email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 162

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2563 15:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 4
แบบอักษร

ภายในซุปเปอร์มาร์เก็ต อะคิโอะกำลังเลือกซื้ออาหารแมวใส่ตะกร้า ชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะซื้ออะไรอีกดี แต่ระหว่างที่กำลังเดินเลือกอยู่นั้นก็บังเอิญชนเข้ากับใครคนหนึ่ง 

“ขอโทษครับ” อะคิโอะเอ่ยบอกก่อนจะโค้งตัวลงเป็นเชิงขอโทษ 

“ไม่เป็นไร” โทะคิโอะเอ่ยเสียงราบเรียบ เขาจำได้ว่าเป็นเจ้าของร้านอุด้งที่ยามาดะไปเก็บค่าคุ้มครองเมื่อเช้า แต่โทะคิโอะก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขาเดินเลยไปจากตรงนั้นทันที 

หลังจากที่คนตรงหน้าเดินออกไปแล้ว อะคิโอะก็เงยหน้าขึ้นก่อนจะเหลียวมองแผ่นหลังของชายคนที่ตนเองเพิ่งเดินชนไป แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก เขาเดินไปคิดเงินที่เคาน์เตอร์ทันที 

หลังจากที่จ่ายเงินจนเสร็จ อะคิโอะที่กำลังจะเดินกลับบ้านก็ได้ยินเสียงร้องของแมวจรจัดอยู่บริเวณริมถนน ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก็เห็นลังกระดาษที่วางอยู่ข้าง ๆ รถแลนด์โรเวอร์ ก็เลยเดินเข้าไปดูทันที 

“ไง...โดนทิ้งเหรอ” อะคิโอะพูดคุยกับแมว ขณะมือขาวก็เปิดกระป๋องอาหารไปด้วย 

เจ้าแมวตัวน้อยได้กลิ่นก็ร้องครวญครางทันที 

เหมียว เหมียว 

“คงหิวมากเลยซินะ”  

ชายหนุ่มพูดคุยกับเจ้าแมวตัวน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะสังเกตเห็นว่าตัวของมันขาวสะอาด อีกทั้งยังมีปลอกคอ 

"อ้าว...ไม่ได้โดนทิ้งนี่น่า แล้วมานอนอยู่ในลังกระดาษทำไมหืมเนะโกะจัง” 

เหมียว เหมียว 

“ฉันก็สงสารแกอยู่หรอกนะ แต่เดี๋ยวถ้าเจ้านายแกตามหาแล้วจะไม่เจอนะสิ เอาไว้ฉันจะมาให้อาหารบ่อย ๆ ก็แล้วกันนะ” อะคิโอะเอ่ยบอกกับเจ้าแมวน้อย มือขาวก็ลูบหัวของมันอยู่หลายครั้ง ก่อนจะตัดใจเดินออกไปจากที่ตรงนั้นโดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครเดินตามหลังตนเองมา 

 

โทะคิโอะที่นั่งอยู่ด้านในตัวรถ เมื่อเขาเห็นว่ามีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ ๆ ก็ลดกระจกลง ชายหนุ่มกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน  

เสียงพูดคุยที่นุ่มนวลดึงความสนใจของโทะคิโอะให้ตั้งใจฟัง ดวงตาคมมองผ่านกระจกรถไปยังชายหนุ่มอีกคนที่ยังคงอยู่ในชุดเดิมเมื่อเช้า  

"เจ้าของร้านอุด้ง" เขาพึมพำเพราะจำได้ อีกทั้งวันนี้ทั้งสองเจอกันเป็นรอบที่สามได้แล้ว 

โทะคิโอะจึงไม่พูดอะไรออกไป ชายหนุ่มนั่งมองและฟังไปเงียบ ๆ อย่างสนใจ จากยากูซ่าที่เคยมีใบหน้าเรียบเฉยก็ต้องหลุดยิ้มเพราะชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจ ว่าอะไรทำให้คนคุยกับแมวเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนั้นกัน 

แต่เขาก็นั่งฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนสายตาคมจะมองตามแผ่นหลังของคนที่เพิ่งลุกเดินออกไป 

ยากูซ่าหนุ่มยกยิ้มมองตาม ก่อนจะรีบลงจากรถทันทีเมื่อเขาเห็นชายคนหนึ่งเดินตามหลังอีกคนไป  

โทะคิโอะเดินตามไปเงียบ ๆ และเมื่อสบโอกาส มือแกร่งก็กระชากคอเสื้อชายคนนั้นเข้ามาในซอกตึกแล้วชักมีดพับขึ้นมาจ่อที่คอ 

“ปล่อยสิวะ” เสียงของมันเอ่ยบอกพร้อมกับสะบัดตัวเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม 

แต่พอได้เห็นใบหน้าของโทะคิโอะเต็มตาก็มีอาการกลัวเสียจนตัวสั่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงเป็นใครสักคนในแก๊งยากูซ่า เพราะตรงคิ้วของเขามีรอยขีดจากรอยแผลเป็น อีกทั้งข้อมือที่โผล่พ้นจากขอบเสื้อออกมาก็มีแต่รอยสักอยู่เต็มไปหมด 

“อย่ายุ่งกับเขา” พูดจบก็ใช้ปลายมีดกดลงไปที่ลำคอเพียงนิดเพื่อเป็นการเตือน 

"โอ๊ย!! จะไม่ทำแล้ว” โทะคิโอะแสยะยิ้มให้ชายคนที่กำลังร้องโอดโอย ก่อนจะปล่อยมือออกจากคอเสื้อแล้วผลักมันลงไปกองที่พื้น ขาเรียวยาวก็ก้าวเดินออกไปช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน 

ชายคนนั้นรีบลุก ก่อนจะหยิบท่อนไม้แถว ๆ นั้นขึ้นมาหมายจะฟาดไปที่โทะคิโอะ แต่ชายหนุ่มหลบได้ทันเพราะเห็นเงาที่พื้นถนน 

เขาจึงใช้มีดพับอันเดิมแทงเข้าไปที่หน้าท้องหลายครั้งจนมันล้มลง โทะคิโอะนั่งลงบนส้นเท้ามองคนที่ร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น มือแกร่งกระชากคอเสื้อเข้าหาตัวแล้วแสยะยิ้มน่ากลัวส่งให้ 

“ปล่อยผมไปได้โปรด” 

“ชินเดะโมรายมะสุ ขอโทษนะตอนนี้ฉันจะให้นายตาย” พูดจบเขาก็แสยะยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะใช้มีดแทงลงไปที่คอเต็มแรง 

ชายคนนั้นสิ้นใจโดยที่ยังไม่ทันได้ร้องเลยสักแอะ โทะคิโอะบิดปลายมีดแล้วกระชากมันออก จนเลือดไหลพุ่งตามออกมาเป็นสาย ยากูซ่าหนุ่มเช็ดปลายมีดลงบนเสื้อของคนตาย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากตรอกอย่างไม่รีบร้อนเช่นเดิม 

ความคิดเห็น