ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน ๕

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2563 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน ๕
แบบอักษร

 

คิดถึงนวลน้องทุกเช้าค่ำ  

ยามเย็นย่ำรีบรุดมาพบหน้า 

 

“ชู่ว...อย่าเอ็ดไปสิแม่บัว” 

คนพูดปรายตามองไปยังทางที่ยี่เข่งนั่งตบยุงรอรับใช้นายสาวอยู่ นัยน์ดำขลับพราวระยับขึ้นมาอย่างเป็นต่อ หาได้มีความสุภาพลุ่มลึกเช่นตอนกลางวันไม่ 

พอฟ้ามืดผีก็ออกอาละวาดจริงๆ  

“ต้องการอะไร” หญิงสาวทำเสียงแข็เพราะสามเดือนที่ผ่านมา เผชิญเรื่องเหลือเชื่อมาแล้ว ทำให้บัวระงับความตื่นตระหนกได้อย่างรวดเร็ว 

ผีที่ไม่ได้รับเชิญยังมองมายิ้มๆ ดวงตาคมเข้มลุ่มลึกลงด้วยเล่ห์ร้าย 

“ฉันคิดถึงแม่บัวเลยมาหา” 

อย่ามาตอแหลจะดีกว่า 

หญิงสาวคิดในใจ หากแต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะออกมา นัยน์ตาสีนิลพราวระยับเจิดจ้าอย่างน่าโมโห 

“ฉันพูดปดไม่ได้” 

“โกหก” 

“โถ...ฉันพูดจริงๆ” 

ผีไม่ใช่คนก็ไม่เชิงโอดครวญ น้ำเสียงเหมือนปวดใจเสียเต็มประดา ทว่าบัวไม่ได้นึกอยากล้อเล่นกับคนหรือผีตรงหน้า 

“ปล่อยฉัน” 

กัดฟันบอกอีกฝ่าย ท่อนแขนแข็งแรงคลายออกเล็กน้อย แต่ร่างกำยำล่ำสันหาได้ขยับออกห่าง 

“ทำอย่างไรแม่บัวถึงจะเชื่อ” 

เธอได้แต่ขึงตามองผีเจ้ามารยา ให้ตายเถอะ...เดิมทีเธอเป็นหญิงสาวยุคใหม่ ไม่เคยงมงายกับเรื่องพรรค์นี้ แต่ตอนนี้คงน่ายินดีไม่น้อยหาก มีข้าวสารเสกสักกำ จะได้ฟาดใส่หน้ายิ้มๆ ที่ลอยห่างอยู่ไม่ไกล อยากให้ฝ่ายนั้นทุรนทุรายปวดแสบปวดร้อน 

“ข้าวสารเสกรึ” 

ดวงตาผีลามกเลิกคิ้ว สนใจในความคิดที่ 'ได้ยิน' พร้อมกับนึกขัน 

“เก็บเอาไว้หุงกินเสียดีกว่า” น้ำเสียงกลั้วหัวเราะแฝงทำนองเยาะหยันอยู่ในที 

ของพรรค์นั้นทำอะไร คนอย่างพวกเขาไม่ได้หรอก 

“ออกไปจากหัวฉันเดี๋ยวนี้นะ” 

เธอเริ่มจะแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายสามารถอ่านความคิดของเธอได้ พร้อมกันนั้นก็สัมผัสได้ถึงอารมณ์ขบขันจากอีกฝ่ายอยากจะถีบผีตัวนี้ลงน้ำนัก คนที่กำลังถูกหญิงสาวมุ่งร้ายหมายขวัญยิ้มมุมปาก... 

“ไม่ต้องเข้าไปในหัวของแม่บัว ฉันก็ได้ยินความคิดของแม่บัวแจ่มชัด” 

ความโมโหโกรธาของเธอช่างร้อนแรงเหลือเกิน ถึงตัวเขาห่างออกไปเป็นโยชน์ก็คงดังก้องในรูหูของเขากระมัง 

“คุณหลวงมาหาฉันด้วยเรื่องใด" 

บัวทำคอแข็ง ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำตัวสงบเสงี่ยมเหมือนในยามที่อยู่ต่อหน้าผู้เป็นป้าหรือคนอื่นๆ ในบ้านพิทักษ์ธานีเช่นกัน  

"แล้วต้องทำอย่างไรคุณหลวงถึงจะปล่อยตัวฉัน" 

เธอไม่คิดว่าหรอกอีกฝ่ายจะจงใจมาเพื่อหยอกเย้ายั่วโทสะเธอ บัวสังหรณ์ใจอย่างไรชอบกล ว่าจะต้องเกิดเรื่องยุ่งยากตามมา สนต้องการบางอย่างจากเธอ 

“ฉันอยากพูดคุยกับแม่บัวสักหน่อย” 

“จะพูดจะคุยกันคุณหลวงก็ควรขยับออกไป ฉันกำลังจะอาบน้ำ คุณหลวงเป็นคนมีการศึกษา ชาติตระกูลก็มิได้ด้อย คงรู้มารยาทดีว่าชายหญิงไม่ควรชิดใกล้กัน” 

เธอกำลังด่าเขาว่าไร้มารยาท ทั้งที่ชาติตระกูลสูงส่งสินะ 

“จุ๊ๆ หลานสาวพระน้ำพระยาวาจาน่าประทับใจนัก” 

ทั้งในชาตินี้หรือชาติก่อน บัวก็ไม่อยากรักษามารยาทกับคนหน้าไม่อาย อา...ตอนนี้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นผีหรือคน หรือเป็นพ่อมดหมอผีมีวิชา 

"หากฉันเป็นผีแล้วแม่บัวกลัวหรือไม่" 

ความขุ่นเคืองในตอนนี้แทบจะกลบกลืนความหวาดกลัวในทีแรกไปหมดแล้ว  

"จริงสินะ" เขายิ้มออกมา 

"แม่บัวก็เคยตายมาแล้วหนหนึ่ง ถึงฉันเป็นผีแม่บัวก็คงไม่กลัว" 

หัวคิ้วของหญิงสาวย่นเข้าหากันในทันที หัวใจหล่นลงไปที่พื้น ทั้งตื่นตระหนกและเคลือบแคลง 

เขารู้หรือ...รู้ว่าจิตวิญญาณที่สิงสู่อยู่ในร่างหลานสาวของชื่นจิตนี้ หาใช่เด็กสาวที่ชื่อแม่บัวคนเก่า ลมยามพลบค่ำพัดผ่านมาลูบไล้เนื้อนวล ร่างแน่งน้อยสยิวกาย รู้สึกเย็นเยือกจากข้างใน.. 

"หมายความว่ายังไง" 

“อยากจะคุยกับฉันขึ้นมาแล้วรึ”  

ถ้าเขารู้ความเป็นมาเป็นไปของเธอ เขาจะรู้หรือไม่ว่าเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้อย่างไร หรือเธอเองอาจจะมีโอกาสกลับไปเป็นบัว ครีเอทีฟสาวที่กำก้าวหน้าในหน้าที่การงานดังเดิม 

ดวงตาคู่งามฉายประกายสบสันและร้อนรนขึ้นมานิดๆ เห็นดังนั้นมุมปากของชายหนุ่มก็แย้มกว้างออกอีกอย่างคนที่ถือำพ่เหนือกว่าในมือ โน้มลงมากระซิบที่ริมหู  

“ไปพูดคุยกันในห้องหับมิดชิดจะดีกว่า” ประโยคที่กล่าวออกมาฟังแล้วช่างหน้าไม่อาย ทว่าสีหน้าและแววตาของผีร้ายเยือกเย็นลง บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวจริงจังกว่าเมื่อครู่ 

“ดึกแล้วลมเย็น แม่บัวจะจับไข้เอา” 

ไม่รอให้เธอตอบรับหรือปฏิเสธ ร่างสูงใหญ่ที่แนบชิดก็อันตธานหายไป บัวเหลียวมองรอบกาย ทุบมือลงบนพื้นกระดานท่าน้ำที่นั่งอยู่ 

"บ้าเอ๊ย" 

หญิงสาวขบริมฝีปากด้วยความคับข้องใจ ก่อนจะรีบอาบน้ำอาบท่า ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบกลับขึ้นเรือน ครั้นเปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็นร่างของ แขกที่ไม่ได้รับเชิญ ยืนอิงขอบหน้าต่างอยู่ 

To be conituned... 

คุณหลวงกับแม่บัวกลับมาแล้วจ้าทูนหัว หลังจากเขียนเรื่องยาวเสร็จ ชั้นมักจะเขียนเรื่องสั้นๆ คั่นเพื่อผ่อนคลายความเครียดของตัวเองเนอะ และเวลาเริ่มเขียนแต่ละครั้ง ก็จะลองเขียนสองสามเรื่องพร้อมๆ กัน มี Passion เรื่องไหนมากกว่ากันก็จะเขียนเรื่องนั้นจนจบเนอะ ตอนนี้กำลัง 'ทดลอง' เขียนเรื่องนี้ กับเรื่อง กำราบรักอ๋องมาร ที่ยังไม่ลงตอนแรกจ้า 

 

 

ความคิดเห็น