ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep 43 [muramuro (ตอนพิเศษ)]

ชื่อตอน : ep 43 [muramuro (ตอนพิเศษ)]

คำค้น : muramuro nc

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 177

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2563 00:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep 43 [muramuro (ตอนพิเศษ)]
แบบอักษร

#ผลของการแกล้งมากไป

 

 

นี่ก็ผ่านมาสองปีแล้ว ที่เหล่าเพื่อนๆทั้งห้าคนของเขาได้มีครอบครัวเป็นของตัวเอง ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นยังไงบ้าง แต่สำหรับมุราซากิบาระ อัตสึชิ เขาหงุดหงิดมาก ถ้าถามว่าเพราะอะไรน่ะเหรอ...

 

 

"แหม...ไม่คิดเลยนะครับว่าท่านประธานจะทั้งเด็กแล้วก็สวยแบบนี้น่ะ"

 

"ชมกันเกินไปแล้วครับ อีกอย่าง...ผมไม่ใช่เด็กสักหน่อย ปีนี้ผมก็ 25 แล้วนะครับ^^"

 

 

...ก็เพราะภรรยาของเขาวันๆเอาแต่นั่งดื่มกับลูกค้าผู้ชายน่ะสิ!!!

 

 

"ทัตจิน!"

 

"อ้าว...อัตสึชิ? มาได้ยังไงเนี่ย..."คนโดนทักไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อยที่จู่ๆคุณสามีที่ควรอยู่ที่บ้านกลับมาอยู่ตรงหน้าเขา แถมเจ้าตัวยังชูแก้วไวน์ขึ้นอย่างเชิญชวนอีก"มาดื่มด้วยกันไหม?"

 

"ไม่"

 

"เอ่อ...เขาเป็นใครเหรอครับ?"

 

"อ่า ผมนี่แย่จัง ลืมทักทายให้คุณรู้จักได้ยังไงเนี่ย"เจ้าตัววางแก้วไวน์ลงก่อนจะลุกไปควงแขนร่างสูงที่ตอนนี้ยืนจ้องเขาเขม็งชนิดที่ว่าถ้าไปสะกิดเขาอีกนิดเดียวก็อาจจะระเบิดออกมาก็ได้"เขาชื่อมุราซากิบาระ อัตสึชิ ครับ...เป็นสามีของผมเอง^^"

 

"ส...สามี?"

 

"กลับ"มือหนาคว้าข้อมือทัตสึยะออกไปทันทีโดยไม่สนว่าบุคคลที่สามจะรู้สึกยังไง

 

"ไว้มาดื่มกันใหม่นะครับ~"ทัตสึยะยังไม่วายโบกมือลาให้กับเจ้าบ้านั่น

 

 

น่าโมโห!!!

 

 

 

 

คฤหาสน์

ห้องนอน

 

 

ฟุบ!

 

 

ร่างบางถูกเหวียงลงกับเตียง แต่เจ้าตัวก็รีบลุกขึ้นนั่งทันทีก่อนจะเปิดสนทนาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

 

 

"ใจร้ายจังอัตสึชิ นี่แขนฉันเจ็บหมดแล้วนะ"ว่าพลางบีบนวดข้อมือตัวเองเบาๆ คิ้วเรียวขมวดแสร้งให้รู้ว่าเจ็บมากแค่ไหน

 

"แล้วทีนายล่ะ ปั่นหัวฉันทุกวันแบบนี้คงสนุกมากสินะ"

 

"ลูกค้าแค่ชวนไปดื่มเอง นายอย่าคิดมากสิ"เจ้าตัวยักไหล่เป็นเชิงเรื่องปกติ ก่อนจะยิ้มอย่างนึกสนุกและคว้าเนคไทคนตัวสูงให้อีกฝ่ายก้มลงมาจนปลายจมูกพวกเขาชนกัน"มาคิดเรื่องต่อจากนี้กันดีกว่า"

 

 

ลิ้นเรียวเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองก่อนจะเปลี่ยนเป็นริมฝีปากอีกฝ่าย เพียงแค่แตะเพียงนิดเดียว ร่างสูงก็กดจูบลงอย่างหนักหน่วงตามแรงอารมณ์จนทั้งสองคนลงไปกองลงบนเตียง แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้สนใจ ต่างฝ่ายต่างปลดกระดุมให้กันและกัน ปล่อยให้แรงอารมณ์ทำตามสัญชาตญาณของมันอยู่อย่างนั้น

 

 

ก็อกๆๆ...

