facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 ผู้ปลดปล่อย

ชื่อตอน : บทที่ 3 ผู้ปลดปล่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 134

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2563 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ผู้ปลดปล่อย
แบบอักษร

ดันแคนสั่งให้คนของเขาหยั่งเชิงมันด้วยกระสุนปืน 

เขาพบว่าแม้แต่กระสุนเจาะเกราะยังทำได้เพียงข่วนผิวมันให้เป็นรอยเท่านั้น 

เขาหรี่ตา พวกตัวโตมักจะมีสติปัญญาต่ำ และเขาค้นพบแบบแผนการเคลื่อนไหวที่เหมือนถูกโปรแกรมมาของมันแล้ว 

เขาตะโกนสั่งให้คนเอาธนูพร้อมกับตะขอและเชือกเข้ามาโดยไม่ละสายตาจากเจ้าตัวใหญ่ ผูกเชือกและตะขอกับธนูดอกหนึ่ง พันมันกับท่อนแขนหนาก่อนน้าวคันธนูด้วยเรี่ยวแรงอันมหาศาล 

ชายหนุ่มหาจังหวะขณะที่อสุรกายตนนั้นพุ่งไปข้างหน้า ปล่อยศรออกไป 

เนื่องจากตะขอที่เขาใช้ทำมาจากกรงเล็บของอสุรกายที่โดนฆ่าจากการบุกรุกครั้งก่อน ความคมกริบของมันนับว่าเทียบเคียงกับเผ่าพันธุ์ของเขาเลยทีเดียว...หากไม่เหนือกว่า 

ตะขอที่ส่งออกไปฝังอยู่บนลำตัวมัน กระชากเขาขึ้นไปในอากาศ 

ไลเคหนุ่มอาศัยแรงนั้นส่งตัวเองขึ้นไปยืนมั่นอยู่บนหลังมัน 

เขาขยับยิ้มเหี้ยม 

กรงเล็บกางออกก่อนตะปบลงกลางลำตัวฝ่ายตรงข้าม มันร้องโหยหวน ร่างส่ายเอนขณะที่กรงเล็บของเขาคว้านลึกลงไปจนพบก้อนเนื้อขนาดมหึมาที่กำลังเต้นตุบๆ 

ชายหนุ่มเหลือบตามองด้านล่าง เมื่อพ้นเขตเมืองเขาก็กระชากมันออกมา บีบจนมันแตกโพล้ะ ของเหลวด้านในสาดกระจายไปทุกทิศทาง ย้อมใบหน้าและเส้นผมของเขาด้วยเลือด 

ดันแคนคลายมือออก หยดเลือดไหลจากนิ้วเป็นทางขณะเขาสาวเท้าเดินไปยังเชือกที่ใช้ปีนขึ้นมา พันมันเข้ากับแขนและกระโดดออกมา ก่อนแรงโน้มถ่วงจะบดขยี้ร่างมหึมานั้นกับพื้นโลก 

เขากลับมาที่กำแพง คนของเขาควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว แต่จำนวนนักรบที่สูญเสียไปไม่น้อยเลย และมันจะมีผลต่อการตั้งรับการรุกรานของพวกเขาในหนหน้าอย่างแน่นอน 

ไลเคหนุ่มหรี่ดวงตาคมกริบอย่างไม่สบอารมณ์ 

"ประตูเปิดนานแค่ไหนแล้ว" 

"เกือบชั่วโมงได้แล้วครับท่าน" 

ประตูมิติไม่อาจคงสภาพอยู่ได้นานนัก...นั่นคือสาเหตุที่บัดนี้ยังไม่มีเผ่าพันธุ์ไหนส่งคณะสำรวจเข้าไป 

แต่จะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้...พวกเขาจะแพ้ถ้าเอาแต่ตั้งรับ 

"ส่งหน่วยสองออกตามล่าพวกที่ถอยร่นไปให้หมด ล้างบางพวกมันซะ" เขาสั่งด้วยสีหน้าเย็นชา ยืนคุมเชิงอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งประตูมิติหายไป 

ทุกคนผ่อนลมหายใจ 

ในที่สุดก็จบได้เสียที 

ราชาที่เลือดเต็มตัวเดินเข้ามาตบบ่าเขา 

"ได้ยินว่าเจ้าเป็นคนจัดการเจ้าตัวบนฟ้า ทำได้ดีมาก" 

"เป็นหน้าที่กระหม่อมอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ" ไลเคหนุ่มหลุบตาต่ำ ตอบอีกฝ่ายอย่างเคร่งขรึม 

"ไปพักเถอะ เรารู้ว่านี่เป็นวันลาของเจ้า" 

"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" 

เขารับคำเรียบๆ ทำความเคารพอีกฝ่ายก่อนหมุนตัวเดินจากมา 

 

ดันแคนกลับไปที่บาร์ ขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง 

เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบมนุษย์ผู้นั้นนอนหลับสบายอยู่บนเตียง หล่อนพันตัวด้วยผ้าห่มหลายทบคล้ายกลัวหนาว 

ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้า เข้าไปล้างตัวในห้องน้ำแล้วขึ้นไปนอนบนเตียง โอบร่างอวบอัดของอีกฝ่ายเข้ามากอด 

มือเท้าหล่อนเย็นเฉียบ 

มนุษย์ถึงกับอ่อนแอและเปราะบางถึงเพียงนี้? 

"...อืมมม ใคร? " เธอถามทั้งที่ยังสะลึมสะลือ 

"ดันแดน" เธอยกมือขยี้ตา 

"ใครนะคะ" 

"ผู้ชายของเธอ" 

"เอ๊ะ" ดวงตาสีม่วงปรือขึ้นพิจใบหน้าเขา ท่าทางหล่อนดูเกียจคร้าน "ตายจริง" 

หล่อนยกมือขึ้นปิดปาก จดจำได้ว่าเขาเป็นใคร "ขอโทษค่ะ คุณไม่เคยบอกชื่อ ฉันเลย..." 

มือที่ยกขึ้นช่วยปัดเส้นผมออกจากใบหน้า ทำให้คำพูดเธอกลืนหายเข้าไปในลำคอ อเดลีนกลืนน้ำลายเอื๊อก อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าอากาศในห้องร้อนขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ 

"ดันแคน" 

"ค่ะ มิสเตอร์ดันแคน ฉัน...เอ้อ...ชื่อ อเดลีน" 

"อเดล..." เขาเรียกชื่อหล่อน มือเกลี่ยไล้พวงแก้มอ่อนนุ่ม "เคยได้ยินเรื่องผู้ปลดปล่อยหรือเปล่า? " 

หล่อนส่ายหน้าหวือ 

"เธออายุเท่าไหร่? " 

"21 ค่ะ" 

"สาวน้อย งั้นเธอคงไม่รู้ว่าหลายร้อยปีก่อน เพราะการปรากฏตัวของผู้ปลดปล่อย โลกจึงถูกแยกออกเป็นดินแดนทั้งห้า" 

"คุณจะบอกว่าเมื่อก่อนแผ่นดินทั้งหมดนี้...ถูกปกครองโดยเผ่าพันธุ์เดียวหรอคะ? " เธอถามอย่างแปลกใจ 

เขาพยักหน้า "เรื่องที่น่าเหลือเชื่อไปกว่านั้นคือแผ่นดินทั้งหมดนี้ถูกปกครองโดยมนุษย์" 

"ตายจริง...ฉันไม่เคยรู้เลย" อเดลีนร้องคราง 

"พวกเธอเคยเป็นเผ่าพันธุ์ที่ผู้เป็นอมตะทั้งหลายไม่อยากข้องแวะด้วย เพราะพวกเธอมีมากเหลือเกิน พวกเธอหวาดกลัวสิ่งมีชีวิตที่แกร่งกว่าอย่างพวกเราและก่อสงครามเพื่อขจัดความกลัวเหล่านั้นทิ้งไป วิทยาการของพวกเธอล้ำหน้ามาก มนุษย์กวาดล้างพวกเรา ออกล่าพวกเรา หลายเผ่าพันธุ์สูญสิ้นไปในสงครามครั้งนั้น" น้ำเสียงชายหนุ่มสงบนิ่ง คล้ายกับว่าสงครามในครั้งอดีตไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเขา "วันนึง ผู้ปลดปล่อยมาหาพวกเรา หล่อนบอกว่าหล่อนจะเป็นคนยุติสงครามนี้ คนที่ร่วมหลับนอนกับหล่อนแข็งแกร่งขึ้น บางคนได้รับพลังวิเศษ เหมือนขีดจำกัดที่เคยเหนี่ยวรั้งพวกเราไว้ถูกปลดออก พวกเราตอบโต้ มนุษย์สูญเสียประชากรมากกว่าครึ่งจากสงครามครั้งนั้น" 

"แล้ว...เกิดอะไรขึ้นกับเธอคะ? ฉันหมายถึงผู้ปลดปล่อย" 

ดันแคนส่ายหน้า "ผมไม่รู้ แต่มั่นใจว่าเธอไม่ได้อยู่ดูมันจนจบ อย่างไรเธอก็เป็นมนุษย์ มีอายุขัยของตัวเอง สงครามกินเวลากว่าสองร้อยปี เธอไม่สามารถอยู่ได้นานขนาดนั้น" 

"จากนั้นล่ะคะ? " 

"มนุษย์ยอมจำนน พวกเราตัดแบ่งดินแดน ทำลายวิทยาการทุกอย่างของมนุษย์ก่อนจะแยกย้ายกลับภูมิลำเนาของตัวเอง" 

"และคุณจะบอกว่าฉันทำอย่างนั้นได้หรอคะ ปลดขีดจำกัดของพวกคุณ" เธอถาม ดวงตามีแววกระวนกระวาย 

"มันเป็นคำตอบเดียว ผมไม่มีทางแกร่งขึ้นมากขนาดนี้ในชั่วข้ามคืน" 

ความคิดเห็น