email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 426

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2563 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 1
แบบอักษร

ครืดดดด 

ปัง!!! 

เสียงประตูเหล็กขนาดใหญ่ปิดลงหลังจากชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเดินพ้นออกมาจากด้านใน สายลมเย็นพัดเอื่อยในฤดูใบไม้ร่วงช่วงเดือนกันยายนไม่ได้ช่วยให้โยชิดะ โทะคิโอะรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด 

ดวงตามองไปยังถนนด้านหน้าเรือนจำมีชายฉกรรจ์ใส่สูทนับสิบคนยืนเรียงแถวยาวไปถึงหัวมุมถนน ก่อนจะมีผู้ชายรูปร่างไม่สูงมากเดินเข้ามาโค้งตัวให้เขาอย่างนอบน้อม 

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับโทะคิโอะซัง” ไดซุเกะคนสนิทเอ่ยเรียกลูกพี่ด้วยน้ำเสียงดีใจ แต่โทะคิโอะก็ยังนิ่งเฉยไม่ยินดียินร้ายอะไรเหมือนเดิม 

 

“มาทำไมกันเยอะแยะ?” โทะคิโอะพูดขึ้นขณะเคาะซองบุหรี่และคาบมันเอาไว้ ก่อนไดซุเกะจะรู้หน้าที่รีบจุดไฟให้ทันทีโดยที่ไม่ต้องมีใครมาบอก 

“ลูกพี่กลับบ้านทั้งทีนี่ครับ” ไดซุเกะเอ่ยอย่างหยอกเย้า 

ชายหนุ่มมีนิสัยขี้เล่นและอารมณ์ดี อีกทั้งยังเคารพโทะคิโอะเหมือนกับพี่ชายแท้ ๆ คนหนึ่งอีกด้วย 

ใบหน้าหล่อเหลามองคนสนิทเพียงนิด ก่อนจะส่ายหัวแล้วพ่นควันออกจากเรียวปาก สายตาคมยังคงมองไปยังลูกน้องในแก๊งหลายสิบชีวิต ที่ยืนก้มหัวให้กับตนเอง 

“เว่อร์ฉิบหาย” พูดจบก็แสยะยิ้ม ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าไปขึ้นรถแลนด์โรเวอร์หนึ่งในสิบที่จอดรออยู่ 

ไดซุเกะเห็นแบบนั้นจึงยกยิ้มกว้างแล้ววิ่งตามหลังไปอย่างอารมณ์ดี 

“โทะคิโอะซัง มาซากิซังบอกให้แวะเข้าไปหาก่อน” ไดซุเกะรายงานหลังจากที่รถเคลื่อนตัวออกมาจากเรือนจำได้สักพักแล้ว 

“โอโต้ซังมีอะไร” โทะคิโอะถามเสียงราบเรียบขณะใบหน้าหล่อเหลามองออกไปนอกตัวรถ 

“ไม่ทราบครับ” หลังจากพูดจบก็เกิดความเงียบชั่วขณะ 

โยชิดะ โทะคิโอะหนึ่งหัวหน้าแก๊งโกะคุโด แก๊งยากูซ่าที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น เขาเป็นเด็กที่โยชิดะ มาซากิหัวหน้าใหญ่ที่สุดของแก๊งโกะคุโดเก็บมาเลี้ยง 

ชายหนุ่มติดคุก 5 ปีในคดีฆ่าคาซิฮึโกะ คาซามะลูกชายของหัวหน้าแก๊งใหญ่อีกแก๊ง และเขาก็เพิ่งพ้นโทษออกมาเมื่อเช้านี้เอง 

ปัจจุบันโยชิดะ โทะคิโอะ มีอายุ 29 ปีแล้ว ชายหนุ่มมีผิวขาวใบหน้าหล่อเหลาติดออกหวานทั้งดวงตาคมสีน้ำตาลเข้มดูสุขุมนุ่มลึกและน่าค้นหาริมฝีปากบางแดงสดรับกับจมูกโด่งรั้น น่าหลงใหลและมีไฝชิดริมฝีปากล่างอันเป็นเอกลักษณ์  

 

 

แลนด์โรเวอร์คันเดิมแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ไม้หลังใหญ่ในเกียวโตที่กินพื้นที่กว้างขวางกว่าห้าร้อยตารางเมตร 

ตระกูลโยชิดะที่ยังคงอนุรักษ์สไตล์สถาปัตยกรรมญี่ปุ่นโบราณ อีกทั้งบรรยากาศรอบบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้ที่กำลังเปลี่ยนสีดูร่มรื่น ใบเมเปิ้ลสีแดงอมส้มและใบแป๊ะก๊วยสีเหลืองสดปลิวลอยละลิ่วไปตามลม ก่อนจะร่วงลงสู่พื้นที่ทอดยาวตามทางเดิน จนถึงประตูหน้าทางเข้าที่ทำจากหินอ่อนราคาแพง มีตราประทับรูปปลาคราฟสองตัวที่กำลังแหวกว่ายเป็นวงกลม 

ขาเรียวยาวก้าวลงจากรถ ชายหนุ่มเหยียบไปตามทางเดินที่มีพรมใบไม้หลากสีทอดยาวไปด้านใน โดยมีไดซุเกะเดินตามหลังมาไม่ห่าง ส่วนลูกน้องคนอื่น ๆ ก็ยืนก้มหัวรอที่ด้านนอกอย่างรู้งาน 

หลังจากโทะคิโอะเดินผ่านประตูเข้ามา เสียงทอดน่องก็ดังขึ้นบนทางเดินหินแกรนิตข้างตัวบ้าน เพื่อเชื่อมไปยังทางเข้าหลักเป็นจังหวะเนิบช้าไม่เร่งรีบ ก่อนจะเดินมาถึงทางเดินไม้ ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างภายใน 

ไดซุเกะเปิดประตูไม้บานเลื่อนที่ทำจากกระดาษให้เจ้านาย ก่อนเขาจะก้มหัวและหลบไปอีกทาง 

เสียงการโจมตีด้วยดาบไม้ไผ่ชินนัยดังขึ้นเป็นจังหวะกึกก้องก่อนทามาโอะจะใช้จังหวะชั่วพริบตา ชนะดาบเดียวในหนึ่งก้าวต่อบิดาของตน 

ทั้งสองชี้ปลายดาบเข้าหากันแล้วค่อย ๆ ย่อตัวลงเก็บดาบไว้ข้างเอว ก่อนจะลุกขึ้นและถอดเม็งออกหันมาหาชายหนุ่มผู้มาใหม่ 

โทะคิโอะโค้งให้มาซากิหรือพ่อใหญ่และทามาโอะผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายแล้วเดินเข้าไปหา 

ทั้งสามคนนั่งหลังตรงอยู่บนเสื่อทาทามิในห้องอเนกประสงค์ โดยสองพี่น้องนั่งหันหน้าเข้าหากันและประมุขของบ้านนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ด้านหลังก็มีอายะโกะที่กำลังชงชาเขียวญี่ปุ่นแบบโบราณส่งให้ 

 

 

ทั้งสามคนคำนับฮันโตแล้วใช้มือขวายกถ้วยชาขึ้นและใช้มือซ้ายรองใต้ถ้วย ก่อนจะหมุนถ้วยชาไปตามเข็มนาฬิกาสองครั้งจากนั้นก็ยกขึ้นดื่ม 

เมื่อดื่มจนหมดทั้งสามก็ใช้นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้เช็ดขอบถ้วยเบา ๆ และหมุนถ้วยชาทวนเข็มนาฬิกาให้ลายของถ้วยกลับมาอยู่ตรงหน้าและพินิจพิเคราะห์โดยละเอียด หลังจากนั้นก็หมุนถ้วยชาทวนเข็มนาฬิกาอีกสองครั้งให้ลายหันไปทางหน้าของอายะโกะพร้อมกับคำนับขอบคุณ 

โทะคิโอะทำจนจำได้ขึ้นใจมาตั้งแต่เด็ก ๆ ชายหนุ่มเป็นเด็กกำพร้าที่มาซากิบังเอิญไปเจอเข้า หลังจากชายเร่ร่อนที่เคยเลี้ยงมาตายเพราะโดนนักเลงรุมกระทืบ โทะคิโอะจึงถูกนำมาเลี้ยงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา 

“โอโต้ซังมีอะไรครับ” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามหลังจากที่พิธีชงชาเสร็จสิ้น 

“เป็นยังไงบ้าง” 

“หมายถึงอยู่ในนั้นเป็นยังไงใช่ไหมครับ” 

“โทะคิโอะ...” ทามาโอะหลุดเรียกชื่อเสียงเบาแล้วมองด้วยสายตาเป็นห่วง 

 ชายหนุ่มเป็นบุตรชายแท้ ๆ ของตระกูลโยชิดะ เขามีนิสัยเคร่งขรึมตามผู้เป็นบิดาอีกทั้งยังเฉียบขาดและไม่ชอบให้ใครเล่นตลกหักหลัง เพราะเหตุนี้ชายหนุ่มจึงได้รับการไว้วางใจให้ดูแลเขตเกียวโตทั้งหมด 

“ไม่เป็นไรทามาโอะ โทะคิโอะคงยังโกรธ” น้ำเสียงที่เหมือนจะใจดีและใจกว้างของมาซากินั้นทำให้รู้ว่าชายชราเริ่มจะโกรธแล้วเหมือนกัน มาซากิเป็นคนเคร่งครัดในวินัยและมารยาทตามนิสัยของคนเป็นประมุขที่ดูแลลูกน้องหลายพันชีวิต และด้วยวัยใกล้หกสิบนั้นผ่านความยากลำบากมาหลายสิ่งหลายอย่าง เลยรู้ว่าควรดีกับใครหรือควรตัดใครออกไป 

แต่ทว่าครั้งนี้กลับรู้ถึงความโกรธของลูกชายบุญธรรมที่ต้องติดคุกนานถึงห้าปีโดยไร้ซึ่งการเหลียวแล ไม่ใช่ว่าตนเองไม่ใส่ใจลูกชายแต่เป็นเพราะเขาช่วยเต็มความสามารถแล้วไม่อย่างนั้นโทะคิโอะคงต้องอยู่ในนั้นนานกว่านี้ 

โทะคิโอะก้มหน้าลงคำนับเพราะรู้ว่าตนเองเสียมารยาทกับผู้มีพระคุณถึงแม้ว่าในใจจะขุ่นมัวอยู่ก็ตาม 

“ฉันว่าจะให้แกไปดูแลย่านคิตะคิวชู” ชายชราเอ่ยขึ้นอย่างไม่สนใจเรื่องบาดหมางก่อนหน้า 

“แต่โอโต้ซัง” 

“ไม่มีแต่...กลับไปที่บ้านเกิดไม่ดีหรือไง” มาซากิพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดโทะคิโอะเลยไม่พูดเรื่องนี้อีก 

“หมดธุระแล้วใช่ไหมครับ” 

น้ำเสียงราบเรียบของโทะคิโอะ ทำให้ผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายมองไปยังเขาอีกครั้งก่อนจะเอ่ยชวน “อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนสิ”  

“ไม่ดีกว่า...จะเดินทางเลย” พูดจบก็ก้มหัวให้คนทั้งสาม ก่อนจะลุกออกไปทันทีโดยไม่สนใจสายตาของพวกเขาที่มองตามหลัง 

ทว่าทามาโอะทำท่าจะลุกขึ้นไปตาม แต่ประมุขของบ้านกลับสั่งออกมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด 

“ปล่อยเขาไป”  

“แต่” 

“ทามาโอะ” 

“ครับ” ชายหนุ่มตัดใจ เขาก้มหน้าลงเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึก 

ความคิดเห็น