email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 186

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2563 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 2
แบบอักษร

อีกด้านหนึ่ง 

ชายหนุ่มผิวขาวซีดกำลังยืนนวดแป้งอยู่ในครัวหลังร้านอย่างขะมักเขม้น 

คิริฮาระ อะคิโอะ เป็นเจ้าของร้านอุด้งคิริฮาระอันเก่าแก่ของย่านคิตะคิวชู เขาไม่มีพ่อแม่และญาติพี่น้องที่ไหน อีกทั้งยังดูแลตัวเองมาตั้งแต่อายุยังน้อยเพราะพ่อกับแม่ได้เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุไปเมื่อหลายปีก่อน ทำให้คิริฮาระ อะคิโอะ ที่ยังเรียนไม่จบไฮสคูลต้องมารับช่วงต่อกิจการของครอบครัวแทน แต่ทว่าชีวิตของเขาก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เพราะลูกค้าลดน้อยลงเรื่อย ๆ โดยไม่ทราบสาเหตุ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ยอมแพ้ ยังคงตั้งใจทำอุด้งในสูตรดั้งเดิมที่พ่อแม่ได้ทิ้งไว้ให้ ถึงแม้ว่าวัตถุดิบราคาจะแพงและต้นทุนสูงสักแค่ไหนเขาก็ยังยืนยันที่จะทำตามสูตรเดิม 

คิริฮาระ อะคิโอะชายหนุ่มมีใบหน้าหล่อเหลาและมีอายุเพียง 24 ปี รูปร่างของเขาสูงโปร่ง มีผิวขาวซีด ริมฝีปากแดงสด รับกับคิ้วเรียวเข้มและจมูกโด่งเป็นสัน เขามีนิสัยไม่ค่อยพูดและไม่ค่อยชอบยุ่งกับใครมากนัก เลยรักที่จะอยู่แบบเงียบสงบมากกว่า 

มือขาวปาดเหงื่อบนใบหน้า หลังจากที่นวดแป้งชาเขียวจนได้ที่ สายตาคมมองหม้อน้ำซุปใบใหญ่ ก่อนจะเตรียมเครื่องปรุงต่าง ๆ เป็นลำดับต่อไป และเพียงไม่นานเขาก็เคี่ยวมันจนได้ที่แล้วจึงหันไปจัดการด้านหน้าของร้านแทน 

ชายหนุ่มยกเก้าอี้ลงจากโต๊ะก่อนจะปัดกวาดเช็ดถูอีกครั้ง ร้านอุด้งคิริฮาระเป็นร้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่บริเวณทางออกอุโมงค์คัมมงที่มีโต๊ะให้นั่งเพียงแค่ไม่กี่โต๊ะ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะถึงยังไงคนก็ไม่เคยเต็มร้านมานานมากแล้ว 

หลังจากที่จัดการทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มเดินไปแขวนป้ายหน้าร้านแล้วตัวเขาเองก็เดินกลับมายืนหลังเคาน์เตอร์ ก่อนมือขาวจะหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกที่เอวแล้วหยิบผ้าปิดจมูกมาใส่ปกปิดใบหน้าเพื่อความสะอาด 

กริ๊ง กริ๊ง 

เสียงกระดิ่งที่หน้าประตูดังขึ้นเรียกสายตาของคนที่กำลังหั่นหมูสไลด์และนารุโตะให้หันไปมอง 

“อิรัชชัยมาเสะ” ปากเรียวบางเอ่ยออกมาผ่านผ้าปิดจมูก แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับต้องชักสีหน้าทันที 

“หวังว่าวันนี้นายคงไม่ขอเลื่อนนะ” ยามาดะเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในร้าน 

 ชายหนุ่มเป็นคนดูแลพื้นที่แถบนี้และเก็บค่าคุ้มครองมานานมากแล้วเขาไม่เคยเอาเปรียบคนทำมาหากินเลยสักครั้งแค่เรียกเก็บตามข้อตกลงที่ได้ตกลงกันเอาไว้เท่านั้น 

“มาแต่เช้าแบบนี้ จะให้เอาที่ไหนมาจ่ายกันล่ะ” น้ำเสียงขุ่นเคืองเอ่ยขึ้น 

“โธ่!!! คิจังนายควรเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานนะ” 

“เตรียมไว้? อย่ามาตลกน่ายามาดะซามะ” ถึงปากจะเอ่ยเรียกยามาดะว่านายท่านแต่แววตาที่มองผ่านผ้าปิดจมูกกลับไม่อ่อนข้อ แถมยังยืนเท้าเอวมองตาเขม็งอีกต่างหาก 

“ฉันดูแลขาดตกบกพร่องตรงไหนหรือไง” 

“เปล่า” อะคิโอะยังคงเท้าเอวพูดเหมือนเดิม "แต่นายก็เห็นว่าคนเต็มร้านขนาดนี้...จะให้เอาตังค์ที่ไหนมาจ่ายกัน” น้ำเสียงประชดประชันเอ่ยขึ้นก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วร้านที่ยังไม่มีลูกค้าเลยแม้แต่คนเดียว 

“คิจัง ฉันมีเรื่องจะบอกนาย...ตอนนี้หัวหน้าใหญ่ของฉันเพิ่งมาจากเกียวโตและกำลังนั่งแคะขี้เล็บรออยู่ในรถ ถ้าฉันไม่มีผลงานกลับไป...นายคิดไหมว่ามันจะเป็นยังไง” 

“นายก็บอกเขาว่าค่อยมาเก็บใหม่ก็แล้วกัน” 

“นายนี่มันจริง ๆ เลยนะคิจัง” 

“นี่!!! ยามาดะเลิกเรียกว่าคิจังสักที” 

“น่ารักดีออก...อะคิโอะจัง” ยามาดะก็ยังไม่ฟังอยู่เช่นเคย ชายหนุ่มชอบหยอกล้ออะคิโอะมานานตั้งแต่สมัยเรียนไฮสคูลด้วยกัน จนถึงตอนนี้ก็ยังทำเหมือนเช่นเคยไม่เปลี่ยนแปลง 

“งั้นนายช่วยทำอุด้งปลอบใจเจ้านายฉันหน่อยก็แล้วกัน” 

“จ่ายเงินด้วยนะยามาดะคุง” 

“นายนี่มันขี้งกจริง ๆ ” 

“ขอบใจ” อะคิโอะตอบหน้าตาย ก่อนจะหันกลับเข้าไปในเคาน์เตอร์ทำอาหารเช่นเดิม 

ยามาดะเปิดประตูรถขึ้นมาที่ด้านข้างคนขับ ก่อนจะยกถุงกระดาษที่ด้านในมีนิคุอุด้งอยู่ขึ้นโชว์ให้ลูกพี่ดูอย่างภาคภูมิใจ 

“ได้เรื่องไหมยามาดะ...ไปซะนาน” ไดซุเกะเอ่ยถามขณะที่สายตามองสอดส่องไปยังร้านอุด้งที่เพื่อนของตนเองเพิ่งจากมา 

“รออุด้งอยู่...อันนี้ของโทะคิโอะซัง” ประโยคหลังหันไปยกถุงอุด้งโชว์เจ้านายอย่างเอาใจ 

“นอกจากอุด้งก็คงไม่ได้อะไรเลยซินะยามาดะ” โทะคิโอะเอ่ยเสียงเข้ม เขาละสายตาจากร้านอุด้งและหันกลับมามอง 

“คิจังขอให้มาเก็บอีกครั้งในตอนเย็นครับ” ยามาดะทำหน้าสลดลงก่อนจะตอบ 

“เสียเวลา...แกมาคนเดียวเลยแล้วกัน” โทะคิโอะสั่งเสียงเรียบก่อนจะหันหน้าออกไปนอกรถเหมือนเดิม 

ไม่ใช่ว่าชายหนุ่มเป็นคนใจดีหรืออะไร แต่เพราะแก๊งโกะคุโดไม่ใช่นักเลงรีดไถ อีกทั้งยังช่วยปราบอาชญากรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ในเมือง ให้มีความเงียบสงบเรียบร้อย พวกเขาทำมานานและติดต่อกันเป็นหลายสิบปีแล้ว จนตอนนี้แทบจะไม่มีใครกล้าก่อเหตุในพื้นที่การปกครองของยากูซ่าเท่าไรแล้วด้วย  

ความคิดเห็น