ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

ชื่อตอน : สารภาพบาป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 517

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2563 17:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สารภาพบาป
แบบอักษร

   ผมทรุดลงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเด็กชายด้วยความรู้สึกหวิว ๆ ยังไงบอกไม่ถูก

    ผมยื่นมือออกไปจับร่างเล็กไว้ แล้วจ้องมองนิ่ง

    “คุณลุงไม่เจ็บใช่มั๊ยครับ”

    “ลุงไม่เจ็บเลย หนูชื่ออะไรครับ”

    “ออกัสครับ”

    ออกัสทำไมหน้าตาเหมือนผมเลยล่ะ แบบนี้รึเปล่าที่ทำให้น้าณีถามผมในวันนั้น

    “แล้วออกัสมาบ้านลุงกับใครครับ”

    “กัสมากับคุณยาย แม่เกียร์ไปทำงานที่ต่างจังหวัด เลยไม่ได้มาด้วยกันครับ”

    “แม่หนูชื่ออะไรนะครับ”

    “แม่เกียร์ครับ”

    ภาพเด็กลูกครึ่งฝรั่งในหัวที่ผมคิดไว้ มันผิดไปโดยสิ้นเชิง

    “แล้วพ่อหนูไปไหน ไม่มาด้วยกันหรอครับ”

    เด็กตัวแค่นี้จะรู้เรื่องอะไรรึเปล่าไม่รู้ แต่ผมก็เลือกที่จะถามออกไป ถึงมันจะดูเสียมารยาทก็เถอะ

    “แม่เกียร์บอกว่า พ่อไปทำงานที่ไกล ๆ ยังกลับมาหากัสไม่ได้ครับ”

    ทำไมผมถึงได้รู้สึกจุกที่อกแบบนี้นะ

    ผมดึงออกัสเข้ามากอดไว้แนบอก มือหนาของผมลูบไปที่ศรีษะทุยเบา ๆ

    ถ้าออกัสเป็นลูกของเกียร์ ผมก็มั่นใจว่าออกัสคือลูกของผม

    “ออกัสลูกพ่อ”

    “หืม?..คุณลุงว่าอะไรนะครับ”

    ผมดึงร่างน้อยออกจากอก

    “เราเข้าไปหาความจริงกันเถอะ”

    ผมอุ้มออกัสขึ้นมาแล้วพาเดินเข้าไปภายในบ้าน

    เสียงสนทนาของหญิงวัยกลางคนสองคนดังแว่วออกมาจากห้องรับแขก

    “กลับมาแล้วหรอวา”

    น้าเอ่ยทักผม

    “ครับน้าณี”

    “ออกัสทำไมให้คุณลุงเค้าอุ้มมาแบบนั้นล่ะลูก”

    แม่ยายของผมเอ่ยขึ้น

    “นี่น้ากรแก้ว เพื่อนสนิทที่น้าเคยบอกวาไง”

    “สวัสดีครับคุณแม่”

    “หืม? ว่าไงนะตาวา”

    “ไหว้พระเถอะลูก”

    “ได้ยินไม่ผิดหรอกครับน้าณี”

    ผมพาออกัสไปนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับหญิงทั้งสอง

    “มีอะไรจะบอกน้ามั๊ยวา”

   สีหน้าจริงจังของน้าณี ทำให้ผมต้องถอนหายใจออกมาหนัก ๆ

    แขนทั้งสองข้างของผมยังคงกอดออกัสไว้แนบอก

    “เกียร์บอกอะไรคุณแม่บ้างครับ”

    ผมหันไปมองทางแม่ยายของผม ที่ตอนนี้กำลังมองหน้าผมกับออกัสอยู่ก่อนแล้ว

    “วารู้จักกับหนูเกียร์ด้วยหรอ”

    น้าณีถามพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากัน

    “ผมขอโทษครับน้าณี ที่วันนั้นผมโกหกเรื่องที่น้าถามผม”

    “ผมกราบขอโทษคุณแม่ ที่ทำให้เกียร์ต้องลำบากเพราะความมักง่ายของผม”

    “ทำไมเป็นคนแบบนี้นะตาวา น้าผิดหวังในตัววาจริง ๆ ”

    “ช่างเถอะณี เรื่องมันผ่านมาแล้ว”

    “มันน่าตีให้ตายนัก”

    น้าณีทำท่ายกมือขึ้นมาเพื่อหวังจะตีผม

    “ยายณีคุณครูบอกว่าห้ามใช้ความรุนแรง ยายณีอย่าตีลุงเลยนะครับ”

    ทำไมเลี้ยงลูกได้น่ารักแบบนี้นะ แบบนี้ผมคงต้องจัดรางวัลให้ชุดใหญ่แล้วหละ

    “เกียร์บอกทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อนหลังจากที่รู้ว่าตัวเองตั้งท้อง”

    แม่ยายของผมเริ่มบอกเล่าเรื่องราวที่ได้รับรู้มา

    “แต่เกียร์ก็ไม่ได้บอกว่าผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร”

    “สาเหตุที่เกียร์หนีออกจากบ้าน วาน่าจะรู้”

    “ครับ เกียร์บอกว่าทะเลาะกับพ่อ”

    “แล้วทำไมน้องถึงหนีวาไป โดยที่ไม่บอกกล่าวอะไรเลยล่ะ”

    “ตอนแรกผมคิดว่าเกียร์กลับบ้าน แต่พอมาอีกวัน ผมก็ได้รู้ว่าเกียร์หนีผมไปเพราะเข้าใจผมผิด”

    “น้องเข้าใจผิดเรื่องอะไรตาวา”

    น้าณีถาม

    “เกียร์เข้าใจว่าผมมีลูกมีเมียอยู่แล้ว”

    เพราะใจความในกระดาษแผ่นนั้นมันบอกผมแบบนี้

    “ใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้”

    นั่นซิ ผมก็อยากรู้เหมือนกัน หรือจะเป็นอรจิรา แต่อรไม่รู้จักคอนโดผมนี่นา

    เรื่องนี้พักเอาไว้ก่อนเถอะ ขอเคลียร์เรื่องลูกกับเมียกับแม่ยายก่อนละกัน

    “แล้วผู้ชายที่เกียร์แต่งงานด้วยล่ะครับ”

    “ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก คุณไมเคิล คลูช เค้าเป็นสามีใหม่ของแม่เอง”

    “........”

    “เพื่อรับรองบุตรที่กำลังจะเกิดของเกียร์ เกียร์เลยต้องจดทะเบียนกับไมเคิล”

    แบบนี้นี่เอง

    “แล้วคุณลุงไมเคิลล่ะครับ”

    “เค้าเสียชีวิตไปได้ปีกว่าแล้วหละ”

    น้ำเสียงของคนเล่าฟังดูเศร้าจนผมรู้สึกผิด

    “ผมขอโทษครับ”

    “แบบนี้คงไม่ต้องตรวจ DNA แล้วมั้ง”

    น้าณีเอ่ยขึ้น

    ชัดเจนซะขนาดนี้ ไม่ต้องตรวจอะไรทั้งนั้นแหละ ลูกผมล้านเปอร์เซ็น

   “ออกัสครับ”

    “ครับคุณยาย”

    “ออกัสอยากเจอพ่อมั๊ยลูก”

    “ออกัสอยากเจอพ่อครับ แต่แม่เกียร์บอกว่าพ่อยังกลับมาหาเราไม่ได้ เพราะพ่อต้องทำงาน”

    “โธ่เอ้ย...เกียร์นะเกียร์”

    คนเป็นยายส่ายหัวไปมาเมื่อได้ยินหลานชายบอกกล่าว

    “ผมว่าเกียร์น่าจะมีเหตุผลของเธอนะครับ”

    คงกลัวว่าผมจะไม่ยอมรับลูกด้วยละมั้ง ผมคิดแบบนั้น

    “พ่อก็กอดออกัสอยู่นี่ไงลูก”

    เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม พร้อมกับเอียงคอน้อย ๆ

    “พ่อจริง ๆ หรอครับคุณยาย”

    “ใช่ครับ พ่อเป็นพ่อของออกัสจริง ๆ ”

    ถึงแม่เค้าจะไม่รับว่าผมเป็นพ่อของลูก แต่ภาพหลักฐานบนใบหน้ามันฟ้องขนาดนี้ จะปฏิเสธยังไงไหว

    “ออกัสมีพ่อเหมือนเพื่อนคนอื่นแล้วใช่มั๊ยครับ”

    “ครับ ออกัสจะมีพ่อเหมือนเพื่อนคนอื่น”

    “พ่อจะไม่ไปทำงานที่ไกล ๆ แล้วใช่มั๊ยครับ”

    “ครับ พ่อจะอยู่กับออกัสแล้วก็แม่เกียร์ ไม่ไปไหนอีก”

    “สัญญาแล้วนะครับ”

    “พ่อสัญญา”

    แขนเล็กยกขึ้นมาคล้องรอบลำคอผมไว้ แล้วซบใบหน้าเล็ก ๆ ลงมาที่อกของผม

    “ผมยอมรับผิดทุกอย่าง แล้วผมก็จะรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นครับ”

   “เรื่องมันผ่านมาแล้ว แม่ไม่โทษหรือโกรธอะไรวาหรอก”

    “แม่ว่าเรื่องนี้วาควรจะไปคุยกับเกียร์ให้รู้เรื่อง”

    “แค่คุณแม่ไม่กีดกันผม เรื่องเคลียร์กับเกียร์ไม่ยากเลยครับ”

    ก็เหมือนลูกไก่ในกำมือแหละตอนนี้ แต่ลูกไก่ที่ว่ามันน่าจะเป็นผมมากกว่านะ

    “ป่านนี้เกียร์คงกลับมาแล้ว แม่ว่าแม่พาออกัสกลับก่อนดีกว่า”

    “ให้ออกัสนอนค้างกับผมไม่ได้หรอครับคุณแม่”

    “เกียร์ห่วงออกัสมาก ขืนแม่กลับไปคนเดียวมีหวังบ้านแตกแน่”

    “นิดนึงก็ไม่ได้หรอครับ”

    “ตาวาอย่างอแงเป็นเด็กซิ เป็นพ่อคนแล้วนะ”

    น้าณีดุผมแต่ไม่จริงจังนัก

    “แม่ว่า ไว้วาแวะไปหาออกัสที่บ้านดีกว่านะ”

    “ขอบคุณครับคุณแม่ ขอบคุณที่ให้โอกาสผม”

    “ไม่เคยมีใครไม่เคยทำผิด การให้โอกาสคนที่ยอมรับผิด แม่ว่ามันเป็นเรื่องที่ดี”

    ผมรู้แล้วว่าเกียร์น่ารักเหมือนใคร ที่แท้ก็นิสัยเหมือนแม่ยายผมนี่เอง

    “ออกัสอยากให้พ่อไปรับที่โรงเรียนมั๊ยครับ”

    ผมถามเด็กน้อยที่ผมอุ้มอยู่แนบอก

    “อยากครับ กัสอยากให้พ่อไปรับทุกวันเลย”

    “ถ้างั้น พรุ่งนี้ตอนเลิกเรียนเจอกันนะครับ”

    “ครับคุณพ่อ”

    รอพ่อเคลียร์กับแม่ก่อนนะลูก แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกัน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว