email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) From : Linda 린다

ตอนที่7 ความบังเอิญอีกครั้ง (2/2)

ชื่อตอน : ตอนที่7 ความบังเอิญอีกครั้ง (2/2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2563 20:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 ความบังเอิญอีกครั้ง (2/2)
แบบอักษร

หลังจากที่ฉันเตรียมปั่นอาหารผสมเพื่อให้คนไข้ต่อ ฉันก็เจอพี่ปกป้องซึ่งเดินมากับผู้หญิงน่าตาน่ารักคนหนึ่ง เธอจะอวบอ้วนหน่อย แล้วเขาก็มาทักทายฉัน

“อ่าวณีรา กำลังยุ่งอยู่หรอพี่ว่าจะพาน้องมาปรึกษากับณีอยู่พอดี”

“อ่อใช่ค่ะ เดี๋ยวถ้าพี่หมอยังไม่รีบก็รอณีแป๊ปหนึ่งนะคะ ณีขอเอาอาหารไปให้คนไข้ก่อนค่ะ”

“ได้ เดี๋ยวพี่รอนะ” พี่เขาตอบฉัน พร้อมกับยิ้มกว้างให้ฉัน ถ้าสาวคนไหนมาเห็นก็ต้องละลายแน่นอน ส่วนฉันก็พลางเหลือบตามองดูน้องเขา แต่ดูเหมือนเธอจะทำสีหน้าที่ดูไม่ดีเท่าไหร่ เอออย่าบอกว่าน้องเขาจะไม่ชอบหน้าฉันเหมือนอย่างยัยส้มอ่ะ ช่างมันเถอะตอนนี้ ฉันต้องรีบเอาอาหารไปให้คนไข้ก่อน

หลังจากที่ฉันจัดการเอาอาหารให้คนไข้ตรวจติดตามอาการ อะไรทุกอย่างเรียบร้อย ก็กลับมายังที่ห้องพักซึ่งตอนนี้พี่หมอกับน้องเขาก็ได้นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ฉันจึงพูดกับเขาว่า

“รอนานมั้ยค่ะ พอดีว่านี้ยังต้องตรวจติดตามอาการคนไข้เพิ่มนิดหน่อยจะได้ปรับสูตรอาหารถูก”

“ไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่ได้รีบมากเลยขนาดนั้น” พี่เขาตอบฉัน แล้วพูดต่อว่า

“เอาล่ะ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน นี่น้องณาณาน้องที่รู้จักของพี่เอง ที่พี่พาน้องสาวพี่มาหาณีก็เพราะว่าน้องมีอาการป่วยเป็นโรคหัวใจและโรคอ้วน”

“น้องรักษากับพี่มาได้สักระยะหนึ่งแล้ว แต่เหมือนว่าการที่พี่ให้ยาไปมันเพียงได้แต่ช่วยบรรเทาให้อาการน้องดีขึ้นแค่นั้น”

“พี่อยากให้ณีช่วยแก้ไขปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภคให้น้องหน่อย ถ้าหากว่าการให้ยาร่วมกับการปรับเปลี่ยนวิธีการบริโภคที่ถูกต้องพี่เชื่อว่าน้องจะหายและไม่ทรมาณแบบนี้”

“อ่อ ได้ค่ะงั้นเดี๋ยวณีจะพยายามละกัน” ฉันตอบรับพี่เขาไป แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวผู้ป่วยด้วยว่าเธอจะสมัครใจหรือไม่ แต่ฉันไม่ทันที่จะได้ถามพี่เขาก็พูดว่า

“เรื่องการขอคำปรึกษาณีไม่ต้องห่วงเพราะพี่ได้ถามน้องแล้ว น้องตกลง”

“อ้อ งั้นให้เริ่มวันไหนดีค่ะ”

“น้องสะดวกว่างวันไหนเอ่ย” ฉันก็หันไปหาเธอ เธอก็ตอบ

“หนูสะดวก ในช่วงที่วันที่พี่หมอปกป้องเข้าเวรค่ะ” แหมเด็กนี่ฉันไม่แปลกใจเลยจริงๆ ว่าทำไมเธอถึงไม่ชอบหน้าฉัน เธอคงเป็นอีกคนที่ชอบพี่หมออีกซินะ เด็กหนอเด็กสงสัยยังอยู่มัธยมปลาย

“งั้นได้เลยค่ะ” ฉันก็ได้ตอบตกลงไปแล้วก็นัดแนะวันเรียบร้อยกับน้องเสร็จเราก็แยกย้าย

.

.

.

วันนี้ฉันเลิกเร็วหน่อย ก็เลยได้ออกไปรีบยัยหนูทัน เธอดีใจรีบวิ่งร่ามาหาฉัน ฉันก็กอดเธอตอบ

“หม่ามี๊ค่ะ วันนี้หนูอยากทานขนม” เป็นปกติที่น้องจะเรียกไม่หม่าม้าก็หม่ามี๊นี่แหละ ซึ่งฉันก็ชินแล้ว แล้วก็ถามน้องไปว่า

“หืม หนูอยากทานทำไมหรอค่ะ” ฉันแปลกใจ เพราะน้องฉันไมได้เอ่ยกล่าวขอทานอะไรพวกนี้เลย

“ก็แตงกวา บอกว่าพ่อแม่เธอไปทานขนมหวานอร่อยและน่าทานมาก ณิชาก็อยากกินบ้าง” แหมเป็นอย่างนี้นี่เอง ก็ได้ไหนๆ ก็เลิกเร็วแล้ว ตามใจน้องละกัน

“ได้จ้าเดี๋ยวพี่พาไป ไปเราไปขึ้นรถกันเถอะ”

“เย้ ณิชาจะได้ไปกินขนมแล้ว” น้องดูตื่นเต้นและดีใจมากที่ฉันพาไป งั้นไปร้านขนมหวานแถวในห้างที่พึ่งเปิดใหม่ดีกว่า

หลังจากนั้นฉันก็ขับรถไปเรื่อยๆ เนื่องจากในช่วงเย็นนี้รถค่อยข้างติดมากเพราะคนเพิ่งเลิกงาน หลังจากนั้นก็เริ่มปล่อยไฟเขียว แล้วฉันก็ขับรถไปได้สักระยะหนึ่งก็มีรถจักรยานยนต์บิ๊กไบต์คันหนึ่งรีบขับปาดหน้ารถฉันไป ดีนะที่ฉันขับไม่เร็วได้แต่กนด่าในใจว่าจะรีบขับไปไหนนะ แต่ก็ต้องตกใจเพราะรถบิ๊กไบต์คันนั้นถูกไล่ตามจากรถยนต์คันหนึ่ง และจะไม่ตกใจเลยถ้ารถยนต์คันนั้นไม่ยกวัตถุสีดำนั้นออกมา ถ้าให้เดาก็คงจะเป็นปืน

จากนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้น ดีนะที่ทางแถวนี้ไม่มีบ้านคนอยู่ไม่งั้นแย่แน่ไปส่วนฉันแม้จะตกใจแค่ไหนก็พยายามจะไม่ขับเร็ว เพราะเกรงว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย จากนั้นดูเหมือนว่ารถคันดังกล่าวกับบิ๊กไบต์คันนั้น ได้ไกลลับตาไปแล้ว ฉันยังคงตกใจไม่หาย ส่วนน้องฉันเธอคงไม่รู้เรื่องอะไร ฉันก็รีบพาร้องเดินไปยังห้างแล้วรีบทานขนมหวานให้เร็วที่สุด จะได้กลับเข้าไปคอนโดให้เร็ว ฉันไม่อยากจะเจอเหตุการณ์แบบเมื่อกี้เป็นรอบที่สองหรอกนะ

.

.

.

ในระหว่างที่ฉันจะจ่ายค่าขนมหวานที่แคชเชียร์ แล้วให้น้องนั่งรอที่โต๊ะไปก่อน

ปรากฏว่าพอฉันมองกลับมา ณิชาหายตัว ฉันรู้สึกเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องแล้วเริ่มร้อนรนแล้ว น้องฉันหายไปไหนอีกเนี่ย

‘ไหนบอกจะนั่งเรียบร้อยรอพี่ก่อนไงณิชา หนูหายไปแบบนี้พี่ก็ตกใจแย่ซิ’ จากนั้นฉันก็เริ่มเดินตามหาณิชาเพราะคิดว่า น้องคงไปไหนได้ไม่ใกล้จากตรงนี้คงจะอยู่แถวๆ นี้แหละ เพราะฉันจ่ายเงินไม่นาน

หลังจากที่ฉันเริ่มท้อกับการหาน้องแล้ว กำลังจะเดินให้ขอความช่วยเหลือให้ทางห้างประกาศหน่อย ก็มีเสียงบุคคลหนึ่งดังขึ้นซะก่อน แต่ว่าทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นกับน้ำเสียงนี้กันนะ

“คุณครับ กำลังมองหาลูกคุณอยู่ใช่มั้ยครับ”

ฉันได้ยินดังนั้นเลยหันกลับมามอง ซึ่งตอนนี้ณิชากำลังอยู่ในอ้อมแขนเขาก่อนที่สายตาจะมองไปหาคนที่ช่วยเหลือ

“ใช่ค่ะ…คุณ” แต่แล้วฉันก็ตกใจที่เห็นหน้าเขาอีกครั้ง

“นายนี่เอง”

“คุณนี่เอง”

ความคิดเห็น