ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 6

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 680

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2563 22:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

ตอนที่ 6 

ร่างของผมตื่นตัวขึ้นจากการถูกปลุกเร้า แก่นกายที่ชูชันขึ้นมาและช่องทางที่อ่อนตัวสามารถสอดใส่เข้าไปได้ ยอดอกของผมก็แดงก่ำเพราะการถูกดูดดุนที่รุนแรง แม้พี่ลัคจะไม่ได้ทุบตีหรือใช้ความรุนแรงโดยตรง แต่ปีศาจที่แข็งแกร่งและเคยชินกับพลังที่มากมายของตัวเองก็กระทำรุนแรงได้อยู่ดี

ทุกที่ที่มือหนานั้นจับจะกดแรงบีบมากขึ้นจนเป็นรอยชั่วขณะหลังจากที่เอามือออก แต่ผมรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงแรงปกติที่ใช้ในชีวิตประจำวัน แต่สำหรับร่างกายของผมแล้วมันเป็นแรงที่สามารถสร้างความเสียหายได้เลย ถ้าท่านพี่ออกแรงเหมือนตอนที่ใช้ต่อสู้กับผมล่ะก็...คงตายได้ง่ายๆ

“อึก อือ”

“เจ็บเหรอ”

“นิดหน่อยครับ แต่ไม่เป็นไร”

แก่นกายขนาดใหญ่กำลังดันเข้ามาในช่องท้องของผม มันใหญ่มากจริงๆ ทั้งที่ร่างกายผมพร้อมแล้วแต่มันกลับเข้ามาได้ยาก

ผมจิกมือลงกับหมอนเมื่อมันได้เลื่อนเข้ามาด้านใน มันแน่นและอึดอัดไปหมดแค่จะหายใจให้เป็นปกติยังทำไม่ได้เลย แต่เหมือนว่าท่านพี่จะรู้เลยจับเอวของผมไว้แล้วขยับช้าลง ผมค่อยปรือตาขึ้นมามองใบหน้าหล่อของคนเป็นพี่ ไม่มีทางที่พี่ลัคจะกลายเป็นคนอ่อนโยนและห่วงใยคนอื่น

“อึก อ้า”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“ข้า...เจ็บครับ”

“เจ็บรึ ตรงนี้ของเจ้าเองก็ชูชันขึ้นมานี่ ข้าเตรียมร่างกายของเจ้าจนพร้อมเหตุใดยังเจ็บอยู่อีก”

“...เพราะท่านพี่ใหญ่เกินไป”

“หึ เช่นนั้นคงช่วยไม่ได้”

จากการขยับสะโพกที่ช้าเนิบนาบก็เริ่มเร็วขึ้น ผมจิกมือลงหมอนหนักกว่าเดิมแล้วรองรับแรงกะแทกที่เข้าออก ถ้าเทียบกับครั้งแรกแล้วมันก็ไม่ได้เจ็บเท่าไหร่เลย มือหนาเอื้อมมาจับต้นแขนของผมเอาไว้ให้มั่นคง แรงส่งที่กระทบกับเนื้อก้นรุนงแรงมากขึ้น

ปับๆๆๆ สวบๆ

“อึก อื้อ อื้อ อื้ม อะ อ๊า”

สวบๆๆๆ ปึ่กๆๆๆ

“อึก ฮื่อ อะ อ้า พะ พี่ครับ”

“...ว่า”

“ชะ...ช้าลงหน่อย”

“เหอะ! นี่เจ้าสั่งข้ารึ”

สวบ!

“อื้ม!”

นอกจากจะไม่ลดแรงกระแทกลงแล้วคนเป็นพี่ยังประชดด้วยการกระแทกเอวเข้าอย่างแรง ผมสะดุ้งสุดตัวก่อนจะถูกดึงให้กลับมารับแก่นกายที่ขยับเข้าหาอีกครั้ง ตอนนี้แค่จิกหมอนก็ไม่ได้ช่วยอะไรแล้ว ผมทิ้งหมอนออกไปจากอกแล้วเอื้อมมือไปกอดรอบคาหนาแทน

กึก!

ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายสะดุดเล็กน้อยแต่ก็กลับมาขยับโยกเอวเข้าออกดังเดิม ช่องทางรักของผมคงแดงก่ำเพราะแรงเสียดสีไปแล้ว ผมเจ็บจนชินไปแล้ว

“ฮ้า อึก อ้า ท่านพี่”

“แฮ่ก...”

