ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้กับนักหัดเขียนคนนี้นะคะ\^0^/

ตอนที่ 14 ชายแก่ห้องข้างๆ

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 ชายแก่ห้องข้างๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2563 21:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 ชายแก่ห้องข้างๆ
แบบอักษร

​อารึมถือกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุราเมือกเขียวที่ดูเหมือนว่าจะตัวใหญ่ขึ้นกว่าวันแรกๆออกมาด้วย เขาตั้งใจนำมันกลับคืนสู่แหล่งน้ำ ไม่คิดเก็บไว้กับตัวอีก เพราะเขาตัดสินใจที่จะอยู่กับเจ้าสองสามีเรียบร้อยแล้ว แต่ถึงอย่างไรเขาก็ออกไปโลกภายนอกไม่ได้อยู่ดีไม่สู้อยู่ที่นี่อย่างมีความสุขดีกว่า

คนตัวขาวๆ กระโดดโหย่งฮัมเพลงไประหว่างทาง หัวมันเทศกระจุกใหญ่ถูกวางเต็มตะกร้าพร้อมๆ กับเมล็ดข้าวสาลีอีกสามถ้วยใหญ่รวมทั้งมีกระบอกไม้ไผ่สีเขียวๆ วางไว้มุมหนึ่ง เขามุ่งหน้าตรงไปยังลำธารใสสะอาด

แหล่งลำธารใสยังคงมีคนอาบน้ำชำระร่างกายอยู่ประปราย ทางฝั่งไกลๆ มีเสียงร้องครางแผ่วๆ ลอดมา เจ้าคนในเผ่ากับคู่สมสู่ของมันกำลังกระทำการเคลื่อนไหวใต้น้ำอยู่ ชายหนุ่มผิวขาวคนนั้นครางเสียงแหบแห้งแต่ยังมีใจเรียกร้องขอให้ทำไม่หยุด อารึมเงยหน้าแดงๆ มองฟ้าที่ยังไม่สว่างดีก็คิดว่าคู่นั้นไม่รู้ทำกันข้ามคืนเลยหรือเปล่า

คืนพระจันทร์เต็มดวงที่ผ่านมามีผลให้พวกคนในเผ่ามีอารมณ์กำหนัดสูงเป็นพิเศษ จากเดิมที่อารึมก็เห็นทุกวันๆ ช่วงสามสี่วันมานี้ยิ่งรุนแรงมากขึ้นจนต้องอุดหูแทบจะปลีกวิเวกบางทีก็ทนไม่ไหวต้องวิ่งกลับเรือนไปบรรเทาอารมณ์กับเจ้าสองสามีโดยด่วน

อารึมสูดลมหายใจอย่างอดกลั้น จะว่าไปเช้านี้เขายังไม่ได้กระทำ 'กิจวัตร' กับเจ้าสองสามีนั่นเลย เห็นทีต้องรีบๆ เสียหน่อยแล้ว

เขาหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมาตั้งใจว่าจะเทราเมือกสีเขียวนี้ไปเสียแล้วจะได้รีบๆ กลับ แต่ว่าขณะที่เขายังไม่ทันได้เทลงไป จู่ๆ ก็รู้สึกว่าพื้นสะเทือน เสียงครึกครืนเลือนลั่นน่าตกใจ

"กะเกิดอะไรขึ้น! โอ้ย" เขาจะลุกขึ้นแต่ติดที่ตัวโคลงไปมาสุดท้ายก็ล้มพับลง

อารึมมองสิ่งที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ก็รู้สึกใจหายอย่างไม่มีที่มา

เบื้องบนพลันมืดฟ้ามัวดิน ลมหมุนใหญ่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้น เสียงลมพัดหวีดหวิวกวาดฝุ่นดินและเศษใบไม้ปลิวว่อน ลมพายุหมุนใหญ่ก่อเค้าขึ้นเป็นรูปใบหน้ามนุษย์อันบิดเบี้ยว ดวงตาโบ๋ใหญ่ไม่เท่ากันกับปากอ้ากลมดูไหวโย้เย้ไปมาตามคลื่นลม

อารึมคล้ายได้ยินเสียงหวีดหัวเราะของมันดังแทรกมากับเสียงลมหมุนกราดดูน่าสยองขวัญ

"นะนี่มันตัวอะไร..." ลมพายุใหญ่เคลื่อนตัวมาใกล้ราวกับมัจจุราชมืด อารึมยังไม่ทันพูดจบก็ถูกคลื่นลมกวาดถึงตัว เขาวิ่งหน้าตื่นคว้าจับต้นไม้ใหญ่ข้างๆ ยึดเกาะไว้ ลมแรงจนแทบไม่อาจลืมตาทุกสิ่งดูปลิวกระจาดไปคนละทิศละทาง เขาเกร็งแขนเกาะต้นไม้ใหญ่สุดชีวิตในใจหวนคิดถึงเจ้าไอรากับกาซิมขึ้นมา

"เกาะไม่อยู่แล้ว อ๊าาา"

ในที่สุดอารึมก็โอบไม้ใหญ่ไว้ไม่อยู่ พายุหมุนเคลื่อนตัวเร็วจนเขาตกเข้าไปในวังวนของมัน ร่างของอารึมค่อยๆ ถูกมันกลืนหายไป ชั่วขณะนั้นเองอารึมคล้ายได้ยินเสียงร้องสองเสียงตะโกนเรียกชื่อของเขาดังขึ้นอยู่ไกลๆ หลังจากนั้นภาพการรับรู้ทุกอย่างก็ดับไป

 

"เอื้อก! "

พรวด!  

"ท่านจอมขมังเวทย์! " หลายคนในสถานที่นั้นต่างร้องออกมาเสียงหลง รีบพุ่งตัวฝ่าแรงลมที่ร้องหวีดหวิวเข้าไปกลางวงพิธีหาชายชราสวมชุดดำทั้งตัวที่กำลังกระอักเลือดเป็นลิ่มๆ ออกมาไม่หยุด สีหน้าของผู้ที่ถูกเรียกว่าจอมขมังเวทย์ซีดเผือดตาเหลือกลอย ก่อนจะสะอึกคราวหนึ่งแล้วสิ้นใจในฉับพลัน

"ทะท่านพ่อหมอ!! "

ไม่ทันนำตัวไปรักษา ชายชราก็ตายตาเหลือกเสียแล้ว คนอื่นๆ ที่ล้วนแต่งกายตามยุคสมัยล้วนทำหน้างุนงงปนหวาดกลัว สถานที่แห่งนี้เป็นป่าลึก เป็นจุดๆ ที่มักมีผู้หายตัวไปเป็นประจำ พวกเขาก็เช่นกันเป็นกลุ่มนักวิจัยกลุ่มใหม่ล่าสุด ครั้งนี้เพราะไม่อาจพึ่งพาความรู้ที่เห็นได้ด้วยตาก็ต้องพึ่งวิชาทางคุณไสย เผื่อว่าจะเอาตัวรอดได้ในวันข้างหน้า ชายชราจอมขมังเวทย์ผู้ที่หัวเราะร่า บอกว่าจำต้องใช้ 'พายุอาคม' จึงจะเปิดทางสู่การค้นพบราเมือกได้นั่นทำให้พวดเขามีความหวังขึ้นมา

แต่กระนั้นแล้ว ไม่คิดว่าสุดท้ายท่านจอมขมังเวทย์กลับมาตกตายกลางพิธีเสียดื้อๆ พวกเขาพลันสมองว่างไปชั่วขณะ

แต่ในขณะนั้นเอง ไม่มีใครคาดคิดลูกหลงจากพายุอาคมยังได้กวาดพาบุคคลจากห้วงมิติอื่นติดกลับมาอย่างน่าอัศจรรย์ เสียงหล่นตุ้บกลิ้งหลุนๆ ในแนวป่าที่อยู่ใกล้ๆ เรียกความสนใจของเหล่านักวิจัยกลุ่มใหญ่ พวกเขารีบพุ่งตัวไปดูทันที กลับเห็นร่างคนสะโอดสะองเนื้อตัวแม้จะมอมแมมแต่ดูก็รู้ขาวเนียนมีน้ำมีนวลนอนสลบอยู่ ชุดผ้านุ่งขนสัตว์สีน้ำตาลๆ นุ่มๆ เปิดเลิกถึงต้นขา

"โอ้..." เหล่าชายหนุ่มกลุ่มนักวิจัยพลันหยุดตัวชะงัก บางคนถึงกับเผยสายตาหยาบโลนออกมา อีกคนมองค้าง ปลายจมูกมีเลือดกำเดาไหลเป็นสาย

เหล่าผู้หญิงในทีมส่ายหัวระอา ถีบพวกมันคนละทีก่อนจะรีบเข้าไปช่วยเหลือคนสลบออกมา พวกหล่อนเอามืออังจมูกสักพักก็พยักหน้าโล่งใจ ก่อนจะเห็นกระบอกสีเขียวๆ ที่ตกหล่นข้างๆ เห็นสิ่งที่กระฉอกออกมาพวกหล่อนพลันเบิกตาค้าง

"ระราเมือก...สีเขียว! "

 

ราเมือกสีเขียวถูกนำมาเป็นต้นแบบเพื่อศึกษาวิจัย พวกเขาสกัดสารสังเคราะห์เลียนแบบตัวต่อมาได้อย่างหลากหลาย นี่เป็นข่าวใหญ่ของประชากรในโลกที่อัตราความสำเร็จในการตั้งครรภ์จะสูงขึ้นหลายเท่าตัว ราเมือกสีเขียวถูกนำส่งหน่วยงานใหญ่ทันที ส่วนร่างคนแปลกหน้าผู้นั้นหลังได้รับการตรวจเบื้องต้นว่าปกติดีก็ถูกส่งเข้ารับการรักษารอเวลาฟื้นตื่นและแน่นอน เขาต้องถูกกักตัวในแผนกวิจัยไว้ชั่วคราว

เวลาผ่านมาห้าวัน อารึมฟื้นตื่นตั้งแต่สองวันแรก ตอนนี้เขากำลังนั่งหน้าแดงต่อหน้าคุณหมอที่ตรวจร่างกายให้เขาเมื่อครู่ก็รู้สึกตึงเครียด อารึมนั่งห่อไหล่ด้วยความเขินอาย เขาแอบดึงเสื้อตัวโคร่งพองออกไม่ให้แนบชิดกับสภาพหน้าอกบวมๆใหญ่ๆของตนที่ห้อยห่วงสีเงินไว้ไม่ให้มันนูนดันเสื้อจนดูเด่นชัดเกินไปก่อนจะนั่งรอนิ่งๆ

คุณหมอคนนั้นดูผลตรวจซ้ำไปซ้ำมา เขานิ่งงันไปพักใหญ่ก่อนจะกระแอมเล็กน้อยค่อยๆ อธิบายผลการตรวจร่างกายให้ฟังอย่างใจเย็น อารึมที่ตอนนี้นั่งจ๋องในเก้าอี้ทรงทันสมัยพอได้ฟังไปเรื่อยๆ แล้วก็ตกใจ ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นจนว้าวุ่น พอเสร็จเรื่องราวคิดจะกลับเรือนไม้เสียหน่อย แต่ลืมไปว่าที่นี่เป็นโลกของเขาเองจึงกลับไปยังห้องหอพักของตัวเอง

อารึมเคยเป็นนักวิจัยจึงได้ร่วมโครงการราเมือกด้วยในทันที เขาถูกบังคับแกมข่มขู่ ดูท่าว่าปริมาณราเมือกยังไม่เพียงพอให้สังเคราะห์ตัวอื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพเท่าที่ควร พวกนักวิจัยต่างรุกเร้าเข้าหาอารึมทุกวิถีทางเพื่อให้เขาไปนำมาให้อีกครั้ง

อารึมที่ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรก็ได้แต่ปฏิเสธไป อีกอย่างเพราะผลการตรวจร่างกายที่ผิดแผกไปทำให้เขาพ้นสถานะจากการทำงานหนักทันที พวกนักวิจัยเจ้าของโครงการไม่ยอมรามือพยายามเข้ากดดัน แต่กลับเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่รู้แน่ชัด จู่ๆ เงินทุนสนับสนุนโครงการถูกตัดลงกว่าครึ่ง การวิจัยเรื่องนี้คล้ายกำลังจะถูกยกเลิกราวฟ้าผ่า พวกนักวิจัยถูกเบื้องบนสั่งห้ามไม่ให้ยุ่มย่ามกับอารึมอีกโครงการจึงกลับมาดำเนินการได้เช่นเดิม

"เฮ้อ ห้าวันแล้วเหรอนี่..." อารึมนอนแผ่หลาบนฟูกนอนหลังเสร็จเรื่องพวกนักวิจัยที่วุ่นวายกลุ่มนั้นก็พักผ่อนได้จริงๆเสียที

ดวงตากลมๆใสๆเหม่อมองเพดาน ในใจคิดถึงเจ้าสองสามีตัวโตๆขึ้นมาอีกไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว เขาวางมือข้างหนึ่งลูบหน้าท้องนูนๆวนไปมา

"ร่างกายของคุณมีสารเดียวกับราเมือกเขียวเต็มไปหมดแต่อย่ากังวลนั่นไม่ใช่สิ่งอันตราย มันก่อตัวเป็นมดลูกของคุณขึ้นมาและตอนนี้ดูเหมือนว่ามีตัวอ่อนฝังอยู่...แต่อืมแปลก ผมคล้ายเห็นเปลือกคล้ายๆ ผิวไข่...มันไม่ชัดเจนเท่าไหร่แต่ดูเหมือนมาก มดลูกคุณมีตัวอ่อนหลายตัวและเอ่อ...เปลือกหลายๆ อัน" 

"คุณท้องแน่ๆล่ะ ดูเหมือนทารกจะมีหลายๆคน...อืมไม่สิ หลายตัวมากกว่า..." 

ขณะนั้นอารึมยังมึนงง อะไรคือไข่อะไรคือตัวล่ะหนอ...

คุณหมอไม่ซักถามเรื่องส่วนตัวใดๆทั้งสิ้น เขาเพียงมองอารึมด้วยสายตาประหลาดใจชั่วครู่ก่อนจะแจ้งเรื่องการปกปิดข้อมูลของคนไข้ แน่นอนในฐานะคนที่มีราเมือกสีเขียวในตัวย่อมไม่อาจเผยแพร่ไปก่อนวันเวลาอันควร อีกอย่างคือการที่มีตัวอ่อนที่ดูอย่างไรก็ไม่คล้ายมนุษย์นี้อย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องปกติ

อารึมนึกบางอย่างออกในทันที ในใจอยากร้องไห้ ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรก็ได้นั่งหน้าแดงฟังคำแนะนำการมีเพศสัมพันธ์ข้ามเผ่าพันธุ์ เพราะการมีราเมือกที่ช่วยเรื่องตั้งครรภ์จึงอาจทำให้ติดลูกกับผู้ที่ผสมพันธุ์ด้วยได้ง่าย อารึมฟังแล้วพลันหัวเราะแห้ง ไม่กล้าสบตาคุณหมอ หลังจากรับยาเสร็จก็วิ่งแจ้นออกมาอย่างเร็ว

เป็นความจริงอย่างที่คุณหมอพูด

ก็ใครใช้ให้เจ้าสองสามีนั่นไม่ใช่มนุษย์กันล่ะ!

เขาประหวัดถึงความจริงที่ว่า เจ้าไอรากับเจ้ากาซิมที่แท้แล้วก็คืองูกับเสือ...ดังนั้นตัวอ่อนที่อยู่ในท้องก็เป็นแบบเดียวกับพวกมันทั้งสองคนนั่นเอง อารึมหายใจฟึดฟัดคาดโทษพวกมันเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงที่ว่าเขาจะคลอดลูกๆ ออกมามากมายขนาดนั้นก็รู้สึกยินดีจนอยู่ไม่สุข

เขากำลังจะมีลูก!

อารึมค่อนข้างตื่นเต้นและกังวล อยากจะให้เจ้าสามีทั้งสองรับรู้ด้วยเสียจริงๆ แต่พอคิดว่าตัวเขาอาจจะไม่สามารถกลับไปเจอเจ้าไอรากับกาซิมอีกก็น้ำตาซึม เขาจะกลับไปที่เผ่านั้นได้อย่างไร นึกถึงเสียงที่ร้องตะโกนออกมาอย่างเร่งร้อนก่อนที่เขาจะหมดสติไปนั้นแล้วก็รู้สึกคะนึงหาขึ้นมาอย่างหนักหน่วง จากอารมณ์ที่ตื่นเต้นเพราะหน่อเนื้อชีวิตในท้องก็กลับกลายเป็นน้ำตาไหลพรากๆ

"ฮือๆ กาซิม..ไอรา คิดถึงจัง ฮือๆๆ..."

อารึมนอนร้องไห้เป็นชั่วโมงๆจนตาบวมช้ำก็ผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น ไม่ได้รู้เลยว่าตกดึกจะมีแมวผีแอบย่องเข้ามาในห้อง ไฟที่ไม่ได้ปิดเปิดสว่างโร่เห็นเป็นตัวคนผู้หนึ่ง ปรากฏว่าไม่ใช่แมวผีแต่เป็นแมวเฒ่าแทน

ชายแก่พุงพลุ้ยทำท่าจิกเท้าย่องเบาเข้ามาใกล้ เส้นผมหร็อมแหร็มบนศีรษะใกล้โล้นปลิวไหวๆตามแรงลมที่พัดเอื่อยมันมองคนนอนบนเตียงหลังใหญ่ตาเป็นมัน ขาขาวกอดก่ายผ้าห่มหันหลังเห็นกางเกงหลวมเลิกขึ้นจนเห็นง่ามก้นขาวๆดูวับๆแวมๆล่อตา

ไม่นึกเลยว่าหายหน้าไปปีเดียวจะดูมีเนื้อมีหนังอิ่มเอิบปานนี้! 

คนที่อยู่ข้างห้องอย่างมันอาศัยยามเมียแก่ๆนอนหลับกรนดังคร่อกก็ลอบออกมา คนเนื้อนุ่มห้องข้างๆ ตั้งแต่กลางวันแล้วที่มันหมายตาไว้ มันที่บังเอิญเดินกลับจากการถูกยายแก่ผู้เป็นเมียในห้องใช้ให้ไปซื้อของก็เห็นเด็กหนุ่มผู้นี้กำลังเปิดประตูห้องเข้าไปพอดี มันลูบปากมองใบหน้าแฉล้มที่หายหน้าไปนานด้วยสีหน้าลามก รอเวลาจนกระทั่งตกดึกจึงสบโอกาสปีนระเบียงเข้ามา

แอบมองมานาน ในที่สุดโอกาสมาถึงมันแล้ว...หึๆๆ 

ซู้ดดด หอมเหลือเกิน 

ชายแก่ทำมือขยุกขยิกก้มหน้าสูดดมกลิ่นหอมของวัยหนุ่มก็รู้สึกสดชื่นโดยพลัน เหล่ตามองกางเกงสีขาวตัวน้อยๆที่คนกำลังนอนหายใจสม่ำเสมอสวมไว้โดยไม่มีภายในอีกชั้นด้วยสายตาจาบจ้วงหยาบโลน

 

 

 

 

>>>เล็กๆน้อยๆนะคะทุกคน เอาซะหน่อย จ้ากกก5555

น้อนอารึมท้องแล้ว เย้ๆๆ หลายตัวและหลายฟองทีเดียว อะโฮ่555

น้อนจะกลับไปหาเจ้าคนป่าทั้งสองได้หรือไม่โปรดติดตามด้วยนะคะ ไรท์ไปแล้วค่า หุๆๆ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว