ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.7 ดูแล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2563 23:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.7 ดูแล
แบบอักษร

หัวใจดวงน้อยก็สั่นไหวยังไงชอบกล แก้มนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับลูกตำลึง คนถูกแอบมองหันกลับมาจ้องตอบเป็นระยะคนตัวเล็กต้องแกล้งหลับหลบสายตาของคนที่ทำให้หัวใจของเธอทำงานหนัก

มาเวอริคขับรถมาจอดที่คอนโดของเจนนิส ตอนนี้รู้สึกว่าคนที่แกล้งหลับจะหลับไปจริงๆซะแล้ว ฟังจากเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ

"คงเหนื่อยมากใช่ไหม?" ชายหนุ่มใช้นิ้วค่อยๆเกลี่ยปอยผมที่บดบังใบหน้าสวยเฉี่ยวของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม แอบมองความน่ารักของคนที่หลับใหลอยู่ในห้วงนิทราพักใหญ่ แต่แล้วร่างบางก็ค่อยๆขยับตัวตื่นขึ้นมา

"อ้าว ถึงแล้วเหรอ ห่าวววว ง่วงจังขอโทษนะคุณที่ฉันเผลอหลับไป" หญิงสาวตื่นขึ้นมาทำท่างัวเงียราวกับเด็กน้อย

"อื้อ ถึงตั้งนานแล้ว เห็นกำลังหลับสบายเลยไม่ปลุก"

"โอเค ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่มาส่งขับรถกลับดีๆนะ" เจนนิสบอกลามาเฟียหนุ่มก่อนจะเปิดประตูรถลงไป

'ปึ้กกก ปิ๊บบบ' เสียงปิดประตูและล็อครถ แล้วเขาก็มายืนดักหน้าหญิงสาว

"ใครบอกว่าผมจะกลับ เดี๋ยวขึ้นไปส่ง" มาเวอริค บอกพร้อมกับโอบประคองร่างบางไว้

"คุณณ คุณไม่ต้องส่งฉันแค่นี้ก็พอ"

"เงียบๆหน่าาา" เสียงเข้มของเขาทำให้เธอหยุดพยศได้บ้าง

'เอะอะๆก็ดุ ดุยังกะหมาแหนะ หึ' เจนนิสแอบโวยวายต่อในใจ

บรรยากาศเงียบภายในลิฟท์ที่กำลังขึ้นไปที่ชั้นที่เป็นห้องพักของหญิงสาว

'โกร๊กกกก' (เสียงท้องร้อง) เจนนิสยักไหล่แล้วส่งยิ้มใสให้กับชายหนุ่ม

(๏_๏)(๏_๏)

"คือออ ฉันยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง" นางแบบสาวบอกแก้เขิน

"อืม ดีเลยผมก็หิว" พูดจบมือหนาก็ล้วงหยิบมือถือในกระเป๋าเสื้อ กดโทรหาใครบางคน "นายช่วยสั่งมื้อค่ำมาส่งให้ฉันหน่อยภายใน 20 นาที เดี๋ยวส่งโลเคชั่นไปให้" ทันทีที่ปลายสายกดรับมาเฟียหนุ่มก็ออกคำสั่งจนคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆนึกหมั่นไส้

"นี่ ใครให้คุณสั่งอาหารมาทานที่ห้องฉัน อยากทานก็ไปหาทานเองที่ร้านสิ"

"ก็ใครบอกว่ายังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เที่ยงหล่ะ"

 ̄へ ̄

"เอาหน่าาา ถือว่าผมเลี้ยงขอบคุณแทนน้องสาวของผม" 'ติ่งงงง' ประตูลิฟท์เปิดออกราวกับระฆังพักยก "ป่ะ ไปทางไหนเชิญครับ" ชายหนุ่มก้าวออกมาพร้อมกับโค้งศรีษะแล้วผายมืออันเชิญเจนนิสออกมาจากลิฟท์

...

อาหารจากเดม่อนมาส่งภายในเวลาที่มาเวอริคกำหนดแบบเป๊ะๆ มาเฟียหนุ่มอาสาเปิดประตูออกไปรับแล้วมาจัดใส่จานตั้งโต๊ะให้ เพราะเห็นว่าเจนนิสเจ็บเท้าเลยไม่อยากให้เดินมาก

"คุณฉันแค่เจ็บเท้านิดเดียวนะไม่ได้เป็นง่อย ไม่เห็นต่องทำขนาดนั้น"

"มาทานข้าวได้แล้วจะทานยาแก้อักเสบ อย่าเรื่องมาก" ทำเสียงขรึมข่มขู่ เจ้าของห้องเดินมานั่งลงข้างๆชายหนุ่ม อาหารหน้าตาน่าทานถูกจัดใส่จานสอง-สามอย่าง จนทำให้ท้องเจ้ากรรมมันร่องประท้วงขึ้นมาอีกรอบ 'โกรกกกก'

"จะกินแล้วนะ ヘ(^_^)ヘ " เจนนิสบอก

"เอาสิ" ทั้งสองต่างคนต่างทานไม่มีเสียงพูดคุยใดๆ มาเวอริคนั่งแอบมองคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้าก้มตาทานได้อย่างน่าเอร็ดอร่อย

"อ้าว คุณไหนว่าหิวไงนั่งมองฉันกินอยู่ได้ คงอิ่มหรอกนะ" เจนนิสเงยหน้าขึ้นมาพูดกับเขาอย่างไม่ใส่ใจนักที่ชายหนุ่มเอาแต่นั่งจ้อง

แท้จริงแล้วเธอรู้และเดาได้จากสายตาที่อีตานี่มองเธอแต่ก็แกล้งทำเป็นกลบเกลื่อนไปเรื่องอื่น เพราะไม่อยากคิดเรื่องนั้นเท่าไหร่นัก 'จ้องขนาดนี้ไม่กินฉันไปเลยละ' นางแบบสาวได้แต่พูดคนเดียวในใจ

"อ่ออ อื้ออ อร่อยนะ ร้านนี้อร่อยมากเลย" ชายหนุ่มตักอาหารเข้าปากอย่างเขินๆที่ถูกจับได้

"เออ ฉันว่าจะถามคุณก็ลืมไปเลย คุณรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่ ฉันยังไม่ได้บอกคุณเลยนะ" หญิงสาวถามด้วยความสงสัยว่าจะถามทีไรก็ถูกขัดจังหวะ

"อ่อออ เอ่ออ ผมเห็นว่าคุณหลับอยู่ก็เลยโทรถามนาตาลี แล้วเธอก็ถามโรเซ่ให้อีกที" มาเฟียหนุ่มอธิบายซะยาวเหยียดหาทางเอาตัวรอด

"อ่อ งั้นเหรอ?" หญิงสาวไม่ได้ว่าอะไร ก้มหน้าทานอาหารต่อจนอิ่ม

"อ่ะ นี่ยาแก้อักเสบคุณทานซะ แล้วไปนั่งรอผมที่โซฟาจะทายาให้"

หญิงสาวรับยามาแล้วโยนเข้าปากดื่มน้ำตามลงอึกใหญ่ แล้วเดินไปนั่งที่โซฟาตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่ายเพราะคิดว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะขัดใจคนเอาแต่ใจอย่างเขา มาเวอริคเก็บจานชามไปล้างแล้วมานั่งลงข้างๆเธอ

"ไหนมาดูซิ ดีขึ้นบ้างไหม ฮึ"

"คุณณณ ฉันแค่เป็นแผลนิดเดียวไม่ต้อง" เจนนิสรู้สึกใจเต้นแปลกๆเมื่อเขามีท่าทีอ่อนโยนกับเธอ

'คุณเป็นคนยังไงกันแน่นะ คุณมาเวอริคบางครั้งก็ดีบางทีก็เอาแต่ใจ ขี้เก๊กทำเป็นขรึมอยู่ได้ไม่เมื่อยหน้ารึไงกัน ชิ!' หญิงสาวคิดในใจ

"แอบมองแบบนี้อย่าบอกนะว่าหลงเสน่ห์ผม" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาดวงตาคู่หวานจนคนตัวเล็กรู้สึกอึดอัด

"อึ้มมม ฉันว่าคุณกลับไปได้แล้วหละ ดึกมากแล้วฉันง่วงด้วย อีกอย่างฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก" 🕙 เจ้าของห้องทำตัวไม่ถูกจึงเอ่ยปากไปให้ชายหนุ่มกลับไปก่อน ไม่รู้ว่าแค่เขินอายหรือว่ากลัวตกหลุมรักเขาเข้าจริงๆ

"เอ่อออ ใช่ ใช่สิผมต้องกลับได้แล้ว คุณพักผ่อนเถอะ" ชายหนุ่มก็ไปไม่เป็นลุกออกไปอย่างเสียอาการ "ผมกลับแล้วนะ" เขาลุกเดินออกจนถึงหน้าประตูก่อนจะหันกลับมาบอกเธออีกครั้งด้วยรอยยิ้ม😄

"ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลฉัน ขับรถดีดีนะคะ 👋" หญิงสาวนั่งมองอยู่ที่โซฟาส่งยิ้มหวานกลับไป

'กึกก' (เสียงประตูห้องปิดลง) แต่รอยยิ้มของหนุ่มสาวยังคงเปื้อนอยู่บนใบหน้า

'บ้าเอ้ย หมดกันมาเฟียมาดนิ่ง เอาซะไปไม่เป็นเลยยัยแม่มดเอ้ยย' มาเวอริคคิดในใจเดินอมยิ้มกับตัวเองไปจนถึงรถ และขับรถกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี

'แล้วฉันเป็นบ้าอะไรเนี้ยมานั่งยิ้มคนเดียวอยู่ได้ ตานั่นมีผู้หญิงวิ่งมาให้เลือกเยอะแยะฉันสู้รบปรบมือกับใครไม่ไหวหรอก' เจนนิสเข้าไปอาบน้ำพลางคิดไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนขี้กลัว (ความรัก)💔 ตั้งแต่ได้บทเรียนจากเรื่องของพิมพ์ดาวนางแบบสาวก็เข็ดขยาดกลัวความรักไปเลย เธอกลัวความเสียใจ กลัวการแย่งชิง เธอคิดว่าแรงรักแรงอาฆาตของผู้หญิงนี่น่ากลัวกว่าระเบิดปรมานูซะอีก

 

~♥~~♥~~♥~

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว