ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

ชื่อตอน : เริ่มสงสัย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 427

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2563 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มสงสัย
แบบอักษร

กฤชญา.......

18:05 น.

    หลังจากฝ่าการจราจรที่หนาแน่นในช่วงเวลาเร่งด่วน ฉันก็กลับมาถึงบ้านในช่วงเย็นมาก ๆ

    “รถใคร”

    ฉันบ่นพึมพำเมื่อเห็นรถที่ไม่คุ้นตาจอดอยู่หน้าบ้าน

    เมื่อเดินเข้าไปถึงหน้าประตู ฉันถึงได้รู้ว่ารถที่จอดอยู่หน้าบ้านเป็นแขกของแม่นี่เอง

    “แม่เกียร์กลับมาแล้ว”

    ออกัสวิ่งถลาเข้ามาหาฉัน ฉันนั่งคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อกอดรับร่างเล็กที่โถมตัวเข้ามาหาฉัน

    “คิดถึงแม่เกียร์ที่สุดเลย”

    “แม่ก็คิดถึงออกัสที่สุดเหมือนกันครับ”

    สองแขนเล็กคล้องมาโอบรอบลำคอของฉันไว้

    ริมฝีปากเล็กอุ่น ๆ บรรจงจูบลงมาที่แก้มทั้งของข้างของฉัน

    นี่แหละ คือยาชั้นดี ที่ยังช่วยให้ฉันมีแรงที่จะสู้ต่อ

    “วันนี้ดื้อมั๊ยครับ”

    “วันนี้กัสไม่ดื้อ”

    “เก่งมากครับ”

    “กลับมาแล้วหรอเกียร์”

    “ค่ะแม่”

    ฉันหันไปมองผู้หญิงอีกคนที่ยืนข้าง ๆ แม่ของฉัน คงเป็นเพื่อนแม่ซินะ

    “นี่วารุณี เพื่อนสนิทแม่เอง”

    “สวัสดีค่ะ แม่ณี”

    “สวัสดีจ่ะ หนูเกียร์”

    เพื่อนของแม่มองฉันด้วยสายตายังไงบอกไม่ถูก

    มันไม่ใช่สายตาเหยียดหยัน แต่มันเป็นสายตาแบบที่แม่มองลูก

     แล้วรู้สึกสงสาร ห่วงใยอะไรประมาณนั้น

    “เกียร์จะอาบน้ำก่อนมั๊ยลูก แล้วค่อยลงมาทานข้าว”

    “ทานเลยก็ได้ค่ะแม่”

    ฉันไม่อยากให้คนอื่น ๆ รอนานไง

    “แม่เกียร์ทำงานเหนื่อยมั๊ยครับ”

    “โธ่ถัง ตัวแค่นี้รู้จักห่วงคนอื่นด้วยหรอเรา”

    เพื่อนของแม่เอ่ยขึ้น

    “แม่จะเหนื่อยได้ไง ในเมื่อมีเด็กกินจุแบบนี้”

    “งั้นกัสจะกินให้น้อยลง แม่เกียร์จะได้ไม่ต้องเหนื่อย”

    “แค่ไม่ดื้อ แม่เกียร์ก็หายเหนื่อยแล้วครับ”

    “รักแม่เกียร์ที่สุดเลย”

    “เลิกอ้อนแม่แล้วไปทานข้าวกันได้แล้วออกัส”

    แม่ทนความหวานเลี่ยนของฉันกับลูกไม่ไหว เลยเอ่ยขึ้น

    “แก้วฉันขออาหารชุดนึงได้มั๊ย ฉันจะเอาไปให้ลุงคนขับรถน่ะ”

    “ชวนเข้ามานั่งทานด้วยกันเลยซิคะ”

    ฉันว่า

    “นั่นซิ”

    “ลุงแกไม่เขามาหรอก ขี้เกรงใจจะตายไป”

    “งั้นเดี๋ยวเกียร์จัดการให้ค่ะ”

    “ขอบใจนะหนูเกียร์”

    “ไม่เป็นไรค่ะ เกียร์เต็มใจ”

    หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ ฉันก็ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำ แล้วพาออกัสเข้าไปนอน

    “แม่เกียร์ครับ”

    เสียงยาน ๆ ของเด็กน้อยที่ง่วงเต็มที่แต่ยังคงมีเรื่องอยากถามเอ่ยขึ้น

    “หืม?”

    “ออกัสมีพ่อช่ายมั๊ยครับ”

    “.........”

    คำถามของเด็กในอ้อมกอด ทำให้ฉันรู้สึกจุกที่อก

    ฉันกลืนก้อนแข็งที่จุกอยู่ที่ลำคอลงอย่างยากลำบาก

    “แม่เกียร์ตอบกัสซิครับ”

    “ออกัสต้องมีพ่อซิครับ ไม่อย่างงั้นออกัสจะเกิดมาได้ยังไง”

    “แล้วพ่อไปไหนครับ ทำไมพ่อไม่มาหาเราเลย”

    “พ่อไปทำงานที่ไกล ๆ ไงครับ ยังไม่ถึงเวลา พ่อเลยกลับมาหาเราไม่ได้ไงครับ”

    “พ่อจะกลับมาใช่มั๊ยครับแม่เกียร์”

    “ครับพ่อจะกลับมา”

    “ออกัสอยากเจอพ่อ ออกัสอยากกอดพ่อ”

    “นอนนะครับคนเก่งของแม่”

    ฉันกระชับอ้อมแขนกอดรัดร่างเล็กไว้แนบอกยิ่งขึ้น

    “พ่อจากลับมาช่ายม๊ายคร้าบแม่....”

    แขนเล็กกอดกระชับรอบเอวของฉัน ซุกใบหน้าลงมาแนบอกฉันมากขึ้น แล้วหลับไป

    หยดน้ำอุ่น ๆ ไหลออกมาจากหางตาทั้งสองข้างของฉัน

     ‘ฉันสงสารหลานเว้ยเกียร์ แกไม่ต้องการเค้า แต่ลูกแกต้องการพ่อนะเว้ย’

    คำพูดของเฟื่องวนหลูบเข้ามาในหัวฉันอีกครั้ง

    เมื่อไหร่ความรู้สึกนี้มันจะตายไปจากฉันได้ซักทีนะ เมื่อไหร่กัน....

 

วายุ........

 

@เช้าวันรุ่งขึ้น

 

   “เมื่อคืนน้าณีไปไหนมาหรอครับ”

    ผมเอ่ยถามในขณะที่นั่งทานมื้อเช้าอยู่ที่โต๊ะอาหาร

    “น้าเจอเพื่อนสมัยเรียน น้าก็เลยคุยกันเพลินไปหน่อย”

    “ไม่หน่อยแล้วมั้งครับ ถึงขั้นปล่อยให้ผมทานมื้อเย็นคนเดียวแบบนี้”

    “วา...”

    อะไรคือการเรียกชื่อผมแล้วไม่พูดอะไร

    “น้าณีมีอะไรจะถามผมหรอครับ”

    “วาเคยไปทำผู้หญิงที่ไหนท้องรึเปล่า”

    “ฮ๊ะ?”

    ผมแทบสำลักกาแฟที่พึ่งจิบเข้าไปออกมา พร้อมกับการกลั้นหัวเราะไปในตัว

    “น้าซีเรียสนะ”

    สีหน้าของคนเป็นน้าจริงจังแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

    “ทำไมถามแบบนั้นละครับ”

    “น้าถามเพื่อที่จะเอาคำตอบ ไม่ได้ถามเพื่อให้วาย้อนถามน้า”

คำพูดนี้มันคุ้นมั๊ย

    “ผมจะไปทำผู้หญิงที่ไหนท้องได้ละครับ ในเมื่อทุกครั้งผมก็ป้องกันตลอด”

    จะมีก็แต่....เกียร์ ที่ผมไม่ได้ป้องกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

    “แน่ใจนะว่าวาไม่ได้โกหกน้า”

    “ครับน้าณี ว่าแต่น้าถามทำไมครับ”

    “ถ้าวาแน่ใจ น้าก็ไม่มีอะไร”

    “เอ๊า”

    “รีบทานเถอะ เดี๋ยวจะไปทำงานสาย”

    “ครับแม่ณี”

    มันต้องมีอะไรซิ ไม่งั้นน้าณีคงไม่ถามอะไรแบบนี้หรอก

    แล้วเพื่อนสนิทคนที่น้าพูดถึงเป็นใคร อยู่ที่ไหนกัน....

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว