ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2563 13:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

" น้องเรน~ป๊ะป๋าไปทำงานก่อนนะ "

 

" โชคดีนะฮะ "

 

" น้องเรน~ป๊ะป๋าจะไปแล้วน๊า~ "

 

" เดินทางดีๆนะฮะ "

 

" น้องเรน~ป๊ะป๋าจะไปจริงๆแล้วน๊า~ "

 

" ตั้งใจทำงานนะฮะ "

 

" น้องเรน~~ "

 

" ฝากดูแลป๊ะป๋าด้วยนะดิว "

 

" ...!! "

 

" ครับคุณหนู "

 

ฉากการอำลาเพื่อออกไปทำงานของนายท่านที่มีต่อคุณหนูทำให้เหล่าผู้พบเห็นต่างพากันส่ายหน้าไปตามๆกัน จะไม่ให้เหนื่อยใจได้ยังไงกันก็นี่มันผ่านมากว่าชั่วโมงครึ่งแล้วแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุดจนกระทั่งคุณหนูเมินนายท่านแล้วหันไปพูดกับดิวที่ยืนอยู่ข้างๆนายท่านแทนนั้นจึงทำให้นายท่านถึงกับคอตกมองดิวตาขวางกันเลยทีเดียว

 

เฮ้อ~

 

คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจพลางมองไปรอบๆห้องปลอดเชื้อที่ทุกคนต่างพากันยิ้มแห้งมองฉากที่พึ่งจบลงพร้อมเสียวสันหลังว้าบๆไปตามๆกันเมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นนาย

 

' โถ่~คุณหนูอย่าเมินนายท่านแบบนั้นสิครับ พวกผมกลัว~ '

 

ผมกับดิวหันหน้ามองกันพร้อมส่ายหน้าแล้วพากันมองไปยังนายท่านที่ระดมจุ๊บแก้มคุณหนูไม่หยุด นายท่านของพวกเขาแพ้คุณหนูอย่างราบคาบแล้ว

 

 

 

" งั้นป๊ะป๋าไปก่อนนะ ตอนเย็นจะรีบกลับมา ฟรังฉันฝากดูแลเรนด้วย " หลังจากหายอาการคอตกแล้วคุณป๊ะป๋าก็หันมาพูดกับผมเสียงอ่อนก่อนจะหันไปพูดกับฟรังที่อยู่ไม่ไกลนัก

 

" ครับนายท่าน " ฟรังเองก็ตอบด้วยรอยยิ้มพร้อมหันมามองผมเช่นกัน

 

จุ๊บ~

 

แล้วก็ไม่วายมาจุ๊บหน้าผากผมพร้อมส่งยิ้มหวานก่อนออกจากห้องพร้อมกับดิวเพื่อไปขึ้นรถที่จอดรอไว้นานกว่าชั่วโมงครึ่ง

 

ถ้าจะถามถึงที่มาของเหตุการณ์เมื่อสักครู่ล่ะก็ มันเริ่มจากเมื่อวันก่อนหลังจากที่ผมฟื้นขึ้นมาได้เป็นสัปดาร์แล้วแต่คุณป๊ะป๋าตังเมก็ไม่มีท่าทีว่าจะออกห่างจากผมเลยเว้นก็แต่ตอนอาบนํ้าเรียกได้ว่าหอบข้าวหอบของที่นอนหมอนผ้าห่มย้ายเข้ามาสิงอยู่ในห้องนี้เลยก็ว่าได้

 

จนดิวเข้ามาในห้องพร้อมกระซิบว่าที่บริษัทมีปัญหานั้นแหละ แต่ก็นะถึงจะกระซิบกันยังไงผมก็ได้ยินอยู่ดีก็เพราะผม.....ไม่ใช่แค่นักดนตรีธรรมดาๆ

 

และตอนนั้นผมก็บอกให้คุณป๊ะป๋าอายุเกินหน้าตากลับไปทำงานเหมือนเดิมหลังจากหยุดมาเกือบสัปดาห์คงไม่ต้องบอกว่ากองเป็นภูเขาเท่าไหร่ยิ่งคุณป๊ะป๋านั้นไม่ใช่นักธุรกิจธรรดา แต่ก็เอาเถอะถึงแม้จะไม่มีใครยอมบอกก็ใช้ว่าผมจะไม่รู้สักหน่อยจริงไหม

 

พอบอกแบบนั้นทีแรกก็ไม่ยอมลูกเดียวบอกว่าจะอยู่กับผมให้ได้ แต่พอยื่นคำขาดออกไปว่าถ้าไม่กลับไปทำงานผมจะไม่พูดด้วย และไม่ให้จุ๊บอีกเท่านั้นแหละยืนรับคำคอตกกันไปเลยทีเดียว หึหึหึ ให้รู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร

 

และนั่นก็เป็นสาเหตุของเหตุการณ์ลาไปทำงานที่กินเวลาไปเกินกว่าเหตุนี้ยังไงล่ะ!

 

" ฟรังยิบหนังสือมาให้ผมหน่อยสิ " ผมบอกฟรังที่นั่งอยู่ข้างเตียงพร้อมรับหนังสือเรื่องเกี่ยวกับภูมิศาสตร์และภาษาจากฟรังที่ยื่นมาให้แล้วเปิดหนังสืออ่านเพื่อแก้เซ็งตามปกติ

 

ทีแรกทุกคนก็มีท่าทีตกใจที่ผมสามารถพูดอ่านเขียนได้ทั้งๆที่ควรจะทำไม่ได้เพราะไม่เคยเรียนมาก่อน แถมที่ผมอ่านได้ก็เป็นหนังสือระดับนักวิชาการ นั้นจึงทำให้คุณป๊ะป๋าตามหมอมาตรวจเช็คสมองของผมทั้นที แต่ก็ไม่พบความผิดปกติอะไรจึงสันนิษฐานว่าอาจเกิดความผิดปกติทางสติปัญญาที่ทำให้ความรู้ของผู้เป็นมารดาเข้าไปสู่ผู้เป็นบุตรก็เป็นได้แต่ก็ว่านะได้ยินว่าคุณแม่ในร่างนี้ของผมท่านเป็นนักวิชาการด้วยนิ นั้นเป็นข้อสันนิษฐานของคุณหมอที่บอกพวกคุณป๊ะป๋าจึงทำให้ทุกคนหายสงสัย แต่ใครจะไปบอกกันว่าตัวเองนั้นเรียนจบปริญญาเอกมาแล้ว แถมทำงานแล้วด้วย ขืนบอกไปมีหวังโดนคุณป๊ะป๋าจับไปผ่าสมองดูความผิดปกติ ไม่ก็โดนถีบหัวส่งออกจากคฤหาสน์ หรือที่ร้ายแรงกว่านั้นคงไม่พ้นโดนฆ่าทำเป็นปุ๋ยหมักให้ต้นไม้แน่เลย โทษฐานใช้ร่างของลูกเขา เฮ้ย~~ อยากจะบอกไปว่า ผมก็ไม่รู้ว่ามายังไง! เหมือนกันแต่ถึงบอกไปก็คงไม่มีใครเชื่ออยูดี ดีไม่ดีโดนหาว่าบ้าแน่ เพราะฉะนั้นอยู่ๆแบบนี้ไปก่อน เป็นการดีที่สุด

 

 

 

เบื่อ.......

 

เบื่อมาก.......

 

เบื่อสุดๆ.......

 

โคตรเบื่อ.......

 

 

 

คำพวกนี้วนเวียนอยู่ในหัวผมกว่าชั่วโมงแล้ว ก็มันน่าเบื่อจริงๆนี้น่าอยู่แต่ในห้องไม่ได้ออกไปไหนเลยแบบนี้ใครจะไม่เบื่อบ้าง จะว่าไปอยากออกไปเดินเล่นด้านนอกจัง ไวเท่าความคิดก็มองไปยังฟรังที่อ่านหนังสือสืออยู่ใกล้ๆ อีกคนพอรู้ถึงการจ้องมองก็เงยหน้าขึ้นมามองผู้เป็นคุณหนูที่ทำหน้าทำตาเหมือนแมวน้อยขอขนมอยู่ก็อดยิ้มรับในความน่ารักน่าเอ็นดูไม่ได้

 

" คุณหนูอยากได้อะไรหรอครับ " คำถามที่ผมกำลังต้องการเลย ก็ไม่รีรอบอกสิ่งที่ต้องการออกไป

 

" ฟรังผมอยากออกไปด้านนอกได้ไหม? " ผมพูดพร้อมทำหน้าทำตาใสซื่อ?เพื่อให้อีกฝ่ายใจอ่อนยอมพาออกไปและก็เป็นอย่างที่คาดเพราะอีกฝ่ายทำหน้ากังวลเล็กน้อยพลางหันไปมองคุณหมอที่มองมาทางนี้อยู่แล้ว

 

" ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วสามารถออกไปด้านนอกได้ครับ แต่ถ้าเกิดมีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก หรือ อาการผิดปกติอื่นๆให้รีบพากับมาที่ห้องเลยนะครับ " คุณหมอพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะออกไปเพื่อทำงานของตนต่อ ส่วนฟรังเมื่อได้ยินดังนั้นก็จะไปเอารถเข็นมาให้กับผม แต่ผมดักไว้ก่อนพร้อมชูมือขึ้นสูงเป็นสัญญาณว่าต้องการให้อีกฝ่ายอุ้มก็นะผมน่ะไม่ชอบนั่งรถเข็นหนิดูเหมือนคนพิการยังไงก็ไม่รู้ อีกอย่างขาผมแค่ไม่ค่อยมีแรงเพราะไม่ได้ใช้ก็แค่นั้นเอง

 

พออีกฝ่ายเห็นผมแบบนั้นก็ยิ้มอย่างเอ็นดูพร้อมเข้ามาอุ้มผมที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ฟรังอุ้มผมได้ด้วยแขนข้างเดียวเพราะผมเป็นเด็กตัวเล็กบอบบางเรียกได้ว่าเเห้งเลยล่ะ แถมหน้าตาคือจะพูดยังไงดีล่ะทั้งสวยทั้งน่ารักเกินเด็กผู้หญิงอีก ไหนจะผมและดวงตาสีขาวเงินนี้อีก เฮ้ย~ ชาติก่อนก็ไม่ค่อยเหมือนผู้ชาย ชาตินี้ยิ่งกว่าอีก ผมล่ะเหนื่อยใจ...

 

จะว่าไปพอลองสังเกตฟรังดีๆแล้วอีกฝ่ายก็จัดได้ว่าทั้งหล่อทั้งสวยก็ว่าได้ถึงจะออกไปทางหล่อมากกว่าก็เถอะตัวก็หนาถึงจะเล็กกว่าคุณป๊ะป๋ากับดิวไปหน่อยแต่ก็จัดว่าดูดีเลยทีเดียว กล้ามเนื้อที่มีให้เห็นไม่หนาไม่บางเพราะเป็นพวกที่ใช้สมองมากกว่ากำลัง แต่ถึงยังไงผมก็อิจฉาอยู่ดี ทำไมรอบตัวผมถึงมีแต่คนหล่อๆ น้องเรนรับไม่ได้!

 

 

 

โคตรหรู!

 

โคตรใหญ่!

 

โคตรของโคตร!

 

แม่เจ้า! อย่างกับพระราชวัง!

 

 

 

ครับมันคือคำอุทานที่ออกมาจากสมองผ่านทางการรับรู้จากดวงตา อะไรมันจะขนาดนี้!คฤหาสน์แกะสลักจากหินอ่อนสีขาวประดับประดาด้วยเพชรพลอยแถมมีฝังทองคำด้วย โคมไฟระย้าที่มีเพรชมากมายประดับอยู่ทำให้เห็นแสงวิ้งวับสะท้อนดวงตา บันไดถูกปูด้วยพรมแดนกำมะหยี่ราคาแพงราวจับทั้งสองข้างเป็นหินอ่อนแกะสลักอย่างงดงาม พระเจ้านี่มันในวังชัดๆ!

 

" เป็นอะไรรึเปล่าครับคุณหนู " ฟรังถามขึ้นเมื่อเห็นผมเบิกตาค้างอยู่

 

" เปล่าไม่มีอะไร " เก็บอาการไว้เรน เก็บไว้ฝังมันไว้ในลำไส้ใหญ่เลย!

 

" ฮึฮึฮึ " อย่ามาหัวเราะกันสิ!

 

" ถ้าคุณหนูสงสัยอะไรก็ถามผมได้เลยนะครับ " ฟรังรีบพูดเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นผมทำน่างํ้างอ

 

" อื้ม " ผมตอบไปพร้อมกับฟรังที่พาผมออกเดินทัวร์คฤหาสน์ที่วันเดียวคงเดินไม่หมด ตลอดทางผมได้รู้อะไรมากมายว่าคฤหาสน์หลังนี้ราคาเป็นแสนล้านซึ่งมันทำให้ผมแทบช็อค! โดยแค่ในตัวคฤหาสน์ก็กินพื้นที่ไปกว่า 100ไร่ ส่วนภายนอกนั้นไม่ต้องพูดถึงกินพื้นที่ไปกว่า10000ไร่ได้ แม่เจ้า!กะว่าจะไม่แบ่งใครเลยรึไงกัน! มีทั้งสวนดอกไม้ สระว่ายน้ำ สนามกอล์ฟ สนามกีฬา ที่จอดเครื่องบิน เฮลิคอปเตอร์ โรงรถกว่าพันคันที่มีให้เลือกไม่หวาดไม่ไหวนี้อีก! แต่ก็นะทั้งหมดก็เป็นของเราอยู่ดี...จริงไหม

 

ตอนนี้ฟรังก็พาผมมาที่บริเวณห้องพักผ่อนซึ่งตอนนั้นเองที่สายตาของผมก็ไปสะดุดกับภาพภาพหนึ่งซึ่งผมจะไม่แปลกใจเลยถ้านั้นไม่ใช่ภาพของ

 

ภาพของ....ผม

 

 

 

 

....................................................

 

เป็นไงกันบ้างค้าาา เอาล่ะเริ่มมีปริศนากันแล้ว ภาพของน้องเรนเรามาอยู่ในคฤหาสน์ได้อย่างไร!! แล้วจะมีอะไรเกิดขึ้นต่อไปนี้กัน

 

ฝากคอมเม้นต์ ติดตาม และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ หากผิดพลาดประการใดขออภัย ด้วยนะ

 

อย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ

 

รักนักอ่านทุกท่าน.......จากไรท์

 

 

ความคิดเห็น