facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 เรียกข้าว่า เจ้าชาย NCนิดหน่อย

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 เรียกข้าว่า เจ้าชาย NCนิดหน่อย

คำค้น : ตายถึงรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2563 11:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 เรียกข้าว่า เจ้าชาย NCนิดหน่อย
แบบอักษร

“นายแน่ใจอย่างนั้นเหรอว่าคือที่นี่” 

“ข้าแน่ใจ” 

หลังจากที่ตกลงกันได้แล้วว่าจะต้องออกตามหาหนังสือ แองเจล่าจึงพาดีมขับวนไปตามสถานที่ต่างๆ จนดีมนั้นสัมผัสได้ถึงบางอย่างแถวในเมืองจึงได้มาและมาลงเอยที่นี่ 

ชายหญิงทั้งสองยืนอยู่หน้าร้านบางอย่างที่ประดับไปด้วยแสงสีดูตระการตา หน้าร้านเขียนว่าเป็นร้านคาราโอเกะ แต่ทว่าที่ทางเข้าร้านกลับมีหนังสือวางเรียงเต็มไปด้วยรูปสาวสวย 

แต่ในสายตาของดีมนั้นกลับกำลังเห็นกลุ่มเงาสีดำทมิฬปกคลุมร้านซึ่งมาจากหนังสือยมทูตไม่ก็มียมทูตอยู่ที่นี่เป็นแน่ แต่เขาภาวนาขอให้เป็นอย่างแรกมากกว่าเพราะหากเจอยมทูตด้วยกันจะเป็นเรื่องลำบากเอา 

“สวัสดีค่าพ่อหนุ่มหล่อ ต้องการห้องไหนคะ” สาวสวยในชุดเดรสสีแดงสดคว้านคอลึกจนเผยเต้าอวบล้นแทบจะออกมานอกเสื้อ ซึ่งท่าทางของเธอก็ทำให้แองเจล่าหงุดหงิดเพราะแม่สาวต้อนรับเอาแต่สนใจดีม 

“ขอเข้าไปเลือกก่อนนะคะ” แองเจล่ารีบถลาตัวเข้ามาตอบเพื่อให้รู้ว่าตอนนี้มีแขกสองคน 

“งั้นเอาเป็นดูห้องก่อนนะคะ” แต่ไม่วายเธอก็ถูกเมินอีกครั้งพร้อมกับดีมที่ถูกแม่สาวร้อนจับแขนลากเข้าไปในร้านโดยไม่แยแสคนมาด้วยอย่างแองเจล่าเลยแม้แต่น้อย 

แองเจล่ามองตามหลังดีมที่กำลังถูกลากไปโดยสาวของร้านดังกล่าว แม้เธอจะรู้ว่าที่แบบนี้นั้นมันเป็นที่เอาไว้สำหรับผู้ชาย แต่การเลือกปฏิบัติแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือไง 

“ข้าเลือกห้องนี้” ดีมหยุดที่หน้าห้องของห้องหนึ่ง 

“ห้องนี้มีลูกค้าแล้วค่ะ ถ้าไงเลือกห้องอื่นดีกว่าไหมคะ” สาวผู้ให้บริการเสนอบอก แต่ก็เหมือนจะไม่เป็นผลเพราะดีมเอาแต่จ้องเขม็งจนไม่ขยับตัว 

“เอ่อ...คุณลูกค้าคะ” 

“งั้นเอาห้องนี้ค่ะ” แองเจล่าชี้ไปยังห้องที่อยู่ก่อนถึงห้องที่ดีมเลือก ในเมื่อใช้ห้องนั้นไม่ได้ก็ต้องใช้ห้องที่อยู่ติดกันแล้วค่อยหาโอกาสเหมาะในการลอบเข้าไปดู 

“เอาอย่างนั้นนะคะ ห้องนั้นจะไม่ดีเท่า ถ้าอยากได้...” 

“เอาห้องนี้แหละค่ะ” แองเจล่าตอบย้ำพร้อมกับใบหน้าสวยที่ค่อยๆ แสดงความหงุดหงิดออกมาทีละน้อย 

“งั้นเชิญเข้าห้องค่ะ สามารถสั่งอาหารและบริการได้จากทางโทรศัพท์ เนื่องจากที่นี่เป็นคาราโอเกะแบบส่วนตัว ดังนั้นเราจะไม่รบกวนคุณลูกค้าทุกกรณีนะคะ” สาวผู้ให้บริการอธิบายยืดยาว 

“ค่ะ” พูดจบแองเจล่าก็จับมือของดีมแล้วลากเข้าห้องที่เธอเลือกจองไว้ ซึ่งดีมก็เอาแต่จ้องห้องนั้นไม่วางตาราวกับตกอยู่ในมนต์สะกดของอะไรบางอย่าง 

“ห้องนั้นไม่มีหนังสือของข้า” ดีมพูดสั้นๆ เพราะเพียงมองแค่ครั้งแรกก็รู้สึกได้ว่าเงานั้นไม่ใช่พลังของเขาที่ตกหล่น แต่เงานั้นก็ไม่ใช่พลังของยมทูตเพราะมันดูปนเปื้อนละไม่บริสุทธิ์ 

“อ้าว งั้นเราก็กลับกันเลยสิ” เมื่อรู้ว่าไม่ใช่จะอยู่ต่อทำไม เพราะตัวเธอก็ไม่ได้อยากอยู่ในที่แบบนี้เท่าไหร่นัก 

“ไม่ได้ เจ้าดวงวิญญาณนั่นกำลังทำให้พวกข้าแปดเปื้อน” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากในลำคอของดีม ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยราวกับว่ากำลังโกรธ ดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวพร้อมกับผมที่กลายเป็นสีแดงราวโลหิต 

“นั่นนายจะทำอะไร” 

“ข้าจะจัดการเจ้าวิญญาณชั่วที่บังอาจทำให้เราเสื่อมเสีย” ในมือของดีมปรากฏเคียวยาวน่ากลัว ใบเคียวยาวคมกริบสีดำขรับ ตัวด้ามทำจากกระดูกบางอย่างยาวสีขาวหม่น ส่วนต่อระหว่างใบเคียวกับด้ามคือหัวกะโหลกของสัตว์บางอย่างที่มีเขา 

“นะ....นายจะทำอะไร” แองเจล่าใช้มือปิดปากของตัวเอง ดีมในตอนนี้นั้นดูน่ากลัวสมเป็นยมทูตของจริง ที่ผ่านมาเขานั้นดูธรรมดาจนเธอคิดว่ายมทูตที่มนุษย์สร้างขึ้นมันน่ากลัวเกินกว่าของจริง แต่พอได้เห็นดีมในตอนนี้ทำให้คิดว่ายมทูตที่มนุษย์สร้างขึ้นนั้นช่างดูหน่อมแน้มไปเลย 

ดีมผายมือไปยังผนังห้องที่ติดกับอีกห้อง กำแพงหนาเก็บเสียงก็ค่อยๆ เกิดเป็นช่องโผล่ขึ้นมาจนทะลุไปถึงอีกห้องหนึ่ง และสิ่งที่ทำให้ตกใจมากไปกว่าสิ่งที่ดีมทำก็คงเป็นคนที่อยู่อีกห้อง 

“อื้อออ อื้มมมม อ๊อก อ๊อก อ๊อก” ภาพของชายวัยหนุ่มที่หากประเมินอายุจากการมองก็คงเหมือนราวๆ เด็กมัธยมปลาย รูปร่างของเขาไม่สูงใหญ่มากนัก ใบหน้าเป็นหนุ่มหล่อน่ารักขาวใส แต่ที่น่าตกใจคือเขาถอดกางเกงและกำลังมีสาวสวยกำลังใช้ปากให้กับเขา 

ดีมไม่รอช้ากวัดไกวเคียวของตัวเองใส่ร่างของชายคนนั้นตัดเข้าที่ลำตัวจนขาดครึ่งท่อน จนร่างส่วนบนตกลงไปอยู่กับพื้นพร้อมกับเลือดสีแดงสดที่ไหลอาบออกมา 

แองเจล่าเอามือปิดปากตัวเองเพราะภาพที่เห็นนั้นสยดสยองเกินกว่าจะพูดอะไรออกไปได้ เธอมองดูครึ่งท่อนบนของชายดังกล่าวที่แน่นิ่งไป ส่วนท่อนล่างของเขาก็ยังถูกผู้หญิงอมดูดแท่งของเขาไม่หยุดแม้จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ 

“ซี้ดดดด อูยยยยย อูยยยย” เสียงดังจากร่างที่ถูกตัดขาดจนแองเจล่าดึงสายตากลับมา เพราะว่าเจ้าร่างนั้นมันยังไม่ตายและมันก็กำลังแสดงอารมณ์ว่าเสียวซ่านอีก 

“เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดจึงมีหนังสือของเหล่ายมทูต” ดีมพูดตะคอกเสียงดังใส่ร่างครึ่งท่อนที่อยู่บนพื้น 

“ก็ว่าใคร คุณยมทูตอันดับหนึ่งที่หายไปนี่เอง” พูดจบร่างที่ถูกตัดก็ค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้นส่วนที่ถูกตัดมีไฟสีดำทมิฬออกมาก่อนจะลอยไปยังครึ่งท่อนล่างของตัวเองแล้วประกบต่อกลับอย่างง่ายดาย 

“อะไรวะเนี่ย” แองเจล่าเบิกตากว้างเพราะตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น 

“รอก่อนนะจ๊ะ” ชายหนุ่มดังกล่าวเอ่ยกับสาวที่ตั้งหน้าตั้งตาอมเจ้าโลกของเขาแล้วจึงจับหัวของเธอออกดึงแท่งรักของตัวเองออกมา 

“เจ้าเป็นใคร!!” เงาสีดำปลดปล่อยออกจากร่างของดีม 

“ไหนเขาว่ายมทูตไม่มีความรู้สึก แล้วนี่โกรธได้ไงล่ะเนี่ย” เด็กหนุ่มเกาหัวตัวเองอย่างไม่ยีระพร้อมกับสะบัดมือของตนเองเกิดเป็นคลื่นไฟขนาดกว้างมาทางดีมและแองเจล่า 

คลื่นความร้อนจากไฟสีดำประหลาดพุ่งมาทางแองเจล่าอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนจะถึงตัวของเธอมันก็ถูกดีมขยับเข้ามาบังไว้ด้วยเงามืดของเขา 

“เจ้าไม่เป็น....ไร” ดีมหันมาถามแต่เขาก็ทรุดเข่าลงไปกับพื้น การใช้พลังที่มากเกินไปทำให้เขาอ่อนแรงลงจนไม่อาจจะหยัดยืนร่างกายของตัวเองเอาไว้ได้ 

“หืมมมม ทำไมคุณถึงปกป้องเธอแบบนั้นล่ะ” เด็กชายขมวดคิ้วสงสัย 

“เพราะเธอเป็นของข้า ใครก็ห้ามแตะต้อง” เสียงทุ้มต่ำพูดออกไปและนั่นมันก็ทำให้แองเจล่าใจเต้นไหววูบ แม้เธอจะเข้าใจว่าคำว่าเจ้าของนั้นคือความหมายอะไร แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะหวั่นไหวกับคำว่าเป็นของเขา 

“ข้าอุตส่าขโมยหนังสือนี่มาจากท่านพ่อแล้วนะ ทำไมต้องซวยมาเจอยมทูตอีกด้วยล่ะเนี่ย” 

“สรุปแล้วแกเป็นใคร” 

“อืมมมม ว่าไงดี ที่นี่ข้าคงเป็นหนุ่มน้อย แต่ในนรกนั้นเขาเรียกข้าว่า เจ้าชาย” เด็กหนุ่มทำมือลูบคางของตัวเองอย่างสนุกพร้อมกับตอบอย่างยียวน 

“บุตรของโซโลมอน เอ่ยนามของเจ้ามา”

“แอสโมเดียส จำนามของข้าไว้ซะ และถึงแม้ว่าท่านราชาจะจำกัดพลังของข้าไว้ แต่ตอนนี้เจ้านั้นช่างอ่อนแอ และบทลงโทษของข้าคงไม่พ้นต้องให้เจ้าตายล่ะนะ เจ้ายมทูตเอ๋ย” มือของเด็กหนุ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนแล้วส่งลำแสงบางอย่างมายังดีม แต่กระนั้นดีมก็มใช้เงาของตนกันไว้แต่แสงเหล่านั้นก็ทะลุมาถึงตัวเขา

“ดีมมมม”

