ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.11 บู๊

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2563 23:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.11 บู๊
แบบอักษร

มาเวอริคเดินเข้าไปในห้องน้ำและกลับออกมาพร้อมผ้าชุบน้ำนำมาเช็ดทำความสะอาดให้คนตัวเล็กแล้วมานอนกอดร่างบางไว้แนบอกจนเช้า

...

เช้าวันใหม่แสงแดดส่องผ่านม่านหนาเข้ามาที่เตียงนอนร่างเปลือยเปล่าสองร่างกำลังหลับใหลในอ้อมกอดของกันและกัน

เจนนิสรู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวราวกับว่าไปวิ่งมาราธอนมาซักสิบกิโลเมตรได้ พยายามขยับกายก็รู้สึกว่ามีบางอย่างมากดทับที่เอวบางของตนไว้และสมองก็นึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนขึ้นมาได้จึงรีบสะบัดตัวลุกขึ้นมา

มาเวอริคเขารู้สึกตัวตื่นนานแล้วเพียงแต่อยากที่จะนอนกอดร่างนุ่มนิ่มนี้ต่ออีกซักหน่อยเมื่อรู้สึกตัวว่าร่างบางกำลังตื่นและดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมอกเขาจึงกอดรัดให้แน่นยิ่งกว่าเดิม

เจนนิสหลุดออกมาจากอ้อมแขนแกร่งของเขาลุกขึ้นมาได้ก็นึกโมโหหยิบหมอนฝาดคนที่แกล้งหลับอย่างไม่ยั้งมือ

"ไอ้บ้า ไอ้คุณมาเวอริคตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้บ้าไอ้เลว ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้"

"โอ้ยยย นี่ตื่นขึ้นมาก็ร้องโวยวายเลยนะเมียจ๋าไม่เห็นร้องหวานๆเหมือนเมื่อคืนเลย" ชายหนุ่มลุกขึ้นมากวนประสาทคนตัวเล็กที่กอดผ้าห่มไว้ที่หน้าออกแน่น

"ใคร ใครเป็นเมียคุณแค่มีอะไรกันแค่ครั้งเดียวฉันไม่นับเป็นสามีหรอกนะ"

"แค่ครั้งเดียวไม่นับงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นอยากลองอีครั้งไหมละเมียจ๋า" เร็วเท่าความคิดมาเฟียหนุ่มก็จู่โจมกดเธอลงที่เตียงอีกครั้ง "เมื่อคืนเราอาจจะเมาแต่ตอนนี้สติดีทั้งคู่ผมจะทวนความจำให้คุณเอง" มาเวอริคกดริมฝีปากหยักบดขยี้กับปากบางอย่างนุ่มนวลจนปากบางเผยอรับรสจูบที่เขามอบให้

มาเวอริคใช้ความช่ำชองที่เหนือกว่านำพาหญิงสาวเข้าสู่เส้นทางสวาทได้ไม่ยาก และพาเธอไปจนถึงฝั่งฝันสองสามรอบกว่าจะได้พักก็เล่นเอาคนตัวเล็กแทบหมดสภาพ

หญิงสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนบ่ายโชคดีที่วันนี้เป็นวันพักผ่อนของเธอ สายตาสอดส่ายหาคนขี้โกงที่ทำให้เธอแทบไม่มีแรงเดิน ในห้องน้ำก็ไม่มีเสียงเธอจึงลุกขึ้นจากเตียงหยิบเสื้อคลุมมาสวมแบบลวกๆเปิดประตูออกมาดูที่โต๊ะอาหารมีชุดอาหารเข้าหนึ่งชุดพร้อมด้วยโน๊ต

"ทานเยอะๆนะเดี๋ยวไม่มีแรง"

💋มาเวอริค

"ไอ้บ้า คิดจะกินฉันฟรีๆแล้วก็หนีเหรอ ฮึอย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีกนะเว้ยยย ไอ้บ้าาาา ฮือๆๆ" หญิงวิ่งออกไปตะโกนอยู่ริมระเบียงโดยไม่สนใจใครเพราะที่นี่คงไม่มีใครฟังภาษาของเธอเข้าใจ

เจนนิสนั่งร้องไห้อยู่ริมระเบียงอยู่พักใหญ่นึกน้อยใจว่าเค้าเห็นเธอเป็นอะไรกันถึงนึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไปไม่บอกกันซักคำและที่สำคัญเขามาพรากพรหมจรรย์ของเธอแล้วก็จากไป ทั้งผิดหวังที่มาเวอริคผู้เป็นสุภาพบุรุษในคืนนั้นหายไหนเหตุถึงกลับกลายเป็นซาตานใจร้าย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ขืนใจแต่ก็ล่อลวงให้เธอรุ่มหลงไปกับเล่ห์สวาทของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

...

...

สองชั่วโมงที่แล้ว 'ตึ้ดดด ตึ้ดดด ตึ้ดดด ตึ้ดดด'

เสียงมือถือของมาเวอริคดังขึ้นต่อเนื่องชายหนุ่มจำใจต้องผละออกจากร่างบาง 'ใครหว่ะถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายกูเอามึงตายแน่' ชายหนุ่มบ่นอย่างหัวเสียก่อนจะกดรับสาย

"ว่าไงเดม่อน"

"นายครับ คุณมิคาอิลให้คนโทรมาบอกว่าคลังเก็บอาวุธที่เตรียมส่งที่รัสเซียถูกลอบวางระเบิดครับ" เดม่อนรีบรายงาน

"ฮึ ไอ้ลูคัสมันชอบเล่นมุกเดิมๆ สงสัยเราต้องไปสั่งสอนมันซักหน่อยแล้วหละเดม่อน เตรียมเครื่องบินบินไปรัสเซียอีกสองชั่วโมงเจอกันที่สนามบิน" มาเวอริคสั่งงานเสร็จก็รีบคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ โดยไม่ลืมที่จะจัดการโทรสั่งอาหารมาไว้ให้คนตัวเล็กที่หลับสนิทเพราะเขาใช้งานเธอซะจนสลบคาอก

เขารู้ดีว่าเป็นฝีมือของใครเพราะมีไม่กี่คนที่จะกล้ายุ่งกับเขาและมิคาอิลหุ่นส่วนมาเฟียใหญ่ในรัสเซีย ลูคัสคือศัตรูหมายเลขหนึ่งในธรุกิจค้าอาวุธของเขาเพราะต้องการลูกค้าคนสำคัญหลายราย ลูคัสจึงต้องตัดราคาและค้าขายแบบหนีภาษีระหว่างประเทศเรื่อยมา แถมยังส่งคนมาก่อกวนการค้าของมาเวอริคกับมิคาอิลอยู่บ่อยๆจนมิคาอิลตั้งค่าหัวให้คนที่เด็ดหัวมันมาได้ในราคาหลายล้านบาท

...

...

ผ่านไปหลายวันมาเฟียหนุ่มหายเข้ากลีบเมฆไม่มีการติดต่อใดๆ เจนนิสตั้งสติกับความเสียใจแล้วคิดซะว่าในเมื่อสิ่งที่เสียไปแล้วยังไงก็เอาคืนมาไม่ได้เสียเวลาที่จะมานั่งเสียใจให้กับคนไร้หัวใจอย่างเค้า สู้อุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตาทำงานดีกว่า 'หมดสัญญาเมื่อไหร่จะบินหนีไปให้ไกลเลยคอยดู'

...

ฝั่งมาเวอริคทันทีที่เครื่องลงจอดก็ตรงไปที่อาณาจักรของมิคาอิลทันที

"มันอยู่ที่ไหน?" มาเวอริคถามหาตัวคนทรยศ

"พามันออกมา" มิคาอิลสั่งโซอี้ลูกน้องคนสนิทให้นำตัวคนทรยศออกมาให้เพื่อนและหุ่นส่วนของเขาจัดการ

เพียงไม่นานลูกน้องสองคนก็ล็อคตัวชายหนุ่มที่มองดูใบหน้าแทบไม่เป็นผู้เป็นคนทั้งรอยบวมช้ำปูดโนไปทั้งใบหน้า

"ปล่อยกู ปล่อยยย นะ..นายยย" ชายคนดังกล่าวสีหน้าตกใจสุดขีดที่เห็นเห็นมาเวอริค

"ขอบใจที่ยังจำกูได้" น้ำเสียงเยือกเย็นตอบกลับจนคนฟังรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

"นายผมขอโทษครับนาย ผมผิดไปแล้วไว้ชีวิตผมด้วย"

"บอกเหตุผลดีๆมาซักหนึ่งข้อซิทำไมกูถึงต้องไว้ชีวิตคนทรยศอย่างมึง" มาเฟียหนุ่มถามอย่างเหนือชั้น

"ผมรู้เส้นทางส่งอาวุธล็อตใหญ่ของไอ้ลูคัส"

"ดี๊ พามันออกไปก่อน" ลูกน้องสองคนคุมตัวชายคนนั้นออกไป แล้วหันมาวางแผนเอาคืนลูคัสกับมิคาอิล เดม่อนและโซอี้

และแล้วก็ถึงวันที่มาเวอริคและมิคาอิลรอสั่งสอนพวกชอบเล่นนอกเกมส์อย่างลูคัส

"พร้อมนะไอ้เสือ" มิคาอิลถามอีกครั้งหลังจากมาจอดรถดักซุ่มรถขนอาวุธเถื่อนของลูคัส

"ได้เวลาล่าเหยื่อซะที" มาเวอริคตอบกลับเสียงเข้ม คนของโซอี้คุมตัวชายทรยศอยู่เบาะหลัง

"จุดนัดพบ แผนการณ์ผมก็บอกไปจนหมดแล้วทีนี้นายจะปล่อยผมไปได้รึยัง?"

"หุบปาก!" มิคาอิลตะคอกชายคนดังกล่าวสะดุ้งโหยงกลับไปนั่งหดหัวอยู่ที่เดิม

"นายครับพวกมันมาจริงๆด้วยครับ ไอ้ลูคัสมันคุมขบวนมาเอง" โซอี้โทรมารายงานเมื่อเป้าหมายมาถึง

"อืม ทุกคนเตรียมพร้อมเป้าหมายจะถึงอีกภายในห้านาที" มิคาอิลออกคำสั่งบอดี้การ์ดทุกคนเข้าประจำที่ชายคนทรยศถูกมัดมือมัดเท้าและปล่อยทิ้งไว้ในรถ

'ปังๆๆ ปังๆๆๆ ปัง' เสียงปืนดังสนั่นกระสุนถูกสาดใส่จากสองฝ่ายอย่างไม่ยั้ง คนของมิคาอิลเข้ายึดรถขนอาวุธได้ทั้งสองคัน

มาเวอริคกำลังประจันหน้ากับลูคัสศัตรูตัวร้ายตามลำพัง

"ไงเพื่อนยาก มาถึงเร็วดีหนิ นายนี่ฉลาดเหมือนเคยเลยนะ" น้ำเสียงยอกย้อนกวนบาทาของลูคัสช่วยเรียกอะดีนาลีนในร่างกายของมาเฟียหนุ่มได้เป็นอย่างดี

"หุบปากเน่าๆของมึงซะไอ้ลูคัส กูไม่น่าปล่อยให้คนอย่างมึงมีชีวิตกลับมาแว้งกัดกูได้เลย" มาเวอริคเดือดเลือดขึ้นหน้า

"ฮึ วันนี้มึงพาคนมายึดเอาของของกูไป วันหน้ากูก็จะตามไปเผาโกดังของมึงทุกที่กูสัญญา ฮ่าาา" ลูกคัสตอบโต้อย่างไม่เกรงกลัว

"จะไม่มีวันพรุ่งนี้สำหรับมึง" มาเวอริคยิ้มร้ายก่อนจะเหนี่ยวไกพร้อมลั่น ขณะเดียวกันชายคนทรยศก็หลุดและแย่งปืนจากลูกน้องของโซอี้ออกมาจากรถได้กำลังเหนี่ยวไกและเล็งปากกระบอกปืนมาทางมาเวอริคเช่นกัน

'ปัง!' 'ปังๆๆ'

"นายยยย!" "มาเวอริค!"

 

~♥~~♥~~♥~

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว