ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1

คำค้น : ไอ เมะ ไนซ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 47

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2563 11:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1
แบบอักษร

ล๊า ล้า ลา~ เสียงเล็กใสของหญิงสาวดังไปทั่วบริเวณคอนโดหรู ฝีเท้าเล็กเดินไปทีละห้องทีละห้องก็จะตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องนอน นิ้วเรียวเตะลงบนผ้าห่มที่กำลังคลุมเตียงคิงไซส์ ลากยาวจากอีกมุมถึงอีกมุม รอยยิ้มเล็กๆประดับบนใบหน้าเรียวทันทีที่นัยต์ตากลมเห็นตู้เสื้อผ้าดีไซน์เก๋ที่รับเข้ากับเฟอร์นีเจอร์ในห้องนอน  

 

"ครืด~" มือเรียวค่อยๆเลื้อนประตูตู้เสื้อผ้าออก และอีกครั้งที่นิ้วเรียวลากยาวไปตามเสื้อผ้าราคาแพงที่กำลังเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย 

 

"อ๊ะ ตัวนี้แหละ" :) นิ้วเรียวหยุดที่เสื้อเชิตสีดีสนิทและหยิบออกมาจากตู้เสื้อผ้า เดินตรงไปที่เตียง วางเสื้อลงอย่างช้าๆมือก็ค่อยๆลูบไปตามเนื้อผ้า ร่างเล็กลุกขึ้นและตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง  

 

ปึก! "ทำอะไรกินดีน้าาา" หลังจากวุ่นวายกับการเตรียมชุดแล้วเรียบร้อย ร่างเล็กเลยเดินออกมาที่ห้องครัวพุ่งตรงไปที่ตู้เย็นโดยทันที และเปิดประตูตู้เย็นออกมองหาวัตถุดิบในการทำอาหารในค่ำคืนนี้ 

 

"หือ~ หื๊อ~ หือหื้อ~" เสียงเพลงจากลำคอดังเป็นระยะๆ หลังจากร่างเล็กเริ่มลงมือทำอาหารอย่างมีความสุข 

 

แก๊ก! แก๊ก! จานสวยที่บรรจุไปด้วยอาหารหน้าตาดีจัดเรียงกันเป็นระเบียบบนโต๊ะอาหารทรงสวยสีขาวสะอาด แสงไฟสลัวๆจากเชิงเทียนที่ประดับอยู่บนโต๊ะอาหาร 

 

ดวงตากลมจ้องมองรูปใบใหญ่ที่ติดตกแต่งอยู่ตรงฝาผนัง ผมที่เซตรับกับใบหน้าคม นัยต์ตาดุ ยกยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย 

 

ศรีษะเล็กโยกไปมาริมฝีปากยกยิ้มอย่างสุขสม อีกครั้งที่มือเรียวลูบไปตามภาพใบใหญ่ผ่านแผ่นกระจกใส  

 

ตึก! แก๊ก~ มีดคมแทงลงไปที่รูปใบใหญ่จนเกิดเป็นรอยร้าวยาวเป็นแนว 

 

"รักคุณนะ รักคุณมาก! รักที่สุด รักกกก!!" 

 

........................................................................ 

 

ปีด! ปีด! ปีด! "ถอย! ถอยยย!! ถอยเลย!" เสียงสัญญาณ์การถอยรถดังขึ้นพอๆกับกลับเสียงของชายหนุ่มวัยกลางคน 

 

"อือออ" เสียงครางในลำคออย่างขัดใจ เมื่อเสียงดังมากๆมาจากไหนไม่รู้ แค่แสงแดดสาดส่องเข้ามากระทบเข้าตาเขาก็พอจะทนแต่นี้บวกกับเสียงรบกวนอีก มันเป็นเข้าวันหยุดที่ซวยมากจริงๆ 

 

ด้วยความเหนื่อยล้าที่อดหลับอดนอนมาหลายวัน ไอพยายามแต่งนิยายเรื่องใหม่ที่ได้รับมอบหมายมา และถ้าภายในระยะสามเดือนนี้เขาแต่งมันให้ได้ไม่ ความฝันของเขามีหวังจบลงแน่นอน  

 

แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาต้องการการพักผ่อนไอเลยเลือกที่จะคลุมโปงและพยายามที่จะหลับต่อไป 

 

"ยกเลย! โอเคๆ" ตึง! ตึงตึง!เสียงชายหนุ่มคนเดิมและพนักงานคนอื่นๆที่สวนใส่ชุดยูนีฟรอมของบริษัทย้ายบ้านจำกัดจำนวนหนึ่งกำลังช่วยขนข้าวขนของ ของลูกค้าที่ได้รับวานจ้านมาอย่างระมัดระวัง ลำเรียงนำข้าวของเหล่านั้นทยอยเข้าห้องทีละชิ้นๆ 

 

"โอ้ยยย! นอนไม่ได้เลยโว้ย!!!" 

 

เสียงความไม่พอใจดังลั่นไปทั่วบริเวณบ้านดึงความสนใจของทุกคนได้เพียงแค่ชั่วขณะและสถานการณ์ก็กลับเป็นปกติโดยไม่ได้สนใจเสียงโวยวายเมื่อสักครู่ 

 

"เชิญเลยครับ" เสียงชายผู้เป็นเจ้าของบ้าน กล่าวเชิญชวนผู้เช่ารายใหม่เข้ามานั่งพักในห้องรับเเขกกลางบนชั้นล่างของตัวบ้าน 

 

"สบายดีนะ พี่เกิบ" หญิงสาววัยเลขสี่กล่าวทักทายเจ้าของบ้านอย่างเป็นกันเองอย่างคุ้นเคย 

 

"สบายดีๆ แป๋วก็สบายดีนะ" เจ้าของบ้านตอบกลับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเช่นเคย 

 

"ค่ะพี่ น้องไนซ์นายแบบในสังกัด จะมาพักอยู่ที่นี้อีกคนค่ะ"  

 

"สวัสดีครับ" นายแบบกล่าวทักทายอย่างสุภาพ 

 

"สวัสดี ยินดีต้อนรับสู่ บ้านอยู่นี้นะ " เจ้าของบ้านยิ้มรับไปพร้อมๆกับการกล่าวยินดี 

 

สองชายหญิงวัยกลางคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนานตามภาษาคนรู้จัก แต่ต่างจากผู้เช่ารายใหม่ที่กำลังสำรวจไปรอบๆ 

 

บ้านไม้สองชั้นทรงโมเดิร์นสีขาวครีม สวนหลังบ้านตกแต่งเข้ากับสระว่ายน้ำขนาดกำลังดีสีฟ้าใส ดูอบอุ่นแบบครอบครัวใหญ่ แตกต่างกับคอนโดหรูที่เข้าเคยอยู่ที่นั้นโดดเดียวแต่อิสระ 

 

"เป็นไงบ้าง? ชอบมั้ย?" แป๋วผู้จัดการส่วนตัวกระซิบถามไนซ์เบาๆ หลังจากเห็นเขานิ่งอยู่นานสองนาน 

 

"ไม่มีที่อื่นแล้วเหรอพี่" นายแบบหนุ่มตอบกลับตามตรงไปตรงมาอย่างไม่อ้อมค้อม 

 

"แอบอยู่ที่นี้ไปก่อนเถอะนะ จนกว่าจะจัดการทุกอย่างเรียบร้อย" เสียงดุของผู้จัดการขัดขึ้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ตัวเธอเองไม่สบายใจเเละเป็นกังวลอย่างมาก 

 

"อ้าวพี่แป๋ว สวัสดีครับ/หวัดดีครับพี่พี่แป๋วคนสวย"สิ้นเสียงการดุลงไปไม่นาน สองเสียงนายแบบมือสมัครเล่นก็ทักท้ายพูดจัดการสาว หนุ่มตี๋ตัวขาว หวาน และหนุ่มผิวเจ้มริมฝีปากอิ่ม เย็น วิ่งตรงออกจากห้องนอนใหญ่ชั้นล่างของบ้านตรงมาที่ห้องรับแขกทันที 

 

"เอ้ย! พี่ไนซ์" สองเสียงประสานกันอีกครั้งอย่างตกใจเมื่อเห็นใครอีกคนที่นั่งเก้าอี้อีกตัวข้างผู้จัดการสาว 

 

"ไง" นายแบบรุ่นพี่กล่าวทักท้ายนายแบบรุ่นน้องอย่างเป็นกันเอง เพราะเขานี้แหละที่สอนงานให้เองกับมือ 

 

สองหนุ่มวิ่งตรงไปนั่งประกบข้างโซฟาเดี่ยวที่นายแบบรุ่นพี่นั่งอยู่ 

 

"เรื่องคอนโดพี่นี้จริงใช่ป่ะ" เย็นถามอย่างตรงประเด็น 

 

"มีเลือดสาดด้วยป่ะพี่ไนซ์" หวานไม่รอช้าถามต่อทันที 

 

"เรื่องจริง แต่มันไม่ใช่เลือดมันคือลิปสติก" นายแบบรุ่นพี่ตอบคำถามแบบชิลๆไม่คิดอะไรมากมายกับการที่มีบุคลคแอบบุกรุกเข้ามาในคอนโดของเขา ทั้งในเวลาที่เขาหลับและในเวลาที่เขาออกไปข้างนอกและหนักขึ้นหนักขึ้นทุกวัน 

 

"มึงไปทำให้ใครเขาคลั่งรักมึงรึป่าวว่ะ ไอ้ไนซ์" เสียงพูดมาใหม่ขัดบทสทนาของนายแบบทั้งสามมาแต่ไกล ก่อนร่างของชายพูดเป็นเจ้าของประโยคยาวนั้นจะปรากฎออกมาจากทางขึ้นบันไดชั้นสอง 

 

"แล้วมึงคิดว่าใครว่ะ? ไอ้เขื่อน" ไม่มีการทักทายกันแต่เป็นเพียงการตอบโต้เท่านั้น 

 

"ถ้าคุณกูรู้ว่าเป็นใครทำ คุณมึงจะต้องมาแอบอยู่ที่ทำไมล่ะครับ" คำพูดยี้ย้วนกวนอวัยวเบื้อนล่างถูกส่งกลับในเพื่อนสนิทอีกครั้ง 

 

"กูยังไม่ได้ตัดสินจั....." เสียงเข้มขาดหายไป 

 

"ไม่ให้อยู่โว้ย!" แทนที่เขื่อนจะได้รับคำตอบจากไนซ์เขากลับได้คำตอบจากเพื่อนซี้ของเขาอีกคนแทน 

 

ร่างบางยืนขมวดคิ้วเป็นปม ขอบตาคล่ำ ริมฝีปากยกขึ้นและกำลังแยกเขี้ยว กำหมัดทั้งสองข้างแน่นใส่ศัตรูหัวใจของเขา ต่างจากคนที่กำลังโดนจ้องกับยกยิ้มอย่างสบายใจ 'เปลี่ยนใจแล้วสิ' 

 

"อ้าวเอ้ย ได้ไงว่ะไอ้ไอ เอ็งจะมาตัดช่องทำมาหากินข้าแบบนี้ไม่ได้นะโว้ย"และเป็นลุงเกิบเองที่ออกรับแทนผู้เช่าคนใหม่ 

 

"โถถถ่ ลุง ก็ไอ้นี้อ่ะ ไอ้เนี้ย" ไอได้แต่เอานิ้วชี้คนที่ทำกำลังยิ้มอย่างสะใจอยู่ จะพูดออกไปตรงก็พูดได้ไม่เต็มปาก 

 

"ก็ไอ้เนี้ย คนที่ทำให้น้องเบลล์บอกเลิกกับมัน ตอนปี2ไงลุง" เขื่อนหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะกล่าวประโยคที่ไอไม่กล้าที่จะพูดออกไป 

 

"ไอ้เชี่ยเขื่อน" ร่างบางสถกคำด่าเพื่อนสนิทของตนและความวุ่นวายก็เริ่มขึ้นภายใต้บ้านขนาดกำลังพอดี 

 

แอ๊ด! "พักผ่อนก่อนแล้วกันเดี๋ยวกูมาเรียก" เขื่อนเดินออกจากห้องเพื่อนซี้หรือผู้เช่าใหม่ 

 

"ขอบใจ" ไนซ์ตกลงที่จะอยู่ที่นี้ทันทีเมื่อรู้ว่าใครเช่าอยู่ทีนี้ด้วย ร่างหนาทิ้งตัวลงบนที่นอนขนาดกำลังพอดี ชังเข่าขึ้นหนึ่งข้าง หนุนแขนตนเองที่วางอยู่หมอนใบนิ่ม 

 

ย้อนกลับไปสมัยเรียนมหาลัย 'อือๆ มึงทำให้น้องเบลล์บอกเลิกกู อือ' ภาพของชายร่างบางแต่ส่วนสูงเกือบใกล้เคียงเขา สะอึกสะอื้นยืนดัดเขาอยู่หน้าตึกของคณะ 

 

ดวงตาเรียวเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เสียงสั่นด้วยความเสียใจ มันดูน่าสงสารในสายตาทุกคนยกเว้นก็แต่ตัวเขา 

 

เขาไม่เคยไปแย่งใครมาจากใครเลยสักครั้งเดียว ส่วนมากจะเป็นพวกนั้นเองที่ค่อยมาตามตื้อเขา มาทำนู่นนี้ให้โดนที่เขาไม่ได้ร้องขอเลย 

 

และหลังจากวันนั้นไอก็ประกาศจะไม่ขอญาติดีกับเขาโดยเด็ดขาด มีเขาต้องไม่มีไอ มีไอก็ต้องไม่มีเขา สร้างความลำบากใจให้กับเขื่อนแบบสุดๆ เพราะเขื่อนคือเพื่อนสนิทของเขาทั้งสองคน  

 

เขื่อนเป็นเพื่อนกับไอตั้งแต่มัธยมปลายและสอบติดมหาลัยเดียวกันแต่เรียนคนละสาขา ไอเข้าเรียนสาขานิเทศศิลป์ส่วนเขื่อนเข้าสาขานิเทศศาสตร์เลยทำให้ได้รู้จักกับไนซ์ที่เข้าเรียนสาขาเดียวกันจนสนิทและซี้กันในที่สุด 

 

................................................................................. 

 

เสียงเพลงบีสเท่ๆ สนุกๆ ดังขึ้น ปาร์ตี้เล็กๆข้างขอบสระว่ายน้ำหลังบ้าน'อยู่นี้นะ' จากฝืมือของDJพาสทามร่างเล็กผิวขาวตัดกับผมสีดำสนิทที่มีสถานนะเป็นหลานเจ้าของบ้านเช่า 

 

และด้วยความเจ้าสำราญของหวานเลยอดที่จะชวนสาวๆมางานปาร์ตี้นี้ด้วยไม่ได้ ทำให้ปาร์ตี้คืนนี้มีสีส้นเข้าไปอีก ยิ่งดึกทุกคนต่างยิ่งสนุก เสียงหัวเราะพูดคุย เสียงดนตรี อาหารและเครื่องดื่มมีครบคัน 

 

"พี่ไอ นี้น้องบัลลูน" หวานพาสาวผมยาวสลวย หน้าตาน่ารัก ทรงตูมมาแนะนำกับไอที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียว 

 

"สวัสดีครับ พี่ชื่อไอนะ" เขากล่าวทักทายพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร 

 

"ลูนขอนั่งด้วยนะคะ ไม่ค่อยชอบคนเยอะ" สาวสวยขอนั่งรวมโต๊ะด้วยก่อนจะนั่งลงเกี้าอี้ตัวที่ว่างข้างชายหนุ่ม 

 

และเป็นหญิงสาวเองที่เริ่มบทสนทนาก่อน สลับกับการชนแก้วเป็นระยะๆ ทุกการกระทำของทั้งสองดูจ้องมองจากสองดวงตาที่นั่งอยู่คนละฝั่งของขอบสระว่ายน้ำ 

 

"ไอ้หวานนี้ใช้ได้จริงๆ" เขื่อนกล่าวชมเชยนายแบบตัวขาว หลังจากที่เขาวานให้ทำอะไรบ้างอย่าง 

 

ไนซ์หันไปมองเพื่อนซี้ก่อนจะขมวดคิ้วใส่อย่างไม่เข้าใจ เพราะตอนนี้เขื่อนเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว 

 

"มึงทำอะไรว่ะ" จนแล้วจนลอดไนซ์ก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้ เขาไม่ใช่พวกสอดรู้สอดเห็นอะไร แต่กับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้างเขาอยากรู้มันทุกอย่าง ก็คงอารมณ์รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งอะไรประมาณเนี้ย 

 

"ก็คือ...." เขื่อนหยุดคิดอยู่สักพัก เพราะนี้เป็นปัญหาของเพื่อนซี้อีกคน แต่นี้ก็เพื่อนซี้เหมือนกันทำไงดี 

 

"ก็คือไอ้ไอนะ มันต้องแต่งนิยายแนวฮิโรติกให้ได้ภายในสามเดือนนี้ไม่งั้นโดนไล่ออกจากงานแน่นนอน" 

 

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกะไอ้หวานด้วยว่ะ" ไนซ์ยังคงติดใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้ มันดูไม่มีอะไรเชื่อมโยงกันเลยสักนิดเดียว 

 

"ก็ไอ้ไอมันไม่มีประสบการณ์อะไรแบบนั้นเลยไง" อาจเพราะด้วยฤทธิ์ของแอลกฮอลผสมกับความสนิท เขื่อนเลยหลุดปากเล่าทุกอย่างของเพื่อนอีกคนของเขาไป 

 

"มึงเลยจัดสาวให้ไอ้ไอมันว่างั้น!" ไนซ์ยิ้มออกมาเล็กน้อยกับเรื่องที่เขาพึ่งจะได้รับฟังไป มันแปลกมากสำหรับผู้ชาย 

 

สองหนุ่มเพื่อนซี้เฝ้ามองเป็นระยะๆ ใจจริงก็อยากนั่งอยากนั่งดูเหตุการตลอดเวลาแต่ติดที่สาวๆค่อยแวะเวียนมาทักทายพวกเขาสองคนอยู่ตลอดๆเช่นกัน 

 

"พี่เขื่อน~ ไปเต้นเป็นเพื่อนแชมเปญหน่อยสิค่ะ" สาวสวยทรงโตผมบลอนด์ดัดลอน เชิญชวนชายหนุ่มนายแบบด้วยท่าทางออดอ้อน และเพื่อไม่ให้เป็นการหักหาญน้ำใจกันเขื่อนเลยลุกเดินตามหญิงสาวไปแต่โดยดี 

 

ดวงตาดุมองตามหลังเพื่อนไปก่อนจะยกยิ้มเบาและหันกลับไปดื่มแอลกฮอล์สีเข้มต่อและรู้ถึงความผิดปกติบ้างอย่างที่ต้นแขน 

 

"พี่ไนซ์สนใจไปเต้นกับเกรทบ้างหรอค่ะ" หญิงสาวหุ่นดีผิวแทนทรงโตไม่แพ้กันกำลังล็อคแขนล่ำดันให้โดนกับร่องอกสวยท่าทางเชิญชวนอย่างชัดเจน 

 

"โอ้ย!" ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนทำให้แขนเล็กหลุดออกจนเสียการทรงตัว 

 

"ฉันสนใจอย่างอื่นมากกว่า" ชายหนุ่มพูดปฎิเสธสาวสวยอย่างไม่ใส่ใจที่จะกล่าวขอโทษเพราะอย่างที่บอกเขามีอะไรที่น่าสนใจกว่านี้เยอะมาก  

 

ดวงตาดุจ้องมองไปที่ขอบสระอีกฝั่งและมองหาอะไรบ้างอย่างที่เคยมีอยู่ตรงนั้นแต่เพียงเวลาเสี้ยววินาทีสิ่งนั้นก็หายไปราวกับว่าไม่เคยมีอยู่เลย 

 

 

"อือ~ อืม~" ใบหน้าเล็กฝั่งลงซุกไซ้ซอกคอขาว ร่างเล็กบดเบียดชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังยืนพิงกำแพงข้างบ้านที่ห่างไกลจากงานปาร์ตี้พอสมควร 

 

จุ๊บ จ๊วบ! ริมฝีปากสีสวยเม้มตามซอกคอขาวจนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกขนลุกชัน ร่างกายตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่ มันร้อน อาการหายใจที่ติดขัด การพูดที่ไม่เป็นภาษา ความอึดอัด 

 

หญิงสาวผละออกมาเพื่อมองใบหน้าเจ้าของซอกคอขาวนี้ แก้มแดงระเรื่ออาจจะเพราะด้วยแรงอารมณ์ผสมกับแอลกฮอล ริมฝีปากเรียวเล็กน่าสัมผัส ปฎิกิริยาที่ดูเขินอาย นัตย์ตาหวานเยิ้ม 

 

เพียงไม่นานริมฝีปากของคนทั้งคู่ก็ประทับกัน ลิ้นเล็กพยายามสอดแทรกใส่เข้าไปเก็บเกี่ยวลิ้มรสภายในโพงปากชายหนุ่ม 

 

ไอหลับตาพริ้มเคลิมตามจูบจนเพ้อเปิดริมฝีปากออกอย่างง่ายดาย มือสวยลูบไล้ไปทั่วอกผ่านเสื้อเนื้อผ้าดี แต่มือเจ้ากรรมกับกำแน่นไม่แม้แต่จะแตะต้องตัวหญิงสาวสักนิดเดียว 

 

แฮ่ก~ เสียงหอบหายใจดังขึ้นทันทีที่หญิงสาวผละออกจากเขาอีกครั้ง  

 

"แค่นี้ก็ อือ!" เสียงใสที่กำลังจะกล่าวแซวขาดหายไปเมื่อมือแกร่งของใครบางคนปิดริมฝีปากนั้นเอาไว้ 

 

'หยุดเท่านี้ดีมั้ย แล้วรีบไปดูเพื่อนของเธอดีกว่านะ' เสียงกระซิบที่มีเพียงแค่เธอและเจ้าของเสียงเข้ม ก่อนจะค่อยๆพยายามดันร่างหญิงสวยกึ่งเปือยออกไปจากมุมมืดข้างบ้าน 

 

นัยต์ตาคมจนจ้องจนหญิงสาวที่เดินหายอย่างงงๆ จึงหันกลับมาสนใจสิ่งที่เขากำลังตามหา 

 

ร่างบางยืมพิงกำแพงอย่างหมดแรงและพยายามหายใจเข้าเพราะนี้คือสิ่งใหม่ที่เขาพึ่งจะเคยสัมผัส มันเลยเป็นอะไรที่ยากมากๆสำหรับเขา 

 

"เดี๋ยวกูเป็นคู่ซ้อมให้เอง" ยิ้มร้ายปรากฎขึ้นทันทีที่เห็นภาพตรงหน้าจนอดใจที่จะช่วยเหลือไม่ได้จริงๆ 

 

มือแกร่งจับที่แขนเรียวหนุมให้ร่างบางให้หันหน้าเข้ากำแพงบ้านก่อนจะซ้อนหลังโอบกอดไหล่แคบไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ริมฝีปากประทับลงซอกคอขาวกดเม้มย้ำตามรอยสีกุหลาบเล็กๆนั้นอย่างอารมณ์เสีย 

 

"อ๊ะ! อ๊า~" เสียงครางหวานดังขึ้นเมื่อริมฝีปากเข้มประทับที่ท้ายทอยขาว ขาวเรียวสั่นระริกมือเรียวกำเป้าของตนผ่านกางเกงขาสั่นเพราะความอึดอัดคับแน่นภายใน 

 

จ๊วบ!! "ใจเย็นสิ กูกำลังช่วยมึงอยู่" ริมฝีปากเข้มไล่กดเม้มจนหมดรอยเก่า จึงผละออกดูปฎิกิริยาของคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้ก้นงอนกำลังถูไถเป้าเขาอยู่ตอนนี้ 

 

"ไม่ ไม่ไหวแล้ว อ๊ะ~" เพราะความคับแน่นและแรงอารมณ์มือเรียวล้วงความเป็นชายที่กำลังตื่นออกมาและค่อยๆลูบไปตามความยาวอย่างเก้ๆกั้งๆ โดยใช้แขนอีกข้างดันกับกำแพงเอาไว้ไม่ให้ตัวเองล้ม 

 

"อา อ๊า~ อือ!" เพราะความไม่เคยชินมือแกร่งเลยเข้ามาช่วยประคองมือเรียวให้ชักลูบได้ถนัดขึ้น มือแกร่งอีกข้างก็ไม่ปล่อยให้ว่างหยอกเล่นกับยอดอกที่กำลังชูตั้งเด่นนูนผ่านเสื้อยืดตัวเก่ง 

 

"อือ อ้ะ อาาา~" ไอร้องครางออกมาไม่หยุดปากด้วยความรู้สึกดี เพราะความอึดอัดของเขาตอนนี้กำลังจะใกล้ถึงที่หมาย 

 

"ซี้ด~" เสียงครางหวานหูก้นงอนที่กำลังโยกย้ายไปมาปลุกเร้าอารมณ์ร่างแกร่งจนเริ่มอึดอัดเช่นกัน ริมฝีปากเข้มก็อดที่จะซีดปากกับท่าทางเย้าย้วยไร้เดียงสานี้ไม่ได้จริงๆ 

 

"อา อ๊ะ อือ!" ไอวางศีรษะลงบนไหล่แกร่ง นัยต์หวานเยิ้มจนมองใบหน้าคมก่อนจะรั้งใบหน้านั้นให้เข้ามาประกบจูบ ร่างแกร่งไม่รอช้ากัดเม้มเบาๆที่ริมฝีปางบางเพื่อให้เปิดออกและดูเหมือนคนในอ้อมแขนจะเข้าใจและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี 

 

จ๊วบ! จูบ~ 

 

"อือ ออ" มือแกร่งรีบชักนำความอัดอันของไอไปพอๆกับการระดมจูบดูดดึงริมฝีปากบาง และไม่เพียงไม่นานร่างบางกระตุ้กเกร็งก่อนปลดปล่อยออกมาในที่สุด 

 

================================================

 

กลับมาแล้วจ้าาาาาาาา

เม้นติชมกันมาได้ตามสะดวกเลยนะ

ความคิดเห็น