ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้กับนักหัดเขียนคนนี้นะคะ\^0^/

ตอนที่ 19 ครบกำหนด

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 ครบกำหนด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2563 17:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 ครบกำหนด
แบบอักษร

ในขณะที่อารึมนอนหลับสนิท เขาไม่ได้รู้เลยว่าโลกภายนอกเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง กาซิมกับไอราผู้เป็นสามีทั้งสองกับผู้ช่วยใบหน้าเคร่งขรึมสองคนได้จัดการเรื่องราวต่างๆเสียเรียบร้อย

ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใด จู่ๆอเล็กซ์ชายหนุ่มนักวิจัยเส้นใหญ่ถึงโดนเด้งออกจากงานหนำซ้ำหลังจากนั้นยังมีอาการบอบช้ำตามร่างกายอย่างรุนแรง กระดูกหลายส่วนแตกหักจนต้องนอนหยอดน้ำเกลืออยู่โรงพยาบาลหลายเดือน ส่วนกลุ่มผู้สมรู้ร่วมคิดก็ดวงตก จะไปไหนก็มีแต่เรื่องให้เจ็บตัวไปต่างๆนานาโดยหาเหตุผลไม่ได้จนแทบไม่กล้าออกจากบ้านไปพักใหญ่

เรื่องราวทางศูนย์วิจัย ราเมือกสีเขียวสายพันธุ์รองที่มีน้ำตาลปนเล็กๆ ผู้คนต่างเข้าใจว่าเป็นทีมนักวิจัยทีมล่าสุดนำกลับมาได้ ออกข่าวครึกโครม ผู้คนเฮลั่น เหล่าผู้บริหารระดับสูงต่างพากันมึนงง รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ามีคนผู้หนึ่งนำมาให้แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก จึงได้แต่คิดว่าพวกเขาล้วนอุปาทานกันไปเอง จากนั้นก็ไม่ได้สนใจความรู้สึกแปร่งๆนี้อีก โลกก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ มนุษย์ไม่สิ้นไร้หนทางในการสืบเผ่าพันธุ์ตัวเองอีกต่อไป

ในห้องพักขนาดกลางที่มีชายหนุ่มคนหนึ่งอาศัยอยู่ เขาเพิ่งกลับมาหลังหายหน้าไปหนึ่งปี แต่ตอนนี้เขาหายตัวไปอีกครั้ง ทั้งห้องว่างเปล่า ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ใดๆราวกับย้ายสำมโนครัวไปอยู่ที่อื่น เจ้าของที่พักยืนมองอย่างงุนงง ค่าห้องถูกจ่ายเรียบร้อยแต่เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าคนที่เคยอยู่ห้องนั้นเป็นใคร พอคิดไม่ออกเขาส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินไปดูแลความเรียบร้อยห้องอื่นๆต่อไป

 

รถยนต์สุดหรูสีดำวาววับแล่นเข้าสู่ถนนเส้นทางเล็กๆ รอบด้านแลเห็นผืนป่าหนาตา ต้นไม้สูงเป็นทิวแถวบดบังแสงแดดให้ส่องลอดลงมาเป็นเงาๆ ผืนป่าอันเงียบงันมีเครื่องยนต์ไร้เสียงขับไปตลอดทาง เส้นทางยาวไกลประหนึ่งไม่สมควรมีในป่าลึก ช่างดูคดเคี้ยวเลี้ยวลดไปมาก่อนจะถึงจุดสิ้นสุด เครื่องยนต์ดับลง ประตูรถถูกชายสีหน้าขรึมสองคนเปิดออก

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ท่าทางไม่ธรรมดาก้าวออกมา คนหนึ่งถึงกับอุ้มคนร่างขาวๆที่นอนหลับใหล ส่วนอีกคนแบกถุงใหญ่ๆพาดไว้หลัง ก่อนที่ทั้งสองจะเดินลึกเข้าไปในป่าใหญ่

