facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 ฝักใฝ่ในราคะ NC นิดหน่อย

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ฝักใฝ่ในราคะ NC นิดหน่อย

คำค้น : ตายถึงรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2563 15:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ฝักใฝ่ในราคะ NC นิดหน่อย
แบบอักษร

“ว่าไงล่ะคะคุณยมทูต ยังจะบอกไม่รู้สึกอะไรอีกไหม” แองเจล่ามองสบตาไปยังชายเบื้องล่างที่ตอนนี้กำลังเงยหน้าสบตากับเธอ แววตานิ่งเรียบมองเธอไม่กะพริบตา ใบหน้าขาวซี้ดคมคายไร้อารมณ์ยังคงนิ่งสนิทไม่ไหวติง

“ก็บอกแล้วไงว่าเราเหล่ายมทูตนั้นไร้ซึ่งอารมณ์เยี่ยงมนุษย์” ปากหนาขยับตอบพร้อมกับมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า เขามองจ้องสบตาคนตรงหน้าแบบไม่หวั่นไหว ถึงกระนั้นเขาก็รู้สึกแปลกๆ กับหน้าอกของตัวเองที่มันหวิวแปลกๆ

“จริงแน่เหรออออ” แองเจล่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกเพื่อกระตุ้นชายตรงหน้าของเธอ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านจนทำเอาแองเจล่าเสียความมั่นใจ

“ต้องให้ข้าพูดอีกกี่รอบกัน”

“หื้มมม จริงเหรอเนี่ย” แองเจล่าขยับยืดกายออกแต่เธอก็ยังคงนั่งทับตักของดีมไว้ไม่ขยับไปไหน แขนทั้งสองข้างกอดอกเข้าหากันดันดุนให้หน้าอกไร้ปราการดันเด่นพร้อมกับจุดนูนดันจนเห็นชัด

“ใช่น่ะสิ พวกข้านั้นไม่ได้พิศวาสกายเนื้อแบบมนุษย์อย่างพวกเจ้าหรอกนะ หากสิ่งที่เราเหล่ายมทูตต้องการคงเป็นเพียงแค่อายุขัยของมนุษย์อย่างเจ้าเท่านั้น”

“อายุขัย??”

“ยมทูตอย่างข้านั้นอยู่ได้ด้วยหนังสือเล่มนั้นที่เจ้าฉีก เพราะว่าเมื่อเก็บเกี่ยวดวงวิญญาณเสร็จสิ้นเหล่ายมทูตอย่างข้าจะได้อายุขัยที่พวกเจ้าสั่งสมมา” ดีมอธิบายต่อแต่ระหว่างนั้นเขากลับไม่เข้าใจว่าทำไมสายตาของเขาถึงได้มองเรือนร่างของแองเจล่าไปด้วย

“แล้วถ้าไม่มีล่ะ”

“ก็จะสลายหายไป” ดีมตอบเพียงสั้นๆ

“แล้วหนังสือของนายอยู่ไหน ทำไมฉันไม่เห็นมันเลยล่ะ” ในเมื่อหนังสือนั่นสำคัญขนาดนั้น แต่ทำไมเธอถึงไม่เห็นมันเลยตั้งแต่ฟื้นคืนชีพมา

“หนังสือของข้าได้กระจัดกระจายไปตอนที่ข้าถูกมิติกระชากมาในมิติโลกมนุษย์” เขาตอบไปพร้อมกับสายตาที่มองต่ำลงมาเบื้องล่างของแองเจล่าที่ตอนนี้ชุดนอนตัวใหญ่เลิกขึ้นจนเห็นเนินเนื้อไร้สิ่งป้องกันบดอยู่บนตักเขาที่มีเพียงเสื้อคลุมตัวใหญ่ของเขากั้นไว้

“แบบนี้นายก็แย่น่ะสิ”

“ใช่แล้ว แต่เจ้าช่วยลุกออกไปจากตัวข้าก่อนได้หรือไม่” ดีมพูดเสียงนิ่งเรียบมองไปยังสาวเจ้าที่ยังไม่ยอมลุกไปจากตัวเขาเสียที

“ทำไมล่ะ หรือว่าเริ่มรู้สึกอะไรบ้างแล้ว” แองเจล่าขยับหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้กับดีมมากยิ่งขึ้น จากนั้นเธอก็เล่นยั่วสวาทแบบที่เธอถนัดด้วยการขยับเอวบดคลึงลงบนตักของดีม

“เจ้านี่ช่างเป็นหญิงที่ฝักใฝ่ในราคะเสียจริงๆ”

“อะ....อะไรนะ” แองเจล่าปากกระตุกเพราะคำของดีม แม้จะฟังดูเก่าแก่แต่เอาจริงๆ มันก็คือการกล่าวหาว่าเธอร่านนั่นเอง “นี่นายกำลังด่าฉันว่าร่านงั้นเหรอ”

“หรือว่าไม่ใช่กัน”

“เห็นอย่างนี้แต่ฉันยังซิงอยู่นะเฮ้ย ฉันก็แค่แหย่นายเล่นแค่นั้นแหละ อย่างนายไม่...มี....วัน....” แองเจล่าหยุดพูดพร้อมกับใบหน้างดงามที่กำลังค่อยๆ แดงขึ้นอย่างช้าๆ

“เจ้าเป็นอะ...”

“นี่นายขะ....แข็งงั้นเหรอ” แองเจล่ารู้สึกได้ถึงสิ่งที่ตัวเองนั่งทับว่ามันกำลังขยายตัวและกำลังดันส่วนหวงแหนของเธอ และเนื่องจากดีมนั้นไม่มีเสื้อผ้าเขาจึงมีแค่ชุดคลุมสีดำยาวของเขาบางๆ ส่วนเธอก็ไร้ชั้นในทำให้เธอสัมผัสได้ถึงมันอย่างชัดเจน

“ข้าไม่ค่อยเข้าใจร่างเนื้อนี้เท่าไหร่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนข้านั้นกำลังตกอยู่ในห้วงของราคะ แม้ว่าข้าจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเจ้าก็ตามที” ดีมตอบหน้าตายมองไปแองเจล่า กลไกของร่างกายมนุษย์เป็นสิ่งที่เขาไม่คุ้นชินเพราะปกติแล้วร่างกายยมทูตของเขานั้นมักจะไร้ความรู้สึกเพราะเป็นเพียงร่างกายทิพย์

“ระ....ราคะ นี่นายหื่นชะ...ใช่ไหม” แม้จะยังตื่นตกใจที่จู่ๆ คนตรงหน้าก็เอาอะไรแข็งๆ มาดันน้องสาวของเธอ แต่ด้วยความเป็นหญิงเสี้ยวในเรื่องแบบนี้ทำให้เธอถือตัวและไม่หนี แม้ในใจจะรู้สึกเขินอายจนหน้าแดงไปหมด

“กายของข้านั้นใช่ แต่ใจของข้ายังคงสงบนิ่งเช่นเดิม”

“หะ...หื่นก็บอกว่าหื่นสิ” แองเจล่าขยับลงจากตักของดีมหลังจากพูด หญิงสาวกลับหลังหันแล้วเดินกลับเข้าไปยังห้องนอนแล้วรีบควานหาชั้นในของตัวเองขึ้นมาใส่ก่อนจะนึกอะไรได้ จึงได้ตะโกนออกไปนอกห้อง

“วันนี้เดี๋ยวฉันจะซื้อเสื้อผ้ามาให้ นายรออยู่ที่นี่นะ”

 

“พวกผู้ชายเนี่ย เขาใส่แบบไหนกันอย่างนั้นเหรอ” เสียงใสของแองเจล่าถามเพื่อนสาวอย่างเดซี่ที่กำลังช่วยกันงมหาซื้อเสื้อผ้าเพื่อเอาไปดีมที่ตอนนี้ไร้อาภรณ์

“แล้วฉันจะรู้ไหม ทำไมแกไม่ถามเขามาเลยล่ะว่าใส่แบบไหน”

“เอ่อ ถามแล้ว”

“เอ้า ก็ถามแล้วหนิ แล้วเขาจะใส่แบบไหน”

'เสื้อผ้าอย่างนั้นรึ ข้าไม่ต้องการหรอก เพราะมันเป็นเพียงแค่สิ่งนอกกาย สิ่งที่ข้าต้องการตอนนี้คือหนังสือและเงาพลังของข้า' ภาพความจำของคำตอบเจ้ายมทูตลอยเด่นขึ้นมาในหัว “เอ่อ....เขาบอกว่าใส่อะไรก็ได้น่ะ”

“ญาติของแกเนี่ยนะแองจี้ หื้มมม เอาเถอะก็เลือกแบบพื้นๆ ไปก่อนแล้วกัน” เดซี่หันไปหยิบเสื้อยืดปกติ กับอื่นๆ ลงตระกล้า

“อ้าวนั่นแองเจล่านี่นา” เสียงของสาวเอ่ยทักทายแองเจล่าจนคนที่กำลังวุ่นกับการเลือกเสื้อผ้าต้องเงยหน้ามอง

เมื่อเงยขึ้นมาแองเจล่าก็เหมือนทั่วทั้งร่างเข้าสู่จุดเดือ เพราะใบหน้าซีดราวไก่ต้มของรุ่นพี่แสนหล่ออย่างมิคาเอลนั้นอยู่ต่อหน้าเธอ ชายหนุ่มผู้เลวระยำที่กล้ำกรายร่างกายเธอและยังเป็นสาเหตุที่ดับลมหายใจของเธออีก

“ว่าไงโมนิก้า วันนี้ควงรุ่นพี่สุดหล่อมาเลยนะ” นอกจากจะมากับคนที่เธออยากจะตะบันหน้ามากที่สุดแล้ว ยัยผู้หญิงที่ทักทายเธอก็เป็นคนที่เธอไม่ชอบขี้หน้าเอาเสียอีกด้วย

โมนิก้า หรือโมนัคกินยา เฮวเว่นไซด์ เป็นหญิงสาวหน้าตาดีผมยาวสลวยสีทองำร้อมผิวรวนเนียนท แม้จะเป็นคนสวยแต่โมนิก้าขึ้นชื่อเรื่องการหักหลังเพื่อนรวมถึงตัวของแองเจล่าเองด้วย

“ทะ....ทำไมน้อง...” มิคาเอลตกใจเพราะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง คนที่วันนั้นเขามั่นใจว่าตายไปแล้วกลับกำลังยืนต่อหน้าเขา

“ตกใจอะไรเหรอคะพี่มิคาเอล” แองเจล่ายิ้มหวานใส่เจ้าฆาตกรหื่น

“ไม่มีอะไรครับ พี่แค่ตกใจที่เราเจอกันอีกครั้ง” มิคาเอลตอบเสียวแผ่วแม้จะพยายามทำตัวปกติ แต่สำหรับคนตรงหน้าที่เขาฆ่ากับมือแล้วมายืนคุยแบบนี้ เขาก็ได้แต่ภาวนาว่าเธอจะจำอะไรไม่ได้

“จะว่าไปแล้ว เมื่อคืนสนุกมากเลยนะคะ” แองเจล่าชวนมิคาเอลคุยพร้อมกับรอยยิ้มใสซื่อปกติ และมันทำให้มิคาเอลสบายใจขึ้นมาเพราะคิดว่าแองเจล่าจำไม่ได้

“นะ....นั่นสินะครับ”

“จริงๆ แล้วเนี่ยแก้วที่สามในคืนนั้น หนู ยัง กิน ไม่ หมด เลยนะ” แองเจล่าพูดเว้นห่างเพราะอยากจะสื่อว่าในคืนนั้นเธอจำเรื่องทุกอย่างได้ดี

“.......” ไร้เสียงตอบกลับจากมิคาเอล ใบหน้าของเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับดีมเลย เพราะมันขาวซีดราวกับว่าไม่มีเลือดไปหล่อเลี้ยงใบหน้าของเขา

“ถ้าไงขอตัวก่อนแล้วกันนะ พอดีฉันยุ่งๆ” แองเจล่าสะบัดเชิดหนีปล่อยให้โมนิก้าพยายามดึงสติของมิคาเอลกลับมา 'สักวันฉันจะเอาคืน'

 

“เอานี่ เสื้อผ้าของนาย เปลี่ยนซะ” แองเจล่าวางถุงใส่เสื้อผ้าชั้นนำที่เธอนั้นซื้อมาให้กับดีม หญิงสาวไม่รู้ว่าแบบไหนจึงจะเข้าหรือถูกใจเจ้ายมทูตตนนนี้ ดังนั้นเสื้อผ้าที่ซื้อมาจึงมากมายจนขนหลายรอบกว่าจะหมด 'นี่เราสายเปย์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน'

“บอกแล้วไง ว่าเพียงค่ผ้าคลุมนี้ก็เพียงพอ”

“นี่ นายศึกษาชีวิตของมนุษย์จริงรึเปล่า ถ้าจริงนายก็น่าจะรู้นะว่าชุดแบบนั้นมันใช้ได้ที่ไหน”

“ก็ถูกของเจ้า ถ้าอย่างนั้นข้าต้องขอขอบใจเจ้ามากที่หาเครื่องนุ่งห่มให้กับข้า” พูดจบชายผิวซีดก็ลุกขึ้นพร้อมกับถอดผ้าคลุมตัวบางของเขาออกทันทีอย่างรวดเร็ว

แองเจล่าเบิกตากว้างเมื่อร่างสีขาวปรากฏต่อหน้าของเธอ ดีมนั้นเรียกได้ว่าเป็นผู้ชายร่างบางที่มีกล้ามเนื้อเพียงนิดหน่อยเท่านั้น แต่กระนั้นก็ไม่ได้ผอมแห้งแบบคนไร้กำลังเสียทีเดียว นอกจากนั้นร่างเปลือยของดีมยังเปลือยไปจนถึงท่อนล่างและนั่นก็ทำให้แองเจล่ารีบหันหน้าหนีกลับหลังแต่ว่ามันก็ไม่ทันเพราะเจ้ายมทูตน้อยมันได้ตรึงอยู่ในความทรงจำของเธอแล้ว

“นี่นายเรียนรู้ชีวิตของมนุษย์แล้วจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!!!”

“จริงสิข้าจะโกหกเจ้าทำไม”

“โอ้ยยยย ฉันจะบ้าตายยย”

 

....................................................

//กราบแทบเท้านักอ่านที่รัก

ลงช้าไปหน่อย เมื่อวานถึงห้องแล้วหลับเลยงับ

ความคิดเห็น