email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 168

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2563 15:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 3
แบบอักษร

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยืนสูบบุหรี่เหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่างในบ้านของตนเอง 

บ้านของโทะคิโอะตั้งอยู่บนเนินเขามองเห็นวิวสะพานคัมมงที่ทอดยาวไปยังอีกเมืองและตั้งอยู่ตอนใต้ของเกาะฮอนชู 

เขากำลังปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปกับสายลมในฤดูใบไม้ร่วง ก่อนจะอัดบุหรี่เข้าไปในปอดอีกครั้ง 

“โทะคิโอะซังลองมาชิมอุด้งนี่สิครับ”  

ยามาดะเอ่ยเรียกขณะยกถาดนิคุอุด้งที่ถูกเทออกมาจากถังไม้ไผ่เก็บความร้อนเรียบร้อยแล้ว และกำลังนำมาวางลงบนโต๊ะญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่กลางห้องนั่งเล่น  

“ไม่หิว”  

“เจ้านี้อร่อยที่สุดในเมืองคิตะคิวชูเลยนะ โทะคิโอะซังลองกินเสียหน่อยอาจจะติดใจก็ได้นะครับ” ยามาดะยังคงตื๊อไม่เลิก ด้วยความที่โทะคิโอะไม่เคยถือตัวและก็สนิทกับตนเองมาก ๆ เลยทำให้เขากล้าที่จะตื๊อชายหนุ่ม 

“อือ” เสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นก่อนจะอัดบุหรี่เข้าปอดอีกครั้งแล้วเดินกลับเข้ามาด้านในเพราะขืนเขายังไม่กิน ยามาดะก็คงจะตื๊อจนน่ารำคาญ 

กลิ่นหอมของน้ำซอสอุด้งที่มาพร้อมกับไอความร้อนทำเอาโทะคิโอะกลืนน้ำลายลงคอ ชายหนุ่มมองนิคุอุด้งที่มีเนื้อสไลด์ชิ้นใหญ่และไข่ยางมะตูมที่หน้าตาน่ากินตรงหน้าก่อนจะนั่งลงแล้วแยกตะเกียบไม้ออกจากกันและจัดการทันที ความหอมหวานของเนื้อสไลด์นุ่มละมุนลิ้นและเต็มไปด้วยรสชาติของน้ำซุปที่ซึมซาบอยู่ในทุกอณูของเนื้อทำให้โทะคิโอะจัดการเสียจนหมดชาม 

“ร้านไหน” ชายหนุ่มเอ่ยถามหลังจากยกซดจนหมดชามและวางถ้วยลงบนโต๊ะอย่างแรง 

“ร้านเมื่อเช้าไงครับอุด้งคิริฮาระที่เราไปเก็บค่าคุ้มครอง” ยามาดะเอ่ยบอกก่อนจะยกยิ้ม 

“พรุ่งนี้สั่งมาอีก” 

“ได้ครับ” คำสั่งของหัวหน้าแก๊งทำเอายามาดะยิ้มกว้าง ชายหนุ่มคิดแล้วว่าลูกพี่จะต้องติดใจในรสชาติของร้านอุด้งคิริฮาระแน่นอนอยู่แล้ว  

แต่พอมาคิด ๆ ดูอีกทีก็น่าแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมร้านของเพื่อนสมัยเรียนไฮสคูลถึงได้ไม่ค่อยมีคนเท่าไรนัก  

แล้วความคิดของเขาก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ยินน้ำเสียงราบเรียบเอ่ยสั่ง 

“สั่งมาเผื่อคนอื่น ๆ ด้วย”  

"ขอบคุณครับโทะคิโอะซัง" ยามาดะยิ้มกว้างในความใจดีของโทะคิโอะ 

"อือ" ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ เพราะการเลี้ยงลูกน้องในความดูแลเกือบร้อยชีวิตไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรสำหรับเขาอยู่แล้ว 

“แต่ว่าโทะคิโอะซัง ถ้าไปนั่งกินที่ร้านจะอร่อยกว่านี้นะครับ” ยามาดะเอ่ยบอกอีกครั้ง 

“เอาไว้คราวหลัง” 

 

หลังจากนั้นในทุก ๆ วัน เวลาที่ยามาดะไปเก็บค่าคุ้มครองก็จะมีอุด้งของร้านคิริฮาระ ติดไม้ติดมือกลับมาด้วยเสมอ จนถึงวันนี้ก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่โทะคิโอะกินแต่อุด้ง แต่ที่น่าแปลกไปกว่านั้นก็คือชายหนุ่มกลับไม่รู้สึกเบื่อหน่าย 

และในตอนนี้เองโทะคิโอะก็กำลังพาลูกน้องนับร้อยชีวิตออกจากบ้านไม้สไตล์ญี่ปุ่นเพื่อตรงไปยังร้านอุด้งคิริฮาระ โดยที่ไม่ฟังคำคัดค้านของยามาดะกับไดซุเกะเลยสักนิด 

แลนด์โรเวอร์นับยี่สิบคันจอดบนถนนฝั่งตรงข้ามร้านอุด้งคิริฮาระ เรียกสายตาของคนแถวนั้นได้เป็นอย่างดี 

ชายร่างสูงโปร่งนั่งเท้าคางมองร้านอุด้งตรงหน้าก่อนจะหันสายตาคมกลับมามองลูกน้องคนสนิทด้วยสายตาน่ากลัว 

“แฮ่ ๆ ผมพยายามจะบอกโทะคิโอะซังแล้วนะ” ยามาดะเอ่ยบอก ก่อนจะเกาหัวตัวเอง 

ในตอนแรกที่ชายหนุ่มเอ่ยชวนให้ไปกินที่ร้านเพราะคิดว่าลูกพี่จะไปกินเพียงลำพังไม่คิดว่าจะพาลูกน้องคนอื่น ๆ ยกโขยงกันมาเยอะขนาดนี้ 

“มานี่” มือแกร่งผละออกจากคาง ก่อนตัวเองจะกวักมือเรียกลูกน้องให้ขยับเข้ามาใกล้ ๆ 

ผลัวะ ผลัวะ ผลัวะ 

ชายหนุ่มตบกะโหลกยามาดะไปหลายที ก่อนจะส่ายหัว  

"ลงไปซื้อมา แล้วบอกพวกข้างหลังให้กลับไปก่อน” 

“ไหน ๆ ก็มาแล้วโทะคิโอะซังก็ลงไปกินคนเดียวก็ได้นี่ครับ” 

“ไม่!!! ไปซื้อมา” โทะคิโอะสั่งอีกครั้งก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง 

และนั่นช่างน่าเสียดายแทนชายหนุ่มเหลือเกินเพราะถ้าเพียงเขามองไปในร้านนานกว่าเดิมอีกนิด คงได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าของร้านอย่างแน่นอน 

 

กริ๊ง กริ๊ง 

“อิรัชชัยมาเสะ”  

เสียงของเจ้าของร้านดังขึ้นขณะกำลังยืนทำอุด้งให้ลูกค้าที่มีเพียงน้อยนิดในร้าน เขาละสายตาจากการลวกเส้นที่ได้ที่ และกำลังเอาไปแช่ในน้ำแข็ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลูกค้าผู้มาใหม่ 

“ยามาดะยังไม่ถึงเวลานัดเลยนะ” อะคิโอะเอ่ยขึ้นหลังจากที่กลอกตาทำหน้าเซ็งเพราะยามาดะเพิ่งออกไปจากร้านได้เพียงไม่นาน 

“ไม่ได้มาทวงสักหน่อยมาสั่งอุด้งต่างหากล่ะ” ยามาดะเอ่ยบอก ก่อนจะมานั่งที่เก้าอี้บาร์หน้าเคาน์เตอร์ 

“งั้นก็แล้วไป...จะรับอะไรดีครับยามาดะซามะ” หลังจากที่ได้ฟังจุดประสงค์ของยามาดะชายหนุ่มก็เปลี่ยนน้ำเสียงทันที 

“เหมือนทุกวัน” ยามาดะตอบก่อนจะมองไปรอบ ๆ ร้านและหันกลับมามองเพื่อนอีกครั้ง  

"นายเคยแปลกใจไหมอะคิโอะ...ว่าทำไมร้านเก่าแก่ที่เคยมีคนเข้าร้านไม่ขาดถึงได้เงียบเหงาขนาดนี้” 

