FNACHN

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียนายเถื่อน | 20

ชื่อตอน : เมียนายเถื่อน | 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2563 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียนายเถื่อน | 20
แบบอักษร

เมียนายเถื่อน | 20

 

 

 

 

“อยากขึ้นมั้ย” ผมถามร่างบางที่ตอนนี้แม่ง โครตจะน่าเอา อยากจะขอบคุณไอ้เหี้ยนั้นจริงๆที่มอมยาเมียผม จนผมได้ทำเมียเป็นเมีย ไม่งงใช่มั้ย 5555555

“ขึ้นไม่เป็น”

“เดี๋ยวสอน” ผมพูดจบก็พาร่างของเราทั้ง 2 มายังเตียง ผมนอนลงโดยมีร่างบางอยู่ด้านบน ทำทุกอย่างโดยที่แก่นกายความเป็นชายของผมยังอยู่ในกลางกายสาวของร่างบาง

“ขยับตัวขึ้น แบบนี้” ผมพูดพร้อมกับค่อยๆใช้มือบังคับยกตัวร่างบางขึ้น เพื่อเป็นการสอน

“ขึ้นลง แบบนั้น อ่าาาา” เรียกว่าเรียนรู้ไวนะครับ เมียผมนี่สุดยอด สอนแค่แปปๆก็ทำได้

“อ่าาาาา แบบนั้น ขยับเลย”

“อ๊ะ อ่าาาา อ๊ะ อ๊ะ เถื่อน เสียว อะ”

“อ่าาาส เสียวเหมือนกัน”

“หยุดทำไม เหนื่อยหรอ” ผมถามขึ้น ขณะที่ร่างบางหยุดพร้อมกับก้มตัวลงมาซบอกผม

“หรือเสร็จ”

“อื้ออออ เหนื่อบแล้วอะเถื่อน อยากนอนแล้ว”

“อ่อนว่ะ นอนไป กูทำเอง” พูดจบ ผมก็จับร่างบางนอนลงด้านล่าง ส่วนผมก็ขึ้นค่อม จับขาเรียว 2 ข้างเข้าหาตัวและพาดบ่า จากนั้นก็กระแทกรัวๆ

“อ๊ะ อ๊ะ อ่าาา อ๊ะ อ่าาา เถื่อน เสียว อาาาาาา”

“แน่นว่ะ แน่นชิบหาย ซี๊ดดดดก”

“อ่าาา เถื่อน อ๊ะ อ่าาา อ๊ะ อ่าาาา”

“ซี๊ดดดดดด ข้าว มึงแม่ง”

“บะ...เบาหน่อย เถื่อน ไม่ไหว”

“จะเสร็จอีกแล้วหรอวะ อ่อนจริงเมียกู”

“อ๊ะ อ๊ะ อ่าาาา”

 

 

ฉันตื่นขึ้นมาตอนเช้าในสภาพที่มีเถื่อนกอดอยู่ เรื่องราวเมื่อคืน ย้อนเข้ามาในหัว ตอนที่ฉันกับเถื่อน...

 

“สัญญามาว่า ถ้ากูทำมึงจะไม่โกรธ ไม่เกลียดกู”

“สัญญา”

“หวังว่าเช้ามา มึงจะจำคำพูดมึงได้นะ ข้าวเจ้า”

 

 

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ เถื่อน อ๊ะ บะ...เบาหน่อย”

“อ่าาาส์ แน่นชิบหาย”

“อ๊ะ อ่าาา เถื่อน อ่าาาาา อย่าหยุด”

 

“อ่าาา เถื่อน ท่านี้มันจุกอ่าาาาาา”

“อ๊ะ อ๊ะ อาาาาา”

“จุกทุกท่า ของกูมันใหญ่”

“อ๊ะ อ่าาาาา อ๊ะ อ่าาาาาา เถื่อน อ่าาาา”

 

บ้าจริง ไอ้เวรนั่น คงจะใส่อะไรให้ฉันกิน ฉันจึงมาจกในสภาพแบบนี้ แต่ฉันเลือกที่จะกินเอง ฉันโทษใครไม่ได้ ถามว่าเสียใจมั้ยกับสิ่งที่เกิดขึ้น เสียใจดิ เสียใจมาก แต่ในความเสียใจ ฉันก็ดีใจ ที่คนที่ฉันตื่นมาเจอคือ เถื่อน ไม่ใช่ ไอ้เวร นั่น ฉันยกแขนเถื่อนขึ้น พร้อมขยับตัวออก

“ลุกไหวรึไง” เถื่อนถามขึ้น

“ตะ...ตื่นแล้วหรอ” น้ำเสียงกะตุกกะตะของฉันพูดขึ้น

“ใจเย็นๆข้าว เดี๋ยวค่อยๆคุยกัน” เถื่อนพูดพร้อมลูบหัวฉันเบาๆ

“มึงมีอะไรสงสัยมั้ย” เถื่อนถามขึ้น ฉันส่ายหน้าเป็นการตอบ เพราะฉันจำได้ทุกอย่าง

“ดี เพราะถ้ามึงสงสัยกูก็กะจะทวนความจำเรื่องเมื่อคืนให้” เถื่อนพูด

“นี่” ฉันขึ้นเสียงพร้อมชี้หน้าเถื่อนอย่างคาดโทษ

“กูขอโทษ ที่ทำแบบนี้กับมึง ตอนมึงไม่มีสติ” เถื่อนพูดพร้อมจ้องหน้าฉันนิ่ง คำพูด แววตา ของเถื่อน มันบ่งบอกว่าเถื่อนพูดจริงและฉันรู้สึกได้

“จริงๆคือข้าวรู้ตัวอยู่ตลอด แต่มันฝืนไม่ได้ เพราะความต้องการมันมากกว่า” ฉันพูดบอกตามความรู้สึกของฉัน

“ไม่โกรธ ไม่เกลียดกูใช่มั้ย” เถื่อนถามต่ออีก

“ไม่โกรธ ไม่เกลียด เพราะถ้าไม่ใช่เถื่อน ก็คงต้องรู้สึกแย่มากๆ”

“ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ไม่โกรธ ไม่เกลียดกู” เถื่อนพูดพร้อมโผล่เข้ากอดฉันแน่น

“ปล่อยก่อน จะไปห้องน้ำ” ฉันพูดจบ เถื่อนก็ปล่อยกอด

“เดี๋ยวกูพาไป มึงลงไม่ไหวแน่” เถื่อนพูดพร้อมกับทำทีจะอุ้มฉัน

“ไม่ต้อง ไปเองได้หน่าาาา ไม่ได้เป็นง่อย” ฉันบอกพร้อมก้าวขาลงจากเตียง

ตุ้บ

“โอ้ยยยยยย” ฉันร้องออกมาทันที เมื่อขาแตะลงพื้นและฉันก็ล้มลงทันที เรี่ยวแรงที่ขามันหายไปหมด ไม่มีแม้แต่แรงขาที่จะยืน

“กูบอกแล้วว่าเดี๋ยวพาไป เป็นไงละ โดนเอาจนขาอ่อน” เถื่อนพูดด้วยท่าทางภูมิใจ

“หึ มันน่าภูมิใจมั้ยเถื่อน” ฉันถามอีกครั้ง

“รีบมาอุ้มสักที” จากนั้นเถื่อนก็อุ้มฉันเข้าห้องน้ำ พร้อมกับอุ้มพากลับมาที่เตียง

“นอนพักไป เดี๋ยวกูจะไปหาอะไรให้กิน ยังไงวันนี้มึงก็ลุกไม่ขึ้น” เถื่อนพูด

“เพราะใครละ ข้าวถึงไม่ขึ้น” ฉันพูดเอ็ดเถื่อน แลดูภูมิใจนักนะ

“ช่วยไม่ได้ว่ะ เมื่อคืนมึงทำตัวน่าเอาเอง” เถื่อนพูด

“นอนไป จะไปซื้อไรให้กิน” พูดจบ ก็คว้ากระเป๋าเงิน เดินออกจากห้องทันที

ฉันจึงได้แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ได้แต่แอบ งง ว่าฉันกับเถื่อนไปติดตามไอจีกันตอนไหน เห็นแค่แจ้งเตือนแล้ว ฝีมือเถื่อนแน่ๆ เลื่อนดูรูปในไอจีก็ไม่ได้มีอะไรมาก แต่ยอดคนติดตามนี่ไม่ใช่เล่นๆ ก็อย่างว่าแหละนะ หัวโจก เทคนิคชื่อดังที่สาวๆกรี๊ดกัน

“คิดอะไรอยู่ กูเรียกตั้งหลายรอบ” เถื่อนเดินเข้ามาพร้อมถุงโจ๊ก และ ถ้วย

“เถื่อนไม่กินหรอ” ฉันถามคนตรงหน้าที่แกะโจ๊กเถใส่ถ้วยให้ฉัน

“กูกินมึงอิ่มละ”

“แต่ถ้าให้กินอีก กูก็พร้อมนะ” เถื่อนพูดขึ้น พร้อมทั้งขยับมานั่งใกล้ฉัน

“นี่ ขยับไปห่างๆเลยนะ” ฉันพูด พร้อมดันเถื่อนออก เถื่อนขอบพูดเรื่องเมื่อคืน จนทำฉันอาย ไม่รู้หน้าตาอย่างเถื่อน ยังมียางอายเรื่องแบบนี้รึป่าว

“ทำเป็นรังเกียจ รังเกียจก็ผัวมึงอะ” เถื่อนพูดขึ้นอีกครั้ง

“ผัวเผออะไรกัน ไม่ได้อะไรทั้งนั้น” ฉันรีบตอบทันที

“ได้กันแล้ว กูก็ต้องเป็นผัวมึงสิ กูเป็นผัว มึงเป็นเมีย” ไม่มียางอายจริงๆผู้ชายคนนี้

“พอเลย ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว จะกินเนี่ย” ฉันพูดเปลี่ยนเรื่อง เพราะทนฟังเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว ก็ฉันเขิน ฉันอายนิ

 

“ย้ายมาอยู่ด้วยกันป่ะ ปล่อยห้องมึง แล้วย้ายมาอยู่ห้องกู” จากที่เงียบไปอยู่นาน เถื่อนก็พูดขึ้น ย้ายมาอยู่ด้วยกันงั้นหรอ

“ไม่ดีมั้ง อีกอย่าง ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย จะอยู่ด้วยกันได้ไง” ฉันพูดออกไป เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ ถ้าอยากเป็น ก็ต้องขอใหม่สิ ถึงจะข้ามขั้นมาแล้วก็เถอะ

“อะไร กูเคยขอไปกี่รอบแล้ว” เถื่อนพูดขึ้นอีกครั้ง เอาจริงกูหลายครั้งอยู่ แต่ตอนนั้นมันเร็วไปไง อีกอย่าง ตอนนี้ก็เร็วไปอยู่ดีและยังดันข้ามขั้นการเป็นแฟนระยะแรกไปไกลด้วยแหละ

“ก็นานแล้วอะ ตอนนี้ไม่ใช่ตอนนั้นไง” ฉันพูด

“งั้นเป็นแฟนกันมั้ย ให้กูได้ดูแลมึงได้มั้ย” เถื่อนพูด พอเข้าโหมดจริงจังแบบนี้ ฉันก็ไปไม่เป็นทีเดียว

“มึงจะเงียบทำไม ยอมเป็นแฟนกูเหอะ ยังไงกูก็ได้มึงเป็นเมียแล้ว ไม่เห็นมีอะไรเสียหาย” เถื่อนพูดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเขยิบเข้าใกล้ฉันมากขึ้น

“กูอะจะไม่สัญญาว่าจะรักและดูแลมึงให้ดีที่สุด แต่กูจะทำให้มึงเห็น ว่าสิ่งที่กูพูด กูจะทำมันได้”

“อื้ออ เป็นก็ได้” นั้นแหละ ในที่สุดฉันก็ตอบตกลงไปจนได้ จริงอย่างที่เถื่อนพูด เป็นเมีย ก็เป็นแล้ว ไม่มีอะไรเสียหาย ตั้งแต่ตกเป็นเมียเมื่อคืนแล้ว

“งั้นกูกับมึงเรามาฉลองที่เราเป็นแฟนกันหน่อยมั้ย”

“ฉลองอะไร”

“เอากันฉลองการเป็นแฟนสักสามสี่รอบ”

 

❤️

ยังไม่ได้แก้คำผิดนะคะ

ฝากกดถูกใจ คอมเมนท์ ติดตาม

และให้กำลังใจกันได้นะคะ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น