facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 เขาผู้ไร้ความรู้สึก

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 เขาผู้ไร้ความรู้สึก

คำค้น : ตายถึงรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 766

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2563 11:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 เขาผู้ไร้ความรู้สึก
แบบอักษร

“สรุปแล้วหมอนี่เป็นญาติของเธองั้นเหรอ” เดซี่พูดกับเพื่อนสนิทของเธออย่างแองเจล่า พร้อมกับชี้ไปยังชายผิวขาวราวหิมะที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียง

“ชะ...ใช่ เป็นญาติห่างๆ เพิ่งมาถึงคืนนี้เอง” แองเจล่าตอบด้วยรอยยิ้มแห้ง เธอตอบเพื่อนรักไปด้วยสิ่งที่คิดได้ในตอนนั้น

“ฉันก็อยู่กับแกมานานนะแองจี้ ไม่ยักรู้ว่าแกมีญาติแบบนี้ด้วย” เดซี่หรี่ตามองเพื่อนรักด้วยความสงสัย

“แหมๆ ก็เขาอยู่ต่างประเทศไง ดูสิ ขาวขนาดนี้”

“หืมมม ไม่ใช่ว่าเธอไปหิ้วผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาหรอกนะ” เดซี่ยังคงเค้นถามต่อด้วยความสงสัย

“บะ....บ้าเหรอแก ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น แกก็รู้” แองเจล่าหน้าแดงก่ำขึ้น เพราะถึงแม้เธอจะแก่นเสี้ยวแค่ไหน แต่เธอก็ยังถือครองพรหมจรรย์จนถึงปัจจุบันได้

“แล้วทำไมเขาถึงได้สลบไปแบบนี้ แล้วก็เสื้อผ้าอีก”

“เอ่อ....เขาโดนปล้นมาน่ะ ระหว่างมาที่นี่ โดนเอาไปหมดแม้กระทั่งเสื้อผ้า ช่างน่าสงสารจริงๆ” แองเจล่าทำท่าทางเช็ดน้ำตาทั้งที่ดวงตาของเธอไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาสักหยด

“แล้วเขาชื่อ...”

“เฮือกกกกก” จู่ๆ ร่างที่นอนแน่นิ่งก็สูดหายใจแรงแล้วดีดตัวลุกขึ้นมานั่งราวกับศพที่กลับมามีชีวิต และนั่นก็ทำให้สองสาวเพื่อนรักตกใจจนกอดกันกลมแล้วมองไปยังชายคนนั้น

“อย่าทำให้ตกใจสิเฮ้ย!! ” แองเจล่าแหวใส่คนที่ทำตัวราวกับผี

“พลังของข้า....” ยมทูตมองมือของตัวเองที่ปราศจากเงามืดใดๆ ในโลกของยมทูตนั้นยิ่งเงาที่ปกคลุมร่างกายมีมากเท่าไหร่นั่นหมายถึงพลังที่ยมทูตนั้นถือครองไว้

“เฮ้ นายน่ะ นายเป็นญาติของแองเจล่าเหรอ” หลังจากที่หายตกใจเดซี่ก็เดินเข้าไปถามคนที่ตื่นขึ้นแล้ว

“ญาติ?? ญาติกับนาง....” เมื่อยมทูตหันไปเพื่อที่จะตอบ แต่ก็เห็นแองเจล่าที่อยู่ด้านหลังทำไม้ทำมือพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ เพื่อให้เขานั้นตอบตามที่เธอต้องการ “ใช่แล้ว ข้าเป็นญาติของนางเอง”

“แล้วนายชื่ออะไร” เดซี่ยิงคำถามต่อ

“ข้าคือยม....”

“เขาชื่อว่าดีม ดีม เดโมนอส” แองเจล่ารีบตอบเพราะแค่คำแรกก็รู้แล้วว่าเขานั้นจะตอบว่าอะไร

“ดีมงั้นเหรอ เป็นชื่อที่แปลกจริงๆ แฮะ”

“ใช่ไหมล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แองเจล่าหัวเราะแห้งตอบเพื่อนของเธอ

“โอเค แล้วคุณดีมวันนี้จะอยู่ที่นี่ใช่ไหม” เดซี่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเรื่องดีมเป็นญาติของแองเจล่าเท่าไหร่นัก

“ข้าจะต้องกลับไปยังปรโล.....”

“ใช่ๆๆๆ วันนี้เขาจะนอนที่นี่แหละ ไม่ต้องกลัวนะ บ้านของฉันก็มีหลายห้อง สบายๆ” แองเจล่ารีบชิงตอบแทนคนที่จ้องเอาแต่พูดถึงแต่โลกหลังความตาย

“อะ...โอเค ให้ฉันอยู่ด้วยไหมแองจี้”

“ไม่ต้องๆ กลับบ้านไปเถอะแก พรุ่งนี้มีเรียนนิหน่า” แองเจล่าผลักเพื่อนสาวไปทางประตูเพื่อให้เธอกลับ แม้จะพูดเหมือนหวังดีแต่จริงๆ แล้วเธอต้องการอยู่กับดีมเท่านั้น

“โอเคๆ แต่แกก็ต้องระวังตัวด้วยล่ะ” เดซี่หันมากระซิบกับเพื่อนสนิท เพราะดูจากท่าทางแล้ว ญาติคนนี้ของแองเจล่าดูแปลกๆ ยังไงชอบกล

“จ้า จ้า ถ้างั้นแกก็กลับดีๆนะ ถึงแล้วข้อความมา” แองเจล่ายิ้มตอบรับความเป็นห่วงของเพื่อนรัก

“โอเค เจอกันนะ”

“บายๆ” แองเจล่าโบกมือลาเพื่อนที่เดินออกไปจากประตู เมื่อเห็นว่าเดซี่ออกไปแล้วเธอจึงหันกลับไปหายมทูตที่ไม่รู้เรื่องอะไรเอาเสียเลย เอาแต่พูดถึงแต่เรื่องไม่มีจริงอยู่ได้

“นี่นาย ช่วยดูสถานการณ์หน่อยได้ไหม นายไม่ได้เป็นยมทูตอยู่นะ” แองเจล่าหันมาแหวใส่ชายใบหน้าเรียบนิ่ง

“พวกข้าเหล่ายมทูตนั้นไม่มีชื่อ เหตุใดเจ้าจึงบอกเพื่อนของเจ้าไปแบบนั้น” ยมทูตผู้ได้นามว่าดีมเอ่ยถามตามประสา นอกจากคำพูดที่มีแต่เรื่องราวกับในนิยาย คำพูดคำจาก็ยังดูผิดแปลกอีก

“โอ้ยยยย ฉันล่ะปวดหัวจริงๆ จำไว้ก็แล้วกัน จากนี้ไปนายชื่อ ดีม”

“ก็บอกแล้วไงว่าเราเหล่ายมทูตไม่มีชื่อ” แต่ชายดังกล่าวก็ยังเถียงเธอแบบไม่รับฟังอะไร

“โอ้ยยยย ทำไมฟื้นคืนชีพแล้วต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย”

 

“อ้า~~ วันหยุดนี่มันดีจริงๆ เลยนะ” แองเจล่าเดินบิดขี้เกียจออกจากห้องในเวลาเกือบเที่ยง เพราะว่าเมื่อคืนเธอมีปาร์ตี้วันเกิดและยังต้องมานั่งอธิบายเรื่องต่างกับดีมอีก

หญิงสาวเดินมายังชายที่ตอนนี้นั่งอยู่หน้าทีวีบนโซฟาและกำลังมองดูละครเกาหลีเรื่องหนึ่ง เธอสังเกตเห็นเข้าจ้องมองไม่พักแทบไม่กะพริบตา

“นี่นายทำอะไรของนาย” แองเจล่าเดินมานั่งลงด้านข้างโดยลืมไปเลยว่าคนที่เธอนั่งด้วยนั้นตอนนี้ไม่ใช่ยมทูตแต่เป็นผู้ชายเพียงคนหนึ่ง ชุดล่อแหลมที่เป็นเพียงชุดนอนหนึ่งชิ้นสายเดี่ยวสีแดงที่ปกปิดร่างกายไร้ชิ้นอื่นๆ ด้านในเผยมีจุดปุ่มนูนดันที่อกอวบทั้งสอง

“อย่างที่เจ้าว่า ข้าจำเป็นต้องปรับตัวเพื่อรอคอยพลังฟื้นคืน ดังนั้นข้าจึงต้องเรียน....รู้” มนุษย์โลกมือใหม่หันมาทางแองเจล่าที่ไม่ได้ระวังเนื้อระวังตัว ร่องอกขาวที่โผล่พ้นออกมานอกเสื้อกับจุดดันนูนทำให้เขาหยุดชะงักลง ด้วยความไม่เข้าใจความรู้สึกที่เกิดขึ้นและสัณชาตญาณของผู้ชายทำให้เขาไม่อาจหยุดจ้องมองได้

“แล้วนายเรียน.....มองอะไรของนายเนี่ย ไอยมทูตหื่น” แองเจล่ารีบเอามือปิดหน้าอกของตัวเอง เธอลืมตัวไปเลยว่าตอนนี้นั้นเธออยู่ในชุดนอน

“นี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าราคะสินะ” ยมทูตทำความเข้าใจกับตัวเอง เพราะโดยปกติแล้วเขานั้นจะไม่มีความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น

“อะไรของนายกัน??” แองเจล่าขมวดคิ้วมองคนตรงข้ามที่เหมือนกำลังทำความเข้าใจกับตัวเอง

“ข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้พิศวาสเจ้านักหรอก” พูดจบดีมก็หันกลับไปมองหน้าจอโทรทัศน์ต่อโดยไม่ได้สนใจว่าแองเจล่ากำลังปากกระตุกเพราะหงุดหงิดกับคำพูดของเขา

“นี่นายหาว่าฉันไม่น่ามองเหรอ รู้ไหมว่าใครก็ต้องการฉันน่ะ”

“อืมมม อย่างนั้นเรอะ” ดีมเหลือบตามามองทางแองเจล่าเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับไปมองบนโทรทัศน์ต่อแบบไม่สนใจแม่สาวสุดแซ่บข้างๆ แม้แต่น้อย

“หน่อยยยยย” เมื่อสาวงามโดนกระทำเหมือนดูถูกแบบนี้ ดังนั้นเธอคงจะต้องสั่งสอนให้เขารู้ซะบ้างแล้วว่าเรือนร่างของและเสน่ห์ของเธอนั้นเป็นอย่างไร

“นี่เจ้าจะทำอะไร” ดีมหันมามองตามร่างของหญิงสาวในชุดนอนแสนบาง แองเจล่าลุกขึ้นมายืนบังหน้าจอโทรทัศน์จนไม่อาจจะมองเห็นได้

“ก็สอนเรื่องรักๆใคร่ๆ กับนายไง”

“เจ้านี่ช่างไร้สาระเสียจริง หลบไป ข้าจะเรียนรู้สิ่งต่างๆ” พูดจบเขาก็ใช้มือปัดไปเอวของแองเจล่าเพื่อให้เธอหลีกทางออกไปจากหน้าจอแก้วที่เขากำลังตั้งใจดู

“นี่นาย!! ”

“ยมทูตอย่างเราไม่มีเรื่องของความรู้สึก ดังนั้นไม่ต้องสอนข้าเรื่องรักๆใคร่ๆ” ใบหน้าหล่อขาวซีดขยับมองแองเจล่า ก่อนจะกลับไปดูสิ่งที่เขาต้องการ

“งั้นเหรอ งั้นลองดูนี่หน่อย” แองเจล่าผลักดีมให้เอนหลังไปพิงลงพนักพิงของโซฟา จากนั้นเธอก็ขึ้นไปคร่อมนั่งทับตรงตักของดีมในทันที เธอใช้มือเท้าพนักพิงแล้วใช้แขนคร่อมตัวของดีมไว้ สายตาของเธอจ้องมองคนเบื้องล่างที่ตอนนี้กำลังมองสบตากับเธอ

“ทำอะไรของเจ้าอีก”

“ก็แค่ยั่วเจ้ายมทูตหื่นที่ปากแข็งน่ะสิ”

ความคิดเห็น