“ไม่รู้สิ...เป็นเพราะนายเข้ามานั่งในร้านล่ะมั้ง” เพราะอะคิโอะไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขาแค่ทำไปตามความรู้สึก เลยทำให้ไม่ได้สนใจว่าลูกค้าจะเยอะหรือเปล่า 

ยามาดะไม่ได้สนใจคำพูดค่อนแคะของอะคิโอะ  

“เอาไว้จะดูให้แล้วกัน” เขาเอ่ยขึ้นขณะเอื้อมมือไปรับที่เก็บความร้อนที่ทำจากไม้ไผ่ในมือจากเจ้าของร้าน  

“ขอบใจ...อย่าลืมเอามาคืนด้วยล่ะ” 

“รู้แล้วน่า” พูดจบยามาดะก็จ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้านไป 

หลังจากนั้นอะคิโอะก็ไม่ได้สนใจยามาดะอีก ชายหนุ่มหันไปคิดเงินกับลูกค้าในร้านแทน 

วันนั้นทั้งวันอะคิโอะใช้เวลาไปกับการขายอุด้งที่มีลูกค้าแวะเวียนมาเข้าร้านอยู่บ้างแต่ก็ยังเงียบเหงาอยู่เช่นเดิมจนถึงร้านปิด และตอนนี้ชายหนุ่มก็กำลังจะเดินไปปิดประตูหน้าร้าน ก่อนจะกลับมาเช็ดโต๊ะและยกเก้าอี้ขึ้น 

 มือขาวถอดผ้าปิดจมูกออกหลังจากเสร็จสิ้นทุกอย่าง เขามองสำรวจความเรียบร้อยรอบ ๆ ร้านอีกครั้ง ก่อนจะก้าวเดินขึ้นไปด้านบน 

อะคิโอะพักอยู่บนชั้นดาดฟ้าของร้าน เป็นบ้านหลังเล็ก ๆ ที่อยู่มาตั้งแต่เกิด อีกทั้งยังเป็นมรดกของพ่อแม่ที่ทิ้งไว้ให้ 

หลังจากเดินมาถึงด้านบน ชายหนุ่มก็ไปนั่งพักที่เก้าอี้โยก ก่อนจะเอนหลังพิงเพื่อผ่อนคลาย หลังจากที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน 

เหมียว เหมียว 

เจ้ามาเมะ แมวพันธ์มันช์กิ้นสีเทาขาวที่อะคิโอะเลี้ยงไว้ พอเห็นเจ้านายก็ดีใจกระโดดขึ้นมานั่งบนตัก แล้วใช้ขาสั้น ๆ ตะกุยอย่างออดอ้อน 

ชายหนุ่มยกยิ้มกว้างก่อนจะใช้มือขาวลูบไปที่ขนนุ่มของมาเมะอย่างเอ็นดู 

“มาเมะ หิวหรือเปล่า” อะคิโอะถามเสียงเล็กเสียงน้อย ขณะอุ้มเจ้าขนฟูขึ้น เดินเข้าไปในตัวบ้าน 

ชายหนุ่มวางมาเมะลงก่อนจะเดินไปหยิบอาหารแมวมาเทให้ แต่ทว่ากลับมีไม่เพียงพอให้มาเมะกินจนอิ่ม 

อะคิโอะเท้าเอวมองมาเมะที่ยังคงร้องด้วยความหิว และเหมือนเจ้าแมวน้อยนั้นจะรู้เพราะเข้ามาคลอเคลียอยู่ที่ขาไม่ห่าง 

“มาเมะ สงสัยต้องลงไปซื้ออาหารแล้วล่ะ” ชายหนุ่มทาสแมวเอ่ยขึ้นอย่างแพ้ลูกอ้อน เพราะรู้สึกสงสารถ้ามาเมะจะกินไม่อิ่ม 

สองขายาวจึงก้าวเดินลงไปด้านล่างอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกจากร้านอุด้งของตนเองไป 

ความคิดเห็น