคิดว่าทำให้จบ ๆ ไปเพราะรำคาญยามาดะที่คงจะตื๊อไม่เลิก 

“เยส! ฉันอยู่หน้าร้านของนายรีบลงมาเถอะฉันเปียกจนหนาวไปหมดแล้ว” น้ำเสียงน่าสงสารก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นดีใจทันที ก่อนจะรีบกดวางไปเพราะกลัวอีกคนจะเปลี่ยนใจ 

อะคิโอะส่ายหัวเพียงนิด ก่อนจะยกยิ้มแล้วอุ้มมาเมะลงไปด้านล่าง 

“นายนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ เลยให้ตายเถอะยามาดะ” ชายหนุ่มบ่นออกมาขณะเปิดประตูให้ยามาดะที่ตัวเปียกโชกเข้ามารอด้านใน 

“เอาน่าคิจัง...แล้วนี่ก็ถังไม้ไผ่ของนาย เอาใส่อันนี้เลยก็ได้” 

“รู้แล้วน่าเจ้านายของนายคงเอาแต่ใจตัวเองมากเลยซินะ” อะคิโอะเอ่ยขึ้นก่อนจะตั้งใจผสมแป้งเพื่อทำเส้นอุด้ง 

“ไม่หรอก โทะคิโอะซังใจดีกับพวกเรามาก ๆ” 

“ใจดีแล้วให้นายมาซื้ออุด้งในวันที่ร้านปิดและฝนตกหนักขนาดนี้เนี่ยนะ” 

“เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันไม่พูดกับนายแล้ว” ยามาดะยอมแพ้เพราะไม่อยากถกเถียงกับอะคิโอะ เผื่อชายหนุ่มโมโหพาลไม่ทำอุด้งให้ก็จะแย่เอา 

 

โทะคิโอะนั่งรออยู่ในรถที่จอดอยู่หน้าร้านสายตาคมจดจ้องเจ้าของร้านไม่วางตา ชายหนุ่มมองไล่ไปทั้งใบหน้าขาว ก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากแดงสดที่กำลังขยับพูดคุยกับยามาดะไม่หยุดปาก 

โทะคิโอะหลุดยิ้มเมื่อยากูซ่าหนุ่มนึกถึงตอนที่อะคิโอะนั่งคุยกับแมวในเมื่อหลายคืนก่อน น้ำเสียงอ่อนโยนที่พูดคุยอย่างจริงจังนั้นเมื่อนึกถึงทีไร โทะคิโอะก็หลุดยิ้มออกมาทุกที 

ชายหนุ่มนั่งอมยิ้มกับตัวเองเหมือนคนบ้า จะได้สติก็ตอนที่เงยหน้าขึ้นแล้วสบตากับไดซุเกะผ่านกระจกมองหลัง เขาจึงปรับสีหน้าแล้วนั่งทำหน้าเงียบขรึมเช่นเดิม 

เพียงไม่นานโทะคิโอะก็ปรายตามองไปที่หน้าร้านอุด้งอีกครั้ง ก่อนจะเห็นว่ายามาดะเดินถืออุด้งมาหลายต่อหลายกล่อง โดยมีอะคิโอะเดินถือร่มตามมาไม่ห่าง สายตาคมเหมือนตกอยู่ในภวังค์ เขามองใบหน้าขาวเนียนที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ อย่างคนไม่มีสติ ริมฝีปากแดงสดที่ขยับคุยกับยามาดะตลอดทางช่างชวนมองเสียจนเผลอกลืนน้ำลาย 

เสียงเปิดประตูรถทำโทะคิโอะหลุดจากภวังค์ เขาหันหน้าหนีไปอีกด้านด้วยหัวใจที่เต้นรัว ก่อนจะได้ยินเสียงของยามาดะเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มเจ้าของร้านอย่างเป็นกันเอง 

ความคิดเห็น