สวบๆๆๆ

“ฮึก อึก อือ ข้า มะ...ไม่ไหวแล้ว”

“รอก่อน”

มือหนาเอื้อมมาบีบแก่นกายของผมไว้แน่นจนมันเจ็บ จากนั้นพี่ลัคก็เร่งขยับเอวเข้าออกเพื่อให้ตัวเองพร้อมต่อการปลดปล่อย ไม่นานนักมือที่บีบแก่นกายของผมไว้ก็เปลี่ยนไปเป็นชักรูดขึ้นลง ผมเริ่มสั่นรู้สึกถึงความซาบซ่านที่กำลังเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ

“แฮ่ก แฮ่ก ท่านพี่”

“...”

“อะ...อ๊างง”

“อื้มมม...”

เราทั้งสองปลดปล่อยน้ำรักออกมาพร้อมกัน ช่องท้องของผมรู้สึกได้ถึงความอุ่นวาบจำนวนมหาศาลที่แผ่เข้าไปทั่วท้อง ส่วนน้ำของผมนั้นเลอะที่หน้าท้องของผมเอง เราต่างหยุดและมองหน้ากัน ผมขยับออกเล็กน้อยพร้อมกับหอบหายใจเหน็ดเหนื่อย ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงได้อยากอ้อนท่านพี่มากกว่านี้ แต่รู้ดีว่าถ้าทำไปมันอาจจะไม่จบที่น้ำเดียวก็เป็นได้

(ลัค part)

ร่างเล็กหอบหายใจเหน็ดเหนื่อยแล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างไม่สนใจอะไร หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะหายใจแรงนั้นทำให้ผมอยากเข้าไปขย้ำมันทิ้ง ไม่รอช้าผมก้มตัวลงไปใช้ลิ้นเลียน้ำรักของน้องจนหมด

“แฮ่ก แฮ่ก ข้าเหนื่อยแล้วครับ”

“ถึงพูดไปข้าก็ไม่หยุดอยู่แค่นี้หรอก”

“พอเถอะครับท่านพี่ ข้าอยากพัก”

“เจ้าสั่งข้ารึ”

“ข้ากำลังขอร้องครับ ช่องท้องของข้ามันเจ็บและร้อนวูบวาบไปหมด หากไม่รีบจัดการเอาน้ำของท่านพี่ออกข้าอาจจะท้องขึ้นมาก็ได้”

“หึ หากเป็นเช่นนั้นยิ่งดีสิ เจ้าจะได้รู้จักเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ในห้องซะบ้าง”

“...หากข้าท้องขึ้นมาจริงท่านพ่อต้องลงโทษท่านพี่แน่”

“ไม่ต้องห่วงหรอกเพราะข้าไม่ปล่อยให้เจ้าออกไปข้างนอกอีกแล้ว จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้จนกว่าข้าจะชนะสงคราม”

ผมจับร่างเล็กให้ขึ้นไปนั่งอยู่ด้านบนจากนั้นก็สั่งให้นั่งทับแก่นกายของผมเองดูบ้าง คนตัวเล็กไม่ได้ขัดขืนและยอมทำตามโดยง่าย แต่การสอดใส่เข้าไปเองมันคงลำบากไม่น้อยเลยทำให้มีย์อาร์หยุดกลางคันทั้งที่มันยังเข้าไปได้แค่ส่วนหัว

“ขยับต่อซะ”

“อึก เจ็บครับ”

“ทำต่อซะ อย่าพูดมาก”

มีย์อาร์ยอมกดร่างลงช้าๆ แม้มันจะดูลำบากแต่เด็กนั่นก็ทำได้ดีจนมันสามารถเข้าไปได้เกือบมิดด้าม เสร็จแล้วร่างเล็กก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ใบหน้าแดงก่ำเพราะเลือดที่สูบฉีดพุ่งพล่านทำให้ใบหน้าหวานที่น่าชวนมองนั้นน่าหลงใหลมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว จากนั้นมือเล็กก็วางทาบหน้าท้องแกร่งของผมก่อนที่ริมฝีปากบางแดงเรื่อจะเอื้อนเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว

“ท่านพี่เกลียดข้างั้นหรือครับ”

“อย่าถามในเรื่องที่เจ้ารู้อยู่แล้ว”

“หากข้ารักท่านพี่ ท่านจะรักข้าตอบหรือไม่”

“เหอะ!”

แค่การแค่นหัวเราะในลำคอนั้นที่ผมให้เป็นคำตอบ เพราะตัวผมเองก็ไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้มากกว่านี้แล้ว ผมมักจะบอกว่าตัวเองเกลียดน้องมากแต่ก็ทำตัวตรงข้ามเสมอ ผมชอบมองร่างเล็กนั้นวิ่งไปมาด้วยความสุขทั่วปราสาท มันเหมือนเทวดาได้มาเกิดในโลกปีศาจอย่างไรอย่างนั้น โลกปีศาจไม่ควรจะมีเด็กคนนี้อยู่เลย

ความสดใสและความอบอุ่นที่แผ่ออกมารอบตัวทำให้ปีศาจที่อยู่ใกล้เปลี่ยนไป ที่ผมรู้เพราะผมแอบมองน้องมานานแล้ว ทั้งท่านพ่อที่เป็นถึงราชาปีศาจไร้ซึ่งความอ่อนโยน ปกครองโลกด้วยความหวาดกลัวและแข็งแกร่ง แต่เมื่อได้มาอยู่กับมีย์อาร์ท่านพ่อก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ถ้ามีย์อาร์ไม่ได้เกิดมามีพลังปีศาจน้อยล่ะก็ เด็กคนนี้อาจจะเป็นศัตรูที่น่ากลัวต่อสงครามแย่งชิงตำแหน่งราชาก็ได้ แล้วโลกปีศาจที่มีย์อาร์ปกครองจะต้องเปลี่ยนไปราวกับพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ

“ท่านพี่ ข้า...จะเสร็จอีกแล้ว”

“...”

ผมขยับโยกเข้าออกเร่งจังหวะให้คนเป็นน้องปลดปล่อยออกมา ร่างเล็กขย่มแก่นกายของผมเร็วตอบรับแรงกระแทกได้ดีก่อนจะเริ่มหยุดและจิกเล็บลงแผงอกของผม ไม่นานช่องทางรักก็ขมิบรัวถี่พร้อมกับแก่นกายที่กระตุกพ่นน้ำคาวออกมาเลอะท้องของผม

“อึก...อื้อ...อ้า อา”

“ไม่ต้องเก็บเสียงของเจ้าไว้ ข้าอยากฟัง”

“...”

“เลียน้ำของเจ้าซะแล้วข้าจะเริ่มใหม่อีกครั้ง”

“...ข้าเหนื่อยแล้วครับ” ร่างเล็กพูดพร้อมกับล้มตัวลงมานอนทับร่างของผม

อะไรจะบอบบางน่าขย้ำขนาดนี้นะ จับเพียงนิดเดียวก็รู้สึกเหมือนจะแตกหักได้เสียง่ายๆ ผมไม่เคยใช้แรงมากมายอะไรกับการทำร้ายมีย์อาร์เลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ร่างเล็กกลับบาดเจ็บง่ายจนเกินไปด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่ทำผมมักจะผ่อนแรงให้เสมอ

“ท่านพี่...ข้า เหนื่อย”

“มันยังไม่จบ”

ผมพลิกตัวขึ้นด้านบนก่อนจะเริ่มบทรักครั้งต่อไป มีย์อาร์เหนื่อยหอบจนไม่ยอมขยับไปไหน นานเข้าเสียงครางหวานๆ ก็เริ่มเงียบและทำได้เพียงแค่หายใจเหนื่อยหอบ ผมไม่ได้หยุดมันง่ายขนาดนั้น แม้คนเป็นน้องจะหมดแรงหลับไปแล้วผมก็ยังทำต่อ มันไม่ได้ยากเย็นอะไรหากอีกฝ่ายจะไม่มีสติ เพราะอีกฝ่ายคือมีย์อาร์ ร่างกายเล็กนี้ควบคุมได้ง่ายจะให้ขยับยังไงก็ไม่ได้ลำบากเกินความสามารถของผม

วันเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้แต่มีย์อาร์ไม่ได้ตื่นขึ้นมากลางคันเลย ผมหยุดพักเมื่อรอบข้างเปียกเปื้อนไปด้วยคราบสิ่งสกปรก ผมอุ้มร่างของน้องแล้วให้สาวใช้มาทำความสะอาด ระหว่างนั้นผมก็ทำการลักหลับไอ้ตัวเล็กของผมตลอดเวลา ทั้งกอด จูบ หอม ร่างน้อยๆ น่าฟัดมากเหลือเกิน

0000000000 

เบื่อคนปากไม่ตรงกับใจ T^T 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว