ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.แม่บ้าน [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 283

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2563 20:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.แม่บ้าน [100%]
แบบอักษร

 

        “-_-” 

        ช่างเป็นงานวันเกิดที่เหมาะกับคนแก่จริงๆ คนทั้งงานรวมกันแล้วคงอยู่ที่พันต้นๆ ไม่ได้หมายถึงจำนวนคนนะ แต่หมายถึงอายุแขกสนิทมิตรสหายของแม่ต่างหาก 

        เฮ้อออ.... 

        “แอบมาหลบอยู่ที่นี่เอง” ผมหันไปยิ้มรับผู้เป็นแม่ ท่านเดินมาหาผมพร้อมกับเพื่อนอีกคนที่ผมรู้สึกไม่ค่อยคุ้นหน้าเท่าไหร่ “นี่ป้าใจเพื่อนแม่เอง” 

        “สวัสดีครับ” 

        “ไหว้พระเถอะจ้ะ ยิ่งโตยิ่งหล่อจริงๆ”  

        “มันก็แน่อยู่แล้วล่ะครับ” 

        “ฮ่าๆ หลงตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย” 

        พูดแบบนี้คือชมใช่มั๊ยครับ ช่างมันเถอะต่อไม่ให้ชมผมก็จะคิดว่าชมก็แล้วกัน ^^  

        “ตอนนี้ลูกได้แม่บ้านยัง” 

        “ยังเลย ทำไมอ่ะ แม่หาแม่บ้านให้ผมได้แล้วเหรอ”  

        คือตอนนี้ห้องของผมมันขาดคนมาทำความสะอาดมาราวเกือบเดือนแล้ว เพราะแม่บ้านที่เคยทำประจำเขาลาออกไปทำงานอื่น ซึ่งตัวผมเองก็แทบไม่ได้ทำความสะอาดเลย เพราะว่างจากงานผมก็ออกไปหาของเล่นไม่มีเวลาว่างมาเก็บกวาดห้อง และตั้งแต่ที่ไม่มีแม่บ้านคอยเก็บกวาดเช็ดถูผมก็ไม่เคยพาใครขึ้นไปนอนที่ห้องเลย  

        “พอดีว่าลูกป้าใจเขากำลังจะหางานพาร์ทไทม์ทำระหว่างเรียนน่ะ” 

        “ใช่จ้ะ! ลูกป้ามันดื้ออยากทำงาน ป้าก็เป็นห่วงมันไม่อยากให้มันไปทำงานที่อื่นกลัวโดนคนเขาหลอก”       

        “แล้วจะให้มาทำงานกับผมเหรอครับ” 

        “ป้าอยากให้ลูกป้าทำงานกับคนรู้จักน่ะ ป้าจะได้สบายใจหายห่วง” 

        สบายใจยังไงวะ ลูกแกผมก็ไม่รู้จัก แถมป้าใจผมก็เพิ่งเห็นหน้าวันนี้นี่แหละ 

        “เอายังไงบูม อยากรับน้องเข้าทำงานมั๊ย” แม่ถามความสมัครใจจากผม 

        “ผมขอคิดดูก่อนแล้วกัน” 

        “ไม่ต้องคิดหรอกรับไปเลยลูกป้ามันอยากทำงานจะแย่แล้ว” มียังงี้ด้วยแฮะ คนอะไรมันจะอยากเก็บกวาดถูบ้านขนาดนั้น 

        “ถึงจะเป็นแค่แม่บ้าน แต่ผมก็ต้องสัมภาษณ์งานก่อน อยู่ดีๆจะให้มารับสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง” 

        “แต่ลูกป้ามันสวยมากเลยนะ” คุณสมบัตินี่มันตรงกับการเป็นแม่บ้านตรงไหน “มันเคยเกือบโดนรุ่นพี่จะพาไปประกวดดาวแล้วด้วย แต่มันไม่เอามันไม่กล้าแสดงออก มันขี้อาย” 

        หน้าผมขึ้นเป็นสัญลักษณ์เครื่องหมายคำถามเลยครับ อะไรของป้าแกวะ 

        “เดี๋ยวรอเจอลูกป้าหน่อยนะ มันใกล้จะมาแล้ว วันนี้มันติดสอบมันก็เลยมาช้านิดหนึ่ง” ไม่เข้าใจเลยทำไมป้าใจแกจะต้องพรีเซนต์ลูกสาวอะไรขนาดนั้นทำอย่างกับจะยกมาให้เป็นเมียผมยังไงยังงั้น 

        “แม่! ผมขอคุยอะไรด้วยหน่อยซิ” ว่าจบผมก็พาแม่ปลีกตัวออกห่างจากป้าใจทันที “เพื่อนแม่คนนี้เขาปกติดีหรือเปล่า” 

        เพียะ! 

        “โอ๊ย! นี่แม่มาตีผมทำไมเนี่ย”  

        “เป็นเด็กเป็นเล็กมาพูดจากล่าวหาผู้ใหญ่อย่างนี้ได้ยังไง” 

        “ผมไม่เล็กแล้วนะแม่ เพื่อนแม่น่ะพูดจาแปลกๆเองพูดอย่างกับจะยกลูกสาวมาให้ผมเลย” 

        “เขาก็แค่อยากให้ลูกตัดสินใจเลือกลูกเขาไปทำงานเร็วๆล่ะมั้ง เขาถึงพูดแบบนั้น”  

        “แต่แม่ฟังแล้ว แม่ไม่รู้สึกแปลกๆบ้างเหรอ” 

        “ฮึ! ไม่แปลกนะ” 

        แต่ทำไมผมรู้สึกแปลกๆวะ มันดูเหมือนมีแผนอะไรซ่อนอยู่ยังไงก็ไม่รู้ 

        “บูม!” เสียงเรียกที่ดังอยู่ข้างหลังทำให้ผมต้องหันไปมองตามมารยาทที่ควรจะมี แต่ทว่าใบหน้าของผมนั้นมันโคตรจะเรียบเฉย “นี่ไง ลูกป้ามาแล้ว ^^” 

        “!”  

        “!” 

        ตาสองตาที่ประสานกันทำให้เราสองคนต่างคนต่างอึ้ง ผมอึ้งและผู้หญิงในชุดนักศึกษาคนนั้นเธอก็อึ้ง 

        “สวยจนอึ้งเลยเหรอลูก” 

        เธอสวยจริงอันนี้ผมยอมรับ แต่ใครจะรู้บ้างว่าตลอดสามเดือนที่ผ่านมาผมกำลังตามหาผู้หญิงคนหนึ่งคนที่ผมตามหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ แต่ทว่าผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจู่ๆเธอคนนี้ก็มาปรากฏตรงหน้าอย่างไม่คาดคิด                                       

        “ผมรับเธอเข้าทำงานแล้วครับ” 

        “เอ้า! แล้วไม่สัมภาษณ์แล้วเหรอ” 

        “ไม่เป็นไรครับ ค่อยไปสัมภาษณ์ที่ห้องผมก็ได้”    

ความคิดเห็น