เมื่อสิ้นสุดแสงก็ปรากฏดีมที่ไม่ได้มีการบาดเจ็บอะไรแม้แต่น้อย แต่เจ้าชายแห่งนรกกลับยิ้มแย้มสนุกพร้อมกับเดินกลับหลังแล้วปล่อยให้ดีมนั้นนั่งคุกเข่ากับพื้นแบบไม่ไหวติง

“หนังสือนี่เดี๋ยวข้าเอาไปคืนแล้วกัน จริงๆ พลังของข้าน่าจะเล่นงานเจ้าได้มากกว่านี้ แต่หนังสือนี่มันทำได้แค่นี้ล่ะนะ ไงก็ขอให้โชคดีและมีความสุขกับพรของข้าแล้วกัน” พูดจบร่างของเขาก็ค่อยๆ เปล่งแสงสีฟ้าและหายไปอย่างช้าๆ ห้องที่เละเทะก็กลับมาดังเดิม ในขณะเดียวกันผู้หญิงอีกคนก็เหมือนคืนสติ แต่ถูกดีมใช้พลังสะกดไว้

“พาข้ากลับเดี๋ยวนี้” ดีมหยัดกายลุกด้วยเคียวของเขา

“นายไม่เป็นอะไร....” แองเจล่ามองใบหน้าของดีมที่ตอนนี้มีอักขระบางอย่างสีดำเป็นลวดลายเต็มใบหน้าของเขา

“ต้องรีบหาหนังสือ เดี๋ยว...” ดีมทรุดเข่าลงไปอีกครั้งพร้อมกับเคียวที่สลายไปและรูปร่างที่กลับมาเหมือนเดิม

“นายต้องพักก่อน ไม่งั้นนาย”

วึงงงงง

“ลืมบอก คำสาปนั้นแก้ได้ด้วยราคะนะ ก็นะ ข้ามันปีศาจแห่งราคะนี่นา” แอสโมเดียสกลับมาพูดแล้วก็หายตัวไปอีกครั้ง

“ดะ....ดีมที่เจ้านั่นพูด”

“หากมีหนังสือ เราเหล่ายมทูตจะไม่.....อัก” ดีมกระอักเลือดออกมาคำโตเพราะคำสาปที่กำลังทำงาน ลวดลายของตัวหนังสือนั้นขยับไปมาและสร้างความเจ็บปวดให้กับเขา

“กลับก่อนเถอะ”

 

“อ๊ากกกก หนังสือ ข้าต้องใช้หนังสือ” ดีมขยับกายไปมาบนเตียงที่แองเจล่าพากลับมาอย่างทุลักทุเล แม้จะกลับมาพักแต่ดีมมีทีท่าจะเจ็บปวดหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเขาทรมานอย่างเห็นได้ชัด

“หนังสือ หนังสือ จะเอาจากที่ไหนเล่า” แองเจล่าเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย เธอไม่รู้จะช่วยเขายังไงแต่เมื่อคิดไปคิดมาเธอก็หยุดเดินแล้วมองไปยังดีมที่เจ็บปวด 'ถ้าปล่อยหมอนี่ให้ตายไป ฉันก็ไม่ต้องตายอีกน่ะสิ'

แองเจล่ายืนมองดีมที่ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด ความคิดร้ายผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่รู้ตัว เพราะถ้าว่ากันตามความจริงแล้ว ดีมนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอ และหากเขาได้พลังคืน เธอก็ต้องตายอีก 'ปล่อยให้ตาย...'

เพี๊ยะ

“คิดบ้าอะไรของเธอ แองเจล่า” มือเล็กตบลงบนใบหน้าของตัวเองเพื่อดึงสติ ก่อนจะลงไปดูบนร่างของดีมพร้อมกับนึกถึงคำพูดของแอสโมเดียสที่พูดก่อนจากไป “แก้ด้วยราคะ แล้วมันยังไงล่ะ”

แองเจล่ามองไปบนตัวดีมและเป็นที่สังเกตคือต่อให้เขาจะเจ็บแค่ไหน แต่ที่เป้ากางเกงกลับตุงดันออกมาอย่างแปลกประหลาด “อย่าบอกนะว่าแก้ด้วยราคะคือ....”

.........................................................

ขอ NC หน่อยน้าาาาาา อิอิ

ความคิดเห็น