ชายใบหน้าขรึมมองส่งเงาร่างทั้งสามที่ค่อยๆเลือนหายไปจนลับตา พวกเขาพยักหน้าให้กันเล็กน้อยก่อนจะกลายเป็นต้นไม้สูงใหญ่อยู่คนละฟากถนนอย่างน่าอัศจรรย์ ตำแหน่งของรถยนต์ยี่ห้อดังที่จอดอยู่เป็นเพียงท่อนไม้เก่าๆไม่สะดุดตา ส่วนถนนคดเคี้ยวที่เห็นเมื่อครู่ก็กลับกลายเป็นป่าทึบ ทุกสิ่งดูแปรเปลี่ยนไปราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าเป็นเพียงภาพลวงตา

 

"อาา..."

คนร่างขาวนอนกึ่งตะแคงแยกขากลางฟูกผืนใหญ่ ตัวคนถูกความรู้สึกบางอย่างปลุกให้ตื่น อารึมกะพริบตาง่วงงุนยังไม่รู้อะไรเป็นอะไรแต่พอเห็นเพดานเป็นคานไม้ก็แทบลุกพรวด ช่องทางด้านหลังที่มีบางอย่างคาไว้อยู่ก็เผลอขมิบรัดแน่นจนเจ้าของมันสูดปากซี้ด

"อ้ะ! เอ้ะ" อารึมพลันรู้สึกตัว หันมองหลัง คนตัวโตๆใบหน้าแต้มสีดวงตาสีเทากระจ่างก้มมาจูบปากก่อนจะมุดหัวตามซอกคอท่าทางนัวเนีย

"อารึมตื่นแล้ว..."

ภาษาที่อารึมคุ้นหูมาหนึ่งปีถูกเอ่ยออกจากปาก ทำเอาเขานิ่งงัน เขาลูบใบหน้าของเจ้ากาซิมก่อนจะโผเข้ากอดมันแน่น ก่อนจะหัวเราะเสียงใส

"กาซิม!...ฮิๆๆ "

อารึมเรียกชื่อเจ้าสามีเสียงสูงพลางยิ้มกว้าง ก่อนที่คนมีครรภ์จะโถมตัวใส่ร่างใหญ่จนพากันกลิ้งไปมา อารึมที่ถูกบางอย่างคาด้านในก็หมุนสะโพกบริการนวดเจ้าสามีคนนี้อีกนิดก่อนจะยกเอวขึ้น ท่อนลำใหญ่ของมันหลุดออกจนเกิดเสียงบ๊วบ คนร่างขาวได้กลั่นแกล้งสามีก็หัวเราะร่า

อารึมวิ่งไปห้องครัว เห็นแผ่นหลังกำยำของอีกคนก็อยากกระโดดเกาะคอหนาๆนั่นสักทีแต่เพราะตัวเองมีท้องจึงได้แต่เข้าไปกอดหลังหมับ

เจ้าสามีที่กำลังจัดแจงอาหารบนจานดินเผาหันกลับมา ดวงตาสีน้ำเงินเหลือบม่วงมันวิบวับ มันยกยิ้มเล็กๆ

"อย่าวิ่งซนนักสิ หิวหรือยัง"

ดวงตากลมๆ มองเจ้าสามีอย่างคิดถึง วันนั้นเพราะอารึมอยู่ในอารมณ์ปนเปหลายๆอย่าง เขาจึงยังไม่ทันได้ตื่นเต้นดีใจคิดอะไรถี่ถ้วนนัก วันนี้อารึมจึงดูเริงร่าอย่างมาก เขาส่ายหน้ายังไม่หิวแต่อย่างใด

อารึมเห็นสายตาที่เหมือนจะถูกกลืนไปทั้งตัวของอีกคนก็หายใจเร็วขึ้นเล็กๆ มือขยำชุดคลุมท้องแน่น เอ่ยเสียงเบา

"มะ มาทำกันเถอะ...คะ คิดถึง"

พูดไปในใจอารึมก็พลันกรีดร้อง จะว่าไปแล้ว...ทุกวันนี้มีแต่เขาที่ร้องขอเองทั้งนั้น

ช่างน่าอายที่สุดเลย!

จู่ๆ อารึมก็ทำท่าหดคอตัวแดงแจ๋ ขาขาวที่อยู่ต่ำกว่าชายผ้าไขว้บิดเข้าหากันท่าทางเหนียมๆ แลดูน่ารักขยุบขยิบใจ เจ้าไอราเห็นคนอายจนตัวจะม้วน มันที่กำลังถือจานพลันวางลงจนเกิดเสียงตึง จานดินเผาถึงกับร้าวเป็นรอยแยก

เจ้ากาซิมที่กำลังเดินมาพอดี มันเบิกตาค้างรีบวิ่งตัดหน้าเข้ามาอุ้มคนไปที่ฟูกใหญ่อย่างเร็ว

ท่าทางและคำพูดเมื่อครู่ของอารึมช่างชวนให้ยุบยิบใจเสียเหลือเกิน!

มันที่ทนไม่ไหวตั้งแต่ถูกแกล้งให้ค้างคาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ก็จับคนขาวฟัดนัวเนียทันที เจ้าไอราที่ถูกฉกชิงของหวานไปต่อหน้า แววตาพลันประกายวาบ สาวเท้าไปเข้าร่วมอีกคนจนอีนุงตุงนัง

อารึมหัวเราะคิกคัก กระทำเรื่องดีๆในครอบครัวจนมืดค่ำ ร้องครวญครางเสียงหวานอย่างสุขสมใจ ก่อนที่เจ้าสองสามีจะทำต่อไม่หยุดเขาก็กุมท้องให้พวกมันดู แต่พวกมันกล่าวว่าหน่อเนื้อชีวิตสัตว์ป่าอย่างพวกมันล้วนแข็งแรง ไม่เป็นปัญหาต่อการทำกิจกรรมเลยแม้แต่น้อย...

คนที่อย่างไรๆก็จะถูกตักตวงอยู่ทุกวันก็ได้แต่หยิกพวกมันอย่างหมั่นไส้ไปคนละที ก็ใครให้อารึมหลงใหลเจ้าสองสามีมากขนาดนี้กันล่ะ อีกอย่างสำหรับอารึมแล้วระยะเวลาสามเดือนช่างยาวนานเกินไปแล้ว เขารู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง อารึมที่รู้ซึ้งถึงการพรากจากก็ไม่อยากพบเจอความรู้สึกเช่นนั้นอีก เขามุดตัวเข้าหาไออุ่นเจ้าสองสามีอย่างเต็มใจ

หลังเสร็จสมกันไปหลายรอบ คนตัวขาวก็พลิกมานอนเกลือกบนตัวสามีทั้งสองด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน แต่สักพักก็เดินลงไปกางแขนสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ห่างหายไปนาน อารึมที่ใช้กำลังในกิจกรรมอันเร่าร้อนไปเมื่อครู่ จู่ๆก็แข้งขาอ่อนแรงจนต้องลำบากให้เจ้าสามีหิ้วปีกกลับขึ้นเรือน

คนตัวขาวเอนหลังพิงอกแกร่งกำยำของเจ้าสามีอย่างอุ่นใจ ปลายเท้ากระดิกขึ้นลงฟังเรื่องราวที่พวกมันเล่าอย่างอารมณ์ดี

เจ้าไอรากับกาซิมได้ขออนุญาตชายชราหัวหน้าเผ่าเพื่อออกมายังอีกมิติหนึ่ง ซึ่งก็คือมิติโลกที่อารึมอาศัยอยู่นั่นเอง ด้วยอาคมของชายชราหัวหน้าเผ่าทำให้พวกมันทั้งสองออกมาได้ อาคมชนิดนั้นจะทำให้พวกมันแทรกตัวเข้าไปจัดการเรื่องราวได้ในขณะหนึ่ง หากพวกมันหายไป ทุกคนก็จะลืมเรื่องราวทั้งหมด แต่ข้อห้ามคือไม่อาจทำร้ายคนอื่นจนถึงแก่ชีวิตได้มิฉะนั้นอาคมจะสูญสลายไปในทันที พวกมันก็จะถูกกฎของธรรมชาติลากตัวมาลงโทษ

แต่กระนั้นพวกมันก็อดแก้แค้นไม่ได้ จึงได้กระทำลับๆไปหลายทีอยู่บ้าง อารึมที่ได้ฟังก็ตีพวกมันเบาๆแววตาใสๆสั่นระริก หากพวกมันถูกลงโทษขึ้นมาจริงๆจะทำยังไง!

เจ้าไอรากับกาซิมนิ่งเงียบฉับพลัน ต่างกอดโอ๋คนยกใหญ่

อารึมที่ฟังพูดภาษาเผ่ากุกกักๆได้คล่องขึ้น สูดจมูกคราวหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเสียงอู้อี้ 

"พวกนายพูดภาษาคนที่นั่นได้ด้วยเหรอ"

"ไม่ แต่เป็นเพราะอาคมทำให้คนที่ฟังคิดว่าพวกเรากำลังพูดภาษาเดียวกันกับเขา"

"อู้หูว อาคมที่ร้ายกาจ แสดงว่าท่านหัวหน้าเผ่าต้องเก่งมากเลยแน่ๆ "

"แน่นอน..."

อารึมฟังพวกมันเล่ากันเพลินๆ ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าสองสามีของเขาจะมีอิทธิฤทธิ์ที่ไม่ธรรมดา สมกับเป็นเผ่าคนป่าที่สามารถแปลงกายได้และยังมีอายุขัยยืนยาว แต่ละคนจะมีฤทธิ์พลังที่แตกต่างกัน เจ้ากาซิมมีกำลังกายที่แข็งแกร่งและเคลื่อนไหวตัวด้วยความเร็วที่สูงมาก จึงถูกวางตัวให้เป็นหัวหน้ากลุ่มล่าสัตว์ ที่ในเผ่ามีอยู่เพียงหยิบมือ นับว่าโดดเด่นหาผู้ตีเสมอยาก

ส่วนเจ้าไอราคนนี้แปลก อุปนิสัยใจเย็นล้ำลึกของเจ้าตัวทำให้ไม่ค่อยถนัดการใช้กำลังล่าสัตว์ ถึงพละกำลังจะไม่แข็งแกร่งมากนัก แต่กลับมีฤทธิ์พลังควบคุมจิตใจคนอื่นได้ เมื่อรวมกับนิสัยที่ดูเฉลียวฉลาดแล้วทำให้มันเป็นคนที่ชายชราหัวหน้าเผ่าต้องการให้สืบทอดตำแหน่งต่อจากตัวเองมากที่สุด

อารึมที่ได้ฟังก็ตกใจ ไม่คิดว่าเจ้าสองสามีจะเก่งกาจถึงขนาดนี้ ในช่วงนี้เองเจ้าไอรากับกาซิมกลับเขม่นกันเสียดื้อๆวันที่พวกมันสองคนเจออารึมครั้งแรกก็ตกลงกันไม่ได้ ไม่รู้ผลแพ้ชนะใดๆต่างคนต่างเกรงกลัวในฤทธิ์ของอีกฝ่ายจนสุดท้ายยินยอมสามัคคีกันตั้งแต่นั้น

และอารึมก็มีสามีสองคนด้วยเหตุผลเช่นนั้นเอง

เช้าตรู่วันต่อมาเจ้าสองสามีไปล่าสัตว์แล้วเรียบร้อย อารึมออกมาอาบน้ำชำระร่างกายพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ในลำธารใสยังมีชายผิวขาวอยู่สองสามคน พวกเขาก็เข้ามาคุยด้วย พากันให้คำแนะนำการดูแลครรภ์กันยกใหญ่ อารึมที่พลัดหลงออกไปโลกภายนอกก็ได้รับกำลังใจล้นหลาม เขาค่อยๆมารู้ทีหลังว่าเหล่าคนผิวขาวอื่นๆก็ไม่มีใครคิดอยากกลับไปโลกอันวุ่นวายเลยแม้แต่น้อย ชีวิตในที่เผ่าแห่งนี้พวกเขาชื่นชอบมากแถมยังมีความสุขกันอย่างเปิดเผยอีกต่างหาก

พูดมาถึงตรงนี้ก็พากันกระแอม อารึมที่หน้าแดงก็แทบดำน้ำหนีปุดๆ ชายหนุ่มผิวขาวคนอื่นๆที่อยู่มานานก็หัวเราะร่วน หยอกล้ออารึมกันใหญ่ พวกเขารู้ว่าอารึมขี้อายมากก็ยิ่งแกล้งเอ่ยคำหยาบโลนมาไม่หยุด อารึมที่ทนฟังไม่ได้ก็ตีน้ำจนเป็นฟองให้กลบเสียงลง

เพราะเจ้ากาซิมสามีของอารึมนำข้าวของจากห้องพักของเขามาด้วย ดังนั้นจึงมีเสื้อผ้าของใช้ต่างๆที่จำเป็นไม่น้อย บางคราวพวกเขาก็ขอยืมใช้ ที่มากหน่อยก็อุปกรณ์งานครัว เมื่อสามีต่างไปล่าสัตว์หาอาหารนอกเรือน เหล่าเมียๆก็ดูแลแปลงผักไม่ก็ทำอาหารไว้รอ อารึมก็เป็นเช่นนั้น

หลังจากอาบน้ำเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันไป อารึมโอบอุ้มครรภ์แปดเดือนเดินกลับเรือนช้าๆ ช่วงนี้ไม่ได้กลับไปกระโจมเลยเพราะอากาศเริ่มเย็นลง เจ้าสองสามีจึงให้อยู่เรือนไม้เสียก่อน แต่หน้าท้องที่ยืดออกใหญ่กว่าครรภ์ปกติทั่วไปทำให้อารึมขึ้นบันไดลำบาก เจ้าสามีทั้งคู่จึงสร้างเรือนไม้ชั้นล่างไว้อีกหลังขนาบข้างลำต้นของไม้ใหญ่ และยังสร้างทางเดินเอาไว้เชื่อมต่อสู่เรือนชั้นที่สองอีกด้วย

อารึมมือหนึ่งประคองท้องมือหนึ่งค้ำยันหลังเพราะปวดหลังก่อนเดินเข้าไปพักข้างใน ในขณะนั้นเองจู่ๆก็รู้สึกถึงบางอย่างรั่วไหลออกมาจากช่องทาง

อารึมตื่นตกใจ น้ำสีใสไหลพรวดๆ ออกมาฉาดใหญ่จนเลอะขา

"นะน้ำคร่ำแตก..."

เขาหันรีหันขวางรีบคืบคลานพาร่างไปที่ฟูกใหญ่ ไม่นานหลังจากนั้นก็เริ่มรู้สึกเจ็บท้องขึ้นมา ท้องปั้นแข็งรุนแรงกว่าวันอื่นๆ เขาเอามือลูบวนๆทั่วท้องไปมาตามที่คนอื่นๆแนะนำมา มันอาจจะไม่ได้ช่วยคลายความปวดครรภ์ได้มากเท่าไหร่นักแต่ก็ช่วยดึงความสนใจให้เบี่ยงเบนจากความเจ็บปวดได้ดี

เวลายังไม่บ่ายดี อีกนานกว่าเจ้าสามีทั้งสองจะกลับมา อารึมพลันสูดจมูกน้ำตาซึมอยู่ดีๆก็อยากอยู่กับพวกมันทั้งสองขึ้นมาอย่างรุนแรง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

>>> ตายๆ ความรู้เรื่องคลอดแทบไม่มี555 ตอนหน้าจะคลอดน้องแน้วว

ขอบคุณทุกท่านติดตามนะคะ เรื่องใกล้จะจบแล้วค่ะ ฮึกๆ อีกไม่กี่ตอน555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว