email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) From : Linda 린다

ตอนที่7 ความบังเอิญอีกครั้ง (1/2)

ชื่อตอน : ตอนที่7 ความบังเอิญอีกครั้ง (1/2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2563 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 ความบังเอิญอีกครั้ง (1/2)
แบบอักษร

หลังจากที่ฉันกลับบ้านมาถึงคอนโด เลิกงานเสร็จฉันจึงทำอาหารง่ายๆ เป็นต้มจืดให้น้องทานละกัน

ส่วนแม่ฉันก็ได้มาไลน์ถามหาน้องอยู่ แต่ให้เดาว่าช่วงนี้แม่คงจะยุ่งมาก ส่วนฉันต้องละจากการดูอปป้าในซี่รีย์มาเลี้ยงน้องแทนละกัน แต่เลี้ยงเด็กถึงมันจะดูเหนื่อยแต่ก็สนุกเช่นกัน และแน่นอนว่าเหมือนน้องจะติดใจในนิทานที่ฉันเล่าให้ฟังทุกคืน น้องขอให้ฉันเล่าให้ฟังตลอดในทุกๆ คืน ซึ่งฉันก็ไม่ปฏิเสธเล่าในฉบับเวอร์ชั่นของตัวเองให้น้องฟัง

จะว่าไปแล้ว ฉันรู้สึกว่าตรงข้างๆ ห้องฉันจะมีคนย้ายเข้ามาใหม่เลยแฮะ จากที่เมื่อก่อนไม่เห็นมีคนอยู่เลย ซึ่งแน่นอนว่าระเบียงห้องของฉันอยู่ติดกับห้องข้างๆ แต่ฉันไม่เห็นว่าเขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงนะ

 

ทางด้านพี่คีย์…

ตอนนี้ผมกำลังทำงานตรวจเอกสารที่มาวินส่งมาให้ ไม่ได้เข้าไปยังออฟฟิศ เพราะหากมันเห็นผม มันต้องผมไม่เลิกแน่ อ้อผมลืมบอกไปว่าครอบครัวผมทำธุรกิจด้านโรงแรม ซึ่งตอนนี้มีหลายสาขาเกือบทุกจังหวัดของประเทศไทย ตอนนี้พ่อยังทำหน้าที่เป็นผู้บริหารอยู่ แต่ผมทำหน้าที่เป็นรองประธานช่วยพ่อบริหารงานอีกที

หลังจากที่ผมได้นั่งพิมพ์เกี่ยวกับงานบริหารต่างๆ นานาเสร็จ ผมก็เดินออกไปสูดอากาศดูวิวภายนอกสักหน่อย แต่ไม่ลืมหยิบไวน์ไปดื่มเพื่อผ่อนคลายด้วย ผมชอบบรรยากาศและวิวกลางคืนมากที่สุด เพราะมันดูสงบและสวยงามแม้จะอยู่ในเมืองหลวงก็ตาม 

        จากนั้นผมก็เลื่อนสายตามองไปยังห้องข้างๆ ที่ตอนนี้ก็ยังคงเปิดไฟอยู่ หลังจากที่ผมได้ดื่มไวน์จนหมดแก้วแล้วผมก็เดินกลับเข้าห้องไป เพื่อจะไปจัดการงานให้แล้วเสร็จ ก่อนจะมีกำหนดการประชุมต่อ

 

ทางด้านณีรา

ในช่วงเช้าตรู่ของอีกวัน…

แน่นอนว่าเหมือนช่วงนี้ น้องฉันชินสำหรับการมาอยู่กับฉันแล้ว น้องไม่ค่อยจะงอแงเหมือนช่วงวันแรกๆ ส่วนฉันก็ทำอาหารให้น้องทาน โดยฉันพยายามที่จะบดผักลงไปน้องฉันจะได้ทานเยอะๆ หน่อย ถึงแม้ว่าจะเล่านิทานให้น้องฟังน้องจะยอมทานก็เถอะ แต่น้องทานไม่เยอะ ฉันต้องให้น้องได้รับสารอาหารครบถ้วน จะได้ร่างกายแข็งแรงไม่ป่วยง่าย

หลังจากนั้นที่ทานข้าวเสร็จ ฉันก็ไปส่งน้องไปโรงเรียนเสร็จก็รีบไปทำงานต่อ แน่นอนว่าตอนนี้ฉันไปทันไม่เหมือนวันแรกๆ ที่ณิชามาอยู่ด้วยเพราะฉันเผื่อเวลาไว้เป็นครึ่งชั่วโมง

เมื่อมาถึงที่ทำงาน ยัยมินเพื่อนรักฉันก็ได้ทักทายและถามฉันว่า

“อ่าวยัยณีรา วันนี้มาเช้าเชียวนะนึกว่าเกือบสายเหมือนวันก่อนซะอีก”

“แหม ฉันจะไม่สายแล้วน่ะ” ฉันตอบพลางมองหาคู่อริฉันซึ่งก็คือยัยส้ม วันนี้เธอคงขึ้นวอร์ดไปแล้วซินะ

“เออว่าแต่แก เขาเม้าท์กันทั่วว่าแกเป็นคุณแม่ เรื่องจริงหรอ” เพื่อนฉันถามด้วยสีหน้าไม่เชื่อ แน่นอนว่าวันนั้นที่พี่หมอไปรับณิชามาให้ฉัน ยัยมินกลับไปก่อนแล้ว

“อ้อเรื่องนั้นนะหรอ ทำไมแกถึงรู้ล่ะ”

“ก็ยัยส้มนะซิ เล่นปล่าวประกาศไปทั่ว” อ่ายัยนี้อีกแล้วซินะ ฉันไม่อยากโกหกเพื่อนเลยเพราะฉันก็ตอบพี่หมอตามน้ำไปแล้ว ฉันจึงตัดสินใจบอกความจริงกับเพื่อนไป 

 

“จริงๆ แล้วณิชาเป็นน้องสาวไม่ใช่ลูกฉันหรอก” ฉันตอบออกไป แต่เหมือนเธอจะตกใจและไม่เชื่อที่ว่าจะเป็นน้องสาวฉัน เพราะด้วยอายุที่ต่างกันมากอีกอย่างฉันไม่ค่อยได้เล่าเรื่องภายในครอบครัวให้เธอฟังมากเท่าไหร่ “แหมยัยณีราเธอไม่ต้องมาอำฉันเล่น แกไม่ต้องอายหรอกที่ต้องเป็นแม่คนอ่ะ” ยัยมินก็ตอบฉันไป เห้อดูเหมือนจะบอกความจริงแล้วยัยคนนี้กลับไม่เชื่อ ฉันก็ไม่พูดต่อละ ขอทำงานดีกว่า

จากนั้นฉันก็กลับมาทำงานในส่วนของฉันนั่งดูชารต์ผู้ป่วย แล้วจัดอาหารให้ได้ตามลักษณะของโรค นั้นๆและตัองขึ้นวอร์ดเพื่อไปติดตามอาการพร้อมกับหมอด้วย

 

ความคิดเห็น