ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2563 16:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

ศาลาหินอ่อนกลางทุ่งดอกไม้ใหญ่ถูกจับจองโดยร่างเล็กเจ้าของความงามไร้ที่ติ มือเล็กขาวเกือบซีดเปิดหนังสือหลักดาราศาสตร์ที่ตนอ่านเกินครึ่งหน้าพร้อมจิบชากุหลาบกลิ่นหอมเข้าปาก

 

เช้าที่แสนสดใสชวนผ่อนคลายพาให้รอยยิ้มเล็กเผยออก การกระทำทุกอิริยาบถเข้าสู่สายตาอันแหลมคมของผู้ที่ทอดมองอยู่หลังหน้าต่างชั้นสี่ นัยน์ตาสีนิลปรากฏความอ่อนโยนขึ้นหลายส่วนยามมองลูกน้อยแสนรัก

 

เอเดน โรเซนไฮซ์ มาเฟียผู้กุมอำนาจโลกมืดเอาไว้ในกำมือ ไม่ว่าผู้ใดต่างก็เกรงกลัวในฐานะนายท่านใหญ่ ชะตากรรมของเหล่าผู้อยู่ใต้อำนาจขึ้นอยู่กับเขา จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด สำหรับผู้ที่เกิดมาพร้อมความเสี่ยงมันช่วยขัดเกลาเขาให้กลายเป็นคนชินชาไร้หัวใจและขึ้นไปสู่จุดสูงสุด ทั้งที่คิดมาตลอดว่าสิ่งที่เรียกว่า'รัก'มันไม่จำเป็น.....

 

ตัวเขาที่ใช่ชีวิตอยู่คนเดียวตั้งแต่อายุสิบห้าพ่อแม่เขาล้วนเป็นมาเฟียระดับสูงทั้งนั้น ตระกูลของเขามีประวัติอันยาวนานที่สืบเชื่อสายจากราชวงศ์สูงศักดิ์ แต่ยิ่งสูงก็ยิ่งอันตรายนั่นทำให้พ่อแม่ของเขาถูกฆ่าตาย ตั้งแต่นั้นมาตัวเขาก็ขึ้นเป็นนายใหญ่และปฏิวัติวงการมาเฟียขึ้นใหม่โดยมีเขาถืออำนาจสูงสุด

 

กาลเวลาผ่านไปเขาในวัยยี่สิบปีได้พบรักกับผู้หญิงคนนึงเธอมีชื่อว่ากาลอายุสิบแปดปี อาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ้านบริพัตร เธอมีพี่ชายที่เคารพชื่อคุณซินเมื่อเขาสืบประวัติจึงรู้ว่าเบื้องหน้าคือนักดนตรีผู้มีชื่อเสียงแต่เบื้องหลังเป็นถึงหัวหน้าหน่วยหาข้อมูลของFBI เขากับน้องกาลคบหากันอย่างลับๆเพราะเขาไม่อยากให้เธอเป็นอัตราย ใครๆก็รู้การเป็นคนรักของมาเฟียไม่ใช่เรื่องง่ายยิ่งกับเขาที่มีอำนาจอยู่ในมือยิ่งแล้วใหญ่ จนเวลาล่วงเลยมาสองปีเขาจึงตัดสินใจของเธอแต่งงานและจะคุยเรื่องนี้กันเมื่อพี่ชายเธอกลับมา แต่แล้วการรอคอยก็สูญเปล่าเมื่อเขาเสียชีวิตขณะกำลังลงจากเวที

 

เขาจัดการงานศพของคุณซินอย่างสมเกียรติหลังจากนั้นไม่นานเขากับน้องกาลก็ได้แต่งงานและมีลูกด้วยกันแต่ในวันที่น่ายินดีกลับกลายเป็นโศกเศร้าเมื่อผู้ให้กำเนิดจากไปหลังมอบของขวัญอันเลอค่าให้กับเขาเพราะร่างกายที่อ่อนแอ ความเสียใจยังไม่หมดเท่านั้นเมื่อเด็กน้อยในอ้อมแขนกลับมีสภาพหลับใหลพร้อมร่างกายที่ผิดปกติแต่ทว่างดงามเหนือสิ่งอื่นใด

 

วันแล้ววันเล่าที่เขารอการตื่นขึ้นของลูกน้อยแต่เด็นน้อยก็ไร้การตอบสนอง แปดปีผ่านไปกับความหวังที่ค่อยๆเหือดแห้งแต่เขาก็ไม่ย่อท้อ จนในที่สุดปฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นลูกนน้อยของเขาลืมตาขึ้นพร้อมแสงสว่างแห่งชีวิตเขาถูกจุดขึ้นอีกครั้งและต่อจากนี้แสงสว่างจะคงอยู่ตลอดไป เขาจะปกป้องและรักษาไว้ด้วยชีวิต

 

ก็อกๆๆ

 

" ขออนุญาตครับนาย "

 

เสียงเคาะประตูทำให้ร่างสูงตื่นจากภวังค์พร้อมเอ่ยอนุญาต ร่างสูงของดิวเข้ามาในห้องพร้อมโค้งตัวให้ผู้เป็นนายก่อนจะนำเอกสารที่ได้รับมอบหมายวางลงบนโต๊ะเนื้อดี

 

" คุณหนูดูจะชอบหนังสือมากเลยนะครับ " ดิวเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพลางมองลงไปยังศาลาสีบริสุทธิ์

 

" อืม " ผู้เป็นนายขานรับพร้อมรอยยิ้มที่จะปรากฏขึ้นทุกครั้งยามเห็นหน้าผู้เป็นลูก

 

" ดิวนายคิดว่าเรนเป็นไง " คำถามที่ออกจากร่างสูงเบื้องหน้าเรียกรอยยิ้มจากมือขวาได้มากไม่ปล่อยให้ผู้เป็นนายรอนานก็ตอบออกมาอย่างซื่อตรง

 

" คุณหนูเป็นเด็กฉลาดเกินวัยมีความคิดการกระทำดูเป็นผู้ใหญ่ มีความสามารถมากมายทั้งการเรียนรู้ การเล่นดนตรี ทำอาหาร และต่อสู้ อีกทั้งยังงดงามอย่างไร้ที่ติครับ "

 

" นั่นสินะ บางทีตอนนี้น้องเรนอาจจะรู้แล้วก็ได้ว่าฉันทำงานอะไร "

 

" จะว่าไป ผมเจอนี่ในห้องคุณหนูครับ " ว่าแล้วก็วางหนังสือเล่มไม่หนาไม่บางลงบนโต๊ะ สายตาคมเลื่อนมองหนังสือสีนํ้าตาลแก่ขอบทองที่ด้านหน้าเป็นรูปดอกกุหลาบหลากสีด้านหลังเป็นรูปไม้กางเขนสีบริสุทธิ์

 

" ประวัติตระกูล หึหึ รู้แล้วจริงๆด้วยสินะ " แต่ก็เล่นเอาแปลกใจไม่น้อยที่น้องเรนรู้เรื่องแล้วก็ยังทำตัวปกติราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าสักวันเด็กคนนี้ต้องรู้แต่ไม่นึกเลยว่าจะรู้เร็วขนาดนี้

 

" แต่สิ่งที่น่าตกใจไม่แพ้กันก็คงเป็นการที่คุณหนูมีทักษะการต่อสูงที่เรียกได้ว่าหาตัวจับยากใช่ไหมครับ "

 

" อืม " เมื่อดิวเอ่ยถึงเรื่องนั้นก็พาลให้นึกถึงเรื่องเมื่อไม่นานมานี้ ถ้าเมื่อสองคืนก่อนเขาได้ออกมาสูดอากาศนอกระเบียงคงจะไม่เห็นน้องเรนที่เดินเข้าไปในโรงฝึก ตอนแรกก็เล่นเอาตกใจไม่น้อยที่ผ่านระบบตรวจจับออกไปได้จนอดไม่ได้ที่จะตามไป แต่สิ่งที่เห็นนั้นทำให้ตกใจยิ่งกว่า นึกแล้วก็อดเสียวสันหลังไม่ได้ สายตาที่เย็นชาพร้อมการต่อสู้รวดเร็วเเละเฉียบคม หากเด็กคนนั้นไม่ใช่น้องเรนเขานึกว่าเป็นนักฆ่ามือฉมังที่ปลอมตัวมา อีกทั้งยังรู้ว่าเขาแอบดูอยู่ก็เรียกเขาเข้าไปช่วยฝึกอีกตังหาก

 

หรือถ้าจะให้นึกอีกแบบก็คงเหมือนกับการที่ได้ความรู้ด้านวิชาการจากแม่กับการต่อสู้จากพ่อล่ะมั้ง

 

หลังจากคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนพอใจร่างสูงก็หันกลับมามองยังลูกน้อยที่เปลี่ยนหนังสืออีกเล่มแล้ว

 

 

 

 

ฝั่งทางร่างเล็กที่รู้สึกถึงสายตาสองคู่ที่มองตนจากที่สูงซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร พลอยให้นึกถึงใบหน้าตกใจของคุณป๊ะป๋าเมื่อสองวันก่อน

 

ผมที่รู้สึกเบื่อๆกับการนั่งๆนอนๆอยู่บนเตียงก็เลยตัดสินใจออกไปออกกำลังนิดหน่อย ใช้ทริคเล็กๆน้อยๆผ่านระบบตรวจจับออกไปยังโรงฝึกหลังคฤหาสน์ที่ไปอยู่สี่วัน จนเมื่อสองวันก่อนที่รู้สึกถึงคนที่ตามมา จากกลิ่นหอมเฉพาะบวกด้วยทักษะการติดตามซ่อนตัวจะเป็นใครได้อีกนอกจากคุณป๊ะป๋าหน้าอย่างคนศัลยกรรม

 

ผมเองก็ใช่ว่าอยากจะปิดปังอะไรขนาดนั้นก็ยอมให้อีกฝ่ายตามไปดูการฝึก การฝึกของผมก็ไม่ได้มีมากมายอะไรเช่น ปาเข็มพิษที่ถนัดจำนวนสิบเล่มออกไปตรงกลางหน้าผากของหุ่นซ้อมสิบตัวตามด้วยมีดสั้นอีกห้าเล่มเข้าตรงหัวใจ ปิดท้ายด้วยยิงปืนใส่กระบอกน้ำที่วางไว้ทั่วโรงฝึกเข้าเป้าทุกนัด พลางได้ยินเสียงสูดลมหายใจเฮือกจากคุณป๊ะป๋าที่ซ่อนตัวอยู่หลังประตูก็อดหัวเราะไม่ได้ คงตกใจน่าดูที่ลูกน้อยแสนหน้ารักกลับสามารถฆ่าคนได้ภายในพริบตาแบบนี้

 

" ป๊ะป๋าจะแอบจนถึงเมื่อไหร่ฮะ " ทันทีที่ได้ยินเสียงผมร่างสูงของผู้แอบมองก็ปรากฏต่อสายตา

 

" ไม่นึกเลยว่าน้องเรนจะทำแบบนี้ได้ด้วย " คุณป๊ะป๋าตอบเสียงเรียบแต่ทว่าแฝงความไม่เข้าใจอยู่ ฮึฮึ ตลกจัง

 

" ก็ป๊ะป๋าไม่ได้ถาม " ผมตอบเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างกันทำให้อีกฝ่ายยิ้มอย่างถูกใจที่ได้เห็นผมในด้านนี้

 

" หึหึ กลายเป็นเด็กสองบุคลิกไปแล้ว " คำพูดราวกับจะกลั่นแกล้งเรียกรอยยิ้มมุมปากจากผมได้เป็นอย่างดี

 

" ไม่ใช่แค่สอง...แต่เป็นสามครับ " คำพูดของผมทำให้คุณป๊ะป๋าเลิกคิ้วสูง

 

" หนึ่งคือน่ารักสดใสจอมขี้แกล้ง สองคือเย็นชาปากร้ายกวนประสาท.....แล้วสามคืออะไรครับ....." คุณป๊ะป๋าพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมน้ำเสียงหยอกล้อ แต่คำตอบที่ได้กลับมาก็ต้องเลิกคิ้วสูงพร้อมหัวเราะในลำคอ

 

" ตอนนี้...เป็น ความ ลับ " ตอบพลางพร้อมขยิบตากวนประสาทไปทีนึง ผมเองก็ใช่ว่าจะเป็นเด็กสดใสอะไรที่ทำไปเพื่อไม่ให้ใครสงสัยเท่านั้น ในเมื่ออีกฝ่ายเห็นแล้วผมก็จะค่อยๆเผยตัวตนที่แท้จริงออกไปก็แล้วกัน

 

" หืม? มีความลับกับป๊ะป๋าแล้วหรอ น่าสนุกดีหนิน้องเรนร่างที่สอง หึหึ "

 

" งั้นคุณป๊ะป๋าก็ช่วยมาเป็นคู่มือให้หน่อยสิฮะ"

 

" เอางั้นก็ได้ หึหึ "

 

จากนั้นคุณป๊ะป๋าก็ได้รู้ซึ้งถึงฝีมือผมที่ทำให้อีกฝ่ายปวดหัวไม่น้อย นับจากนั้นทุกคนในคฤหาสน์ก็ต่างรับรู้ว่าคุณหนูของพวกเขาไม่ธรรมดา.....

 

 

 

 

......................................................

 

น้องเรนร่างสองปรากฏตัวแล้วน่า~ขนาดคุณป๊ะป๋ายังเสียวสันหลังเลย แล้วเหล่าเทพบุตรของเราจะรอดไหมคะเนี่ย~

 

ฝากติดตาม คอมเมนต์ เป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาา

 

อย่าลืมดูแลสุขภาพนะคะ

 

รักทุกท่าน.....จากไรท์

 

 

ความคิดเห็น