facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 กินน้ำ NC+

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 กินน้ำ NC+

คำค้น : ตายถึงรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2563 12:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 กินน้ำ NC+
แบบอักษร

“อา~~ มันหิวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แล้วไอกลิ่นหอมๆ นี่มันอะไรกัน” แองเจล่ากลืนน้ำลายที่หลั่งออกมาจนล้นปากไปหลายอึก กลิ่นอันแสนเย้ายวนตลบอบอวนจนเธอมึนงงไปหมด เธอทำได้เพียงพยายามเดินผ่านฝูงชนไปให้ไวที่สุดเพื่อที่จะได้สงบสติของตัวเอง และเธอก็ทำมันได้สำเร็จ

หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ด้านหลังของห้องเรียน และเมื่อเข้ามาในห้องที่คนน้อยลงก็ช่วยทำให้ลดความอยากของเธอลงได้ แองเจพยายามสูดหายใจเข้าออกลึกเพื่อตั้งสติ “อดทนไว้แองจี้ แค่นี้เอง”

“แองจี้ วันนี้มาเร็วจังล่ะ” เสียงชายหนุ่มอันคุ้นหูเพราะเขานั้นเป็นเพื่อนสนิทของเธอ ชายรูปร่างไม่สูงใหญ่แต่ผิวขาวราวหิมะ ใบหน้าหวานจนทำให้ใครหลายคนต่างหลงเขาไม่ว่าจะหญิงหรือชาย

“กราเซีย วันนี้อย่าเพิ่งมาเข้าใกล้ฉัน ขอล่ะ” แองเจล่ายกมือขึ้นมาเชิงห้าม เพราะเพียงแค่เขาเข้าห้องมากลิ่นที่แสนหอมก็ทำเอาเธอหิวจนท้องกิ่ว

“อะไรกัน ไม่ไปวันเกิดครั้งเดียวนี่เกลียดกันเลยเหรอไง” ชายหล่อผมสีทองอร่ามกับดวงตาสีแดงชาดนั่งลงข้างแองเจล่าทันที โดยไม่ได้สนใจคำขอของเพื่อนตัวเองที่ขอเอาไว้เลย

“อึก” แองเจล่ากลืนน้ำลายอึกใหญ่จนเพื่อนชายที่นั่งข้างๆ ได้ยิน

“แกเป็นอะไรของแกแองจี้ กลืนน้ำลายอยู่ได้”

“ขอล่ะ วันนี้แกช่วยนั่งห่างๆ ฉันก่อนได้ไหม” แองเจล่าพูดพร้อมกับเลียริมฝีปากแบบไม่รู้ตัว ซึ่งคนที่คุยด้วยอย่างกราเซียขมวดคิ้วเพราะวันนี้เพื่อนของเขานั้นแปลกไปจริงๆ

“เอ่อ...จะกินเราเหรอไง” กราเซียพูดติดตลกแต่ท่าทีของแองเจล่ามันสื่อไปทางนั้นไม่น้อย

“เอาเถอะ แกนั่งห่างๆ ฉันสักหน่อยแล้วกัน” แองเจล่าพยายามควบคุมสติต่อกลิ่นอันแสนเย้ายวน และพยายามบอกเพื่อนของตัวเองเพื่อความปลอดภัยของตัวเขาเอง

“โอเคๆ ก็ได้ๆ อะไรของแกวะ” กราเซียเกาหัวของตัวเองแล้วขยับเก้าอี้ถอยลุกไปนั่งห่างจากแองเจล่า

“โอ้ยยย ฉันจะทนได้สักเท่าไหร่เนี่ย”

 

“เธอ เรา อื้มมม ข้าควรเปลี่ยนคำเรียกสินะ” ดีมมองไปยังจอโทรทัศน์พร้อมกับมือที่กุมคางของตัวเองไว้ เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าตอนนี้เขานั้นพูดภาษาได้แปลกประหลาดกว่าคนอื่น

“กลับมาแล้ว” เสียงของแองเจล่าดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าอิดโรยอย่างเห็นได้ชัดเจน วันนี้เธอต้องอดทนกับอาการหิวกระหายของร่างกายตัวเอง ไหนจะกลิ่นอันแสนหอมของเหล่าบรรดาผู้ชายที่เธอพบเจออีก แม้จะไม่ได้พิศวาสคนเหล่านั้นแต่กลิ่นของพวกเขาทำเธอแทบคลั่งจนเธออยากจะกระโจนเข้าใส่

“เธออาการไม่สู้ดีเท่าไหร่นะ” ดีมถามขณะที่แองเจล่านั้นกำลังถอดรองเท้า

“หืมมม นี่นายเรียกฉันว่าเธองั้นเหรอ อ้า~ หอมจัง” ถ้อยคำที่ดูแปลกไปทำให้แองเจล่ารู้สึกแปลกใจ แต่สิ่งที่แปลกกว่าคือดีมนั้นมีกลิ่นหอมที่รุนแรงกว่าจนเธอเผลอหลุดปาก

“ข้า....เราพยายามเปลี่ยนคำพูด ว่าแต่ อะไรคือ หอม”

“ก็ตัวนายน่ะสิ มันหอม หอม หอมมาก” แองเจล่าเดินมาตรงดีมที่นั่งบนโซฟา จมูกเล็กสวยได้รูปกำลังขมุบขมิบสูดดมไอกลิ่นแสนรัญจวนที่ดีมนั้นส่งออกมา

“เพราะคำสาปทำให้เจ้า....เธอได้กลิ่นของบุรุษเพศ เพราะคนเหล่านั้นคืออาหารของเธอ” ดีมอธิบายหน้านิ่งแม้ว่าตอนนี้แองเจล่าจะเริ่มดมดอมใกล้ตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ “หากเจ้าอิ่มหรือได้กลิ่นความสามารถนี้ก็จะหายไป”

“อย่างนั้นเหรอ แต่ทำไมนายถึงหอมกว่าคนอื่นล่ะ”

“คงเพราะยมทูตเป็นพลังที่เหล่าปีศาจต้องการ ดังนั้น....นี่เธอ!! ” ดีมถูกแองเจล่าผลักจนหลังแนบชิดกับพนักพิงของโซฟา แองเจล่าขยับเข้าใกล้คอขาวของดีมแล้วสูดดมอย่างกระหาย

“อ้า~ หอม หอมจริงๆ” กลิ่นของดีมนั้นรุนแรงจนเธอควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ สันจมูกไล่สูดดมไปทั่วตามลำคอของดีมที่ตอนนี้เพียงนั่งนิ่งปล่อยให้แองเจล่าทำตามที่เธอต้องการ

ดวงตากลมสวยของแองเจล่าค่อยๆ เรืองแสงสีทองอร่ามออกมา ในหัวของเธอนั้นไม่มีความคิดเรื่องการสงวนตัวอีกต่อไป ตอนนี้ในหัวมีเพียงแต่เรื่องอาหารที่เธอต้องการจากดีมเท่านั้น

“แล้วไหนว่าจะอดทนไง” ดีมพูดกับคนที่เอาแต่ดมลำคอของเขา แม้เขาจะเคยไม่รู้สึกถึงเรื่องพวกนี้ แต่พอได้อยู่ในร่างกายเนื้อเขากลับเริ่มมีอาการและอารมณ์แบบมนุษย์

“อา ฟืดดด ฟืดดด ก็นายหอมเกินไปนี่นา”

“เฮ้อ....” เมื่อพูดจบมือของดีมก็มีไอสีดำออกมาแล้วเอามือนั้นจับลงบนหัวของแองเจล่า ไอสีทองถูกดูดออกมาเข้าสู่มือของดีมก่อนที่เขานั้นจะกำมือและพลังดังกล่าวก็แตกสลายไป

“อ๊ะ นี่ฉัน” แองเจล่ารีบดีดตัวออกเมื่อมีสติ ดวงหน้าขาวขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เธอรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปแต่เธอนั้นไม่อาจหักห้ามใจของตัวเองได้

“เราเอาพลังนั้นออกให้เธอ แต่คงชั่วคราว เธอต้องกินน้ำแห่งชีวิต เพื่อที่จะบรรเทาคำสาป”

“แล้วฉันจะไปกินได้ไงเล่า นายคิดบ้างสิ” เธอขยี้หัวตัวเองที่เธอทุเลาลงเป็นเพราะพลังของดีม แต่เท่าที่เห็นตอนนี้คือเขาเหนื่อยหอบจากการใช้พลังเพื่อช่วยเธอ แต่จะให้กินน้ำแห่งชีวิต แล้วเธอต้องไปกินที่ไหนกันล่ะ และที่สำคัญ จากใคร 

“เจ้า....เธอกินทางปากเพื่อรักษาพรหมจรรย์ก็ได้” ดีมเสนอสิ่งที่เขาคิด แต่แองเจล่ากลับหน้าแดงขึ้นไปอีกพอคิดภาพตามสิ่งที่เขาพูด

“กะ....กินทางปากงั้นเหรอ”

“ใช่”

“นี่ฉันไม่มีทางเลือกแล้วใช่ไหม” แองเจล่ายืนคอตกเมื่อคิดว่าต้องกินเจ้าน้ำอย่างนั้นจริงๆ เพียงแค่คิดเธอก็รู้สึกแปลกๆ ในช่องท้องไปหมด ความรู้สึกเหนียวข้นกับกลิ่นคาวที่เธอได้สัมผัสทำให้จินตนาการไม่ออกเลยว่าตอนกินจะเป็นอย่างไร “แล้วฉันจะไปหาที่กินได้จากที่ไหนกัน”

“เรื่องนั้นก็ใช้เราแล้วกัน ร่างกายนี้มีพลังของยมทูตคงจะช่วยเธอได้บ้าง” ดีมเสนอตามสิ่งที่เขาคิดโดยไม่ได้นึกเลยว่าแองเจล่านั้นคิดเตลิดไปไกลขนาดไหนแล้ว

“จะ....จากนายเหรอ ไม่เอาล่ะ ไม่เอา”

“งั้นเธอจะไปกินของใครหากไม่ใช่ข้า...เรา” ดีมถามกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ในหัวของเขาไม่มีเรื่องชู้สาวใดๆ มีเพียงแค่การช่วยเหลือแองเจล่าเท่านั้น แต่กลับกันแองเจล่านั้นจินตนาการไปไกล ภาพเธอใช้ปากกับสิ่งนั้นของดีมลอยเข้าหัวของเธอ ยิ่งคิดดวงตาของเธอก็กำลังเปล่งแสงสีทองออกมาพร้อมกับอาการหิวกระหายที่ค่อยๆ กลับมา

“นี่เจ้าอย่าคิดเรื่องสัปดน!! ไม่งั้นข้าจะดึงพลังนั้นออกมาทำไม” ดีมพูดเสียงจนแองเจล่าคืนสติและทำให้คำสาปของเธอหยุดทำงาน

“ก็จะไม่ให้คิดได้ไง ก็นายบอกว่าจะช่วยฉัน ดังนั้นเท่ากับฉันต้องกินไอนั่นสิ”

“แค่กินน้ำแห่งชีวิตก็พอ แค่กิน”

 

“กินเสีย จะได้ลดทอนคำสาปลง” ดีมวางแก้วขนาดเล็กลงตรงโต๊ะอาหารที่มีแองเจล่านั่งรออยู่ หลังจากที่ดีมหายไปพักหนึ่งก็มาพร้อมกับถ้วยแก้วตรงหน้าของแองเจล่า

“อึก” แองเจล่ากลืนน้ำลายลงคอแม้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเธอมันจะดูน่าสะอิดสะเอียน นำสีขาวข้นเหนียวส่งกลิ่นคาวแบบที่เธอเคยได้กลิ่น แต่ตอนนี้มันกลับเย้ายวนหอมตลบจนเธออยากจะกินมันสุดๆ

“ฉันต้องกินมันจริงๆ เหรอ”

“ใช่ๆ”

“ฉันกินไม่ลงหรอกนะ” แม้จะเหมือนปฏิเสธแต่ท่าทีของเธอนั้นตรงกันข้ามอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเล็กจ้องมองไม่กะพริบ ปากเผยออ้าจนน้ำลายสอออกมาราวกับคนหิวโหย

“ถ้าเธอไม่กิน เราจะเอาไปทิ้ง” ดีมเอื้อมมือจะไปหยิบแก้วดังกล่าว

“กินสิ อึก อึก อึก” แต่แองเจล่านั้นไวกว่า เธอจับแก้วเล็กแล้วดื่มกินน้ำด้านใน น้ำข้นสีขาวขุ่นไหลลงคอไปอย่างรวดเร็วและนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกพึงพอใจและยิ้มออกมาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว “อื้มมม อร่อยยย”

“......” ดีมมองไปยังแองเจล่าด้วยสายตาแสนเย็นชา

“แหวะ แหวะ น้ำนี่รสชาติแย่ชะมัด แต่ก็ขอบใจนะ” แองเจล่ารีบลุกออกจากตรงนั้นเพราะเธอดันพูดเรื่องน่าอายออกไปเสียได้

“แล้ววันนี้เราจะออกไปตามหาหนังสือหรือไม่”

“ออกไป แต่ขอฉันอาบน้ำแต่งตัวก่อนแล้วกัน” แองเจล่าเดินหน้าแดงกลับห้อง และพอนึกถึงสิ่งที่เพิ่งกินเข้าไปก็ยิ่งทำให้เธอหน้าแดงเข้าไปอีก ‘อยากกินอีกจังแฮะ’

 

..................................................................

กินแบบนี้จะไปดียังไง ต้องกินแบบ....สิ

ความคิดเห็น