ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 7

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 654

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2563 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

ตอนที่ 7 

พรึ่บ!

ผมลองสะกิดร่างสูงของคนเป็นพี่เพื่อให้แน่ใจว่าหลับไปแล้ว จากนั้นจึงย่องออกมาจากห้องของเขาเพื่อไปหาท่านพ่อ ความจริงท่านพ่อน่าจะมาตั้งแต่ก่อนที่ผมกับท่านพี่จะได้ทำอะไรเกินเลยต่อกัน แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้มาช้านัก

ผมกลับไปที่ห้องไม่ได้พบใคร เลยหาเสื้อผ้าใส่คลุมแล้วตั้งใจจะไปหาท่านพ่อ แต่ร่างกายนี้แค่ขยับก็ลำบากแล้วมันเลยเสียเวลาที่จะค่อยๆ เกาะกำแพงไปช้าๆ

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องหนีออกมา”

“เฮือก!”

เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง ท่านพี่ลัคกำลังเดินเข้ามาหาช้าๆ พร้อมรอยยิ้มสยองเหมือนทุกครั้ง ใบหน้าหล่อผมนั้นดุดันน่ากลัวจนผมขนลุกไปหมด

ตายแน่...ครั้งนี้ต้องตายแน่ๆ

“จะไปไหนรึ มีย์อาร์”

“...”

“อยากตายมากก็ขอข้าดีๆ ก็ได้”

พรึ่บ!

ไม่มีใครรอคอยความตายที่กำลังเยื้องย่างเข้ามาหา ผมรีบออกตัววิ่งทั้งที่ร่างกายนั้นเจ็บร้าวไปถึงกระดูก ระยะทางอีกไม่ไกลก็จะถึงห้องของท่านพ่ออยู่แล้ว หากท่านพี่ช้ากว่านี้เพียงนิดล่ะก็

ตูมมม!

พลังปีศาจพุ่งตัดหน้าผมไปทำลายเสาใกล้ๆ ผมรีบถอยกลับเพราะเพดานกำลังพังลงมา หันกลับไปมองหน้าของพี่ชายแล้วก็เกิดขนลุกอีกครั้ง คราวตายของผมคงมาถึงแล้ว ปีศาจที่ตายโดยที่อายุยังไม่ถึงร้อยปีมีไม่มากนัก แต่ผมคงเป็นหนึ่งในนั้น

“หึ...หึๆๆๆ ดูที่เจ้าแสร้งแกล้งทำเป็นยอมข้าสิ มันตลกสิ้นดี”

“...”

“คนอย่างเจ้ามันเลี้ยงไม่เชื่อง หากเจ้าตายไปก็จะไม่มีใครได้ครอบครองเจ้าอีกแล้ว หากเจ้าตายไปก็จะไม่มีใครวิ่งไปหาทั่วปราสาทแล้วส่ายหางเหมือนพวกติดสัดให้ข้าเห็น”

“...อึก...”

“ตายซะเถอะ”

ตูมมมม!!!

“ฮึก!” ผมรีบหลบลงนั่งฟุบกับพื้น เมื่อพลังนั้นพลาดตัวผมไป ผมจึงรีบลุกแล้ววิ่งต่อ

ตูม! ตูม! โครม! ตูมมม!

“อ้ากกก!”

แรงระเบิดทำให้ร่างของผมกระเด็นไปชนสิ่งกีดขวาง ผมพยายามจะลุกต่อแต่มันเกินขีดจำกัดของปีศาจอย่างผมไปแล้ว ร่างกายผมสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ตายแน่ๆ ครั้งนี้ ผมต้องทำอะไรซักอย่าง ผมยังไม่อยากตาย

“ถ้าข้าไม่ได้เจ้าใครหน้าไหนก็จะไม่ได้เจ้าไปทั้งนั้น!”

ตูม!!!

“อึก...ท่านพ่อ!!! ช่วยข้าด้วย”

“หึ ฮ่าๆๆๆ ป่านนี้แล้วพ่อของเจ้าคงติดกับข้าไปตามหาเจ้าที่อื่น”

“ห้ะ?”

“เจ้าคิดว่าข้าโง่งั้นรึ ข้ารู้ว่าตอนที่เจ้ากอดยอร์นเจ้าได้ขอร้องให้มันบอกให้ท่านพ่อออกมาตามหา ตอนนั้นให้ให้ปีศาจตนอื่นปลอมเป็นเจ้าแล้วแสร้งทำเป็นว่าข้าพาเจ้าไปซ่อนที่อื่นแล้ว ตอนนี้พ่อของเจ้าคงไปตามหาเจ้าที่โลกมนุษย์แล้วมั้ง”

“...อะไรกัน”

หมับ!

ท่านพี่ลัคพุ่มเข้ามาบีบคอมผมจนต้องล้มตัวลงนอน แรงีบมากขึ้นเรื่อยๆ จนหายใจไม่ออกและเหมือนคอจะหักง่ายๆ ผมพยายามแกะมือทั้งสองข้างออกตะเกียตะกานกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดสุดชีวิต ไม่อยากตาย ผมไม่อยากตายแบบนี้

ท่านพ่อ... ท่านพ่อ!...

แล้วสติของผมก็เริ่มดับวูบลงไป นี่คงเป็นชีวิตที่ห่วยบรมที่สุดที่ได้เกิดมาแล้วมั้ง

(ลัค part)

ตูมมม!

อยู่ดีๆ ก็มีพลังปีศาจมหาศาลพุ่งเข้ามาหาผม ตอนนั้นผมรีบปล่อยมือจากคอของมีย์อาร์แล้วกระโดดหนีเอาตัวรอด คนที่มาใหม่นั้นไม่ใช่ใครแต่เป็นท่านพ่อที่ผมหวาดกลัว เพราะพลังของราชาที่ได้รับสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นทำให้ผมไม่สามารถเอาชนะได้ นอกจากพลังจะมหาศาลแต่ความสามารถในการควบคุมก็สูงไปด้วย

หากท่านพ่อให้พลังควบคุมกับผมต่อให้ต่อต้านยังไงก็มีแต่จะทรมาน

“เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนั้นกับน้องของเจ้า”

“...”

“จงตอบข้า”

วิ้งงง...

ท่านพ่อใช้พลังควบคุมกับผม แววตาปีศาจนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสะท้อนแสงไฟ ผมพยายามต่อต้านแต่ก็ปวดหัวขึ้นมาจนเลือดกำเดาไหล พลังนี้รุนแรงจริงๆ

“ข้าจะถามอีกครั้ง เหตุใดจึงทำร้ายน้องของเจ้า”

“เพราะ...เพราะข้าเกลียดมัน”

“...เจ้าแน่ใจรึว่าเจ้าเกลียดมีย์อาร์”

“ข้าเกลียดมัน”

“เจ้าเฝ้ามองน้องมาเป็นสิบๆ ปี เห็นน้องเข้าหาชายอื่นหรือทำตัวสนิทสนมกับผู้อื่นเจ้าก็ไม่พอใจ เจ้ามั่นใจแล้วรึว่านั่นคือความรู้สึกของการเกลียด”

“ข้าเกลียดมัน!”

“ข้าคงให้ความรักกับเจ้าได้ไม่มากพอ เจ้าถึงได้ไม่รู้จักมันเสียที”

“ข้าไม่ได้รักมัน...”

“ลัค เจ้าเฝ้ามองน้องของเจ้าเติบใหญ่ขึ้นมาตลอด คอยหึงคอยหวงน้องของเจ้ากับผู้อื่นมาตลอด แต่เจ้ากลับคิดว่านั่นคือความเกลียด คงเป็นความผิดของข้าที่ทำให้ลูกไม่สามารถรู้จักกับความรักได้”

“ข้าไม่ได้...”

“หากเป็นเช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงอยากครอบครองน้องของเจ้าไว้เพียงแต่ผู้เดียว ทำการกอดหอมน้องของเจ้าทั้งที่ปากบอกว่าเกลียดนักหนา”

“...”

“...”

“ข้า...” ผมนิ่งไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เป็นอย่างที่ท่านพ่อพูดทุกอย่างไม่มีผิด แต่สิ่งที่ผมทำมันคือความรักงั้นเหรอ มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง แล้วความรักคืออะไร

“ข้าจะลงโทษเจ้า”

“!?”

“จงตายแล้วไปเกิดใหม่ซะ ข้าจะนำดวงวิญญาณของเจ้าไปเกิดที่โลกมนุษย์”

“ท่านพ่อ!”

“เจ้าจะได้เรียนรู้ทั้งความรัก ความโกรธ ความเศร้า ความเสียใจ ทุกอย่างที่เจ้าควรรู้ก็จงไปเรียนรู้ที่นั่นซะ หากเจ้าทำไม่ได้เจ้าก็จะไม่สามารถกลับมาที่โลกนี้ได้อีก”

“...ทะ ท่านพ่อ ท่านทำเกินไป”

“ความผิดที่เจ้าตั้งใจจะข้าน้องของเจ้า ข้าไม่ฆ่าเจ้าทิ้งก็ดีเท่าไหร่แล้ว”

“อึก”

ผมมองไปที่ร่างบางซึ่งกำลังนอนนิ่งอยู่กับพื้น ตอนนั้นอยากขยับเข้าไปหาเหลือเกินแต่พลังของท่านพ่อนั้นเกินจะต้านทานได้ อยากเข้าไปกอดไปซบมีย์อาร์ อยากให้มีย์อาร์ไปด้วย อยากมีไอ้ตัวเล็กคอยอยู่ข้างๆ หากทิ้งไว้ที่นี่แล้วเกิดสงครามชิงตำแหน่งเริ่มขึ้นเด็กนั่นจะอยู่ยังไง ใครจะคอยปกป้อง แล้วหากมีใครอยากได้หรืออยากครอบครองเหมือนที่ผมต้องการ มีย์อาร์จะเอาตัวรอดได้มั้ย

ผมคนเดียว ต้องเป็นผมคนเดียวที่จะสามารถครอบครองมันได้ ทำไมกันนะแค่อยากได้มาอยู่ด้วย อยู่สงบๆ และเคียงข้างผมมันยากหรือไง ขอบตาผมร้อนผ่าวขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะพลังของท่านพ่อหรืออะไรถึงได้ทำให้อยากร้องไห้ได้แบบนี้ 

0000000000 

ตอนนี้เค้ายังไม่ได้แก้คำผิดให้นะค้าบ ช่วงนี้มอใกล้จะเปิดเลยวุ่นๆ นิดหน่อยขอโทษด้วยน้า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว