ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.แม่บ้าน [50%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 318

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2563 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.แม่บ้าน [50%]
แบบอักษร

 

        Boom talk 

        แสงสว่างจากพระอาทิตย์ทำให้ผมต้องงัวเงียลืมตาตื่นมาบนที่นอนกว้าง ซากเสื้อผ้าที่วางอยู่อย่างระเกะระกะเป็นหลักฐานที่บ่งบอกได้ดีว่าเมื่อคืนนี่เกิดอะไรขึ้น ช้อนตาลงมองผู้หญิงข้างกายที่ยังคงนอนกอดใช้นมเบียดต้นแขนยั่วยวนเพื่อหวังให้ผมอยู่กับเธอต่อ เอาจริงผมก็อยากต่อสักยกเหมือนกันแต่พอมองของเล่นที่ใช้ควงมาเกินสองอาทิตย์ผมก็เริ่มเบื่อแล้ว อยากจะหาของเล่นชิ้นใหม่มาเล่นแล้วมากกว่า 

        ผมหาวออกมาหนึ่งรอบ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินควานหยิบเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมาสวมใส่ ซึ่งในขณะเดียวกันเธอคนนั้นก็ตื่นขึ้นมาพอดี 

        “พี่บูมจะไปแล้วเหรอคะ” เธอเอ่ยถามพร้อมกับลุกขึ้นโผล่ออกจากผ้าห่มโชว์ทรวงอกอวบอย่างไม่เอียงอาย 

        “อือ พี่มีธุระต้องไปทำน่ะครับ” 

        “ถ้าทำธุระเสร็จแล้ว พี่บูมจะกลับมาหาใบตองมั๊ยคะ” ผมแสยะยิ้มเดินไปหาร่างบางช้อนปลายคางมนขึ้นโน้มหน้าลงไปประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างแผ่วเบา  

        “ใบตองก็รู้ใช่มั๊ยว่าพี่เป็นคนเบื่อเร็ว” 

        “แต่สองอาทิตย์ที่ผ่านมาเรามีความสุขกันมากเลยไม่ใช่เหรอคะ”                   

        “พี่ก็มีความสุขนะ แต่พอดีว่าพี่เบื่อแล้ว”  

        “พี่บูมแน่ใจนะคะ” เธอเอ่ยถามอย่างยั่วๆก่อนจะดึงมือผมให้ไปกอบกุมเข้ากับเต้าอวบอิ่ม โดยที่ผมเองก็ช่วยสงเคราะห์ให้ด้วยการบีบไปอย่างเน้นๆ 

        “วิธีนี่ใช้ไม่ได้ผลหรอกนะครับ” ผมชักมือกลับ แสยะยิ้มต่อ “พี่เจอมาเยอะแล้ว” 

        “แล้วใบตองต้องทำยังไงล่ะคะ ถึงจะทำให้พี่บูมอยู่ต่อ” 

        “แค่อยู่เฉยๆไม่ต้องมาวุ่นวายกับพี่แค่นั้นก็พอแล้ว” 

        “ใบตองจะทำได้ยังไงล่ะคะ ใบตองรักพี่บูม พี่บูมก็รู้ว่าใบตองรักพี่บูมจะตาย” 

        “ใช่! พี่รู้ว่าใบตองรัก...” ผมเว้นวรรคประโยคไปช่วงหนึ่งก่อนจะต่อประโยคใหม่ให้เสร็จสมบูรณ์ “รักเงินของพี่”  

        “ใบตองไม่ใช่ผู้หญิงประเภทนั้นนะคะ ใบตองรักพี่บูมจริงๆ” 

        “พี่โอนไปให้แล้วนะแสนหนึ่ง ถ้าใบตองรักพี่จริง ก็โอนเงินนั้นคืนมา” 

        “....” เธอเงียบ ไร้ปฏิกิริยาตอบรับ “ถะ ถ้าใบตองโอนคืนพี่บูมจะกลับมาหาใบตองมั๊ยคะ” 

        “เบื่อแล้วเบื่อเลย พี่ไม่กลับไปกินของเก่าหรอก” 

        “ถ้าอย่างนั้นใบตองก็ขอไม่คืนค่ะ” 

        หึ! เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิด 

        ชีวิตผมมันก็เป็นแบบนี้แหละ ผ่านผู้หญิงมาเยอะมันเลยทำให้เข้าใจพวกเธอได้มากขึ้น ซึ่งเมื่อก่อนผมไม่ได้เป็นคนประเภทนี่หรอก แต่เพราะได้ไอ้เพื่อนตัวดีชักนำ พาเข้าสู่วงการกาม นิสัยที่เคยแสนดีของผมมันจึงเปลี่ยนไป ซึ่งจะโทษเพื่อนอย่างเดียวมันก็ไม่ถูกหรอก ความจริงผมจะปฏิเสธก็ได้นะ แต่จะทำไงได้ผมมันเป็นคนปฏิเสธคนไม่เป็น ฮ่าๆ 

        หลังจากที่แต่งตัวเสร็จผมก็ขับรถออกจากคอนโดของผู้หญิงคนนั้นเพื่อตรงดิ่งไปที่บ้านตัวเอง ซึ่งปกติผมไม่ได้อยู่บ้านหรอก ผมอยู่คอนโดคนเดียวจะกลับบ้านทีก็นานๆทีหรือเวลาที่บ้านมีงานสำคัญ และเพราะเหตุผลข้อหลังนี่แหละคือสาเหตุทำให้ผมเลือกกลับบ้าน เพราะวันนี่มีงานวันเกิดของแม่ ที่ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยเห็นเขาจะจัดเลยสักครั้ง ไม่รู้ปีนี้เป็นอะไรอยู่ดีๆก็อยากจะจัดขึ้นมาซะงั้น 

        สงสัยช่วงนี้คงจะอยากกลับไป 14 อีกครั้งแน่ๆ 

        Rrrr 

        แน่ะ! แค่นึกถึงก็โทรมาเลย 

        “กำลังขับรถอยู่ครับ เนี่ยใกล้จะถึงแล้ว” ส่วนใหญ่ไอ้คำว่าใกล้จะถึงน่ะมันไม่มีจริงหรอก ร้อยทั้งร้อยโดนหลอกกันทั้งนั้น และแน่นอนผมกำลังโกหกแม่อยู่ 

        (ก้ายจาถึงอาราย)  

        เสียงใครวะทำไมยานจัง เมื่อกี้ที่กดรับผมก็ไม่ได้มองรายชื่อ คิดว่าแม่ก็เลยกดรับเลย ซึ่งเมื่อเลื่อนมือถือมาดูชื่อผู้โทรเข้าดวงตาของผมมันก็ต้องมีอันมองบนอย่างอัตโนมัติ 

        “โห! นี่มึงเมาแต่วันเลยเหรอวะไออัด” 

        (คายมาวกูมายด้ายมาว)  

        ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องว่าไอ้คนที่ผมกำลังคุยอยู่เนี่ยมันคือหมอ ซึ่งใช่! ไอ้เวรเสียงยานเนี่ยมันคือเพื่อนผมที่ตอนนี่มันกำลังอกหัก เพราะโดนสาวหักอกอย่างไม่ทันตั้งตัว 

        “ไอห่างานการไม่ทำเดี๋ยวก็โดนเขาไล่ออกหรอก” 

        (กูขอยื้มเงินหน่อย) เมื่อกี้พูดยานพอเป็นเรื่องเงินเพื่อนผมมันพูดซะชัดเลย 

        “มึงเห็นกูเป็นตู้กดเงินหรือไงวะ โทรมาทีไรขอเงินทุกที” 

        (กูจะเอาไปง้อแฟน) 

        ไอ้อัดน่ะมันไม่เคยมีแฟน มันเลยไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมว่ากำลังโดนผู้หญิงหลอก ผมน่ะเตือนมันไปตั้งหลายรอบแล้วแต่มันก็ไม่ฟังมัวแต่หลงอยู่นั่นแหละ 

        “คนประเภทนั้นมึงยังจะง้ออีกเรอะ”  

        (มึงไม่เป็นกูมึงไม่เข้าใจกูหรอก) 

        “เออ! กูไม่เข้าใจควายอย่างมึง” 

        (ฮือออ) เอ้า! เป็นห่าอะไรวะ อยู่ดีๆก็ร้องเฉยเลย (กูอยากได้เงิน) 

        “ไอ้หมออัดมึงโตแล้วนะโว้ย จะมาร้องงอแงขอตังค์เป็นเด็กไปได้ มึงเป็นหมอมึงไม่มีเงินเก็บเลยรึไงวะ”  

        (ไม่มีกูให้เขาไปหมดแล้ว) 

        “-__-” 

        (กูขอยื้มแค่สิบล้าน ถ้าได้สิบล้านแล้วเขาต้องกลับมาหากูแน่) มันพูดเหมือนขอเงินสิบบาท -_- 

        “กูไม่มีให้มึงหรอก” 

        (โกหกมึงรวยจะตายทำไมจะไม่มี ใช่ซิ! กูไม่ใช่เพื่อนที่ผับมึงนิ มึงถึงไม่ให้กูยืม กูมันก็แค่ไอเพื่อนจนๆคนหนึ่งเพราะกูจนใช่มั๊ยมึงถึงไม่นับกูเป็นเพื่อนแล้ว) ไอเวรนี่มันโยงได้มั่วซั่วมาก ผมล่ะไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนสอบแกทเชื่อมโยง มันถึงได้คะแนนเต็ม       

        “ไออัดกูจะบอกมึงเป็นครั้งสุดท้ายนะ ต่อให้มึงเอาเงินให้เขาไปเป็นร้อยล้านหรือพันล้านผู้หญิงคนนั้นเขาก็ไม่กลับมาหามึงหรอก เพราะอะไรมึงรู้มั๊ยคนประเภทนั้นมันไม่ได้รักใครหรอก มันรักแต่เงินอย่างเดียว พอมึงเงินหมดเดี๋ยวเขาก็บอกเลิกมึงอีก” 

        เทศนาไอ้เพื่อนเวรจบผมก็กัดตัดสายมันทันทีและแค่กดตัดสายมันคงไม่พอผมแถมปิดเครื่องไปด้วย เพราะผมน่ะปวดหัวกับมันจริงๆ ไม่รู้จะหลงอะไรนักหนา โดนเขาหลอกสูบเงินไปตั้งเยอะยังคิดไม่ได้อีก อุตส่าห์ฉลาดมาตั้งนานเจอผู้หญิงคนเดียวล้มไม่เป็นท่าเลย ผมล่ะอยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นจริงๆไม่รู้สวยหยาดนางฟ้าแค่ไหน เธอไปทำอะไรทำไมไอหมออัดมันถึงได้หลงขนาดนี้   

 

 

+++++++++++++++++++++++++++ 

เดี๋ยวพี่บูมก็ได้เห็นแล้วคะ 

รับรองว่าสวยหยาดนางฟ้าแน่นอน 

ความคิดเห็น