 

 

กึก

 

 

เสียงเคาะประตูทำเอาทั้งคู่ชะงัก เพราะรู้ดีว่าคนที่สามารถเคาะประตูในเวลาแบบนี้ได้โดยไม่รู้เรื่องรู้ราวได้มีเพียงคนเดียว

 

 

"ป๊า ม๊า นอนยังฮะ"

 

 

โชคดีที่แค่ปลดระดุมกัน ทั้งสองคนรีบติดกระดุมเข้าเหมือนเดิม อัตสึชิที่ติดเสร็จคนแรกจึงเดินไปเปิดประตูรับ

 

 

"ริวจิน...ยังไม่นอนเหรอ?"

 

"ผมนอนไม่หลับอะ ป๊าเล่านิทานให้ผมฟังหน่อยสิฮะ นะๆๆ"เจ้าตัวเล็กว่าพลางชูนิทานเล่มโปรดของเขาขึ้นมา

 

 

ถึงมันจะผ่านไปสองปีแล้วแต่เจ้าลูกคนนี้ก็ดูไม่โตขึ้นเอาซะเลย นอนไม่หลับที่ไรต้องให้เล่านิทานให้ฟังทุกที แต่ตอนนี้ก็ถือว่าเพลาลงมาบ้างแล้ว นานๆทีจะนอนไม่หลับ

 

 

ร่างสูงลากสายตามองคนในห้องก่อนจะพยักหน้าให้เจ้าตัวเล็ก"ได้สิ เดี๋ยวป๊าเล่าให้ฟัง"

 

"เย่!! รักป๊าที่สุด!"อัตสึชิอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา

 

"ฉันจะไปนอนห้องริวจิ"เจ้าตัวพูดแค่นั้นประตูก็ถูกปิดใส่ร่างบางทันที

 

"...เฮ้อ"มือเรียวเสยผมที่ปิดตาข้างซ้ายของเขาขึ้นก่อนจะเอนหงายลงไปนอนกับเตียงตามเดิม"เราแกล้งมากไปรึเปล่านะ..."

 

 

ที่จริงเรื่องที่ลูกค้าชวนเขาดื่มเขาจะปฏิเสธก็ได้ ใจนึงก็อยากทำความรู้จักให้มากขึ้น แต่เหตุผลจริงๆน่ะคืออยากดูคุณสามีของเขาหึงต่างหาก แล้วปรากฏว่าปฏิกิริยาก็ออกมาดีซะจนเขาอยากแกล้งอีกเรื่อยๆ

 

 

"...พรุ่งนี้จะหายโกรธรึเปล่านะ"

 

 

 

 

หลายวันต่อมา

ตั้งแต่วันที่ร่างสูงโกรธเขาวันนั้น จนตอนนี้ก็ยังไม่ได้คุยกันเลย ถ้าให้พูดตามตรงก็คือร่างสูงเมินเขาต่างหาก ชวนคุยก็แล้ว ปฏิเสธลูกค้าที่ชวนดื่มก็แล้ว ก็ยังคงเมินเขาไม่หยุด แถมไม่นอนด้วยกันอีกเลยตั้งแต่วันนั้น เขาเอาแต่นอนกับริวจิจนเขาไม่รู้ว่าจะง้อตอนไหน...จะพูดว่านี่เป็นเรื่องเครียดที่สุดตั้งแต่แต่งงานมาเลยก็ว่าได้

 

 

'หรือว่า...เขาจะเกลียดเราแล้ว' 

 

 

"อ้าวๆ ราชินีของเราเป็นอะไรเหรอครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"มิบุจิเอ่ยแซวทำให้คนโดนทักต้องหันไปตามเสียง

 

"แหม...แซวเก่งจังนะ"

 

"เรื่องปกติน่ะครับ ว่าแต่...ทะเลาะอะไรกันเหรอครับ? ผมสังเกตมาหลายวันแล้ว ดูพวกคุณไม่คุยกันเลย"

 

"ไม่ใช่ไม่คุย แต่เขาไม่คุยกับฉันต่างหาก"ว่าแล้วก็ถอนหายใจ ยิ่งนึกตอนอัตสึชิเมินเขาหลายวันมานี้ก็ทำเอาเขาคิดหนัก

 

"ก็คุณหาเรื่องใส่ตัวเองนี่หน่า...ทำไงได้ล่ะ"แหม...ซ้ำเติมเก่งจริงๆ

 

"ฉันว่าวันนี้จะไปหาอัตสึชิที่บริษัท"

 

"อย่าดีกว่า เห็นแบบนี้อัตสึจังก็แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวเวลาอยู่บริษัทนะ ไปก็มีแต่คุยเรื่องงานไม่ก็โดนเมินนั่นล่ะ"

 

"แล้วฉันควรทำยังไงดีล่ะ"

 

"อืม...ผมว่า ผมพอช่วยคุณได้อยู่นะ"

 

 

 

 

[อัตสึชิ] 

 

"ฉันขออยู่คนเดียวสักพักนะ"ผมบอกเลขาก่อนจะยื่นเอกสารที่เซ็นแล้วให้

 

