ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.9 ห่างเหิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2563 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.9 ห่างเหิน
แบบอักษร

เดม่อนพยุงมาเวอริคออกมาขึ้นรถและพากลับบ้านไป

...

...

นี่ก็ผ่านมาแล้วที่เจนนิสไม่ได้พบหน้ามาเฟียหนุ่มยิ่งไม่ได้พบไม่ได้เจอก็ยิ่งไม่มีสมาธิทำงาน

'ตึ้ดดดด ตึ้ดดด" เสียงมือถือดังขึ้นหญิงสาวรีบหยิบขึ้นมาดูเบอร์ด้วยความดีใจแต่กับไม่ใช่เบอร์ที่คิดถึง

"สวัสดีค่ะ เจนนิสพูดค่ะ" นางแบบสาวกดรับแล้วพูดตอบด้วยภาษาสากล

"หวัดดีเจน ผมพาแพรวกับลูกมาเที่ยวอยากเจอคุณวันนี้ว่างไหม? ค่ำๆมาทานข้าวกัน" เสียงของธราธรดังขึ้นจากปลายสาย

"อ้าว คุณต่อเองเหรอเจนก็นึกว่าฝรั่งที่ไหนโทรมาจีบ ฮ่าๆๆๆ" หญิงสาวแกล้งกลบเกลื่อนความหว้าเหว่ในใจ

"งั้นพรุ่งนี้หนึ่งทุ่มเจอกันที่โรงแรม Wellet นะผมพักอยู่ที่นี่" ธราธรนัดแนะเสร็จสรรพ

...

...

@โรงแรม Wellet

ธราธร แพรววา และน้องพลอย (ด.ญ.พลอยไพลิน) นั่งรอเจ้าบ้านอยู่ที่ห้องอาหารของโรงแรมตามที่หมายไม่นานร่างระหงก็เดินเข้ามานั่ง

"หวัดดีค่ะคุณต่อ หวัดดีน้องแพรว/น้องพลอย แล้วก็น้องงงง น้องอะไรน๊าาาที่อยู่ในท้อง" เจนนิสทักทายสามคนพ่อแม่ลูก

"หวัดดีเจน/สวัสดีค่ะพี่เจน/สวัสดีค่ะคุณป้า"

"มากันนานแล้วเหรอคะ ขอโทษด้วยที่เจนมาสาย"

"ไม่หรอกน้องพลอยเค้าหิวหนะ ก็เลยพาลงมาหาออเดิร์ฟทานเล่นก่อน แล้วคุณเป็นไงบ้างอ่ะอยู่ที่นี่สบายดีรึเปล่า?" ธราธรถามไถ่สาระทุกข์สุบดิบ

"ก็ดีค่ะ แรกๆก็อาจจะปรับตัวยากหน่อย แต่ทำงานที่นี่ก็ตรงต่อเวลาดีทุกคนเนี้ยบมาก"

"แพรวเห็นนะคะพี่เจนได้เดินชุดฟินาเล่ด้วย สวยสง่ามากเลยรู้ไหมคะที่เมืองไทยเป็นข่าวดังมากกกก" แพรวาเสริม

"ขนาดนั้นเลยเหรอ น้องแพรวฮ่าาา แล้วนี่ท้องได้กี่เดือนแล้วค่ะ หายแพ้แล้วเหรอคุณต่อถึงพามาไกลขนาดนี้"

"4-5เดือนแล้วค่ะ หายแพ้แล้วแต่เหนื่อยง่ายมากกว่า" แพรวาบอกพลางลูบท้องเบาๆ

"คนนี้ผู้หญิงหรือว่าผู้ชายคะ?"

"ก็ต้องผู้ชายสิผมนี่ตั้งใจทำสุดๆ ฮ่าาาา" ธราธรชิงตอบทำเอาคนท้องป่องที่นั่งอยู่ข้างๆเขินจนหน้าแดง

"พี่ต่ออ่ะ ไม่เอาไม่คุยแล้วสั่งอาหารทานกันดีกว่าลูกๆหิวแล้วค่ะ"

ทั้งสี่นั่งทานอาหารจนอิ่มแพรวาก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนกับลูก ธราธรจึงชวนเจนนิสออกไปนั่งดื่มฟังเพลงกัน

...

@ผับอีวาน

ร่างแกร่งนั่งดื่มอยู่ที่เค้าท์เตอร์บาร์มุมเดิมมาเฟียหนุ่มครอบครองเก้าอี้ตัวนี้มาเป็นเวลาหลายวันแล้วสายตาคมก็เหลือบมองไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินเข้ามานั่งที่โซฟา เขาช่างคุ้นหน้ากับสาวสวยคนนั้น 'เฮ่อออ บ้าจริงมองเห็นใครก็เป็นหน้าเธอไปหมด' มาเวอริคส่ายหัวให้กับตัวเองเบาๆ

เจนนิสกับธราธรนั่งคุยกันถามไถ่ไปเรื่อยตามประสาเพื่อน แต่ท่าทางของหญิงสาวที่ดูใจลอยทำให้ธราธรต้องสะกิดเรียกอยู่บ่อยๆ

"เจนนนน คุณเป็นอะไรรึเปล่า? คิดถึงใครอยู่เหรอ"

"ปะ ป่ะเปล่าซะหน่อยคุณต่ออ่ะ เจนแค่นึกอะไรเพลินๆเท่านั้นเอง"

"คุณมีอะไรไม่สบายใจรึเปล่าคุยกับผมได้นะ" ธราธรกดเสียงต่ำอย่างรู้ทัน

"เฮ่อออ เบื่อคนรู้ทัน" เจนนิสถอนหายใจออกมายาวๆ "ก็มีคนมาจีบแต่เจนปฏิเสธเค้าไปแล้วละ"

"ปฏิเสธเค้าไปแต่มานั่งหงอยอยู่อย่างงี้เนี้ยนะ เจนนน"

"ก็เจนไม่แน่ใจหนิ เจนกลัวเจนเข็ดขยาดกับความรักตั้งแต่เรื่องของพิมพ์ดาวไม่หาย"

"โธ่ เจนที่พิมพ์ดาวเธอต้องเป็นอย่างนั่นมันไม่เกี่ยวกับความรักเลย มันเป็นเพราะเธอต้องการเอาชนะต่างหากละ คุณควรให้โอกาสกับตัวเองนะความรักมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คุณคิด" ธราธรให้คำแนะนำ "แล้วที่ใจลอยอยู่อย่างนี้ผมว่าคุณก็ชอบเค้าใช่ไหม?"

"ก็ใช่ แต่เค้าคงไม่สนใจเจนแล้วละคนอย่างเค้านะมีผู้หญิงมากมายที่พร้อมจะให้เค้ารักแค่เจนปฏิเสธเค้าไปคนเดียวเค้าก็คงกลับไปหาผู้หญิงของเค้าแล้ว" เจนนิสบอกพร้อมกับกระดกแก้วน้ำสีอำพันลงคอ "น้องขออีกแก้ว" แล้วเรียกพนักงานเสิร์ฟ

"เบาๆเจนเดี๋ยวก็เมาตายพอดี"

"เจนไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" เจนนิสลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพาหุ่นสวยเดินมุ่งหน้าไปห้องน้ำ

"อุ๊ย! Sorry!" ร่างบางเดินชนเข้ากับอกแกร่งของใครซักคนแหงนหน้าขึ้นไปมองสบตาเต้าของลำแขนแกร่งที่โอบรับไว้ไม่ให้เธอล้ม "คุณณณ มาเวอริค"

"ไง? ตกใจมากเหรอที่เจอผม" คำถามแสนห่างเหินถูกสาดเข้าใส่หญิงสาวถือเป็นคำทักทายแรกในรอบหลายวันที่ไม่ได้พบกัน "ที่แท้ก็คุณจริงๆด้วยตอนแรกผมนึกว่าผมคิดถึงคุณจนตาฝาดซะอีก"

"ค่ะ ฉันดีใจนะที่ได้เจอคุณอีก" เจนนิสยิ้มหวานหัวใจเต้นแรง ด้วยความคิดถึง

"คุณแม็คขาาาา ไปกันรึยังค่ะ" หญิงสาวผมบรอนด์ออกมาจากห้องน้ำเกาะคล้องแขนของมาเฟียหนุ่ม

"ไปสิครับผมขักจะอดใจไม่ไหวแล้ว จุ๊บ" มาเวอริคหันไปบอกกับสาวสวยคนนั้นแล้วจูบแก้มไปหนึ่งที

หัวใจดวงน้อยของเจนนิสที่ยืนมองภาพบาดตาเจ็บหน่วงขึ้นมาทันใด เหมือนกับว่ามีใครมาควักมันออกไปจากอก

"เราต้องขอตัวก่อนนะครับ คุณเจนนิสยินดีที่ได้พบกัน" มาเวอริคหันกลับมาบอกหญิงสาวด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

"ค่ะ เช่นกันค่ะ" (╥_╥) หญิงสาวยิ้มตอบแต่ทำไมในใจมันถึงอยากจะร้องไห้

เจนนิสเดินมาที่โต๊ะมีธราธรนั่งรออยู่ กระดกแก้วเหล้าเข้าปากทันทีที่มาถึง

"เป็นอะไรไปรึเปล่าเจนตาแดงๆ" ธราธรถามอย่างเป็นห่วง

"เจนอยากกลับแล้วคุณต่อเรากลับกันเถอะค่ะ" เจนนิสชวนธราธรกลับเพราะถ้าหากอยู่ต่อไปเธอคงต้องเมาปริ้นกว่านี้แน่

 

~♥~~♥~~♥~

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว