email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) From : Linda 린다

ตอนที่ 4 ฉันมากับใคร (2/2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ฉันมากับใคร (2/2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2563 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ฉันมากับใคร (2/2)
แบบอักษร

Neera's say:

โอ้ย ทำไมมันปวดหัวอย่างนี้นะ ฉันเริ่มรู้สึกตัวแล้วอาการทั้งปวดหัวและรู้สึกพะอืดพะอมนี่มันคงเรียกว่า แฮงค์สินะ

แต่เดี๋ยวนะเมื่อคืน ฉันจำได้ว่าฉันอยู่ร้านเหล้านี่ แล้วตอนนี้ฉันอยู่ห้องใครเนี่ยหรือนังเพื่อนพวกนั้นจะพาฉันมาส่งเองถึงที่

แต่ห้องของฉันคงไม่ได้หรูและกว่าเท่ากลับห้อง ห้องนี้แน่ๆ แล้วสายตาฉันก็ไปสะดุดเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้เขานอนที่โซฟา ทำไมถึงเหมือนพล็อตนิยายที่ฉันอ่านเลยนะ หรือว่าเขาจะมาหลอกฟันฉัน ฉันได้แต่กรีดร้องในใจเพื่อความแน่ใจฉันเลยตรวจสอบ พบว่าตอนนี้ฉันสวมเสื้อยืดตัวโคร่งของผู้ชายสีขาวซึ่งยาวคลุมเข่าฉันพอดี ฉันจึงกรี๊ดออกไป “กรี๊ด ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต”

ฉันได้ร้องโวยวายออกไปจนเขาตื่กใจตื่นขึ้นมา พร้อมทำหน้าหงุดหงิด ‘โอ้โหขนาดตื่นขึ้นมา ทำไมนายนี่ถึงยังคงดูมีออร่าจัง’ แต่ตอนนี้เธอต้องหยุดคิดถึงเรื่องนั้นก่อนนะณีรา ฉันก็ได้กล่าวออกไป

“นี่คุณ คุณทำอะไรฉัน” เขาจึงลุกขึ้นมาแล้วเดินตรงเข้าหาฉัน ฉันได้แต่นึกในใจว่า ‘อะไรของนายคนนี้อีกเนี่ย หรือเขาจะทำอะไรฉันอีกนะ’ เขาโน้มตัวมากระซิบข้างหู “อยากรู้หรอ ว่าผมทำอะไรคุณ”

ฉันก็ได้แต่พยักหน้าขึ้นลง เพราะเขาทำฉันกลัวเหลือเกิน เขาก็พูดว่า

“คุณอ้วกใส่ผมไง”

“ฉันไปอ้วกใส่นายตอนไหน” ฉันยังคงแย้ง

“ก็ที่ผมต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณก็เพราะแบบนี่แหละ” เขาพูดต่อ

ฉันก็ว่าเขาคงไม่โกหกแล้วแหละ นี่ฉันต้องทำให้เขาลำบากหรอเนี่ย

“หรอ ฉันขอโทษนะที่เข้าใจนายผิด”

“นี่เธอหิวยัง หาอะไรกินแก้แฮงค์ก่อนมั้ย”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่รบกวนนายดีกว่า ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน ฉันจะไปละ” ฉันพูดพร้อมจะลุกไป เขาก็พูดขึ้นว่า

“ไม่เป็นไร แต่ถ้าเราบังเอิญเจอกันอีกคราวหน้า เธอต้องตอบแทนฉันนะ” เขาพูดพร้อมทำสายตาแพรวพราว

‘นายนี่มันตัวอันตรายชัดๆ เลย ฉันเผลอคิดว่าจะเป็นคนดี ที่แท้เป็นพวกขี้ทวงบุญคุณ’

“อย่าด่าผมทางสายตาอย่างนั้นซิคุณ" แถมนายนี่จะรู้ทันกันไปถึงไหนนะ

“อะไร ฉันก็ไม่ได้ว่านายซะหน่อย แล้วชุดฉันอยู่ไหน” จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบชุดที่ยังคงมีคราบอ้วกของฉันที่ติดอยู่ เป็นหลักฐานชัดเลยว่าเขาไม่ได้ทำอะไรฉัน

“เออ ขอบใจแล้วเดี๋ยวฉันจะรับซักชุดมาคืนนายนะ นายอยู่ที่ห้องนี่อยู่ใช่มั้ย”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมก็กลับแล้ว คุณไม่ต้องคืนหรอก”

“อ่าวจริงดิ โอเค งั้นฉันไปละนะ ยังไงก็ขอบคุณอีกรอบละกันนะ” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มกว้างออกไปให้เขา

เขาเหมือนจะอึ้งๆ ไปสักนิดแล้วพูดว่า

“คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะ”

“ตอบอะไรอีกล่ะ”

“ก็ที่ผมถามไงว่า ถ้าเราบังเอิญเจอกันอีกรอบคุณต้องตอบแทนผม”

“โอเคๆ ตกลงตามนั้น งั้นฉันไปละ” ฉันรีบตอบส่งๆ ไปเพื่อจะได้กลับไปที่ห้องสักทีป่านนี้ไม่รู้ว่าแม่ฉันตื่นรึยัง

 

หลังจากฉันกลับมาถึงห้องพักของฉัน

ไลน์ :แก๊งนางฟ้าสุดสวย 

แพ็คกี้ : ยัยณีราตื่นยัง

เฌอเอม : ใช่แกอยู่ไหน เห็นแล้วตอบด้วย

Neera : ฉันยังอยู่ แหมพวกแกนั่นแหละทิ้งฉัน

แพ็คกี้ : ฉันต่างหากที่ควรพูด แกนั่นแหละกลับไปก่อนทำไม

Neera : พอดีมีเรื่องนิดหน่อยไง

เฌอเอม : แล้วเมื่อคืนแกกลับกับใคร

แพ็คกี้ : นั่นดิ แกกลับกับใคร แต่ผู้คนนั้นงานดีเวอร์แกรู้จักเขาหรอ

Neera: เปล่าอะ ฉันไม่รู้จักเขา

แพ็คกี้: อ่าว ไม่รู้จักแล้วแกก็กลับกับเขาเนี่ยนะ

เฌอเอม: นั่นดิ แกปลอดภัยใช่มะ

Neera : อืมเขาไม่ทำอะไรฉันหรอก5555

แพ็คกี้: ...

เฌอเอม: ...

อะไรกันนังเพื่อนพวกนี้ แต่ก็ชังเถอะวันนี้แพลนที่ฉันตั้งใจว่าจะเที่ยวรอบเมืองเชียงใหม่และขึ้นดอยต้องพับเก็บไว้ก่อนเพราะฉันยังรู้สึกว่ายังไม่หายแฮงค์ ไหนๆ ก็ว่างละขอไปเที่ยวหาป้าอรก่อนละกัน อ้อฉันลืมบอกไปว่าเมื่อก่อนตอนฉันอยู่เชียงใหม่กับแม่ฉัน ส่วนป้าอรเปรียบเหมือนป้าแท้ๆของฉันที่สนิทด้วย ถึงแม้จะผ่านไปกี่ปีแกยังคงความสวยไม่เปลี่ยนเลย ป้าเขาเป็นเพื่อนสนิทของแม่ ฉันรู้จักป้าเขาตั้งแต่ป้าเขาย้ายมาอยู่บ้านข้างๆ บ้านฉันและป้าเขายังปิดร้านขนมเบเกอรี่ ฉันมักจะไปช่วยป้าเขาทำขนมเบเกอรี่เป็นประจำ แต่พอมาเรียนอยู่ที่กรุงเทพ ฉันก็ยังคงติดต่อหาป้าเขาอยู่เสมอเพราะกลัวป้าเขาจะเหงา ป้าเขาอยู่บ้านคนเดียวด้วย วันนี้ที่ฉันมาเชียงใหม่ ฉันยังไม่ได้บอกป้าเขาเลย ไปเซอร์ไพรส์ป้าเขาสักหน่อยดีกว่า วันนี้วันเสาร์ป้าเขายังคงเปิดร้ายขายขนมอยู่แน่เลย

 

จากนั้นฉันก็เรียกแก๊ปไปร้านขายขนมป้าอร

.

.

.

กรุ๊งกริ๊ง เสียงเปิดประตูตอนฉันผลักเข้าไปยังร้าน ภายในร้านของป้าอร ตกแต่งเน้นโทนชมพู น่ารักๆ และมีขนมเรียงรายน่าทานอยู่เหมือนเดิม ฉันยังคงคิดถึงบรรยากาศภายในร้านที่เมื่อก่อนฉันมักจะแวะเวียนมาบ่อยๆ จนลูกค้าคิดว่าฉันคงเป็นลูกสาวเขา แต่เรื่องครอบครัวป้าเขา ตอนที่ฉันเคยไปที่บ้านแกมีกรอบรูปของป้าคู่กับเด็กชายตัวเล็กๆ สองและเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่ง แต่ฉันไม่กล้าละลาบละล้วงถามเพราะถ้าป้าเขาสะดวกจะเล่า ก็ให้ป้าเขาเล่าเอง

ตอนนี้ป้าเขายังคงขยันอยู่เหมือนเดิม

ฉันจึงแอบย่องไปทางป้าที่ยังคงง่วนอยู่กับขนม

“สวัสดีค่ะป้าอร” ป้าแกตกใจ รีบหันกลับมา

“อ้าวหนูณีรา ป้าตกใจหมดเลย ทำไมมาเชียงใหม่ไม่บอกป้า”

“หนูมาเซอร์ไพรส์ไงค่ะ ไม่ได้เจอป้าตั้งนานคิดถึงจังเลย” ฉันพูดพลางโอบกอดป้าอรไว้ แกก็กอดฉันตอบ

“ป้าก็คิดถึงเราเหมือนกัน”

“มาๆ มานั่งก่อน มาทานขนมของป้า ที่ป้าพึ่งคิดสูตรได้” ป้าอรกล่าวพลางเอ่ยชวนฉันไปนั่งข้างหน้าร้าน

“ได้ค่ะ หนูไม่มีทางปฏิเสธขนมอร่อยๆ ของป้าแน่นอน” ฉันกล่าวชมป้าอร ซึ่งฉันไม่ได้โกหกเลยเพราะขนมป้าเขาอร่อย และขายดิบขายดีมีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆ จากนั้นฉันกับป้าอรก็พูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อยๆ ป้าเขาก็ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ จนกระทั่งล่วงเวลาแล้ว ฉันก็ขอตัวกลับ เนื่องจากแม่โทรตามบอกว่าจะรีบกลับกรุงเทพในช่วงเย็นนี้ โอเครฉันเลยต้องรีบกลับไปพร้อมท่าน

เมื่อฉันกลับถึงห้อง คำพูดของนายคนที่ช่วยฉันยังคงก้องในหัว ‘ถ้าเราบังเอิญเจอกันอีกครั้ง เธอต้องตอบคุณฉันด้วย’ ฉันก็ได้แต่คิดว่าคงไม่มีทางที่เป็นไปได้ ครั้งที่สามหรอกน่า

แต่ใครจะไปคิดว่าการบังเอิญเจอเขาอีกภายหลังจะมีเรื่องวุ่นๆ เกิดขึ้นต่างๆ ตามมาอีก…

 

(ปล.ไรต์ขอแปะอิมเมจรูปพี่คีย์ค่า) 

ขอบคุณภาพจาก: Pinterest  

 

ความคิดเห็น