ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 9

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 9

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 608

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2563 23:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9
แบบอักษร

ตอนที่ 9 

“ท่านพ่อ ยอมให้ข้าออกไปแบบนี้จะดีเหรอครับ”

“หืม...นั่นสินะ ทั้งที่รู้ว่าอันตรายแต่พ่อรู้สึกว่าเจ้าควรออกไปน่ะเลยไม่อยากห้ามไว้”

“...”

“หากเกิดอะไรขึ้นจงเอาตัวรอดแล้วหนีไปจากโลกนี้ซะ”

คำพูดที่ฟังดูเหมือนเป็นห่วงแต่ก็ไม่ได้คิดจะห้ามของท่านพ่อทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ผมออกมาจากปราสาทของท่านพ่อในยามดึกพร้อมกับพลางตัวด้วยเสื้อคลุม ไม่มีใครรู้ ไม่มีบริวารคนไหนตามมา ผมจะต้องเดินทางเข้าสู่สนามรบเองเพื่อนจะไปหาท่านี่ยอร์น

ความจริงแล้วมันเป็นความคิดที่โง่มากที่จะเอาตัวเข้ามาเสี่ยงเพียงเพราะอยากเห็นว่าท่านพี่ยังสบายดีอยู่ แต่มันมีหลายอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกว่าวันนี้ควรจะออกมา ทั้งท่านพ่อที่ไม่ได้ห้ามแถมยังพูดเหมือนว่าผมควรจะออกมาวันนี้ให้ได้ และความรู้สึกที่ว่าถ้าไม่ออกมาวันนี้แล้วจะต้องพลาดอะไรไป

ตึก!

มาถึงเขตสนามรบผมเริ่มหลบตามหินผาและพุ่มไม้มากขึ้น สายตามองไปรอบทิศและทำทุกอย่างให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมไม่รู้เลยว่าต้องไปที่ไหนถึงจะได้พบกับท่านพี่ยอร์น ฐานของท่านพี่ยอร์นจะต้องมีอะไรสะดุดตาบ้างแหละ

“พวกเจ้าคิกว่าสงครามครั้งนี้ใครจะเป็นผู้ชนะ”

เสียงสนทนาของเหล่าปีศาจในสงครามดังขึ้น ผมแอบมองดูเผื่อว่าจะรู้จักปีศาจเหล่านั้นแต่ก็ไม่เลย ถ้ารู้จักนั่นก็แปลว่าผมสามารถรู้ได้ว่าเป็นฝ่ายของใคร และตอนนี้ผมกำลังอยู่ใกล้ฐานของใคร

“เจ้าชายลำดับที่สี่ทำได้ดีทีเดียว แต่ท่านเฟย์ก็ฉลาดและวางกลยุทธ์ได้ดี”

“อืม...ข้าได้ยินมาว่าท่านเฟย์พยายามลอบเข้าไปในปราสาทเป็นเรื่องจริงงั้นรึ”

“ชู่ว...อย่าเสียงดังไป เรื่องนี้เป็นความลับที่มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่จะรู้”

“เล่ามาซิ”

“ท่านเฟย์กำลังระแวงเจ้าชายลำดับที่ห้าอยู่ เพราะเรื่องเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนที่เจ้าชายลำดับที่ห้าวางแผนให้องค์ราชาฆ่าเจ้าชายลำดับที่หนึ่งนั่นแหละ เห็นว่าเจ้าชายลำดับที่ห้าเป็นอีกกุญแจที่จะเอาชนะสงครามครั้งนี้ได้”

ผมนิ่งไปเมื่ออยู่ดีๆ ตัวตนของผมก็ถูกกล่าวขึ้นมา

“ลองคิดดูสิ หากเจ้าชายลำดับที่สี่ได้ตัวเจ้าชายลำดับที่ห้าไปแน่นอนว่าเจ้าชายลำดับที่ห้าจะต้องวางแผนใช้พลังขององค์ราชาฆ่าท่านเฟย์แน่ แต่ถ้าท่านเฟย์สามารถชิงตัวเจ้าชายลำดับที่ห้าไปได้ก็จะสามารถเอาไปต่อรองกับอีกฝ่ายได้ ว่ากันว่าเจ้าชายลำดับที่สี่และห้ารักกันมากนี่นา”

“อืม...ท่านเฟย์ฉลาดจริงๆ แต่ถ้าทำแบบนั้นจะดูขี้ขลาดไปหรือเปล่า”

“บ้าน่า หากเจ้าชายลำดับที่สี่ได้ตัวเจ้าชายลำดับที่ห้าไปล่ะก็วางแผนขี้ขลาดเหมือนกันแน่ เพราะฉะนั้นึกครั้งนี้ใครเร็วคนนั้นได้”

“...แต่เจ้าชายลำดับที่ห้าอยู่ใต้การปกครองขององค์ราชาอยู่นี่ ยี่สิบกว่าปีแล้วที่ไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย”

“เพราะงั้นท่านเฟย์ถึงส่งสาวรับใช้เข้าไปเป็นสายลับอยู่ที่ปราสาทขององค์ราชายังไงล่ะ”

จบประโยคนั้นทำเอาผมถึงกับอึ้ง นี่หมายความว่าใกล้ๆ ตัวของผมและท่านพ่อมีสายลับอยู่งั้นเหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงมันยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่ เพราะตอนนี้อาจจะมีคนรู้แล้วว่าผมออกมาจากปราสาทของท่านพ่อแล้ว และที่แย่กว่านั้นคือพี่เฟย์รู้แล้วว่าผมกำลังไปหาพี่ยอร์น

ทำไมชีวิตผมถึงต้องกลายมาเป็นจุดเริ่มต้นหรือตัวแปรอะไรซักอย่างด้วยนะ ผมรู้ดีว่าทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นมาเพราะรูปร่างหน้าตาน่าหมั่นไส้ขัดหูขัดตาพวกพี่ แถมยังเกิดช้าแล้วเป็นภาระให้ท่านพ่อดูแลเอาอกเอาใจกว่าลูกคนอื่น แต่ผมเลือกเองได้ที่ไหน ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากเกิดมาตัวเล็กแบบนี้หรอก ผมจะเกิดมาเป็นผู้ชายตัวโตพร้อมด้วยพลังปีศาจที่มหาศาลแล้วกำจัดพวกพี่ให้หมด

...ให้ตายเถอะ นี่ผมบ้าไปแล้วหรือไงทำไมต้องมาคิดอะไรโง่ๆ แบบนี้ด้วย

ฟึ่บ!

ผมรีบเดินทางต่อเพื่อไปหาพี่ยอร์นให้เร็วที่สุด อยู่ที่นี่นานไปก็เสี่ยงจะได้เจอกับพี่เฟย์หรือคนใกล้ชิดของพี่เฟย์ ถ้าถูกจับได้สงครามนี้จะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่ถ้าผมไปหาพี่ยอร์นได้ทุกอย่างก็จะดำเนินต่อไปปกติ

ผมควรจะหยุดแล้วกลับไปหาท่านพ่อดีมั้ยนะ ทั้งที่รู้ว่าการไปต่อมันอันตรายแล้วยังจะดันทุรังเพื่อไปพบหน้าใครซักคนมันฟังดูโง่เง่าสิ้นดี

‘จงไปต่อ...’

“เฮือก!”

เอาอีกแล้วความรู้สึกนี้อีกแล้ว ก่อนนี้หน้าผมไม่ได้สังเกตเลยว่ามันมีเสียงด้วย แค่คิดว่าอยู่ดีๆ ในใจก็อยากไปเจอหน้าพี่ยอร์นให้ได้...ไม่สิ ต้องเข้าไปในสนามรบให้ได้ แต่คิดไปคิดมาผมก็ไม่มีแรงจูงใจอะไรจะเข้าไปในสนามรบเลยแม้แต่น้อยนอกจากไปหาพี่ยอร์น

แต่ความรู้สึกนั้นกลับชัดเจนมากขึ้นจนผมเริ่มได้ยินเสียงมันแว่วๆ ผ่านหู ฟังดูเหมือนคนกระซิบและฟังศัพท์ได้ไม่หมด แต่ผมก็จับใจความได้ว่ามันให้ไปต่อ กระทั่งตอนนี้ผมก็หาคำตอบไม่ได้ว่าผมหลอนไปเองหรือเป็นเสียงอะไรกันแน่

ตูม! ตูมม! โครม

ใกล้ถึงแนวหน้าสนามรบแล้ว เสียงปะทะของคลื่นพลังดังมาแต่ไกล ที่ตรงนั้นอาจจะมีพี่ยอร์นหรือพี่เฟย์อยู่ก็ได้ ผมจะเสี่ยงเข้าไปกลางสนามรบเพื่อไปเจอพี่ยอร์นงั้นเหรอ บ้าน่าผมจะทำไปเพื่ออะไร โง่สิ้นดีที่อยู่ๆ ก็เอาชีวิตไปทิ้งในสงคราม ผมกำลังหลอนหรือป่วยทางจิตเหมือนพวกมนุษย์กันแน่

เกิดอะไรขึ้นกัน ไม่มีทางที่ผมจะเข้าร่วมสงครามนี้เด็ดขาด แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่กัน

‘จงไปต่อซะมีย์อาร์’

“อึก! อะ...อะไรกัน ได้ยินชัดแจ๋วเลย”

“ได้ยินอะไรรึท่านมีย์อาร์”

“เอ้ะ!”

ผมรีบหันไปมองตามเสียงที่มาแล้วก็ได้พบกับสาวรับใช้คนสนิทของตัวเอง ผมนิ่งอยู่นานก่อนจะโล่งใจไปที่ไม่เป็นคนอื่น อย่างน้อยเธอก็...

เอ้ะ?...เธอชื่ออะไรนะ ทำไมผมถึงจำไม่ได้ทั้งที่เธอเป็นสาวรับใช้ของผม

“เป็นอะไรไปเหรอเจ้าคะท่านมีย์อาร์”

“...”

“ท่านจำข้าไม่ได้งั้นเหรอเจ้าคะ?”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จากนั้นก็เริ่มดึงมีดสั้นที่พกมาแล้วแผ่คลื่นพลังปีศาจออกมาเรื่อยๆ เอาอีกแล้วสินะ...สถานการณ์รนหาที่ตายของผมเกิดขึ้นอีกแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าต้องเจอเรื่องแบบนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้แต่ก็ยังจะดั้นด้นมาเจอ เกิดอะไรขึ้นกับความรู้สึกของผมกัน

“เจ้าเป็นใครกันแน่”

“ไม่แปลกหรอกค่ะที่ท่านจะจำไม่ได้ เพราะปีศาจพลังต่ำอย่างท่านต้องถูกพลังปีศาจที่แข็งแกร่งของท่านเฟย์ตบตาได้อยู่แล้ว ท่านน่ะไม่มีสาวรับใช้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่เจ้าคะ ตัวของท่านเองไม่ชอบที่จะต้องมีใครมาเดินตามและทำอะไรๆ ให้ทั้งที่ท่านก็มีมือมีเท้าสามารถทำได้เอง”

เอ้ะ?...

ทุกอย่างที่เธอพูดมาถูกต้องทั้งหมด แต่ผมกำลังงงว่าทำไมอยู่ดีๆ เธอก็เข้ามาเป็นสาวใช้ของผมได้ มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่จำอะไรไม่ได้เลยซักอย่าง ผมจำได้ว่าไม่เคยมีปีศาจสาวใช้มาคอยปรนนิบัติแต่มันเริ่มตั้งแต่ตอนไหนกันนะที่เธอเข้ามาอยู่ในความทรงจำของผม

‘...’

อะไร?

เหมือนเสียงแว่วจากความรู้สึกในใจผมอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่ได้ยินอะไรเลย

“ท่านมีย์อาร์มากับข้าเถอะเจ้าค่ะ ต่อให้ท่านพยายามนึกอย่างไรก็นึกไม่ออกหรอกเจ้าค่ะ ท่านไม่ใช้ปีศาจที่จะสามารถต่อต้านพลังของท่านเฟย์ได้”

“หมายความว่าพี่เฟย์วางแผนจะกำจัดผมมาตั้งนานแล้วสินะ”

“ตั้งแต่องค์ราชาประกาศข่าวของสงครามชิงตำแหน่ง ท่านเฟย์ตั้งใจจะกำจัดพี่น้องทุกคนทิ้งและข้าก็ได้เข้ามารับใช้ท่านตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเจ้าค่ะ”

ให้ตายเถอะทำไมถึงเป็นคนที่ฉลาดขนาดนี้นะ แข็งแกร่ง ฉลาด มีไหวพริบ มองการไกล พี่เฟย์ช่างเป็นคนที่แข็งแกร่งมากจริงๆ แม้แต่ผมหรือพี่เกลที่จะไม่เข้าร่วมสงครามก็คงไม่ละเว้น เยือกเย็นและโหดเหี้ยมสมกับที่เป็นปีศาจ

‘หนี’

พรึ่บ!

สาวรับใช้พุ่งเข้ามาเตรียมจะแทงผม แต่ตอนนั้นเองผมก็ได้ยินเสียงในหัวอีกครั้ง มันทำให้ผมตกใจและถอยจนล้มลงไปนั่งกับพื้นซึ่งเป็นจังหวะที่หลบมีดที่แทงมาได้พอดี เราทั้งสองอึ้งไปชั่วขณะก่อนที่เธอจะลงมือเข้ามาแทงผมอีกครั้ง ผมรีบลุกแล้ววิ่งอย่าไม่คิดหน้าคิดหลัง

“นั่นคือเจ้าชายลำดับที่ห้า จับตัวมาให้ได้!”

สาวรับใช้ตะโกนเสียงดังจนปีศาจรอบข้างหันมาสนใจแล้วพวกมันก็กรูเข้ามาจับผม แต่ใครจะอยู่ให้จับง่ายๆ ล่ะ ผมรีบออกตัววิ่งสุดชีวิตมุ่งตรงไปที่แนวหน้าของสนามรบเพราะเชื่อว่าต้องได้พบกับพี่ยอร์น และคนเดียวที่จะช่วยผมได้ก็คือเค้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว