ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

+++ บทที่7.2 ความหวังดีของคนใจร้าย +++

ชื่อตอน : +++ บทที่7.2 ความหวังดีของคนใจร้าย +++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2563 13:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
+++ บทที่7.2 ความหวังดีของคนใจร้าย +++
แบบอักษร

  

 

บทที่7.2 

ความหวังดีของคนใจร้าย 

อัลฟ่าร่างสูงรวมแก่นพลังแรงกดอากาศไว้ที่ด้ามของดาบ ก่อนจะผลักมันพุ่งทะลุกำแพงด้านข้างที่พวกเขาพึ่งเดินผ่านมา ไม่กี่วินาทีต่อมา เงาบางอย่างก็ล้มลง นักฆ่าที่สะกดรอยตามทั้งสองคนมาตั้งแต่ออกจากฐานบัญชาการ ถูกดาบของดีแลนพุ่งเสียบทะลุคั่วหัวใจตายในทันที กลิ่นคาวเลือดที่เริ่มคละคลุ้งทำให้ไม่กี่อึดใจต่อมา ทำให้คนตัวเล็กทิ้งของในมือทั้งหมด แล้ววิ่งไปอาเจียนเอาอาหารเช้าออกจากกระเพาะด้วยอาการคลื่นไส้ 

  

“อ่อก อ้วกกกกกกกกกก” 

“อย่าพูดเรื่องส่วนตัวข้างนอก เพราะมึงไม่รู้ว่ามีใครตามมึงอยู่บ้าง” 

“แค่กๆๆๆ” 

“ข้อมูลของกูในกองทัพสำคัญมากพอกับค่าหัวที่พวกเลวนั่นตั้งให้ มึงบอกว่าพลังของมึงมองเห็นทุกอย่าง แต่เพราะอย่างนั้นมึงเลยประมาท” 

“ผมขอโทษครับ...ผม...” 

“ตามกูมานี่” 

  

ร่างเล็กถูกกระชากให้เดินตามพร้อมๆ กับฮาแกนที่ต่อสายตรงหาไพธอนเพื่อให้มาจัดการเก็บกวาดตรงนี้ให้เรียบร้อย ดีแลนถูกพาขึ้นรถฮัมวีกันกระสุนคันเดิมกลับมาที่ฐานบัญชาการ แต่ว่าในครั้งนี้ฮาแกนขับรถลงไปจอดที่ชั้นG2ที่เป็นลาดจอดใต้ดิน ยังไม่ทันถามอะไรโอเมก้าตัวเล็กก็ถูกลากลงมาจากรถไปทางลิฟต์โดยสาร ดีแลนใช้พลังมองไปรอบๆ ลิฟต์ เห็นว่าเลขชั้นค่อยๆ เปลี่ยนจากG2 จนกระทั่งไปหยุดที่ชั้นG5 ดีแลนในโหมดหัวไชเท้าเหี่ยวๆ ตัวสั่นด้วยความกลัว เพราะเขารู้ดีว่าชั้นนี้เป็นชั้นคุมขังนักโทษที่เป็นผู้ก่อการร้ายหัวรุนแรง ซึ่งบางคนวิกลจริตและเสียสติไปแล้ว 

หัวไชเท้าเหี่ยวเริ่มดิ้นขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของอัลฟ่าที่ตัวโตกว่าได้ ร่างเล็กถูกลากถูลู่ถูกังเข้ามาที่โต๊ะตรงกลาง ซึ่งล้อมรอบไปด้วยห้องขังนักโทษ พวกมันเริ่มทุบลูกกรงและส่งเสียงโวยวายอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นว่าพันเอกฮาแกน เลิร์ช มาหาถึงที่ พร้อมกับโอเมก้าตัวเล็กที่ส่งกลิ่นหอมฉุยและกำลังปล่อยฟีโรโมนหวาดกลัวออกมา ความคิดวิปริตและหยาบโลนของพวกมันแล่นเข้าสู่โสตประสาทของดีแลน ร่างบางทรุดลงคุดคู้กับพื้นด้วยความเจ็บปวดที่ในหัว และภาพความคิดน่าขยะแขยงของพวกนักโทษกำลังแล่นเข้ามาหาเขา 

  

“อ๊ากกกกกก พอแล้ว!!! ผมขอโทษ ฮือออ ผมขอโทษครับ!!!” 

“พลังในตัวไม่มีทางที่จะทำร้ายผู้เป็นเจ้าของ นอกจากมึงจะไม่ยอมรับมัน มึงต้องทนให้ได้” 

“โอ๊ย!!! ผมปวดหัว!!! ฮาแกนครับ ฮือออออ ฮาแกนช่วยผมด้วย!!!” 

“คู่แห่งโชคชะตาอะไรนั่น ถ้ามันมีจริง คู่ของกูคงไม่ใช่คนอ่อนแอแบบนี้” 

“อะ... อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก” 

  

คนตัวเล็กพยายามกระเสือกกระสนเข้ามาหาอัลฟ่าตัวสูง เพื่อขอการปกป้องอีกครั้ง ฮาแกนกัดฟันกับภาพนั้นแล้วใช้พลังอัดอากาศผลักอีกฝ่ายให้ล้มกลิ้งไปอีกทางหนึ่ง ดีแลนที่ถูกผลักมาอีกทางก็เริ่มทนไม่ไหว ทั้งโมโห ทั้งเสียใจ น้อยใจ และรู้สึกผิดปนๆ กัน ร่างเล็กเอามือข้างหนึ่งประคองตัวเองจากพื้น และยื่นมืออีกข้างไปหาอัลฟ่าเจ้าของกลิ่นวู้ดดี้ ก่อนจะเริ่มตั้งสติจับทางความเจ็บปวดในหัวไปพร้อมๆ กับการใช้พลังการมองเห็น 

ทันใดนั้นเองเหมือนดีแลนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง มันคล้ายกับเชือกเส้นใหญ่ที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ดีแลนเพ่งการมองเห็นไปที่เชือกนั้นซึ่งปลายทางของมันกำลังพุ่งไปหาฮาแกน ในตอนนี้เขาอยากรู้เหลือเกิน ว่าคนตรงหน้าคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงใจร้ายกับเขานัก ทันทีที่ปลายเชือกนั้นพุ่งไปถึง เสียงของนักโทษที่อยู่โดยรอบก็เริ่มเบาลง แทนที่มาด้วยความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยซึ่งกำลังโอบรอบตัวเขาราวกับจะปลอบประโลม 

ดีแลนหอบหายใจแผ่วเบา ก่อนที่สติจะดับวูบไป ร่างเล็กทรุดตัวลงล้มลงกับพื้นในวินาทีถัดมา ฮาแกนเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นซีเมน แขนแข็งแรงค่อยๆ ช้อนร่างนุ่มนิ่มขึ้นแนบอกแล้วพาร่างไร้สติเดินออกจากส่วนคุมขัง ขึ้นไปที่ชั้น1ซึ่งเป็นหน่วยพยาบาล 

กลิ่นยาพ่นและเสียงเครื่องวัดชีพจรปลุกให้ดีแลนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง โอเมก้าตัวเล็กค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง พยาบาลที่เฝ้าร่างเล็กอยู่จึงเดินออกไปตามหมอออสตินที่วอร์ด ไม่นานนักอัลฟ่าตัวสูงในชุดกาวน์ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาหาดีแลนที่นั่งงงอยู่บนเตียงผู้ป่วยฉุกเฉิน หมอออสตินถอดหน้ากากพ่นยาออกเพื่อให้ผู้ป่วยบนเตียงสามารถพูดได้ถนัด 

  

“คุณดีแลน!!! คุณฟื้นแล้วหรือครับบบบบ” 

“หมอออสติน...เกิดอะไรขึ้นหรือครับ” 

“ฮาแกนพาคุณมาที่หน่วยแพทย์เมื่อห้าชั่วโมงก่อนครับ ตอนนั้นคุณสลบไม่ได้สติ แต่ความดันคุณสูงมาก มีไข้สูงและเกิดอาการชักเกร็ง คุณหัวใจล้มเหลวจนหยุดเต้นไปสามรอบ คุณเกือบตายแล้วนะครับ” 

“อ่า...” 

“เขาเล่าให้ฟังหมดแล้วล่ะครับว่าเกิดอะไรขึ้น โดนผมเทศนาไปชุดใหญ่จนตอนนี้พาคุณไพธอนหนีไปทำภารกิจแล้วล่ะครับ” 

“ครับ...ขอบคุณนะครับหมอ ที่ช่วยชีวิตผม” 

“คุณช่วยเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้ผมฟังได้ไหมครับ” 

“อ่า...ครับ เท่าที่ผมจำได้...” 

  

เหตุการณ์เมื่อห้าชั่วโมงก่อนถูกบอกเล่าผ่านมุมมองของดีแลน เขาเล่าให้ออสตินฟังทุกอย่าง รวมถึงเรื่องเส้นเชือกและความอบอุ่นที่รู้สึกหลังจากที่ปลายทางของเชือกส่งไปถึงพันเอกฮาแกน หมอออสตินจดบันทึกอาการที่เกิดขึ้นลงสมุดบันทึกของเขาอย่างตั้งใจ จากอาการรวมถึงสิ่งที่โอเมก้าตัวเล็กตรงหน้าพูดมา แสดงว่าดีแลน ฟอสเตอร์ เริ่มที่จะจับทางการควบคุมพลังการอ่านใจของตัวเองได้แล้วในระดับหนึ่ง 

ดีแลนจำทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องนั้นได้แม่นยำ รวมถึงคำพูดทุกคำที่ฮาแกนพูดกับเขา เจ้าของกลิ่นหอมเครมบรูเล่ย้อนมองตัวเองก็รู้สึกว่าเขาในตอนนี้นั้นช่างอ่อนแอ ที่ผ่านมาโชคดีที่ได้ฮาแกนคอยดูแลห่างๆ มาตลอด ทั้งเรื่องเข้าเรียน และเรื่องน้องๆ เขาพึ่งพาความใจดีของฮาแกนทั้งทางอ้อมและทางตรงมากเกินไป ฮาแกนพูดถูก ดูแล้วตัวเขาเองในตอนนี้ ช่างไม่คู่ควรกับคำว่าคู่ชะตาของฮาแกนเอาเสียเลย 

  

“เขาคงโกรธผม...” 

“ไม่หรอกครับ อย่างน้อยก็จากที่ผมเห็นตอนคุณไม่หายใจทั้งสามรอบ” 

“เกิดอะไรขึ้นครับ” 

“พูดง่ายๆ คือ ในขณะที่ทีมกู้ชีพของเราพยายามปั๊มหัวใจ คุณฮาแกนใช้พลังบังคับออกซิเจนในเลือดให้ไปเลี้ยงสมองของคุณ” 

“เขาช่วยผมหรือครับ...” 

“มันเป็นการกระทำที่เสี่ยง และต้องใช้ความละเอียดอ่อนมาก เพราะถ้าพลาดนิดเดียวหมายถึงสมองคุณจะตาย” 

“...” 

“เขากลัวคุณจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกนะครับ” 

  

ดีแลนประสานมือเล็กๆ ของตัวเองไว้ที่หน้าตัก ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น เรื่องนี้เป็นเพราะเขาเองที่ประมาท จนทำให้ทุกคนวุ่นวายกันไปหมด ความรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวปัญหากลับมาอีกครั้ง คงโดนเกลียดแล้วล่ะ ครั้งที่แล้วก็ฮีทจนทำคนร้ายหนีไปได้ ครั้งนี้ก็ประมาทจนมองไม่เห็นนักฆ่าที่สะกดรอยตามมา น้ำตาเม็ดโตหยดแหมะๆ ท่าทางห่อเหี่ยวของคนไข้คนสำคัญทำให้หมอออสตินลากเก้าอี้เข้าไปที่ข้างเตียง 

  

“คุณไม่ต้องเสียใจหรอกครับ อย่างน้อยคุณก็ยังมีชีวิต อีกทั้งยังเริ่มที่จะรู้วิธีจัดการกับพลังของตัวเองแล้ว เท่าที่ผมลองวิเคราะห์อาการของคุณคล้ายกับพวกอัลฟ่าตอนที่พลังพิเศษตื่นขึ้นมาเลย” 

“พวกอัลฟ่าที่มีพลังพิเศษก็ต้องเจ็บปวดแบบนี้หรือครับหมอ” 

“เท่าที่ศึกษาดูส่วนใหญ่เป็นอย่างนั้นครับ” 

“แปลว่าตอนที่พลังของคุณฮาแกนตื่นขึ้น เขาก็เจ็บปวดเหมือนผมหรอ” 

“อ่า…งั้นผมจะเล่าอะไรให้ฟังในฐานะของคนในที่รู้จักกันมานาน คุณพอจะทราบประวัติของคุณฮาแกนบางไหมครับ ว่าเป็นใครมาจากไหน เข้าเรียนที่โรงเรียนเตรียมทหารตอนอายุเท่าไหร่” 

“เท่าที่เคยได้ยินมา เห็นว่ามาจากตระกูลที่เป็นทหารมาหลายรุ่น เข้าเรียนที่โรงเรียนเตรียมทหารตอนอายุ22นะครับ” 

“ใช่ครับ คุณฮาแกนเข้าเรียนที่โรงเรียนเตรียมทหารตอนที่เขาอายุ22 ทั้งๆ ที่ปกติ อัลฟ่าจากตระกูลทหารจะเข้าเรียนตอนอายุ20” 

“มีเหตุผลใช่ไหมครับ” 

“ใช่ครับ พลังของฮาแกนตื่นขึ้นตอนที่เขาอายุย่างเข้า20ปี เขาใช้เวลาสองปีหลังจากนั้นอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช ในห้องควบคุมสูงสุดครับ” 

  

พลังของ ฮาแกน เลิร์ช คือการควบคุมอากาศ และ ก๊าซ การตื่นของพลังของเขาเป็นอะไรที่รุนแรงมาก ไม่มีใครสามารถเข้าไปช่วยเหลือฮาแกนได้ เนื่องจากแรงกดอากาศรอบๆ ตัวเขามันรุนแรงเกินไป พลังที่ควบคุมไม่ได้นั้นสังหารหมอและบุรุษพยาบาลไปเกือบสิบคน ส่วนใหญ่ถ้าไม่ถูกแรงกดอากาศบีบอัดจนตายก็ขาดอากาศหายใจ ไม่รวมที่บาดเจ็บอีกเป็นร้อยเพราะปอดฉีก ดีแลนที่ได้ฟังก็หน้าซีด รู้สึกว่าที่ผ่านมาตัวเองยังดวงไม่ถึงฆาต จึงรอดมานั่งฟังหมอออสตินเล่าเรื่องอดีตของพันเอกในตอนนี้ได้ 

  

“น่าสงสารเขาจังครับ” 

“หมอก็ว่าอย่างนั้น แต่มันถือเป็นเรื่องที่ควบคุมไม่ได้ โชคดีที่เขาแข็งแกร่งพอจะควบคุมและผ่านมันมาได้ด้วยตัวคนเดียว” 

“ผมรู้สึกผิดที่เป็นภาระให้เขา วันนี้ถ้าผมไม่ประมาท คงจะมองเห็นว่ามีนักฆ่ากำลังตามเรา” 

“เรื่องมันผ่านมาแล้วครับคุณดีแลน ตอนนี้คุณไพธอนก็เก็บกวาดนักฆ่าคนนั้นแล้ว ผมว่าเก็บเอาความรู้สึกผิดนั้นมาเป็นพลังในการพัฒนาตัวเองดีกว่าครับ แล้วผมก็เชื่อว่าสำหรับคุณฮาแกน คุณดีแลนไม่ใช่ภาระหรอกครับ” 

  

ผู้ช่วยพยาบาลเคาะประตูและเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับถุงชุดนักเรียนและกล่องดาบใหม่เอี่ยมที่วางอยู่บนโต๊ะของเยี่ยมไข้ มือเล็กกำเข้าหากันแน่นด้วยความมุ่งมั่น โอเมก้าตัวเล็กยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง ตั้งใจแล้วว่าจากนี้เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นไวๆ เพื่อตัวเขาเอง และเพื่อที่สักวันหนึ่งพลังของเขาอาจจะเป็นประโยชน์ และสามารถระวังหลังให้กับฮาแกนได้ 

  

  

  

ติดตามข่าวสาร อัปเดตข้อมูลเข้าไปพูดคุยเม้ามอย หอยสังข์ ทวงนิยายกันได้ที่ 

ทวิตเตอร์ #โอเมก้าตาบอด 

  

 

TALK with Poydswat. 

สวัสดีค่ะรีทเดอร์ที่น่ารักทุกท่าน 

เรื่องนี้ไรท์เตอร์ลงไว้ในหลายๆเว็บค่ะ ซึ่งเรื่องนี้จะมีNCด้วย ในธัญวลัยอนุญาตให้ลงNCได้ เลยจะทำการลงให้อ่านในนี้ ไม่เหมือนกับเด็กดี ที่ต้องย้ายไปอ่านที่รีทอไรท์แทนค่ะ  

  

  

หากพบคำผิดสามารถแจ้งได้เลยนะคะ ไรท์เตอร์จะรีบเข้ามาแก้ให้ทันทีค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว