ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2563 16:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

หลังจากกลับมาจากห้างก็เป็นเวลากว่าสองวันแล้ว คุณป๊ะป๋าก็ได้มอบหน้าที่ทำอาหารกลางวันพร้อมส่งไปให้นั้นเลยทำให้ไม่ค่อยเบื่อเท่าไหร่ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมจะต้องทำอาหารไปให้คุณป๊ะป๋า

 

" วันนี้คุณหนูจะทำอะไรหรอคะ? " ป้าเอหรือป้าเอรี่ถามด้วยรอยยิ้มในขณะที่ช่วยผมจัดของ

 

" วันนี้ผมทำเป็นแกงส้มสายบัว หมูทอดกระเทียม แล้วก็บัวลอยไข่หวานครับ " ผมตอบทั้งที่มือยังคงหั่นสายบัวอยู่ ที่ผมทำของหวานด้วยเพราะตอนนี้คุณป๊ะป๋าติดใจของหวานที่ผมทำแล้วน่ะสิ เห็นไหมผมบอกแล้วว่าอีกหน่อยก็ชอบ

 

" ว้าว! ต้องอร่อยมากแน่เลยคะ " ป้าเอทำถ้าตื่นเต้นพร้อมช่วยผมทำเครื่องแกง

 

" ผมทำเผื่อทุกคนด้วยนะ แต่ไม่รู้จะพอรึเปล่า " ก็คนมันเยอะนี้น่า

 

" จริงหรอคะ! ทุกคนดีใจมากเลยนะคะที่คุณหนูนึกถึงทุกคนเสมอ " ป้าเอตอบพร้อมรอยยิ้มที่ยังคงอยู่

 

 

และแล้วทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยหลังจากจัดของทุกอย่างใส่ที่ พร้อมนำของที่เหลือแบ่งให้กับทุกคนได้กินกัน ผมก็กลับขึ้นมาอาบนํ้าแต่งตัว วันนี้ผมอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่แขนยาวที่ปิดลงมาเกือบถึงเข่ากับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยสีขาว รองเท้าผ้าใบสีขาวแซมดำเล็กน้อยพร้อมมัดผมด้วยริบบิ้นสีแดงที่ผมรู้สึกถูกใจ

 

 

หลังจากนั้นไม่นานเราก็มาถึงบริษัทยักษ์ใหญ่เป็นที่เรียบร้อย

 

" มาแล้วหรอน้องเรน " คุณป๊ะป๋าพูดด้วยรอยยิ้มหลังจากเงยหน้าจากกองเอกสารที่ตั้งเหมือนป้อมปราการอยู่

 

" เรนเอาข้าวมาให้ " ผมตอบพร้อมปีนขึ้นไปนั่งบนโซฟาโดยมีคุณป๊ะป๋าตามมานั่งข้างๆ

 

" วันนี้งานยุ่งเลยนะฮะ "

 

" อื้ม แต่น้องเรนไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ " ป๊ะป๋าตอบหลังจากเริ่มกินอาหาร คือความจริงผมไม่ได้ห่วงหรอกผมถามเป็นมารยาท

 

" วันนี้ป๊ะป๋าคงจะกลับช้าหน่อยน้องเรนไม่ต้องรอทานข้าวนะ "

 

" ฮะ " ผมตอบไปเพราะผมเองก็ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะที่จะต้องมาร้องไห้น้อยใจกับการที่ไม่ได้นั่งกินข้าวกับพ่อแม่น่ะ

 

หลังจากที่คุณป๊ะป๋ากินข้าวเสร็จก็กลับไปนั่งทำงานต่อโดยที่ผมนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาตัวยาว อย่าสงสัยคำว่า'ฮะ' กับ 'ครับ' ที่ผมจะใช่ต่างกันซึ่งทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับอารมณ์

 

" ถ้างั้นผมกลับก่อนนะฮะ " ผมมองนาฬิกาบนผนังเสร็จก็เอ่ยขึ้น นี่ก็เป็นเวลากว่าสองชั่วโมงแล้วที่ผมนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา

 

" อื้ม ฟรังดูแลเรนด้วย "

 

" ครับนายท่าน "

 

" ฟรังที่คอมีรอยแดงด้วยยุงกัดหรอ? " ผมถามหลังจากที่เราออกมาจากห้องตรงขึ้นรถแล้ว พลางเหลือบมองเห็นฟรังที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก พร้อมยกมือขึ้นปิดบริเวณลำคอของตนอย่างลนลาน

 

" ชะ ใช่ ใช่ครับยุงกัด! " ฟรังตอบด้วยท่าทีตื่นตระหนก อิอิ

 

" คงจะเป็นยุงตัวใหญ่น่าดูถึงทำรอยได้ขนาดนั้น "

 

" ใช่ครับตัวใหญ่มากครับ! "

 

" แปลกจัง? "

 

" ปะ แปลกยะ ยังไงหรอครับคุณหนู.." ท่าทางน่ารักจริงตอนฟรังทำตัวไม่ถูกเนี้ย

 

" ก็ยุงมันกัดตอนที่ฟรังกับดิวกลับจากไปเอากาแฟกับนํ้าส้มให้ผมกับคุณป๊ะป๋าน่ะสิ มันแปลกว่าไหม? "

 

" มะ มันไม่มีอะไรหรอครับคุณหนูก็แค่ยุงกัดธรรมดาๆน่ะครับ แหะๆ "

 

" งั้นหรอ... " ผมแสร้งลากเสียงยาวให้ฟรังหน้าซีดเล่น

 

" ฟรังเดี๋ยวแวะที่สวนสาธารณะหน่อยนะผมอยากเดินเล่น "

 

" ครับ "

 

หลังจากนั้นไม่นานเราก็มาถึงที่สวนสาธารณะผมยอมรับเลยว่าเป็นที่ที่สงบและสวยงามเหมาะแก่การพักผ่อนหรือเดินเล่นออกกำลังกายมากๆ

 

หลังจากที่ลงรถผมก็เริ่มเดินเล่นดูสวนดอกไม้บ้างดูบ่อยเลี้ยงปลาบ้างรวมถึงสัตว์อื่นๆเช่นกระต่าย นก กระรอก ที่อยู่แถวๆนี้พอเดินมาได้สักพักก็เริ่มหิวนํ้าเเล้วสิ

 

" ฟรังไปซื้อน้ำให้ผมหน่อยสิ " เจ้าตัวทำหน้าลังเลเล็กน้อยที่จะอยู่ห่างจากผม

 

" ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างการ์ดคนอื่นๆก็ตามมาอยู่ไม่ใช่หรอ " คำพูดของผมทำให้อีกฝ่ายตกใจเล็กน้อย

 

" คุณหนูรู้หรอครับ "

 

" ก็นะ " ทำไมจะไม่รู้ผมไม่ได้โง่สักหน่อยที่จะไม่รู้ว่ามีคนของคุณป๊ะป๋าคอยตามดูแลอยู่ห่างๆตลอดเวลาน่ะ และอีกอย่างนี่ลูกใคร ลูกคุณป๊ะป๋าหน้าอย่างคนทำศัลยกรรมเชียวนะ!

 

" งั้นรอสักครู่นะครับ " เจ้าตัวพูดก่อนจะเดินออกไป

 

กริ๊งๆ

 

เสียงกระดิ่งดังขึ้นตามจังหวะการก้าวเดินผมชอบนะกระดิ่งที่คุณป๊ะป๋าให้น่ะ มันทั้งสวยแถมเสียงยังเพราะมากด้วย ไม่ได้น่ารำคาญเกะกะหรือหนวกหูแต่ เสียงมันเหมือนเพลงกล่อมนอนที่พอได้ยิ่นแล้วจะรู้สึกผ่อนคลายแล้วก็สบายใจ

 

 

วูบ~

 

 

คิดอะไรได้ไม่นานจู่ๆลมแรงก็พัดมาทำให้ต้องเอามือบังหน้ากันเศษฝุ่นเข้าตาเอาไว้

 

 

วิ๊วว

 

" อะ! ริบบิ้น! " เมื่อสายลมเบาลงผมจึงไม่รู้ว่าริบบิ้นที่ผมมัดผมเอาไว้มันหลุดออกและปลิวไปกับสายลม ทำให้ผมสีเงินแผ่ยาวสยายลงถึงใต้ก้น

 

ผมวิ่งตามริบบิ้นที่ตอนนี้กำลังลอยอยู่บนอากาศตามกระแสลมอ่อนแต่ก็ไม่ช่วยในมันตกลงมา

 

แย่แล้วมันตรงไปที่ต้นไม้ขืนค้างอยู่บนนั้นล่ะก็แย่เลยนั้นริบบิ้นโปรดซะด้วยสิ จะทำยังไงดีล่ะ

 

 

หมับ

 

 

แต่แล้วความคิดทั้งหมดก็หยุดชะงักเมื่อจู่ๆริบบิ้นที่ควรติดอยู่บนต้นไม้กลับมีมือปริศนาจับมันไว้

 

" ริบบิ้นหอมๆนี่ของเธอหรอ " เสียงนุ่มนวลน่าฟังถูกเปร่งออกมาจากปากของคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนต้นไม้พร้อมในมือที่ถือริบบิ้นเอาไว้

 

" อื้ม " ผมตอบออกไปพร้อมเงยหน้ามองอีกฝ่าย ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาแฝงความอบอุ่นแต่ทว่าดูองอาจพร้อมเรือนผมสีนํ้าตาลแดงกับนัยน์ตาสีเดียวกันถือได้ว่าหน้าตาชวนหลงไหลไม่น้อยเลยที่เดียว แต่...ไม่ใช่กับคนอย่างผม ดูไปดูมาอีกฝ่ายก็น่าจะอายุเท่าๆผมได้มั้ง

 

ตุบ

 

ทั้งทีที่ได้ยินคำขานรับจากผมอีกฝ่ายก็กระโดนลงจากต้นไม้อย่างง่ายดาย พร้อมเดินเข้ามาใกล้ผม

 

" เธอเนี่ยน่ารักจังนะ " คำพูดตรงๆจากปากอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้ผมเคะเขินแต่อย่างใด โทษเถอะผมไม่ใช่ผู้หญิง แต่ไอคำว่า ' เธอ ' มันมีอิทธิพลต่อจิตใจและอารมณ์ของผมเล็กน้อยแล้วสิ! เจ้าตัวที่ว่าองอาจเมื่อกี้กลายเป็นคนเฟรนลี่ไปได้ยังไง!

 

" แต่คุณเนี่ยน่าไม่อายจังนะครับ " ผมเองก็ใช่ว่าจะเป็นคนอ้อมค้อมซะเมื่อไหร่กันมาว่าผมเป็นผู้หญิงได้ไง!

 

" หืม? ครับหรอ หึหึ " สีหน้าแปลกใจระคมสงสัยเปลี่ยนไปอย่างไวด้วยรอยยิ้มชอบใจและเสียงหัวเราะ

 

" ขอบคุณครับที่ช่วยเก็บริบบิ้นให้ ถ้างั้นผมขอคืนนะครับ " ถึงจะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่เขาคิดว่าผมเป็นผู้หญิงแต่ในเมื่ออีกฝ่ายช่วยเก็บริบบิ้นผมให้ผมเองก็ต้องขอบคุณเช่นกัน

 

อีกฝ่ายไม่ได้ว่าอะไรก็ยอมยืนริบบิ้นมาให้ผมซึ้งผมก็รับมันเอาไว้เป็นเวลาเดียวกับที่ฟรังวิ่งมาหาผม

 

" คุณหนูเรนครับ! ทำไมวิ่งมาคนเดียวครับรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงแค่ไหนที่กลับมาไม่เห็นคุณหนู แล้วถ้านายท่านรู้ว่าผมปล่อยให้คุณหนูอยู่คนเดียวอะไรมันจะเกิดขึ้นกันครับ!! " พออีกฝ่ายเข้ามาหาผมก็ทำการร่ายยาวทั้นที

 

" ฟรังกลับกันเถอะ "

 

" !? "

 

ผมพูดเสร็จก็เดินออกจากตรงนั้นพร้อมฟรังที่เดินคอตกตามมา แต่ก็ไม่วายหันกลับไปมองหน้าเด็กชายชุดออกจีนๆสีเทานั้นที่ยังคงยิ้มหน้าระรื่นอยู่

 

 

 

ผมที่นอนเล่นอยู่บนต้นไม้ดีๆจู่ๆก็มีริบบิ้นสีแดงที่ไม่รู้มาจากไหนปลิบมาตกลงที่ไหล่ ความหอมจากริบบิ้นที่ส่งออกมาจนอดไม่ได้ที่จะหยิบขึ้นมาดมความหอมหวานนั้น เพียงไม่นานเจ้าของริบบิ้นหอมก็มาถึง งดงามคือคำแรกเดียวที่อยู่ในหัว คำชมจากปากผมที่ไม่ว่าใครที่ได้ฟังล้วนแต่กระด้างอายแต่อีกฝ่ายกลับไม่ซึ่งนั้นทำให้ผมถึงกับตื่นเต้นหัวใจกระตุกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อีกทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายก็ไม่ได้ทำให้ผมรังเกียจเลยสักนิด หรือนี้จะเป็น

 

" รักแรกพบงั้นเหรอ หึหึ "

 

" นายน้อยอี้ซานครับได้เวลากลับแล้วครับ "

 

" อืม "

 

" เรนหรอ หึ หวังว่าเราคงได้เจอกันอีกนะ ว่าที่ซ้อใหญ่ "

 

 

 

............................................................

 

ตอนนี้คุณพี่อี้ซานของเราก็ปรากฏตัวแล้ววง พร้อมหมายตัว ผู้ที่จะเป็นว่าที่ซ้อใหญ่อีกกก

 

สองพระเอกปรากฏตัวแล้วแสดงว่าอีกสองคนก็คงต้องรีบกันหน่อยแล้วเดี๋ยวจะไม่ทันการนะคะ!!

 

ใครทีมนี้

 

# ซานเรน

 

นะคะ!!

 

ฝากติดตาม คอมเมนต์ และเป็นกำลังใจให้ด้วยเนอะ สุดท้ายนี้อย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะ

 

รักทุกท่าน....จากไรท์

 

 

ความคิดเห็น