ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2563 15:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

ภาพตรงหน้าที่ผมเห็นคือภาพของผู้ชายคนนึงใบหน้าสวยหวานเสมือนผู้หญิง เรือนผมสีดําสนิทยาวประบ่าคิ้วสีอ่อนโค้งงอจมูกโด่งรั้นพร้อมริมฝีปากสีชมพูอ่อนอย่างเป็นธรรมชาติ แต่กลับไม่เห็นถึงนัยน์ตาที่ถูกปิดเอาไว้ราวกับอยากซึมซับเสียงบทเพลงจากไวโอลินสีนํ้าตาลที่ตนกำลังบรรเลงอยู่กลางเวทีใหญ่

 

ภาพ.......ของผม

 

ภาพที่ผมเห็นนั้นทำให้เกิดคำถามขึ้นในหัวมากมายจนยากที่จะหาคำตอบที่ถูกต้อง

 

' ภาพผมมาอยู่นี่ได้ไง? '

 

' คุณป๊ะป๋าเป็นแฟนคลับผมหรอ? '

 

' ไม่สิ ไม่มีทาง '

 

' อย่างคุณป๊ะป๋าเนี่ยนะจะเป็นแฟนคลับกับเขาด้วย!? '

 

' หรือเป็นจริงๆ? '

 

' ไม่หรอก.....มั้ง? '

 

' คงจะเป็นคนในคฤหาสน์สักคน....ล่ะมั้ง? '

 

' หรือว่า!......คงไม่มั้ง?

 

แต่ก่อนที่จะได้คิดไปไหนไกลก็มีเสียงของฟรังเอ่ยขึ้นเสียก่อน

 

" ชอบภาพนี้หรอครับ? " ฟรังถามขึ้นในขณะที่ยังคงอุ้มผมอยู่

 

" ฟรัง....ภาพนี้ใครหรอ.... " เอ้า! ถามได้ก็ผมไง!ต้องหลอกถามก่อนให้รู้เรื่องจะได้รู้ว่าใครเป็นแฟนคลับเขา

 

" อ๋อ คุณซินน่ะครับ เขาสวยใช่ไหมล่ะครับ " รู้ว่าชื่อซิน! แต่ไอ้ที่ว่าสวยมันหมายความว่าไง! แล้วไหนจะสายตาวิบวับนั้นอีก!

 

" งั้นหรอ แล้วทำไมถึงมีภาพเขาอยู่ในคฤหาสน์ล่ะ? "

 

" คุณซินเขาเป็นนักดนตรีที่เรียกได้ว่าอัฉริยะครับ และอีกอย่างเขายังเป็นพี่ชายของนายหญิงด้วยครับ " ฟรังพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับว่ากำลังพึมพำกับตนเอง แต่นั้นก็ไม่เป็นที่สนใจเท่ากับคำว่า.......เป็นพี่ชายของนายหญิง

 

เดี๋ยว! พี่ชาย! ผมเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่เสียไปเพราะอุบัติเหตุ แถมไม่มีญาติหรือพี่น้องเลยสักคน ที่มีก็แต่พี่น้องในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเท่านั้นและพวกน้องๆที่ผมสนิทด้วยก็มีไม่กี่คนและคนที่น่าจะมีเคล้าโครงที่สุดก็น่าจะเป็น...

 

" ฟรังคุณแม่ชื่อว่าอะไรหรอ " ผมถามออกไปเพราะความสงสัยถึงจะรู้ว่าทำงานอะไรแต่ก็ยังไม่รู้ชื่อ คนที่ผมคิดอยู่ในหัวนั้นมีเพียงชื่อเดียว ที่เหลือคือคำยืนยันจากฟรังว่าสิ่งที่ผมคิดถูกรึเปล่า

 

" นายหญิงชื่อว่าคุณดารากาล ครับ " คำตอบจากปากฟรังทำให้ผมถึงกับอึ้ง ใช่จริงๆด้วย น้องกาลหนึ่งในน้องๆบ้านบริพักตร์ที่ติดผมที่สุดเรียกได้ว่าไปไหนไปกันตลอดถึงจะอายุห่างจากผมสี่ปีก็เถอะ จะแยกกันก็ตอนที่ผมเรียนจบและต้องไปแสดงดนตรีที่ต่างประเทศเท่านั้นแต่ผมก็หาเงินส่งเสียพวกน้องๆทุกคนที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอยู่เสมอ ผมอยากให้พวกน้องๆมีการศึกษาที่ดีมีงานมีเงินใช้ในอนาคตและน้องกาลก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

สองปีก่อนผมจะตายผมได้กลับไปที่บ้านบริพักตร์และน้องกาลก็เข้ามาพูดคุยกับผมเหมือนทุกครั้งแต่ที่ต่างออกไปก็คงจะเป็นสร้อยคอรูปดอกกุหลาบแสนสวยที่เจ้าตัวมองแล้วยิ้มไม่หุบมากกว่า พอถามออกไปว่าใครให้ ก็ได้รับเพียงใบหน้าที่แดงซ่านกลับมาเพียงเท่านั้นไม่ต้องเดาก็รู้ว่าต้องเป็นคนรู้ใจอะ แต่ผมก็เลือกที่จะยิ้มและปล่อยน้องไป ถ้าน้องมีความสุขคนเป็นพี่มีหรือจะขัด

 

แต่ก็ไม่คิดเลยว่าคนรู้ใจของน้องผมจะเป็นคุณป๊ะป๋าอายุเกินหน้าคนนี้แถมมีลูกกันแล้วด้วย แต่เดี๋ยวนะ...ถ้ามีลูกก็ไม่น่าจะอายุแปดปีได้นี่นา ถ้านับตอนเจอกันครั้งล่าสุดก็สองปีที่แล้วมันเป็นไปไม่ได้

 

" นี่ฟรัง คุณซินเขายังมีชีวิตอยู่รึเปล่า " เอาว่ะ! เป็นไงเป็นกันให้มันรู้เรื่อง

 

" คุณซินเขา...เสียชีวิตไปตั้งแต่เก้าปีก่อนแล้วครับ " คำตอบของฟรังเหมือนฟ้าฟาดลงบนหน้า งั้นแสดงว่าผมไม่ได้หลุดมาอยู่ในร่างของเด็กคนนี้แต่กลับมาเกิดเป็นลูกของน้องกาล ความรู้สึกมากมายตีตื้นขึ้นไม่คิดเลยว่าน้องกาลที่แสนน่ารักในวันนั้นจะกลายเป็นแม่ผมในวันนี้ผมดีใจจริงๆที่มีเธอเป็นแม่แต่ก็เสียใจเช่นกันที่จะไม่ได้อยู่กับเธออีก...แต่ผมจะใช้ชีวิตในส่วนของเธอให้ดีที่สุด ให้สมกับที่เธอเฝ้าถนอมผมมาจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต.....

 

" แต่คุณซินเองก็ไม่ใช่แค่นักดนตรีธรรมดาๆนะครับ " ฟรังพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแต่ผมกลับหน้าซีดเผือด หรือว่าเขารู้ว่าแท้จริงแล้วผมเป็นอะไร

 

" หมายความว่ายังไงหรอ " ขออย่าให้อีกฝ่ายรู้

 

" คุณซินถึงแม้จะเป็นนักดนตรีผู้มีชื่อเสียงแต่...เบื้องหลังเขาทำงานให้กับFBIในฐานะหัวหน้าหน่วยหาข้อมูลน่ะครับ " ไม่จริงฟรังรู้งั้นแสดงว่าทุกคนก็ต้องรู้ด้วยเช่นกันสิ!...เฮ้อ~เอาเถอะถึงจะไม่ชอบใจที่ทางFBIปล่อยให้ข้อมูลรั่วไหลไปได้ก็เถอะ

 

" งั้นหรอ "

 

" คุณหนูเป็นอะไรรึเปล่าครับ เห็นสีหน้าไม่ค่อยดีเลย!? " ฟรังเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงระคมตกใจเมื่อเห็นสีหน้าแมวกำลังจะตายของผม?

 

" เปล่าไม่มีอะไร ฟรังพาผมไปนั่งที่ศาลาที่สวนดอกไม้หน่อยสิ " ผมเอ่ยปฏิเสธฟรังพร้อมเปลี่ยนเรื่องให้อีกฝ่ายพาไปที่ศาลาหินอ่อนข้างๆคฤหาสน์มันเป็นศาลาที่ทำมาจากเนื้อหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์มีเสาสี่เสาที่มีเหล่าดอกไม้น้อยใหญ่เลื้อยพัน ด้านบนเป็นหลังคาหินอ่อนที่ทำเป็นครึ่งวงกลมพร้อมผ้าม้านที่ถูกเปิดออก มีบันไดทางขึ้นยกสูงจากพื้นห้าคั้น ด้านในมีที่กั้นล้อมรอบเหลือไว้เพียงทางเข้าศาลา บนพื้นถูกปูอย่างดีด้วยพรมสีขาวพร้อมเบาะหนานุ่มทั้งหมอนผ้าห่มมากมาย

 

เมื่อฟรังพาผมมาถึงศาลากลางทุ่งดอกไม้แล้วเขาก็วางผมลงบนเบาะอย่างเบามือพร้อมตัวเองที่ขยับไปนั่งชิดติดรั้วกั้น เฮ้อ~เชื่อเขาเลย

 

" ชากุหลาบพร้อมเค้กนมสดเจ้าค่ะ " เสียงเมดรับใช้ยกของว่างมาให้ผมโดยมีฟรังรับไว้เเล้วรินส่งมาให้ผมส่วนเมดคนนั้นก็ไปยืนหน้าศาลาพร้อมเมดคนอื่นๆอีกห้าคน แถมมาด้วยบอดี้การ์ดหน้าหล่ออีกกว่ายี่สิบคนที่ยืนล้อมศาลาเอาไว้

 

นี่กะว่าจะไม่ให้ผมเห็นวิวทิวทัศน์หรือบรรยากาศอันเป็นธรรมชาติกันเลยรึไง หันไปทางซ้ายเจอคนหล่อ หันไปทางขวาเจอคนหล่อ หันไปหลังก็เจอคนหล่อ พอหันไปด้านหน้าหล่ออีกเช่นเคย โอ้ยยภูมิใจจังเลยมีคนหล่อห้อมล้อม~ถุ๊ย!

 

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจิบชาอ่านหนังสือไปล่ะนะ แต่ก็ว่าไปแล้วแกล้งฟรังหน่อยดีกว่า...

 

" นี่ฟรังเป็นแฟนกับดิวหรอ " ผมถามออกไปด้วยนํ้าเสียงใสซื่อราวนกแรกเกิด? พร้อมมองไปยังฟรังที่ตอนนี้

 

" แค่กๆ แค่กๆ คะ คุณหนูพูดเรื่องอะไรกันครับ ฟงแฟนอะไรกันไม่ใช่นะครับ!! " หรอ หรอ แล้วทำไมถึงต้องสำลักนํ้าชาแล้วก็พูดติดๆขัดๆแบบนั้นด้วยเล่า อิอิ รู้ว่าเขินนะดูออก~

 

" งั้นหรอ~ งั้นแล้วที่ผมเห็นฟรังกับดิวจูบกันที่ข้างประตูกระจกล่ะ " ผมยังพูดต่อพร้อมน้ำเสียงสงสัย ช่วยไม่ได้ก็ตอนนั้นผมยังไม่หลับนิ สนุกจังเลย หึ

 

" คะ คุณหนูคงจะฝันมั้งครับ! มะไม่มีอะไรเลยครับ!ตอนนั้นน่ะ! " ลนลานใหญ่เลยทั้งหน้าทั้งหูแดงหมดแล้วนะฟรัง~

 

" ตอนนั้นหรอ? งั้นแสดงว่าตอนอื่นก็มีน่ะสิ " ยังแกล้งต่อได้อีก~

 

" มะ มะ มะ ไม่ใช่นะครับคุณหนู!! " หึ ตลกจังเลยลิ้นพันกันหมดแล้วนะนั่น

 

" งั้นหรอ~ " ผมพูดพร้อมเอามือเท้าคางทำหน้าราวเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราว? แต่ในใจกลับยิ้มไม่หุบ เอาเถอะ~วันนี้จะปล่อยไปก่อนก็ได้ เพราะว่ายังไงทั้งฟรังทั้งดิวก็ถูกเขาหมายหัวไว้เรียบร้อยแล้ว หึหึหึ

 

 

 

บรึ๋ย.....

 

" เป็นอะไรดิว "

 

" เปล่าครับนาย...แค่รู้สึกขนลุกนิดหน่อย " ตอบพลางลูบแขนตนเอง

 

" อืม "

 

' สงสัยแม่แมวน้อยที่บ้านจะคิดถึงแหะ หึหึ '

 

 

 

 

.................................................................

 

แม่แมวน้อยที่ไหนกันค่ะคุณพี่ดิว ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีกนะ ทั้งที่ตอนนี้ตัวเองโดนหมายหัวอยู่นะคะคุณพี่~ แล้วก็ช่วยปกป้องน้องฟรังตัว(ไม่)น้อยตัวนะคะ~

 

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป รอติดตามกันด้วยน้า

 

อย่าลืมติดตาม คอมเมนต์ เป็นกำลังใจกันด้วยนะคะ จะได้มีกำลังใจต่อไปปป

 

หากผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะ

 

สุดท้ายนี้ อย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะ เป็นห่วงและรักนักอ่านทุกท่าน

 

จาก.....ไรท์

 

 

 

 

ความคิดเห็น