MJ เมยัฟเฟราว์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#ความน่าไม่อาย

ชื่อตอน : #ความน่าไม่อาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 417

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2563 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#ความน่าไม่อาย
แบบอักษร

พวกเขาสองคนใช้เวลาอธิบายความรู้สึกบนเตียงจนเกือบเที่ยง กระทั่งเขาอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะวางเธอในอ่างอาบน้ำที่เตรียมไว้แล้ว

 

"แค่นี้ก็หมดแรง" เขาพูดออกมาด้วยความเอ็นดูเมื่อเธอปล่อยให้เขาอาบน้ำทำความสะอาดไม่ทักท้วงอย่างเคย

 

"หึ! ก็เพราะพี่คนเดียว หื่นกามจนเรนต้องหมดสภาพแบบนี้" ร่างบางลืมตาเล็กน้อยด้วยความขี้เกียจและกำลังสบายที่ถูกเขาปรนนิบัติทำให้เธอหลับตาลงต่อ

 

"ก็พี่อยากให้เรารู้ว่าพี่รักเรนมากแค่ไหนต่างหาก เฮ่อ! ทำไมไม่เข้าใจนะ'' เขาพูดออกมาไม่จริงจัง รอยยิ้มยิ่งกว้างกว่าเดิมเมื่อเธอแสดงอารมณ์ฉุนเฉียวใส่เขา

 

มันกลับทำให้เขารู้สึกว่าตัวเธอไว้ใจเขามากขึ้นและเป็นตัวของเอง ไม่ต้องคอยระวังเรื่องอารมณ์ตลอดเวลา

 

"ว่าแต่เมื่อวานเรนหึงพี่กับซาร่าใช่ไหม?" เขาถามขึ้นมาเมื่อลองคิดทบทวนอาการของเธอเมื่อวาน

 

"หึงค่ะ หึงมาก พี่ชอบไหมคะถ้าจะมีผู้ชายมาจับตัวเรน พูดคุยสนุกสนานเหมือนกับว่าเรนไม่มีตัวตน" เธอไม่มีอารมณ์โกรธเกรี้ยวเหมือนเมื่อวาน ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นญาติผู้พี่ของเขา ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจในทันที

 

"เฮอะ! ก็ลองพวกนั้นมันกล้าจับ กล้าแตะเรนของพี่ พี่จะฆ่ามัน! '' ร่างหนาบีบก้นงามงอนระบายความหงุดหงิดใจ แค่คิดว่าผู้ชายที่แตะต้องเธอไม่ใช่เขาก็โมโหจะตายอยู่แล้ว

 

"ค่ะ เมื่อเรนก็อยากฆ่า แต่ฆ่าพี่เจมส์นะคะ" เรนโบว์ลืมตาขึ้นแลบลิ้นออกมา พูดเล่นหยอกล้อเขากลับคืน

 

"แบบนี้ถ้าน้องเรนหึงพี่ ก็แสดงว่ารักพี่แล้วสิ" เขากอดรัดร่างบาง เผยรอยยิ้มกว้างทั้งรอคำตอบจากปากเธอ

 

"เรนรักพี่เจมส์ " เรนโบว์ตอบคำถามเขาอย่างไม่ปิดบัง เพราะตอนนี้เธอได้รู้ใจตัวเองแล้ว ร่างหนาได้ยินคำนี้ที่รอมานานหัวใจของเขาได้รับการเติมเต็มจนไม่อาจห้ามใจ เขาคว้าร่างบางกดจุมพิตเป็นรางวัลให้กับความน่ารักของเธอ

 

"อ๊ะ....อืออ พี่เจมส์" เธอนึกขึ้นได้ว่ากำลังอยู่ในอ่างอาบน้ำและเหมือนเขากำลังควบคุมตัวเองไม่ได้

 

เขาใช้ปลายนิ้วสอดเข้ากลีบกุหลาบสอดเข้าออกอย่างทนุถนอมใต้สายน้ำ จนน้ำหวานหลั่งออกมาเขามองอย่างพึงพอใจ ขาของเขาสั่นจนต้องยึดบ่าของเขาไว้เป็นฐานให้มั่น

 

"พี่รักเรนนะครับ" เขากระซิบบอกเธออีกครั้ง ก่อนที่จะได้ยินเพียงเสียงครางเบาจากปากอวบอิ่มที่เขาหลงใหล

 

เรนโบว์เด้งขึ้นรับตามจังหวะนิ้วที่กำลังเข้าออก เขายืนขึ้นดันร่างบางชิดติดผนังอ่างน้ำ ก้มลงจุมพิตปากเรียวบางด้วยความรัก เมื่อเธอตอบสนองเขาอย่างน่ารักน่าใคร่

 

"อาาา....อะ เรน มะ ไหว" เสียงลมหายใจของเธอหอบสะท้านดังขึ้น ไฟปรารถนาถูกปลุกอย่างรวดเร็ว ขาเรียวเล็กถูกยกขึ้นวางนบ่า ความแข็งแกร่งถูกบดเบียดแทรกเข้ากลีบบกุหลาบด้วยความรวดเร็ว โชคดีที่อ่างนี้ใหญ่มากพอที่จะทำให้เธอและเขามีความสุขเพียงพอ

 

ครั้งนี้เรนโบว์ถูกวางลงบนเตียง เธอแทบจะร้องไห้ออกมาเมื่อตอนนี้เธอหมดแรงจริงไปแล้ว กระทั่งตอนนี้เธอนอนเป็นปลาตายให้เขาจัดการทาครีม ใส่เสื้อผ้าให้กับเธอ

 

"เรนไม่เอาแล้วนะ" ร่างบางเบะปากออกมาราวกับเด็กเล็ก เมื่อเธอถูกเขาจับกินนับครั้งไม่ถ้วนแบบนี้

 

"เดี๋ยวพี่ใส่เสื้อให้ก่อนนะเด็กดี" เขากลับไม่สนใจคำพูดของเธอ ก่อนจะตะล่อมเธอราวกับเด็กเล็ก เรนโบว์ยกแขนขึ้นให้เขาใส่เสื้อผ้าให้อย่างว่าง่าย

 

ทันใดนั้นเองเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น ร่างบางที่นอนอยู่ในห้องนอนสะดุ้งลุกขึ้นจากที่นอนอย่างรวดเร็ว เจมส์ได้ยินเสียงประตูใหญ่เปิดออกก่อนจะขมวดคิ้วแน่น

 

คนที่มีกุญแจห้องนี้มีเขา เรนโบว์และคุณแม่เท่านั้น!

 

"ตาเจมส์ตื่นหรือยังลูก?" เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้น เรนโบว์ที่ยังไม่เคยพบพูดคุยกับแม่ของเขาอย่างเป็นทางการเริ่มรุกรี้รุกรน

 

"พี่เจมส์ ' เรนโบว์เรียกชื่อเขาออกมาราวกับอยากจะร้องไห้ ก่อนจะรีบซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มใหญ่ เจมส์มองคนตัวเล็กที่ทำราวตัวเองกำลังทำเรื่องที่ผิด นี่มันแม่ของเขานะ...ไม่ใช่เรื่องเมียน้อย เมียหลวงนะ

 

"ครับ"

 

เขาหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะตะโกนออกไปหามารดา ร่างหนาสวมเสื้อผ้าใส่กางเกงขาสั้นมองร่างบางที่ซ่อนตัวอย่างมิดชิด

 

"เรน ออกมาเถอะ คุณแม่พี่เอง" เขาดึงผ้าห่มออกจากตัวเธอแต่กลับถูกมือเล็กที่ไม่รู้เอาแรงมาจากไหนดึงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

 

"ฮือออ เรนไม่อยากเดินขาถ่างไปหาแม่พี่นะ อายจะตาย" เพราะเขาร่วมรักกับเธอจนแรงไม่มีอยู่แล้ว เดินยังไม่ไหวเลย

 

เขามองร่างบางด้วยความสงสาร เขาจัดเธอหนักจนเกินไปจริงๆ ร่างหนาที่กำลังจะปลอบประโลมเธอต้องชะงักเมื่อเสียงมารดาเรียกอีกครั้ง

 

"ตาเจมส์ เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?" คุณวริษาด้วยความที่ห่วงลูกชาย เพราะซาร่าที่ไปเยี่ยมเธอในเช้าวันนี้ และลูกชายตัวดีของเธอกลับไม่มาตามนัดจนได้ยินจากปากซาร่าว่าลูกชายเธอเมาจนไม่ได้สติ ทำให้เธอมาหาด้วยความเป็นห่วง

 

"กำลังออกไปครับ" เขาเห็นว่าเธอไม่ยอมออกมาจากผ้าห่ม ได้แต่เปิดประตูออกไปหามารดาตามลำพัง

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าลูก เห็นซาร่าบอกว่าเจมส์เมาไม่ได้สติ ทำไมถึงได้เมาขนาดนั้น" เจมส์ได้ยินเรื่องที่ญาติผู้พี่เล่าบอกมารดาถึงกับกัดฟันกรอด

 

ยัยซาร่าหาเรื่องขัดความสุขเขานะสิ รู้ทั้งรู้ว่าเขาต้องเคลียร์ใจกับเรนโบว์

 

"ไม่มีอะไรครับแม่ พอดีเพื่อนเจมส์อกหักเลยกินเป็นเพื่อนมัน'' เขาโกหกให้มารดาสบายใจ ก่อนจะเห็นสายตามารดาตกลงบนพื้นห้องนั่งเล่น เสื้อของเรนโบว์ที่ถูกเขาดึงทึ้งเมื่อวานอยู่ปลายเท้ามารดา

 

"ตาเจมส์ แฟนแกบรรลุนิติภาวะแล้วใช่ไหม?" เธอรู้ว่าลูกชายคบกับใครสักคนหนึ่ง และวันนี้เธอน่าจะได้รู้จักแฟนลูกชาย

 

"น้องเรนเพิ่งจะสิบแปดปีครับ" เขายิ้มกว้าง ก่อนจะโอบไหล่มารดาไว้ คุณวริษาเบิกตากว้างสิบแปดปียังอายุน้อยๆอยู่เลย กลับถูกลูกชายเธอรวบรัดก่อนซะแล้ว จากสภาพห้องนั่งเล่นที่เธอเพิ่งสังเกต ยายหนูน่าจะโดนหนักอย่างแน่นอน

 

"นี่หมายความว่า..." เธอหันไปทางห้องนอนของลูกชาย เจมส์พยักหน้ายิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

 

"เธอลุกไม่ขึ้นครับ " เขาจงใจพูดเสียงดังจนคนในห้องได้ยิน เรนโบว์แทบจะกรีดร้องออกมา

 

ไอ้พี่เจมส์คนน่าไม่อาย!

 

เค้าไม่ว่างเลย อาทิตย์นี้ก็ไม่ว่างอีก ถ้าเค้าปลีกตัวได้จะมาให้อีกนะคะ อ่านให้สนุกน้า

 

ความคิดเห็น