"ครับ"

 

 

นี่ก็หลายวันแล้วที่ผมเมินทัตจิน ถ้าพูดว่าโกรธไหม? ก็แน่อยู่แล้ว แต่อีกนัยก็อยากจะดัดนิสัยขี้แกล้งของทัตจินเหมือนกัน

 

 

คนอะไร...ยั่วเรื่องบนเตียงเก่งยังไม่พอ ยั่วโมโหเก่งยิ่งกว่า 

 

 

ผมรู้ว่าที่ทัตจินยอมไปดื่มกับพวกลูกค้าเพื่อยั่วโมโหผม แล้วมันก็ได้ผลจริงๆ...ใครอยากให้ภรรยาตัวเองไปนั่งดื่มกับผู้ชายอื่นกันล่ะ? ผมคนนึงล่ะที่ไม่ชอบ

 

 

แต่หลายวันมานี้ ทัตจินก็ดูสำนึกผิดแล้วนะ เดี๋ยวนี้ก็ไม่เห็นไปดื่มกับลูกค้าที่ไหนแล้วด้วย คืนนี้ยอมคืนดีด้วยดีไหมนะ...

 

 

ติ๊ด~ ติ๊ด~

 

 

...มิยุจิน?

 

 

"มีอะไร"

 

[ป๊า~]

 

"...ริวจิน?"

 

[วันนี้พี่มิบุจิจะพาผมไปบ้านใหญ่ด้วยแหละ!]บ้านใหญ่?

 

"ทำไมมิบุจินถึงให้ริวจินไปบ้านใหญ่ล่ะ?"

 

[ไม่รู้ฮะ พี่มิบุจิบอกให้ผมโทรมาขออนุญาตป๊าดูอะ ได้ปะครับ น้าา~]

 

"ได้สิครับ จะไปตอนไหนเหรอ?"

 

[ป๊าอนุญาตผมก็ไปเลยฮะ!]

 

"เหรอ...แล้วม๊าไปด้วยไหม?"

 

[ไม่ฮะ ผมไปคนเดียว...ต้องให้ม๊าไปด้วยเหรอฮะ?]

 

"อ่า...ไม่ต้องก็ได้ ป๊าแค่ถามดูน่ะ"

 

[งั้นผมไปได้จริงๆใช่ไหมฮะ]

 

"ได้สิ...ป๊าทำงานก่อนนะ ไปบ้านใหญ่ก็อย่าซนล่ะ"

 

[รับทราบฮะ!]

 

 

...แปลกจริงๆที่จู่ๆมิบุจินจะพาริวจินไปบ้านใหญ่ เพราะตามหลักต้องให้ริวจินอยากไปถึงจะไป

 

 

"หรือว่า...รู้เรื่องที่เราทะเลาะกับทัตจินแล้ว"

 

 

แต่ก็ดีเหมือนกัน จะได้เคลียรกับทัตจินได้ง่ายๆ คราวที่แล้วที่ริวจินมาเคาะประตูก็ทำผมหมดอารมณ์ไม่น้อยแต่อีกนัยมันก็ดีเพราะทุกครั้งที่ผมโมโหเรื่องนี้ ทัตจินก็จะง้อผมด้วยเรื่องบนเตียงเสมอแถมได้ผลเสียด้วย พอได้ลองเมินดูแบบนี้ก็ดีเจ้าตัวจะได้สำนึกขึ้นมาบ้าง

 

 

ติ๊ดๆ

 

 

ข้อความจากทัตจิน?

 

 

'ฉันไม่รู้ว่านายจะรับโทรศัพท์ฉันไหมเลยส่งข้อความมาบอกแทน...ฉันจะบอกว่านายทานอาหารจากข้างนอกมาเลยนะ วันนี้ฉันคงไม่มีเวลาทำให้ ไม่ต้องรีบกลับล่ะ

ทัตสึยะ' 

 

 

คิ้วผมกระตุกตรงคำว่า'ไม่ต้องรีบกลับ' นี่แหละ ทำไม? มีอะไรที่นอกเหนือจากทำอาหารให้ผมอีกรึไง หรือว่า...ไปดื่มกับลูกค้าอีกแล้ว!? หึ คิดว่าจะได้ไปรึไง อย่าหวังเลยทัตจิน!

 

 

คลืน...

 

 

คิดได้ดังนั้นผมก็ลุกจากที่นั่งทันที

 

 

 

 

คฤหาสน์

นี่ก็เพิ่งหัวค่ำเอง ถ้าเป็นเวลานี้ทัตจินยังคงอยู่ในบ้าน ผมมองไปรอบๆห้องรับแขก ไฟยังคงเปิดครบ เพราะถ้าทัตจินไม่อยู่ ห้องรับแขกจะเข้าระบบไฟสำรอง แต่ถ้าแบบนี้ทัตจินยังอยู่ในบ้านสินะ

 

 

แคว้ง!

 

 

"อ่า...แย่จริง"

 

"...?"เสียงของบางอย่างตกกับเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากในครัวทำให้จากที่เท้าของผมจะขึ้นห้องต้องเปลี่ยนทิศทางทันที

 

 

เมื่อถึงหน้าห้องครัว ผมเจอแผ่นหลังบางที่กำลังก้มทำความสะอาดบางอย่างบนพื้นจนไม่รู้ตัวสักนิดว่าผมยืนอยู่ตรงนี้ ตอนนี้ทัตจินอยู่ในชุดเสื้อเชิตสีขาวแขนยาวกับกางเกงสแล็คสีดำ กลิ่นหอมหวานๆทำให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังทำขนมอะไรสักอย่าง

 

 

แปลก...แปลกมาก

 

 

ทัตจินเป็นคนที่ค่อนข้างรักสะอาดยิ่งการแต่งตัวยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตามหลักเวลาทำเข้าครัวเสื้อแขนยาวแบบนั้นเขาจะต้องพับขึ้นจนถึงศอกแต่คราวนี้กลับไม่พับ แถมผ้ากันเปื้อนก็ไม่ใส่...หมายความว่าไงกัน?

 

 

"เฮ้อ..."เสียงทุ้มหวานถอนหายใจอีกครั้งเมื่อทำความสะอาดเสร็จ

 

"ทัตจิน"

 

"...!!!"

 

"...?"ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น...

 

"อ...อัตสึชิ ทำไมกลับเร็วล่ะ"

 

"..."ผมกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่กลับสะดุดตากับของที่ทัตจินทำค้างไว้เสียก่อน"...นี่คือ?"

 

"อ่า..."ร่างบางใช้มือดันมัน

ให้หลบหลังเจ้าตัว"โทษที...ยังไม่เสร็จน่ะ นายออกไปก่อนเถอะ"

 

"ทำไม? ฉันดูไม่ได้?"

 

"มันก็ได้...แต่ฉันแค่..."

 

"ถอยไป"ผมไม่อยากฟังคำแก้ตัวใดๆของคนตรงหน้าอีกจึงดันทัตจินออก จนได้เห็นอุปกรณ์ทำขนมที่ดูเลอะเทอะผิดปกติจนผมต้องขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

 

"เฮ้อ..."มือเรียวเสยผมขึ้นจนเผยให้เห็นตาข้างซ้ายที่ส่วนใหญ่มักจะถูกผมปิดอยู่"ฉันแค่ไม่มีสมาธิน่ะ"

 

"ทำไม?"

 

"ยังจะมาถามอีก ก็เพราะนายนั่นแหละ"ร่างบางกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวก่อนจะหัวเราะเหมือนกำลังขำตัวเอง"ในเมื่อนายมาแล้ว งั้นก็ช่างเถอะ"

 

ผมมองแขนเรียวเล็กภายใต้เสื้อเชิตตัวบางที่ค่อยๆโอบรอบคอผม"ค่อยกลับมาทำก็ได้"

 

 

ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่า แววตาของทัตจินทั้งเศร้าและจริงจังในเวลาเดียวกัน ผมลากสายตามองสิ่งที่ทัตจินกำลังทำค้างไว้ก่อนจะแค้นหัวเราะออกมา

 

 

"ไม่ต้องทำแล้ว"

 

 

 

 

[ทัตสึยะ] 

 

ผมมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา แต่ไม่นานก็ริมฝีปากของผมก็ค่อยๆยิ้มออกมาแม้มันจะยากลำบากมากก็ตาม...

 

 

"งั้นเหรอ ถ้านายต้องการแบบนั้น...ฉันไม่ทำแล้วก็ได้...อ๊ะ"

 

 

พรึ่บ!

 

 

เคร้ง!

 

 

แคว้ก!!!

 

 

จู่ๆผมก็ถูกยกให้นั่งบนเคาเตอร์ครัวอย่างไม่เบาแรงจนอุปกรณ์บางอย่างตกลงพื้น เมื่อผมรู้สึกตัวอีกทีก็ถูกมือหนาฉีกเสื้อเชิตจนขาด...ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนผมตั้งตัวไม่ทัน

 

 

"น...นายทำอะไร"

 

"ไม่ต้องทำ...แต่จะกินเลยต่างหาก"

 

"เอ๊ะ? อ๊ะ..."ช็อกโกแลตที่ผมละลายทิ้งไว้จนเกือบเย็นถูกมือหนาคว้ามันขึ้นมา ความรู้สึกของเหลวอุ่นๆที่ไหลลงมาตามลำตัวทำให้รู้ว่าช็อกโกแลตนั่นมาอยู่บนตัวผมเรียบร้อยแล้ว...

 

 

"คิดซะว่านี่คือบทลงโทษก็แล้วกัน"

 

"อึก..."ลิ้นร้อนของผมทำการโลมเลียช็อกโกแลตบนหน้าท้องขาวอย่างช้าๆ ร่างกายผมเริ่มสั่นเล็กน้อย ลิ้นร้อนลากตั้งแต่หน้าท้องขาวขึ้นมาจนถึงยอดดอกสีสวยทำเอาร่างกายผมกระตุกเบาๆแต่ก็ยังคงเก็บเสียงเอาไว้

 

 

ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังสนุกกับส่วนบนอยู่นั้น มืออีกข้างก็ทำการปลดกางเกงสแล็คของผมออกอย่างชำนาญและดึงมันลงพร้อมกางเกงชั้นในลงไปกองกับพื้น มือทั้งสองข้างของผมยกมือขึ้นขยำผมของอัตสึชิเบาๆเพื่อระบายอารมณ์ ปลายลิ้นร้อนเริ่มลากขึ้นจนถึงศอกคอขาวทำให้ผมหดคอลงเล็กน้อย

 

 

"อ...อัตสึชิ...อื้อ"

 

 

อา...ผมมีอารมณ์แล้ว บ้าจริง

 

 

"ไหลถึงนี่แล้วเหรอเนี่ย..."เสียงทุ้มจงใจพึมพำให้ผมได้ยิน ทำให้ผมต้องก้มมองตัวเองว่าตอนนี้ช็อกโกแลตตอนนี้ไหลเข้าไปถึงส่วนนั้นแล้ว เขาไม่รอช้ารีบล้วงมือเข้าไปและกำมันแน่นเล่นทำเอาตัวผมสั่นขึ้นมาอีกครั้ง

 

"พ...พอเถอะอัตสึชิ ฮื้อ"

 

 

ร่างสูงย่อตัวลงนั่ง พร้อมกับจับให้ขาทั้งสองข้างของผมให้พาดไหล่ของเขา ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัว ลิ้นร้อนก็เริ่มทำการเลียมันตั้งแต่ส่วนโคนจนถึงปลายส่วน และอมมันเข้าไปจนหมดโดยที่ไม่ได้ดูดดุนอะไร เพียงแค่ต้องการเลียคราบช็อกโกแลตออกเท่านั้น การที่กระทำแบบนี้ทำให้ส่วนนั้นเริ่มกระตุกจนผมรู้สึกอึดอัด

 

 

"อยากเสร็จเหรอทัตจิน"อัตสึชิเงยหน้าถามด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย ผมได้แต่พยักหน้าตอบกลับไปอย่างช่วยไม่ได้ อต่อีกฝ่ายกลับถามผมกลับด้วยสีหน้าหน้าตาย"แล้วต้องทำยังไงล่ะ?"

 

 

ผมเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็หน้าขึ้นสีเรื่อยๆเพราะรู้ว่าหมายถึงอะไร ผมลงจากเคาน์เตอร์อย่างรู้หน้าที่ก่อนจะค่อยๆคุกเข่าลงตรงหน้าร่างสูง ผมยกมือขึ้นปลดเข็มขัดคนตรงหน้าออกก่อนจะรูดซิบกางเกงลง จนมีบางอย่างที่ใหญ่และยาวกำลังตื่นตัวออกมาจากกางเกง

 

 

"...ต่อสิ"เสียงทุ้มเอ่ยสั่งผมอีกครั้งเมื่อผมมีท่าทีเงียบลง

 

"อึก..."ผมกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับท่อนเนื้อที่เริ่มแข็งตัวของอีกฝ่ายมาประคองไว้เพราะมันใหญ่มากซะจนมือเดียวคงไม่อยู่ ความร้อนของมันทำเอาใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อจินตนาการว่าถ้ามันใส่เข้ามามันจะทำเอาผมบ้าคลั่งแค่ไหน ปลายลิ้นของผมเริ่มแตะส่วนปลายเพื่อเลียน้ำใสๆที่เริ่มซึมออกมาก่อนจะค่อยๆอมส่วนหัวไว้เบาๆ

 

 

ภายในปากค่อยๆเลียมันอย่างช้าๆเหมือนกำลังอมไอศกรีมรสโปรดที่ไม่อยากให้มันหมด เมื่อเลียส่วนหัวจนแฉะแล้วผมก็เปลี่ยนมาเริ่มตรงโคนแทน ทันทีที่ปลายลิ้นผมแตะส่วนโคนมันก็ขยายขึ้นเหมือนต้องการที่จะปลดปล่อย นี่ก็หลายวันแล้วที่เราไม่ได้มีอะไรกัน น้ำของมันต้องเยอะแน่ๆ

 

 

อ่า...อยากให้ใส่เข้ามาเร็วๆจัง

 

 

เมื่อเลียมันจนแฉะทั้งลำแล้วผมก็เปลี่ยนมาอมส่วนหัวอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมอมมันเข้าไปลึกกว่าเดิมจนเกือบสุดและเริ่มขยับมันเข้าออกตามจังหวะโดยใช้มือช่วยในส่วนที่ผมไม่สามารถอมเข้าไปได้ด้วย

 

 

อาจจะเพราะเราห่างเรื่องนี้กันมาหลายวันแล้วก็ได้ผมถึงกระหายมันขนาดนี้...

 

 

หมับ...

 

 

มือหนาเอื้อมมาจับหัวผมและเริ่มขยับมันด้วยตัวเองซึ่งผมก็ไม่ได้ขัดอะไร ปล่อยให้เขาขยับตามใจ

 

 

"อื้อ..!!"จังหวะที่คนตัวสูงจะถึงฝั่งผมโดนกดหัวจนสิ่งนั้นกระแทกเข้ามาสุดความยาวลึกลงมาถึงคอจนแสบคอไปหมด แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีจะหยุดมันเลย เขากระแทกมันเข้าออกอย่างบ้าคลั่งเหมือนต้องการจะลงโทษผมอย่างที่เขาพูดจริงๆ 

 

 

พรวด!

 

 

"อึกก...!!"บางอย่างแตกออกมาเต็มในปากและคำคอของผมแต่ถึงจะอย่างนั้นอัตสึชิก็ยังไม่ถอนมันออกมา

 

"กลืนมันลงไป"

 

"อึก..."ผมก็อยากจะกลืนมันนะ แต่มันยากมากเลย

 

 

แหมะ...

 

 

น้ำสีขาวขุ่นที่ผมไม่สามารถกลืนมันลงไป ได้ไหลย้อนออกมาจนจากปากของผม อัตสึชิที่เห็นแบบนั้นก็ดึงมันออกจากปากผมทันที

 

 

"แค่กๆ...."สุดท้ายผมก็สำลักมันออกมาเต็มพื้น หัวผมเริ่มขาวโพลนไปหมด คอก็เริ่มแสบแล้วด้วย พอรู้สึกตัวอีกทีผมก็โดนรวบเอวให้ยืนขึ้นแล้วโดนดันให้หันหน้าเข้าทางเคาน์เตอร์ครัวอีกครั้ง

 

"ฉันสั่งว่ายังไง"

 

"ข...ขอโทษ"อ่า...เสียงผมแย่มาก

 

 

ชึบ...

 

 

"...!!!"เหมือนมีบางอย่างสอดเข้ามาในช่องทางด้านหลัง เหมือนเป็นนิ้วแต่ทำไมมันถึงทั้งอุ่นทั้งลื่นแบบนี้นะ...

 

 

ร...หรือว่า

 

 

"อัตสึชิ...ทำอะไร..."ผมพยายามดึงมือหนาออกแต่ก็โดนมือหนาอีกข้างกดท้ายทอยจนหน้าผมแนบกับเคาเตอร์

 

 

ไม่จริงหน่า...เขาเอาช็อตโกแลตแทนเจลล่อลื้นงั้นเหรอ!?

 

 

"อึก! อัตสึชิ...พอเถอะ...."นิ้วที่สามเริ่มแทรกเข้ามาควานภายในจนขาผมสั่นไปหมด เมื่อภายในเริ่มขยายตัวนิ้วทั้งสามจึงออกถอนออกมา

 

 

แหมะ...

 

 

"...!"เขากำลังเอาช็อกโกแลตที่เหลือเทลงมาจนมันไหลตามง้ามขาผมเต็มไปหมด 

 

 

แผล๊บ...

 

 

"อัตสึชิ หยุด...อึก"บ้าจริงเขาเลียมันแล้ว

 

 ไม่นานเหมือนมีบางอย่างสอดเข้ามาช่องทางด้านหลังอีกครั้ง มันทั้งลื้นทั้งแฉะกวาดอยู่ภายในเหมือนกำลังเลียขนมอย่างไงอย่างงั้น

 

 

"พอเถอะ...มันสกปรก อื้อ..."ผมฟุบหน้าลงอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าผมยันตัวขึ้นตอนนี้ผมยืนไม่อยู่แน่ๆ ผมยอมรับว่ามันรู้สึกดี แต่ทำแค่นี้ผมไม่เสร็จหรอก อัตสึชิก็รู้เรื่องนี้ดี เลยเอาเรื่องนี้มาลงโทษผมสินะ

 

 

พรึ่บ...

 

 

คนด้านหลังก้มตัวลงมาทับหลังผมเล็กน้อยจนลมหายใจร้อนๆรนอยู่ข้างหู แต่ตอนนี้ผมไม่มีแรงพอจะหันไปหาเขาหรอก แค่ยืนให้อยู่ยังจะไม่ไหวอยู่แล้ว

 

 

"อร่อยดีนะ"

 

"...นายมันบ้า"

 

"ฉันอารมณ์ดีแล้ว...อยากได้อะไรรึเปล่า"

 

"อึก..."เสียงกระซิบพร้อมกับลิ้นร้อนที่เลียตามใบหูทำให้ผมสั่นยิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกอึดอัดที่ไม่ได้ปลดปล่อยทำผมเริ่มหงุดหงิด"เลิกแกล้งได้แล้ว ใส่เข้ามาสักที!"

 

"หึ..."

 

 

เสียงหัวเราะในลำคอพร้อมกับร่างสูงที่ผละออกไปแล้ว มือหนาเริ่มจบแก้มก้นผมก่อนจะบีบมันเบาๆ

 

 

"งั้นไม่เกรงใจแล้วนะ"

 

 

สวบ!

 

 

"อ๊า!...อื้ออ"คนด้านหลังกระแทกเข้ามาสุดความยาวจนรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กระแทกเข้ามาในท้องจนจุกไปหมด ขาทั้งสองข้างผมสั่นแต่คนด้านหลังประคองสะโพกผมเอาไว้ ก่อนจะกระแทกเข้าออกจนผมแทบคลั่ง

 

"ดีรึเปล่าทัตจิน"

 

"อ๊ะ...ดี อึก!....ตรงนั้น"ผมพูดออกมาอย่างไม่อายปาก สะโพกเริ่มขยับรับแรงกระแทกหนักๆที่ส่งเข้ามา ความอุ่นจากช็อตโกแลตบวกกับความร้อนของแก่นกายภายในทำผมรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะละลายอย่างไงอย่างงั้น

 

 

ขาทั้งสองข้างของผมเริ่มหมดแรงเต็มที คนด้านหลังเหมือนจะรู้จึงจับผมให้นอนหงายบนเคาน์เตอร์โดยที่ช่องทางยังเชื่อมกันอยู่ การกระทำอันบ้าคลั่งยังคงมีอย่างต่อเนื่อง ยิ่งผมนอนหงายแบบนี้ด้วยแล้วยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ มือหนายกบั้นท้ายผมขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระแทกเข้ามาเต็มแรงจนผมหลุดเสียงครางดังไปทั่วห้อง หน้าท้องแบนราบของผมมีบางอย่างนูนขึ้นมาจนน่าตกใจ ทุกทีผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะเห็นชัดขนาดนี้ พอเห็นก็อดไม่ได้ที่จะลูบเบาๆจนรู้สึกถึงมันที่กำลังเข้าออกภายในร่างกายยิ่งได้สัมผัสก็ยิ่งตื่นเต้น

 

 

"อา...อยากให้นายเสร็จเร็วๆจัง"ลิ้นเรียวเลียริมฝีปากตัวเองเล็กน่อยอย่างนึกสนุก เพราะที่ผ่านมาอัตสึชิใส่ถุงยางมาตลอด น้อยครั้งที่จะปล่อยมันเข้ามา เพราะมันค่อยข้างทำความสะอาดยาก แต่ถ้าให้พูดผมชอบเขาให้ปล่อยเข้ามามากกว่า แค่เห็นความลึกที่กระแทกเข้ามาแล้ว ถ้าปล่อยน้ำอุ่นๆเข้ามาอีกล่ะก็คงรู้สึกดีไม่น้อย...

 

 

ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดของผมรึเปล่าทำให้สิ่งที่อยู่ภายในขยายขึ้นมาทันที มันทั้งอวบและคับแน่นไปหมด แต่มุมปากของผมก็ยังยกขึ้นอย่างพอใจก่อนจะโอบคว้าคอคนด้านบนลงมาจูบ รสช็อกโกแลตที่ยังคงติดอยู่ปลายลิ้นทำเอาเราทั้งสองคนเกือบเคลิ้มเลยทีเดียว

 

 

"อ่ะ...จะ...จะเสร็จ อื้อ"ผมผละออกได้ไม่เท่าไหร่ก็ถูกกดจูบลงมาอีกครั้ง ช่องทางด้านหลังถูกคุกคามอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนเสียงเคาเตอร์มันดังก้องไปทั่วห้อง ร่างผมกระตุกอย่างแรงหลายต่อหลายครั้งโดยมีมือหนาคอยกอดผมไว้ทำให้แต่ละครั้งที่กระแทกเข้ามาไม่มีแผ่วลงแม้แต่น้อย การกระทำทุกอย่างเกิดขึ้นโดนที่ปากเรายังไม่ผละออกจากกัน ผมกอดคออัตสึชิแน่นแมื่อไกล้ถึงฝั่งและไม่นานผมก็ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาพร้อมกับภายในที่มีบางอย่างกำลังฉีดเข้ามาในเวลาเดียวกัน มันทั้งอุ่นและเข้ามาลึกมากจนผมกระตุกเกร็งไปทั้งตัว

 

 

ความรู้สึกอุ่นวาบภายในทำผมทำผมส่งเสียงอื้ออึงเพราะปากเรายังไม่ผละออกจากกัน เมื่อคนด้านบนปล่อยมันออกมาจนหมดแล้วก็ค่อยๆผละริมฝีปากออกอย่างช้าๆ ผมหอบหายใจออกมาเบาๆ เพราะจูบเมื่อครู่มันนานมากจนลืมหายใจ แต่ไม่นานผมก็ต้องเปลี่ยนมาสนช่องทางด้านหลังแทน เพราะน้ำรักที่อยู่ในท้องผมเมื่อครู่เริ่มไหล่ย้อนออกมาเต็มไปหมด ผมเอื้อมมือไปสัมผัสช่องทางด้านหลังของตัวเองโดยยังมีแก่นกายคาอยู่ เมื่อยกขึ้นดูก็เห็นน้ำสีขาวขุ่นปนกับช็อกโกแลตก่อนหน้านี้

 

 

ผมไม่วายที่จะหาเรื่องยั่วยุใส่คนด้านบนโดยการเลียนิ้วที่เปื้อนเมื่อครู่อย่างไม่นึกรังเกียจโดยการกระทำของผมอยู่ในสายตาคนด้านบนตลอดเวลา ผมแอบเห็นอีกฝ่ายกลืนน้ำลายลงคอเหมือนกำลังอดกลั้นบางอย่าง แต่สุดท้ายผมก็เอ่ยบางอย่างออกไปทำให้อัตสึชิหมดความอดทนในที่สุด

 

 

"อร่อยดีนะ..."

 

 

 

 

วันต่อมา

"ข้อความ? ฉันไม่ได้ส่งข้อความอะไรไปหานายเลยนะ?"ผมขมวดคิ้วแน่น ผมเคยส่งข้อความที่ไหนกัน เมื่อวานตั้งแต่ออกไปซื้อวัตถุดิบทำขนมก็อยู่แต่ในครัวตลอด เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ..."แต่มิบุจิขอมือถือฉันโทรหานายนะ บอกว่าจะคุยเรื่องที่ริวจิไปบ้านใหญ่นะ"

 

"หื้ม...มิบุจิน!"

 

"แต่ก็ดีไม่ใช่เหรอ"ผมเปลี่ยนมานอนคว้ำยกมือขึ้นเท้าคาง"เขาก็ช่วยให้เราได้คืนดีกันหนิ"

 

"...มีอีกรึเปล่า"

 

"หืม?"

 

"ที่มิบุจินทำ มีแค่นี้เหรอ"

 

"อ่า...เรื่องให้ทำช็อคโกแลตก็ความคิดมิบุจินะ"

 

"ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ"เจ้าตัวเริ่มทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจ

 

"อย่าว่าเขาเลย ถ้าไม่ได้เขาฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง"

 

"หึ ถ้าทัตจินไม่เอาแต่ไปหาผู้ชายคนอื่น ฉันก็ไม่เป็นแบบนี้หรอก!"อ้าว...งอนอีกแล้ว

 

"เอาหน่า..."ผมคว้ามือหนามาถูกับแก้มตัวเองอย่างออดอ้อน"ต่อไปฉันจะไม่ไปแล้ว นอกซะจากจำเป็นจริงๆ...โอเคไหม"

 

"...อืม"

 

"วันนี้หยุดทำงานสักวันดีไหม...ไปเดตกันสักวัน^^"

 

"เอา!"ตัวผมถูกรวบไปกอดทันที"จะกอดไม่ปล่อยเลยคอยดู"

 

"ครับ ครับ..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[END]

 

#วันวาเลนไทน์

 

------------------------------

มาแล้วค้าบบบ

ในที่สุดเรื่องนี้ก็จบอย่างสมบูรณ์สักที5555 ขอโทษที่ให้รอนานนะคะะะ

เป็นคู่ที่เหมือนจะง่ายก็ไม่ง่ายเลยจริงๆ ผิดพลาดประการใดขอโทษด้วยนะคะ

ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่อ่านมาถึงจุดนี้จริงๆ ดีใจมากที่ยังมีคนรอเรื่องนี้อยู่ หวังว่าจะเจอทุกคนอีกในเรื่องอื่นๆด้วยนะคะ บ๊ายบายยยย

ความคิดเห็น