ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

จอมเจ้าเล่ห์

ชื่อตอน : จอมเจ้าเล่ห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 664

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2563 07:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จอมเจ้าเล่ห์
แบบอักษร

   ผมเงยหน้าขึ้นจากอกอวบ จากนั้นก็จัดการกับเสื้อผ้าที่ผมเป็นคนทำให้มันหลุดลุ่ยกลับเข้าที่

    มือข้างนึงล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก่อนจะกดรับสาย

    ส่วนมือข้างที่ยังว่างอยู่สอดเข้าไปเกี่ยวเอวเล็กเข้ามากอดเอาไว้

 

กฤชญา.......... 

 

    “คุณ”

    “ชู่.....”

    เค้าส่งสัญญาณให้ฉันเงียบ เพราะกำลังฟังปลายสายอยู่

    “.......”

    ฉันได้แต่นั่งนิ่ง ๆ ฟังบนสนทนาระหว่างเค้ากับลูกค้าชาวต่างชาติ อยู่อย่างนั้นจนเค้าวางสาย

    “ปล่อยเกียร์ได้หรือยังคะ”

    ฉันถามเค้าเสียงเขียว พร้อมกับการแกะมือปลาหมึกของเค้าออกจากเอวของฉัน

    แต่เค้ากลับยอมปล่อยฉันเองง่าย ๆ  โดยที่ฉันยังไม่ทันได้ออกแรงใด ๆ เลย

    พร้อมกับการกลับเข้าสู่โหมดของเจ้านายกับลูกน้องอีกครั้ง

    “พรุ่งนี้จองที่พักที่หัวหินให้ผมด้วยนะครับ”

    “ค่ะ แล้วจะให้จองกี่วันคะ”

    “สองคืน สามวัน”

    “ได้ค่ะ”

    ฉันแอบดีใจนะที่เค้าจะไม่อยู่กวนใจฉันตั้งสามวันแน่ะ

    “แล้วก็ ช่วยเตรียมเอกสารเกี่ยวกับโครงการที่หัวหินไว้ให้ผมด้วย”

    “ต้องการอะไรเพิ่มอีกมั๊ยคะ”

    “แค่นี้แหละ คุณไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเถอะ”

    “ค่ะ”

    ฉันเดินออกมาจากห้องทำงานของเค้าด้วยความรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก

    ฉันต้องขอบคุณสายที่โทรเข้ามาเมื่อครู่นี้ ที่ทำให้ฉันรอดมาจากเงื้อมือเค้าได้

    ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ฉันก็ยังคงลืมสัมผัสของเค้าไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

    แต่ฉันจะหลงไปกับราคะที่เค้ามอบให้ไม่ได้ เพราะมันไม่ถูกต้อง

    ‘Rrrrrrrrrrrrrr’ 

     เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของฉันดังขึ้น

    มันเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันกดจองโรงแรมเสร็จสิ้นพอดี

    “ค่ะ”

    [ผมลืมบอกไป]

    “ลืมบอกอะไรคะ?”

    [เลขาต้องติดตามเจ้านายไปด้วยนะครับ]

    “ฮ๊ะ?”

    ฉันมองเข้าไปภายในห้องทำงาน ก็เห็นเค้ามองมาที่ฉันก่อนแล้ว

    [พรุ่งนี้กรุณาเตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะครับ]

    “.......”

    ปลายสายที่นั่งมองฉันอยู่ในห้องวางสายไปโดยไม่ให้ฉันได้พูดอะไรต่อ

    นี่ฉันมีเจ้านายเอาแต่ใจขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

    “ทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนแรกนะ”

    ฉันว่าคนที่นั่งยิ้มมุมปากอยู่ในห้องกับตัวเอง

    “แล้วฉันจะเอายังไงกับห้องพักล่ะทีนี้”

    ก็เพราะโรงแรมที่ฉันจอง มันเป็นโรงแรมสุดท้ายที่เหลือห้องว่าง

    แล้วมันก็ยังเป็นโรงแรมที่เหลือห้องสุดท้ายแล้วยังไงล่ะ

    ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

    “เจ้าเล่ห์จริง ๆ ”

    ฉันว่าเค้าอีกครั้ง ก่อนจะหันไปเตรียมเอกสารสำหรับงานที่หัวหินในวันพรุ่งนี้

 

วายุ....... 

 

    ผมนั่งมองใบหน้างอง้ำของเลขาที่นั่งอยู่ด้านหน้าห้องด้วยความเอ็นดู

    อารมณ์ผมมันค้างขนาดนี้ ผมคงไม่มีทางปล่อยเธอไว้

    แล้วไปทนนอนคิดถึงร่างหอมกรุ่นที่หัวหินคนเดียวหรอกนะ

    ผมไม่สนหรอก ว่าเธอจะเคยการแต่งการ และผ่านการมีลูกมาแล้ว

    ที่ผมสนคือผมต้องการเธอ ไม่ว่าห้าปีที่ผ่านมา ชีวิตเธอจะพบเจออะไรมาบ้าง ผมไม่แคร์

    แต่หลังจากนี้ไป ผมจะไม่ยอมให้เธอหลุดมือไปอีกเด็ดขาด

    ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน ผมก็ไม่เกี่ยง

 

@9CluB 

21:00 น. 

 

    “ลมอะไรหอบมาครับคุณวายุ”

    เมฆาเอ่ยทักเมื่อเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับผม

    “คิดถึงมั้ง”

    “เอาดี ๆ ครับเพื่อนวา อย่ากวนตีน”

    “กูเจอผู้หญิงคนนั้นแล้วว่ะ”

    “ผู้หญิงที่ทำให้มึงเมาเหมือนหมาอ่ะนะ”

    “อื้ม”

    “เจอแล้วมึงจะเศร้าทำไมวะ มึงต้องดีใจดิ”

    “นั่นซินะ”

    “นอกซะจากว่าผู้หญิงคนนั้นมีครอบครัวแล้ว”

    “......”

    การเงียบของผม มันคือคำตอบที่ดีที่สุด

    “กูว่าแล้วไง”

    “แต่กูไม่สนหรอกนะ เพราะกูจะเอา”

    “ถ้ามึงจะเอาเค้าให้ได้ มึงจะเคลียดทำไมวะ เจ้าเล่ห์อย่างมึง ไม่พลาดอยู่แล้ว”

    “หึหึ ขอบใจสำหรับคำชมนะ”

    วันนี้ผมไม่ได้จะมาดื่มเพื่อลืมเธอเหมือนวันนั้นหรอกนะ ผมแค่อยากมานั่งฟังเพลงแค่นั้น

    “เฮียลดาตามหาตั้งนานมานั่งอยู่ตรงนี้นี่เอง”

    เสียงแหลมเล็กของน้องสาวเมฆาดังขึ้นจากทางด้านหลังของผม

    นานกี่ปีแล้วไม่รู้ ที่ผมไม่ได้เจอน้องสาวของมัน

    “มีอะไรลดา เฮียคุยกับเพื่อนอยู่”

    “เฮียมีเพื่อนกับเค้าด้วยหรอ”

    “เอ๊าไอ้น้องคนนี้”

    “ไหนลดาขอดูหน้าเพื่อนเฮียหน่อยซิ”

    น้องสาวของเมฆาเดินไปยืนอยู่ข้าง ๆ เมฆาที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับผม

    “วายุไง จำมันได้รึเปล่า”

    “...........”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว