email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงกำลังใจนะคะ : )

Episode - 3.2 - คนเดิมที่ไม่เหมือนเดิม [50%]

ชื่อตอน : Episode - 3.2 - คนเดิมที่ไม่เหมือนเดิม [50%]

คำค้น : วิศวะ วิศวกรรมศาสตร์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง นิยายรัก นิเศศาสคร์ นิเทศ เด็กฟิล์ม ดาวเดือน แอบรัก รีวิว Engineer Star

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2563 14:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode - 3.2 - คนเดิมที่ไม่เหมือนเดิม [50%]
แบบอักษร

 

วันต่อมา 

‘นักศึกษาที่มีภาพอยู่คลิปให้ไปพบอาจารย์ที่ห้องพักตอนเที่ยงด้วย’ 

“ดังใหญ่แล้วนี่หว่า มาเรียนวันแรกก็ดังเป็นพลุแตกแล้ว ยังไงดีวะ นี่คือการทำตัวไม่เป็นจุดสนใจของแกถูกไหม” 

ถึงว่าสิ! วันนี้มาเรียนพร้อมยัยแอมแปร์รู้สึกถูกมองแปลกๆ ตั้งแต่เดินเข้าคณะมาแล้วว่าคนมองเยอะจนผิดปกติ พอเห็นประกาศหน้าตึกเรียนก็ถึงกับกุมขมับ 

“เลิกประชดได้แล้ว คนยิ่งอารมณ์ไม่ดี” 

ไม่ได้อารมณ์เสียที่ถูกเรียกตัวนะ เพราะฉันมั่นใจว่าไม่ได้เป็นฝ่ายผิด แต่คือหงุดหงิดที่เริ่มต้นเทอมก็มีเรื่องเพราะพวกยัยปัญญาอ่อนพวกนั้นต่างหาก 

“พวกแก พวกแกรู้เรื่องยัง”อีกสามคนที่วิ่งหน้าตั้งมาข้างคณะที่ฉันกับแอมแปร์นั่งหลบผู้คนอยู่ก็รีบแย่งกันพูดจนฉันฟังไม่รู้เรื่อง “เรื่องใหญ่มากแก” 

“ถ้าแกจะมาพูดเรื่องที่ฉันถูกเรียกตัวไปห้องพักอาจารย์ ฉันรู้แล้ว” 

“ไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิณิริน”แล้ววิวก็ยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้ฉันดูคลิป 

เริ่มต้นคลิปด้วยยัยฮันนี่และเพื่อนของเธอนั่งอยู่ในห้องนอน พร้อมกับมานั่งพูดเรื่องเหตุการณ์เมื่อวานที่มีเรื่องกับฉัน โดยที่การบรรยายรวมทั้งคลิปที่สื่อออกไปสู่สาธารณะถูกตัดต่อใหม่เหลือเพียงส่วนที่ฉันเข้าไปสาดน้ำใส่ยัยฮันนี่ และตอนที่เหมือนจะต่อยพวกเธอพร้อมกับการพูดจาหาเรื่องทั้งหมด ต่อท้ายที่ยัยพวกนั้นรุมพูดถึงฉันตีข่าวใส่ไข่กันจนไปคนละเรื่องกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง 

คลิปนี้ถูกแชร์และมียอดวิวทะลุหมื่นวิวภายในสิบชั่วโมง หลายคอมเมนต์ที่เป็นแฟนคลับหรือคนที่เข้ามาเสพข่าวต่างรุมด่าฉันต่างๆ นานาจนยัยแอมแปร์ดึงมือถือของวิวออกจากมือฉันที่กำอยู่แน่น 

“ที่แย่คือเพจดังๆ เอาคลิปนี้ไปลงทำให้มันยิ่งดังไปกันใหญ่อ่ะ อาจารย์ก็เลยเรียกแกสองคนไปเที่ยงนี้”กระปุกพูดเสียงกังวล “ฉันจะไปกับแกด้วย ไปยืนยันว่าเรื่องที่เกิดมันไม่ใช่แบบในคลิป ไม่ต้องห่วงนะ” 

“คนดูแต่คลิปนี้เลยตัดสินว่าแกผิด กลายเป็นกระแสลบ เล่นสกปรกว่ะ”วิวอัปเดตต่อเพราะพวกนี้รู้ว่าฉันไม่เล่นโซเชียล 

“อิทธิพลเน็ตไอดอลไง”ลิษาเสริม 

“แต่ณิรินไม่ต้องห่วงนะ เรามีคลิปที่ถ่ายไว้ฉบับเต็ม เดี๋ยวเราจะไปเป็นพยานอีกเสียงว่าเรื่องไม่ใช่อย่างที่ยัยพวกนั้นใส่ร้าย” 

“นี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ย” 

หูอื้อไปหมด เย็นวาบไปทั้งตัว หายใจไม่ออก คล้ายจะหน้ามืด จนต้องสูดลมหายใจออกมาแรงๆ สถานการณ์ตอนนี้ทำให้นึกถึงตอนนั้นที่ฉันก็กลายเป็นคนดังจากคลิปฉาวที่ถูกพวกพี่ศิลาหลอก  

ตอนนั้นมันทำให้ฉันไม่กล้าเล่นโซเชียลอีกเลย เพราะไม่อยากให้คนมาขุดคุ้ยอะไรจากสิ่งที่เคยผ่านมา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะมีหรือไม่มีโซเชียลส่วนตัว ฉันก็ถูกทำให้เป็นคนดังได้อีกเหมือนเดิม 

 “ณิริน แกหน้าซีดมากเลย”แอมแปร์ยื่นมือมากุมมือฉันที่เย็นเฉียบ แต่เหงื่อแตกไปหมดแล้ว  

“ณิรินโอเคไหม ไปห้องพยาบาลกันเถอะ”ลิษาพูดด้วยท่าทีตกใจ 

“กระปุกช่วยเราประคองณิรินที” 

“ไม่ต้อง ฉันเดินไหว”เมื่อรู้ว่าแอมแปร์สีหน้าจริงจังฉันเลยขัดใจมันไม่ได้ ยัยนี่น่าจะเป็นห่วงอาการของฉัน กลัวจะเป็นอะไรมากกว่านี้แน่ๆ  

ห้องพยาบาลมหา’ลัย 

“ความดันสูงกว่าปกตินะคะ แล้วก็ชีพจรเร็วผิดปกติด้วย อาจจะทำให้เกิดอาการหน้ามืด เดี๋ยวพยาบาลให้ทานยาแก้เวียนศีรษะแล้วนอนพักดูอาการนะคะ” 

“พวกแกไปเรียนกันก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวฉันอยู่เฝ้าณิรินเอง” 

“แกก็ด้วยแอมแปร์ไปเรียนเถอะ ฉันอยู่ในห้องพยาบาลแล้วไม่เป็นอะไรหรอก” 

“แต่พวกเราเป็นห่วงณิรินนะ เมื่อกี้ตกใจเลยอ่ะ เหมือนคนกำลังจะช็อกเลย” 

“เราแค่ไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายไปขนาดนี้อ่ะ เครียดไปหน่อยเลยหน้ามืด”ฉันโกหกให้ทุกคนให้สบายใจ “แต่ตอนนี้โอเคแล้ว เดี๋ยวถ้านอนพักแล้วดีขึ้นจะตามไปเรียนนะ” 

“โอเค งั้นเดี๋ยวเราบอกอาจารย์ให้นะว่าณิรินไม่สบายนอนพักอยู่ห้องพยาบาล” 

“ขอบใจมากนะวิว” 

จนทุกคนเดินไป เหลือแอมแปร์ที่จ้องหน้าฉันอยากกังวล 

“แกมียาต้องกินหรือเปล่า” 

“มียาแก้แพนิคในกระเป๋าน่ะ”แอมแปร์รีบไปหยิบแล้วส่งให้ฉันกิน คุณหมอสั่งไว้ให้ช่วงที่ทำการทดสอบพอดี ความจริงฉันไม่ได้กินยานี่มาหลายปีแล้ว 

“อาการแกเหมือนตอนนั้นเลย ฉันตกใจแทบแย่” 

“อืม โคตรเกลียดฟีลลิ่งแบบนี้เลย” 

“วิวก็มีคลิปที่เป็นหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ของแก เดี๋ยวพวกเราช่วยแกเอง ยังไงนอนพักนะ อย่าคิดมากเข้าใจไหม” 

“แกโคฟเวอร์เป็นแม่ฉันเหรอวะ บ่นเก่งจัง” 

“ไม่ตลกนะเว้ย” 

“โอเคๆ ไปเรียนได้แล้วฉันจะนอน” 

หลังจากทานยาแล้วก็นอนพักตามที่พยาบาลบอก  

แต่ก็อาจจะไม่พักเท่าไร เมื่อมีเสียงดังก่อกวนมาจากโถงห้องพยาบาลตรงเคาน์เตอร์แว่วมา 

“ผมป่วยจริงๆ นะครับพี่พยาบาลคนสวย” 

“แต่ความดันและชีพจรปกตินะคะ แล้วก็ไม่มีไข้ด้วย” 

“เหมือนจะเป็นไข้ แต่สงสัยผมต้องเป็นไข้ที่ชล” 

“คะ?” 

“ก็เป็นไข้ที่ชล เป็นคนที่ใช้ไงครับ” 

“นี่ถ้าไม่ป่วยก็ออกไปเลยศรันย์ มันรบกวนคนอื่น” 

“แหมพี่ญาดา ผมป่วยจริงๆ นะ เห็นพี่น่ารักจนปวดหัวใจไปหมดแล้วเนี่ย ไม่เชื่อก็เอาหัวใจผมไปดูแล เอ๊ย ไปตรวจดูอาการสิครับ” 

“ศรันย์ พี่มีคนไข้ แล้วที่นี่มันก็ห้องพยาบาลที่ทำงานพี่ด้วย” 

ก็นึกว่าพี่พยาบาลจะไม่เล่นด้วย นอนฟังคนจีบกันอยู่นี่เอง โอ๊ยยยยอยากเอาหัวโคกขอบเตียงให้สลบๆ ไปสักที! 

“เขาไม่ได้ยินหรอกน่า หรือถ้าได้ยินก็ตื่นเต้นดีออก” 

“อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะ” 

“โอเคๆ ผมก็แค่หยอกพี่เล่น จะมาของีบหน่อยอ่ะ พอดีเมื่อคืนตี้หนักไปหน่อย แล้วไอ้เพื่อนเวรก็มาเบี้ยวนัดประชุมฯ ไม่บอกล่วงหน้า” 

“ได้ แต่ห้ามรบกวนคนอื่นนะ เพราะอีกฝั่งมีนักศึกษาปวดหัวนอนพักอยู่” 

“เป็นผมเห็นพยาบาลสวยขนาดนี้คงหายปวดหัวแล้วแต่ไปปวดอย่างอื่นแทน” 

“ยังจะมาเล่นอีก จะไปนอนก็ไปสิ!” 

“คร๊าบบบบ ไปแล้วคร๊าบบบบ” 

ดีที่ห้องแบ่งฝั่งชายหญิงคนละประตู และมีเคาน์เตอร์พยาบาลอยู่ตรงกลาง ไม่งั้นฉันจะขอตัวออกจากห้องนี้ทันที ผู้ชายอะไรน่ากลัวชะมัด พูดจาก็สองแง่สองง่าม  

แต่จะว่าไปแอร์หนาวชะมัดคลุมโปงดีกว่า! 

และขณะที่เสียงเงียบไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงและเหมือนจะเคลิ้มๆ หลับ ฉันก็สะดุ้งที่มีคนมาเขย่าตัว 

“ไอ้ห่ารันย์ หลอกให้กูเข้าประชุมกับอาจารย์แทนแล้วมึงเสือกแอบมานอนเหรอ ไอ้สัสนิ!”เพราะเป็นเสียงผู้ชายฉันเลยดึงชายผ้าไว้เพราะทำตัวไม่ถูก “กูเจอพี่พยาบาลกิ๊กมึงคุยโทรศัพท์อยู่หน้าห้อง มึงไม่ต้องมาดึงผ้าเลย กูรู้ว่าเป็นมึง!” 

แต่น้ำเสียงนี้มัน! 

“กูอยู่นี่ มึงโวยวายอะไรไอ้ศิ กูเพิ่งหลับไปเอง!” 

ศิอย่าบอกนะว่าศิลา เป็นไปได้จริงด้วยเพราะราชันเอ็นจิเนียที่ยัยวิวเล่ามีชื่อพี่ศรันย์ โอ้โห! มันจะบังเอิญเกินไปแล้ว งั้นคนที่ดึงผ้าอยู่ข้างๆ นี่ก็พี่ศิลาสินะ 

“เชี่ย แล้วนี่ใครวะ!” 

“น้องปีหนึ่งเห็นว่าปวดหัว” 

“เห้ย พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจนึกว่าเพื่อน”เหมือนพี่เขาจะพูดกับฉัน ฉันเลยโบกมือออกนอกผ้าห่มประหนึ่งว่าไม่เป็นไร 

“มานี่เลยมึง ไอ้ตัวดี!” 

“ไปไหนของมึง” 

“ไปหาพ่อมึงมั้ง อาจารย์ธันวาให้กูมาตามหามึงเนี่ย!” 

ฉันได้ยินเสียงสองคนนี้ทะเลาะจนเสียงหายออกไปจากห้อง เลยเปิดผ้าออกมาทาบมือลงที่หัวใจที่เต้นแรงขึ้นมาอีกจนได้ วันนี้ฉันจะช็อกตายก่อนไหมถามจริง เกือบไปแล้วณิริน! 

“ไง รับบทเป็นนางป่วยหรือไง”แล้วยังไม่ทันหายตกใจกับโจทย์คนแรก โจทย์คนที่สองก็ตามมาติดๆ “ฉันได้ยินเพื่อนเธอไปบอกอาจารย์ว่าเธอป่วยก็เลยมาเยี่ยม” 

ยัยฮันนี่นั่นแหละ มากับเพื่อนสนิทอีกคนที่ชื่อริต้า 

“รีบๆ พูดมาแล้วจะไปไหนก็ไป!” 

“ไหนว่าเก่งหนักเก่งหนาไง เจอกระแสแอนตี้จากแฟนคลับฉันไป ถึงล้มหมอนนอนเสื่อเลยเหรอจ๊ะณิริน” 

“ฉันก็แค่ปวดหัว ไม่ได้เกี่ยวกับกระแสบ้าบอจากหมาลอบกัดอย่างพวกแกหรอก” 

“ทำปากดีไปเถอะ เดี๋ยวแกก็จะกระเด็นออกไปจากมหา’ลัย เที่ยงนี้แล้ว” 

“กลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ แกยิ่งไล่ฉันก็จะยิ่งจะอยู่ พอดีหน้าด้านพอ” 

“ริต้า แกดูมันสิ มันท้าทายฉัน!” 

“เบาๆ สิ ฮันนี่เดี๋ยวพยาบาลได้ยิน” 

“ไม่ทันแล้วมั้ง เผื่อพวกแกจะไม่รู้ว่าห้องนี้มีกล้องวงจรปิด”ฉันชี้ไปให้คนพวกนี้ตาสว่าง จนทั้งคู่มองหน้ากันเหมือนรู้ว่าปล่อยไก่มาตัวเบ้อเริ่ม “จะร้ายก็ร้ายเถอะ ไม่ต้องแอ๊บ มันดูโง่” 

“นัง...” 

“มาเยี่ยมเพื่อนเหรอจ๊ะ แต่พยาบาลว่าให้เพื่อนนอนพักดีกว่านะ อาการจะได้ดีขึ้นเร็วๆ” 

“ค่ะ กำลังจะไปพอดี นอนพักให้เต็มที่นะณิริน!”ยัยนี่เดินมาบีบไหล่แสร้งทำเป็นห่วงกัน ก่อนจะพูดเสียงกระซิบใกล้หูฉัน “ยังไงเที่ยงนี้ฉันก็จะทำให้แกถูกไล่ออกจากมหา’ลัยให้ได้คอยดู” 

และพอจบประโยคยัยพวกนี้ก็เดินออกจากห้องไปทันที 

เมื่อช่วงพักกลางวันก็มาถึง เพื่อนๆ พามาที่ห้องพักหัวหน้าภาคคณะนิเทศศาสตร์ โดยด้านในห้องมีกลุ่มของฮันนี่นั่งทำหน้าเศร้าน้ำตาคลอเบ้าแล้วก็ดูหวาดกลัวตอนฉันที่เดินเข้าไปมาก  

นี่มันอย่างกับคนละคนกับที่ฉันเจอในห้องพยาบาลเมื่อกี้สิ้นเชิง โคตรแสดง! 

ส่วนกระปุกก็รีบกระซิบบอกว่าพี่ผู้ชายที่ใส่ช็อปวิศวะหน้าตาดีมากที่นั่งอยู่กับอาจารย์ตรงนั้นคือพี่รามหรือประธานสโมสรนักศึกษาที่เธอชอบนั่นเอง 

         “เอาล่ะ มากันครบแล้วใช่ไหม แนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะ อาจารย์เมวดีหัวหน้าคณะนิเทศศาสตร์ ส่วนท่านนี้อาจารย์หัสดินเป็นฝ่ายระเบียบวินัยนักศึกษา และนี่คือรามรามิล ประธานสโมสรนักศึกษา ที่อาจารย์เรียกพวกเธอมาคงรู้แล้วใช่ไหมว่าเกิดจากสาเหตุอะไร” 

         “ค่ะ” 

         “เข้าเรื่องเลยนะ อาจารย์ได้เห็นคลิปทั้งหมดและต้นเหตุจากฝั่งของปภัสสราแล้ว ถ้างั้นถึงฝั่งเธอบ้างณิรินเล่าเรื่องทั้งหมดมาว่าเกิดอะไรขึ้น” 

         “หนูขอเล่าก่อนนะ เพราะว่าต้นเรื่องทั้งหมดมันเกิดจากหนู” 

         กระปุกก็ยกมือขอเล่าเรื่องทั้งหมดเอง โดยที่ตลอดเรื่องยัยฮันนี่และเพื่อนก็มีพูดขัดและพยายามพูดแทรกระหว่างที่ฝั่งของฉันเราตลอดจนเกือบทะเลาะกัน 

         “พี่ว่าเอาแบบนี้ดีกว่า พวกน้องปภัสสราเชิญไปรอที่หน้าห้องดีกว่านะครับ เพราะพี่กับอาจารย์ฟังที่พวกน้องณิรินพูดไม่รู้เรื่องเลย แล้วถ้าเกิดพี่ฟังเรื่องจบพี่จะเรียกเข้ามาอีกรอบ” 

         “ค่ะ”ยัยพวกนี้กระแทกเสียงไม่พอใจ แต่ก็ยอมลุกไปแต่โดยดี  

         ทำให้กระปุกและฉันได้เล่าเรื่องทั้งหมดจนจบ พร้อมกับเปิดคลิปจากที่วิวอัดไว้ให้ทางด้านอาจารย์และพี่รามดูจนจบ  

         “เดี๋ยวน้องๆ ออกไปรอข้างนอกก่อนนะครับ พี่กับอาจารย์ขอคุยกันก่อน เดี๋ยวพี่เรียกเข้ามาอีกที” 

         พอพวกเราเดินออกมาก็เจอยัยพวกนี้นั่งทำหน้ามุ่ยอยู่และแขวะกันตามประสา แต่เพราะว่านี่มันหน้าห้องพักอาจารย์พวกนั้นก็เลยไม่กล้าทำตัวกร่างเหมือนปกติ 

         “โอ๊ยตื่นเต้นอ่ะ” 

         “ตื่นเต้นที่รอผลเหรอกระปุก” 

         “เปล่าอ่ะลิษา ตื่นเต้นที่เห็นพี่รามใกล้ๆ นิพพานแล้วอ่ะ หล่อจนเจ็บหัวใจไปหมด” 

         “กระปุก ณิรินยังเครียดอยู่นะ” วิวเตือนเสียงเข้ม “แต่พี่รามก็หล่ออย่างที่แกบอกจริงๆ แหละ หรือใครจะเถียง” 

         “พวกแกเนี่ยนะ น่ามัดรวมทั้งคู่เลย!” 

         “แกโอเคไหมณิริน” 

         “โอเคแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง”ฉันบอกแอมแปร์ที่มันจับมือฉันไม่ยอมปล่อย เหมือนกลัวว่าฉันจะช็อกไปได้ทุกเมื่อ 

         จนเวลาผ่านไปสักพักพี่รามก็เดินมาตามให้เราเข้าไปด้านในอีกครั้ง และเริ่มพูดเป็นคนแรก 

         “ก่อนอื่นพี่ขอพูดในฐานะของประธานสโมสรนักศึกษาก่อนนะครับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่ผิดกฎระเบียบของทางมหา’ลัย เพราะมันคือการทะเลาะวิวาทโชคดีที่ยังมีสติและยังไม่เกิดการทำร้ายร่างกายกันขึ้น” 

         พี่รามเริ่มพูดเสียงเข้ม 

         “ซึ่งเรื่องนี้มันจะไม่ใหญ่โตขนาดนี้หากทั้งสองฝ่ายมีสติ และรู้จักให้อภัยกัน ไม่ใช่การโจมตีกันด้วยวาจา รวมถึงการอัดคลิปไปลงโซเชียลจนเป็นกระแสด้านลบส่งผลกระทบต่างๆ ทั้งตัวน้องเองและทางด้านของมหา’ลัย” 

         “ฮันนี่ขอโทษนะคะที่อัดคลิปและไปเผยแพร่แบบนั้น แต่ฮันนี่ก็เซนเซอร์หน้าณิรินไปแล้วนะคะ ตอนนั้นฮันนี่แค่คิดว่าณิรินเขาทำตัวกร่าง อันธพาลจนอยากเตือนให้เพื่อนๆ ระวังตัว ไม่คิดว่าคลิปมันจะถูกแชร์และไวรัลขนาดนี้” 

         เซนเซอร์หน้าด้วยขีดอันเล็กนิดเดียวจนเห็นหน้าทั้งหน้าขนาดนั้นอะนะ ตั้งใจชัดๆ 

“เราขอโทษในความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของเราด้วยนะณิริน แล้วก็ขอโทษอาจารย์แล้วก็พี่รามด้วยที่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยนะคะ พอฮันนี่เห็นว่ามันมีกระแสก็ตกใจและรีบลบคลิปออกจากช่องของฮันนี่ทันทีเลยค่ะ” 

รับบทนางเอก รับบทนางเห็นอกเห็นใจคนอื่น แสดง!  

มองจากขั้วโลกเหนือก็รู้ว่าตั้งใจทำแต่แรก!  

“แต่ตั้งแต่เกิดเรื่อง ถ้าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดมาแจ้งสโมสรนักศึกษา รุ่นพี่ในคณะ หรือทางด้านอาจารย์เรื่องทั้งหมดมันคงไม่บานปลายขนาด แต่เอาเถอะเรื่องมันเกิดขึ้นมาแล้ว และอาจารย์ก็ได้เห็นคลิปจากทั้งสองฝ่ายแล้ว” 

“คลิปทั้งสองฝ่าย?”ยัยฮันนี่ทำหน้าสงสัย จนเห็นฉันยิ้มมุมปากทำให้เธอเริ่มมองหน้าเพื่อนในกลุ่มอย่างคาดไม่ถึง 

“คิดว่าตัวเองมีคลิปคนเดียวเหรอ?” 

“ไม่ต้องเถียงกัน เพราะยังไงก็ผิดด้วยกันทั้งคู่” 

“แต่อาจารย์คะ ณิรินเขาจะทำร้ายร่างกายฮันนี่ตั้งสองรอบนะคะ แล้วเขาก็เป็นฝ่ายสาดน้ำใส่ฮันนี่ก่อนด้วย” 

“แต่พวกเธอเข้ามาจะรุมฉันก่อนนะฮันนี่ ฉันแค่ยกกำปั้นขู่ไม่ให้พวกเธอเข้ามารุม ถึงในคลิปที่เธอตัดลงมันจะไม่มี แต่ในคลิปของฉันมีภาพทั้งหมด” 

“ตามกฎระเบียบข้อที่สิบห้าของมหา’ลัย นิสิตต้องไม่ก่อหรือมีส่วนเกี่ยวข้องในการทะเลาะวิวาทกับนิสิตด้วยกันหรือกับผู้อื่น แล้วถ้าพูดว่าใครเริ่มก่อนคนนั้นผิดก็ไม่จำเป็นเพราะการทะเลาะวิวาท หมายถึง การสมัครใจเข้าโต้เถียงกันด้วยวาจา การด่าทอกันไปมาระหว่างคู่วิวาท หรืออาจมีการลงไม้ลงมือต่อกัน ไม่สำคัญว่าฝ่ายใดจะเริ่มก่อน ก็ถือเป็นการทะเลาะวิวาทแล้ว” 

“แต่คุณแม่ฮันนี่ต้องไปโอเคกับการตัดสินแบบนี้แน่ๆ เลยค่ะ” 

“ถ้าหากคุณแม่เธอเห็นคลิปตัวเต็มจากฝั่งฉัน ก็อาจจะไม่คิดแบบนั้นก็ได้นะ”ฉันขอพูดบ้าง “ณิรินยอมรับผิดนะคะ ว่าใจร้อนแล้วสาดน้ำใส่ฮันนี่ แต่ที่อาจารย์เห็นว่าที่ณิรินเหมือนจะทำร้ายพวกนี้ เป็นเพราะพวกนี้มีกันตั้งหลายคนและทำท่าจะเดินเข้ามาหาเรื่องกันเป็นใครก็ต้องปกป้องตัวเองอยู่แล้ว”  

“ไม่จริง พวกเราไม่ได้หาเรื่อง”ริต้าเถียงกลับมา 

“ในคลิปที่ฉันถ่ายก็มีภาพอยู่ยังจะเถียงอีก”วิวเองก็เถียงเพื่อความถูกต้อง 

“แล้วอีกอย่างฮันนี่ตัดต่อคลิปจนคนที่ไม่รู้ความจริงเข้าใจผิด ทำให้ณิรินเองก็เสียหายและเสียชื่อเสียงมากนะคะ ถ้าเธอคิดว่าคุณแม่เธอไม่โอเคเรื่องคลิป ฉันว่าคุณแม่ฉันก็คงไม่โอเคจนอาจฟ้องร้องเธอกลับเหมือนกัน” 

“...”ยัยนี่มีสีหน้าวิตกกังวลขึ้นมา 

 “ไม่ต้องเถียงกัน นี่ขนาดต่อหน้าอาจารย์ก็ไม่เว้นเหรอ” 

จากห้องที่เริ่มวุ่นวายก็เงียบลงจากเสียงของฝ่ายระเบียบวินัย 

“รู้ไหมว่าการทะเลาะวิวาทพวกเธอมีสิทธิ์จะถูกตัดคะแนนความประพฤติ เชิญผู้ปกครอง ถูกพักการเรียนหรือขั้นร้ายแรงอาจถูกไล่ออกก็ได้นะ” 

         “บอกตามตรงนะตั้งแต่อาจารย์เป็นหัวหน้าคณะมาเพิ่งเคยเจอ นักศึกษาปีหนึ่งทะเลาะกันวันแรกตั้งแต่เปิดเทอม แล้วตั้งแต่มาเป็นอาจารย์ที่มหา’ลัยนี้ คณะของเราไม่เคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันเลยสักครั้ง พวกเธอนี่มันเหลือเกินจริงๆ อาจารย์จะทำยังไงกับพวกเธอดีนะ ไม่สำนึกผิดกันสักนิด” 

         “ขอโทษค่ะอาจารย์”ฉันยกมือไหว้ขอโทษอาจารย์ก่อน 

         “ฮันนี่ขอโทษค่ะ ฮันนี่สำนึกผิดแล้วค่ะอาจารย์” 

         “เอายังไงดีคะอาจารย์หัสดิน” 

         “ตามที่ผมคิดนะครับ ตัดคะแนนความประพฤติและให้มารายงานความประพฤติทุกวันกับสโมสรนักศึกษาจนกว่าจะจบรับน้องครับ แต่ถ้าเกิดว่าสองคนนี้มีเรื่องกันอีกครั้งทั้งต่อหน้าหรือผ่านโซเชียลจนเกิดเป็นกระแสอีก ก็รายงานผู้ปกครองและส่งเรื่องให้คณบดีเป็นคนตัดสินว่าจะให้พักการเรียนหรือไล่ออก” 

         “ผมเห็นด้วยนะครับ”พี่รามเห็นด้วยกับอาจารย์จากฝ่ายระเบียบวินัย 

         “ได้ยินกันแล้วนะทั้งสองคน โดนทำโทษขนาดนี้ หวังว่าจะไม่ไปก่อเรื่องกันอีกนะ” 

         “ค่ะ”เราทั้งคู่ตอบรับกันพร้อมกัน 

 

        Sila Say; 

        ห้องสโมสรนักศึกษา 

        หลังจากทิ้งร่างลงโซฟาไม่ถึงนาที ภณกับมิวนิคเพื่อนสนิทก็เดินเข้ามาหลังจากไปห้องสมุดเพื่อหาหนังสือมาทำโปรเจกต์ พวกผมเป็นเด็กปีสี่ไม่ได้มีเรียนทุกวัน แต่ที่ต้องมามหา’ลัยทุกวันเพราะเป็นสโมสรนักศึกษาและมาทำงานโปรเจกต์ก่อนจบของคณะวิศวกรรมศาสตร์ 

         “อ้าวไอ้ศิลา ไปไหนมาวะไม่เห็นหน้าทั้งวัน”

         “ก็ตอนเช้าไปประชุมแทนไอ้ห่าศรันย์ บ่ายก็ไปประชุมเรื่องรับน้องแทนท่านประธานสโมฯ ไงครับเพื่อน”

         “อ่อไอ้รามมันไปเคลียร์เรื่อง คลิปเด็กนิเทศฯ ทะเลาะใช่ป่ะ”

         “นี่มึงรู้เรื่องกับเขาด้วยเหรอวะไอ้มิว”ภณดูเซอร์ไพรส์ที่คู่จิ้นมันสนใจอย่างอื่นนอกจากหนังสือเรียน

         “เห็นคลิปผ่านๆ ที่ไอ้ศรันย์ส่งมาเมื่อเช้า แล้วก็ได้ยินเด็กในห้องสมุดพูดกันทุกโต๊ะ จะไม่รู้ได้ไง”

“แต่น้องแม่งสวยทั้งคู่เลยนะ เอาจริงนะ น้องณิรินนี่สเปคกูเลยนะ สวยดุไม่ยอมคน”

         “สเปคมึงไม่ได้ชื่อพริบพราวเหรอครับเพื่อน”

         “มึงหึงกูเหรอไอ้มิว!”

         “แล้วมันต้องเป็นหน้าที่มึงไปด้วยไม่ใช่เหรอวะไอ้ภณ ก็มึงดูแลเรื่องกฎระเบียบนักศึกษาโดยตรง ทำไมมึงอยู่นี่อ่ะ”

         “เห็นไอ้รามมันบอกว่า อาจารย์อยากเคลียร์ง่าย ไม่อยากให้มันเรื่องใหญ่เลยเซฟคนให้น้อยที่สุด กลัวมากคนก็มากความเลยให้ไอ้ประธานมันไปคนเดียว”

         “นี่กูยุ่งทั้งวันเลย ยังไม่เห็นคลิปเลยเนี่ย”

ไหนขอดูหน่อยสิ ผมเปิดมือถือครั้งแรกในรอบวัน เข้าในไลน์กรุปสโมฯ ที่ไอ้ศรันย์มันส่งคลิปมาเมื่อเช้า แต่เพราะยุ่งมากทำให้ผมเลื่อนดูข้อความที่พวกมันพิมพ์ยังไม่มีเวลาดูคลิปนั้นเลย ขอแค่น้องสาวผมไม่ได้มีส่วนร่วมด้วยก็โอเคแล้ว!

         “เห้ย!!!”จากที่นอนอยู่ผมก็ลุกยืนด้วยความตกใจ “นี่มัน...ณิริน?”

คนเดียวกันเหรอวะ

         ตอนแรกผมก็ไม่เอะใจอะไรที่ได้ยินชื่อนี้ แต่พอดูดีๆ และท้ายคลิปมีแอมแปร์ที่อยู่ข้างผู้หญิงคนที่หุ่นดีและสวยทะลุจอออกมาขนาดนี้ก็ทำให้ตกใจไม่น้อย

         “เออน้องณิริน มึงตกใจอะไรวะ ก็คนที่มึงไปดึงผ้าเขาเมื่อเช้านี้ไง!”ศรันย์เดินมาหน้าระรื่น มันน่าจะไปได้ไลน์ใครสักคนในมหา’ลัยมาแน่ๆ ถึงได้ผิวปากอารมณ์ดีขนาดนี้

         “คนที่กูดึงผ้าเมื่อเช้า?”

         “ที่ห้องพยาบาลไง ตอนกูเซ็นชื่อเข้าใช้ห้องพยาบาล กูบังเอิญเห็นชื่อคนที่ไปนอนเมื่อเช้าเป็นน้องณิรินคนสวยที่ดังอยู่ตอนนี้ไง มึงตกใจอะไรเนี่ย!”

         “อ้าวมาแล้วเหรอไอ้ประธาน!”ภณทักเพื่อนในกลุ่มของคนเราอีกคน มันเดินไปที่โต๊ะทำงานสีหน้าเรียบนิ่งตามเคย “สรุปเป็นไงบ้างวะ”

         “คดีพลิกว่ะ ไปๆ มาๆ น้องฮันนี่ทำคลิปตัดต่อเฉย ดีที่ฝั่งน้องณิรินมีหลักฐานแต่อาจารย์ไม่อยากให้เรื่องราวไปกันใหญ่เลยขอให้ลบคลิปทั้งคู่ แล้วก็ลงโทษทั้งคู่เพราะก็ถือว่ามีปากเสียงกัน เออลิษาอยู่กลุ่มเดี๋ยวกับณิรินด้วยนะ โชคดีที่ตอนทะเลาะกันลิษาไม่ได้อยู่ด้วย”

         “อยู่ที่ไหน!”ผมเดินไปจ้องเอาคำตอบจากไอ้ราม

         “ไอ้ศิใจเย็นดิ ไอ้รามบอกแล้วไงว่าลิษาไม่รู้เรื่อง”ไอ้ภณคงคิดว่าผมจะไปเอาเรื่องลิษา

แต่ไม่ใช่ ผมอยากไปดูให้เห็นกับตา

         “น้องสาวมึง ก็โทรถามสิวะ”

         “กูหมายถึงณิริน ณิรินอยู่ที่ไหน!”

         “น้องณิริน”รามทวนชื่อเหมือนกลัวว่าผมพูดชื่อผิด แต่พอผมนิ่งรอคำตอบมันเลยตอบมา “เมื่อกี้ยังอยู่ที่คณะนะ...ไอ้ศิ มึงจะไปไหน”

         พอรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนผมก็รีบวิ่งออกไปทางนั้นโดยไม่สนเลยว่ามันจะอยู่ไกลจากคณะผมมากก็ตาม สามปีกับการที่ผมอยากรู้เรื่องของเธอ จากวันนั้นเธอก็หายไปเหมือนว่าไร้ตัวตนเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอก็ไม่ยอมบอกว่าเธอหายไปไหน และโซเชียลก็ไม่มีประวัติของเธอเลยสักช่องทางเดียว

         แล้วณิรินที่ผมรู้จัก เธอคือคนเดียวกับคนในคลิปจริงๆ ใช่ไหม เพราะเธอเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน

         ผมวิ่งมาถึงทางเดินของคณะนิเทศศาสตร์ มองขึ้นไปเห็นหญิงสาวสองคนเดินลงมาช้าๆ อยู่ตรงบันไดตึก หนึ่งในนั้นมีแอมแปร์ที่เธอบอกว่าเรียนอยู่คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ และข้างๆ เธอก็คือคนที่ถูกเรียกว่าณิริน มองจากไกลๆ มันยังตอบไม่ได้ว่าใช่เธอหรือเปล่า

         เพราะเธอคนนี้ร่างบางผอมสูงดูสง่า ผมตรงสลวยยาวถึงกลางหลัง แถมไม่ได้ใส่แว่นและตัวกลมเหมือนณิรินที่ผมรู้จักแบบเมื่อก่อน สิ่งเดียวที่รู้คือสองขาก้าวเดินเร็วจนใกล้จะถึงตัวเธอ

         แปะ โผ๊ะ แปะ โผ๊ะ แปะ โผ๊ะ

         แต่ขนาดที่ผมใกล้จะถึงก็มีกลุ่มเด็กในชุดมัธยมปลายวิ่งเข้ามาปาถุงน้ำพลาสติกหลากสีใส่สองคนนี้จนพวกเธอทำอะไรไม่ถูก

         “โอ๊ย อะไรเนี่ย!”

         “นังณิริน แกสาดน้ำใส่พี่ฮันนี่ของฉัน แกโดนดีแน่!”

         “โอ๊ย นี่น้องหยุดนะเว้ย ทำร้ายร่างกายพวกพี่แจ้งความได้นะ!”เสียงแอมแปร์ตะโกนว่าเด็กพวกนี้แต่เหมือนว่าจะไม่มีประโยชน์

         “งั้นพวกฉันก็จะแจ้งจับแก เพราะทำร้ายพี่ฮันนี่ ปาใส่มัน!”

         สองเท้าผมวิ่งไปหยุดบังตรงหน้าคนร่างเล็กที่กำลังยกมือบังหน้าไม่ให้ถุงน้ำกระเด็นโดน จนเป็นผมเองโดนแรงอัดกระแทกเข้าที่หลังทั้งหมดหลายสิบถุง มันเจ็บอยู่นะทำไมเด็กพวกนี้ถึงเล่นแรงแบบนี้วะ

         แปะ โผ๊ะ แปะ โผ๊ะ แปะ โผ๊ะ

         “เห้ย พี่เขามีเกียร์สโมสรนักศึกษา พวกแกซวยแล้ว หนีเร็ว!”

         คนที่ใช้มือบังถุงน้ำเหมือนจะรู้ว่าพวกเด็กวิ่งหนีไปแล้ว เธอจึงค่อยๆ หันหน้าขึ้นมามองกันในระยะประชิด

         แววตา ท่าทางแบบนี้ไม่ผิดแน่ๆ ต่อให้ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน แต่สายตาแบบนี้ของเธอที่มองผมมันไม่เคยเปลี่ยน ปากเรียวสวยเรียกชื่อผมเสียงเบาหวิวแบบไม่คาดฝัน

         “พี่ศิลา!” 

Adaysiix 

ทุกคนเค้ากลับมาแล้ววววววว คิดถึงไหม 

กว่าจะกลับมาได้ร้องไห้ไปสามตลบค่ะ  

อย่างแรกเลยคือโน้ตบุคเก่าซ่อมไม่ได้ค่ะ ต้องซื้อใหม่ เลยเสียเงินถอยใหม่เลยค่ะไม่งั้นแต่งนิยายต่อไม่ได้ 

อย่างที่สองข้อมูลนิยายในเครื่องเก่าลุ้นมากใช้เวลาสองอาทิตย์ และสองร้านในการกู้กลับมา 

นุ่นประมาทค่ะเลยไม่ได้เซฟนิยายเรื่องเฮียศิลาลงไว้ที่แฟลชไดร์ฟหรือทางอื่นเลยและยังเซฟในเดสท็อป 

ทำให้การกู้กลับยากสุด และเสียเงินเยอะมากๆๆๆๆๆ บอกเลยว่าจำไปอีกนานแสนนาน 

เป็นบทเรียนเลยแล้วอยากบอกทุกคนว่าทำอะไรเซฟไว้ในทางอื่นด้วยนะคะ ไม่งั้นคือหายนะสุด 

เพิ่งได้ข้อมูลกลับมาเมื่อตอนบ่ายสองโมง และรีบมาอัปเดตให้ทุกคนเลย 

ไม่ได้อยากหายหน้าไปนะคะ และนุ่นเครียดมากเลยลุ้นจนวันนี้นาทีสุดท้ายกว่าจะได้ 

และจะบอกว่าจากนี้จะอัปนิยายให้หายคิดถึง 7 วันรวด ก่อนจะกลับมาอัปวันเว้นวันนะคะ 

คิดถึงทุกคนมากๆๆ เลยค๊าาาา กลับมาอ่านกันได้แล้วน๊าาาาา <3 

 

ความคิดเห็น